“Από τη ζωή ως το θάνατο ένα τσιγάρο δρόμος” (Μ. Μερκούρη)
6.3.1994 – 25 χρόνια μετά το θάνατό της.
25 χρόνια μετά … και η παρουσία της ακόμα ζωντανή για τα οράματά της για την τέχνη και τον πολιτισμό.
το Photologio.gr επιλέγει να τιμήσει φωτογραφικά μια Ελληνίδα που η παρουσία της σφράγισε μια ολόκληρη εποχή και ο αέρας και τα οράματά της ακόμη μας εμπνέουν …
Σαν φόρος τιμής στην παρουσία και απουσία της … Κάποιες σκέψεις της και πώς την είδαν κάποιοι σπουδαίοι φωτογράφοι …
Θίγοντας το θέμα επίσημα στη Διεθνή Διάσκεψη Υπουργών Πολιτισμού της UNESCO τον Ιούλιο του 1982 στο Μεξικό για την επιστροφή των Γλυπτών του Παρθενώνα δήλωσε : “Ελπίζω να δω τα Μάρμαρα πίσω στην Αθήνα προτού πεθάνω. Αν όμως έρθουν αργότερα, εγώ θα ξαναγεννηθώ”.
Για το πάθος της για τον έρωτα, δήλωσε : “Δεν βγαίνω πια έξω από τότε που έπαψα να φλερτάρω”.
Για την τέχνη της υποκριτικής δήλωσε : “Δεν πιστεύω στους ή στις σταρ που φτιάχνονται από τα διάφορα κυκλώματα και που χάνονται με το χάραγμα της αυγής. Σταρ, είναι αυτός που μπορεί να επηρεάσει και να ακτινοβολήσει σε ένα μεγάλο αριθμό ανθρώπων. Είναι δηλαδή ο χαρισματικός από τη φύση του άνθρωπος”.
“Tο μεγαλύτερο κομπλιμέντο για εμένα είναι να με σταματούν στον δρόμο και να με αποκαλούν «Μελίνα μας». Είναι ό,τι πιο τρυφερό υπάρχει, να είμαι κτήμα όλων”.
“Δεν προσποιήθηκα. Η προσποίηση για μένα είναι κάτι χυδαίο. Απλά και μόνο έζησα όπως ήθελα. Χωρίς να υπολογίσω τίποτα και κανέναν” .
“Η Ελλάδα είναι η πραγματική μου δύναμη, ο πραγματικός μου καημός.”
“Tην εξουσία δεν την αισθάνθηκα σαν υπουργός. Την αισθάνθηκα σαν σταρ στο Μπρόντγουει.”
“Η Ελλάδα πρέπει να πρωταγωνιστεί για τον πολιτισμό. Η Ελλάδα, αυτό είναι η κληρονομιά της, αυτό είναι η περιουσία της και αν το χάσουμε αυτό δεν είμαστε ΚΑΝΕΙΣ”
“Νόμιζα πως φοβόμουν την αρρώστια, αλλά τελικά φοβάμαι τη στιγμή που δεν θα με αγαπάνε πια.”
