Τα ξεχασμένα αρνητικά του Άλεξ Παπαϊωάννου

ΞΕΧΑΣΜΕΝΑ ΑΡΝΗΤΙΚΑ

Η ΕΚΘΕΣΗ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑΣ ΤΟΥ ALEX (EYEAЯT) PAPAIOANNOU

γράφει ο Γιώργος Βασιλειάδης*

Το να επισκέπτεσαι μια έκθεση και να φεύγεις από εκεί με την αίσθηση της πληρότητας, της  οπτικής ικανοποίησης και έχοντας βρει έναν φίλο δάσκαλο και συνοδοιπόρο στην  πνευματική σου αναζήτηση, δεν το λες ούτε τυχαίο ούτε βέβαια μικρή υπόθεση.

Είχα την ευκαιρία σήμερα να βρεθώ στη γκαλερί Box, να συνταξιδέψω νοερά στο δημιουργικό κόσμο του Alex (eyEaЯt) Papaioannou, να συνομιλήσω μαζί του, να πάρω αποτύπωμα και έμπνευση από το θαυμάσιο έργο του και να προσπαθήσω να δώσω συνέχεια στη «συνομιλία» μας.

Εξ άλλου μια πτυχή της τέχνης είναι τα δάνεια, η “συνομιλία” των καλλιτεχνών μέσω των έργων τους. Ασφαλώς δεν διανοούμαι να κάνω καμία σύγκριση καλλιτεχνικών μεγεθών,  σύγκριση σε τεχνικές γνώσεις, που σε ακαδημαϊκό και ερευνητικό επίπεδο, λόγω της ιδιότητας του Άλεξ σαν καθηγητή, είναι στο ζενίθ του.

Η εκμυστήρευση για την τελευταία  του ερευνητική προσπάθεια αποτύπωσης ενός ίχνους, με “μήτρα” ένα κομμάτι τσιμέντο, μου έδωσε να καταλάβω τα ανύπαρκτα σύνορα και όρια ανάμεσα στη δημιουργική αναζήτηση και των μέσων που μπορούν να χρησιμοποιηθούν για να αποδοθεί αυτή καλλιτεχνικά.

“Οι φωτογραφίες μου είναι προσπάθειες αποκωδικοποίησης πραγματικών εικόνων και μοτίβων με φίλτρο την εκάστοτε συναισθηματική μου κατάσταση. Ένα είδος εφαρμοσμένης φωτογραφίας με τεχνικές και υποκειμενικές επεμβάσεις. Ποιος είναι ο τελικός σκοπός; Να δείξω αυτό που βλέπω με τη ψυχή μου και όχι αυτό που βλέπει ο φακός. ” Αναφέρει σε μια πρόσφατη συνέντευξη του.