Κείμενο, φωτογραφία: Βασίλης Γεροντάκος
Με τις ιστορίες που συνοδεύουν τις φωτογραφίες δεν τα πάω καλά. Όμως αυτή η φωτογραφία με σπρώχνει να πω τη δική της ιστορία.
Είναι το 2003 στην Σίκινο και μετά από ένα τραπέζι “ψαριανό” με όλα τα καλούδια και μουσικές ανάλογες, κάνουμε βόλτα μεταμεσονύχτια στο κάστρο. Στην διαδρομή βρίσκουμε ένα πλάτωμα που και από τις δυο μεριές φαίνεται η θάλασσα. Έχουμε φλάουτα μαζί μας. Ήχος πλάγιος, αναρριχητικός. Διαβάζεις τους αστερισμούς. Μας βρίσκει το ξημέρωμα.
10 χρόνια αργότερα πάλι στην Σίκινο παίρνω την πάνω βόλτα για το κάστρο, ψάχνοντας αυτό το πλάτωμα που φώτιζε κάποιες χειμωνιάτικες αϋπνίες μου. Βρίσκω ένα εκκλησάκι στη θέση αυτή και μπαίνω μέσα. Δεν μοιάζει σαν τα άλλα, είναι λιτό, με μια αυστηρότητα, κάτι μεταξύ εκκλησιάς και μουσείου.
Διαβάζω κάπου μια επιγραφή : «Παρθένω Σικινίω Οδυσσέας Ελύτης ανέθηκε». Είναι η Παντοχαρά…
Βγαίνοντας ένας ήλιος ψεύτης, πορτοκαλής, τα έχει βάψει όλα. Δυο παιδιά που δεν γνωρίζονται, παίζουν κυνηγητό και τρέχουν γύρω-γύρω από την εκκλησιά σαν να ‘ναι καρουζέλ.
Κράτησα το ένα παιδί που έμοιαζε στην Θεά Φυτώ με τα όρθια μαλλιά και τον τραχύ ρυθμό, μπουμ το πόδι αριστερά, μπουμ το πόδι δεξιά, μέσα στα κόκκινα και τ´ άσπρα.
