Για το photologio, η φωτογράφος Μαίρη Βελούδου ανασύρει από το προσωπικό της αρχείο 4+1 αγαπημένες της φωτογραφίες, και μας τις παρουσιάζει μαζί με προσωπικές σκέψεις και αναμνήσεις …
Μαίρη Βελούδου
Το ταξίδι της Ύπαρξης,
με την γλώσσα του σώματος
να απαγγείλει την Περιπλάνηση …
Το σώμα που νοιώθει
που επιχειρεί να αποδράσει,
ότι στοιχειώνει το νου.
Η ομορφιά της αντανάκλασης, μας περνά
κατευθείαν στο όνειρο…
Τα μάγια της Ποιήσεως, όπως θα έλεγε ο Καβάφης …
μακάρι να με ακολουθούν στις εικόνες μου..
Μαίρη Βελούδου
Σαν ζωγραφικές μπογιές που ξέβαψαν, πάνω στην γυναίκα αυτήν …
Η πλάγια ματιά της, ζωγραφικός ψίθυρος … για εμένα που το αναζητώ σε κάθε κλικ φωτογραφικό.
Το χωριό με τα χρώματα του, βοήθησε για να γίνει αυτός ο παραμορφωτικός αέρας στο κεφάλι της …
Το σώμα γίνεται “υλικό της Τέχνης” αυτό ήθελα …
Η ντοπαμίνη μου στα ύψη … χαρά …. ενθουσιασμός…
Μαίρη Βελούδου
Βλέμματα ομιλούντα
σ’ εκκρεμείς εξομολογήσεις,
έτσι φαντάστηκα τον φωτογραφικό διάλογο, δυο γυναικών που δέχτηκαν να μοιραστούν την εμπλοκή τους με την Αυταπάτη της ζωής τους.
ΥΓ.
Τα”Ίχνη της Αυταπάτης” έγιναν μια σειρά φωτογραφιών, που με την επιμέλεια του Τάσου Σχίζα, έγινε η πρώτη μου ατομική έκθεση.
Ο καθρέφτης, κύριο αντικείμενο στην απόδοση που σκεφτόμουν, για αυτό το αυθεντικό ψέμα.
Με την θολότητα ανάμεσα μας, τα σώματα καθηλωμένα να πάσχουν από τις αναμνήσεις.
Προσπαθώντας να σκηνοθετήσω τις σκέψεις μου, να συνθέσω, να ενώσω, όπως γίνεται με τις λέξεις, τις νότες, τις στιγμές, γέννησα αυτό το πρότζεκτ.
Στο όλο επιχείρημα άξονάς μου ήταν η εικαστική του προσέγγιση.
Γιατί αν κάτι μένει εδώ, είναι το φως που μας χαρίστηκε να δούμε λένε στην ποίηση.
Μαίρη Βελούδου
Απρόβλεπτες όψεις
δονήσεις ονειρικές
Μία ασίγαστη περιέργεια
για την ταυτότητα μας,
Να μείνουμε λίγο Εκτός,
εκτός από αυτό που είμαστε …
Η κάμερα μπαίνει στο αυτόματο ..-
γίνεται για λίγο κάμερα …
Άνθρωπος
σιωπηλός μάρτυρας ενός δωματίου,
καταγράφει την ακαμψία με κίνηση…
Το long exposure γίνεται αιθέρας, μεταμορφώνει ….
Η Αυταπάτη μου παίρνει σχήμα..
Η Μαίρη Βελούδου επιλέγει … Miroslav Tichy
Miroslav Tichy
Θαύμασα την ανατρεπτική φωτογράφιση, την εντυπωσιακά ασυνήθιστη εμφάνιση της γυναικείας ομορφιάς.
Με παλιοσίδερα, κονσέρβες, χαρτόνια, έκανε αυτοσχέδιες κάμερες και έκανε τέχνη.
Από το τίποτα γεννούσε ποίηση, σε μια μικρή πόλη της Τσεχίας, υπό το καθεστώς της Τσεχοσλοβακίας να τον επιτηρεί.
Συνήθιζε να λέει “για το λάθος”, στην φωτογραφία, είναι αυτό που κάνει την διαφορά, κάνει ποίηση …
Άφηνε στο πάτωμα τα φιλμ να φθαρούν, να χαλάσουν, τα έξυνε , ποντίκια περνούσαν από πάνω τους .
Πίστευε πως όταν καταστρέφεις κάτι, το αναβαθμίζεις…
Μου έδωσε έμπνευση από την αρχή των σπουδών μου στην φωτογραφία, γι αυτό επιλέγω μια από τις πολλές που αγαπώ.
Info (σε πρώτο πρόσωπο):
Γεννήθηκα στο Πειραιά.
Από το 1989 διατηρούσα οικογενειακή επιχείρηση με κατασκευές μουσειακών αντιγράφων και ψηφιδωτών.
Με την φωτογραφία ασχολούμαι από το 2014, ξεκινώντας από το εργαστήρι φωτογραφίας του δήμου Κορυδαλλού. Στη συνέχεια παρακολούθησα μαθήματα στο Μουσείο Μπουζιάνη, στον δήμο της Δάφνης για 2 χρόνια.
Υπήρξα μαθήτρια του λαικού πανεπιστημίου Νοτίων προαστίων, με σκοπό την εκμάθηση της κοινωνικής φωτογραφίας.
Είμαι μέλος της λέσχης φωτογραφίας του Δήμου Ηλιούπολης, όπως επίσης ακολουθώ την ομάδα photoproletarii τα τελευταία χρόνια.
Έχω πάρει μέρος σε πολλές εκθέσεις στην Ελλάδα, μελετώ και παρουσιάζω φωτογράφους που έχουν κάτι ξεχωριστό να πουν με τη δουλειά τους.
