Λάτρευε να φωτογραφίζει σε εξωτερικούς χώρους. Άνθρωποι που περιφέρονται χαμένοι σε ασπρόμαυρες πόλεις που θυμίζουν το Manhattan του Woody Allen ήταν κάποιες από τις φωτογραφικές του προτιμήσεις. Σε όλες τις φωτογραφίσεις του, υπάρχει το στοιχείο της ονειροπόλησης σε συνδυασμό με μια δυναμική παρουσία. Αντανακλάσεις, λήψεις μέσα από τζαμαρίες, σχεδόν πάντα με το βλέμμα ενός παρατηρητή του γυναικείου ψυχισμού.
Φωτογραφίες βγαλμένες από τον κόσμο του cinema. Τον αναγνωρίζουμε πια ως ένα από τους μοντέρνους φωτογράφους με τη μεγαλύτερη επιρροή. Ενέπνεε σε κάθε γυναίκα ξεχωριστά που στεκόταν μπροστά από το φακό του δύναμη και αυτοπεποίθηση. Σχεδόν τις προκαλούσε να ερωτευτούν τον ίδιο τους τον εαυτό, με τα ψεγάδια και τη μοναδικότητα τους, θέλοντας έτσι να αναδείξει τη φυσική ομορφιά.
This should be the responsibility of photographers today, to free women, and finally everyone, from the terror of youth and perfection.
Αποθέωσε τη φυσική ομορφιά κάθε γυναίκας μπροστά από το φακό. “I hate retouching, I hate make-up. I always say, take the make – up off!” είχε δηλώσει στη Βρετανικη Vogue ένα χρόνο πριν.
Αγνόησε όλα τα στερεότυπα παρουσιάζοντας την προσωπικότητα κάθε γυναίκας με τα βιώματα και τις επιλογές της να έχουν γράψει στο πρόσωπο της, με έναν αγνό, αυθεντικό ερωτισμό και όχι τη δήθεν κραυγαλέα σεξουαλικότητα που σχεδόν ουρλιάζουν οι σημερινές φωτογραφίες μόδας , που δε βασιζόταν στο make -up αλλά στη φυσική γοητεία κάθε γυναίκας.
Το σοφιστικέ ύφος του Lindbergh
Στα μέσα της δεκαετίας του 80 παρουσίασε μια διαφορετική ερμηνεία της γυναικείας οντότητας. Δεν έδινε ιδιαίτερη σημασία στα ρούχα, στα αξεσουάρ, στη μόδα, τα θεωρούσε όλα φλύαρα και περιττά στολίδια. Οι άνθρωποι μπροστά από το φακό του ήταν συναισθηματικά γυμνοί, εύθραυστοι, ευάλωτοι, στις πραγματικές τους διαστάσεις.
If you take out the fashion and artifice, you can see the real person
Σε κάθε φωτογραφία του Lindbergh η ψυχή της κάθε γυναίκας αποτυπωνόταν στο πρόσωπο της. Χωρίς τρικς και τεχνικές, απείχε από κάθε τι που θύμιζε τη γυαλιστερή και πλασματική τελειότητα. Άφηνε να διαφανεί η προσωπικότητα της κάθε γυναίκας και συνεπακόλουθα ο θαυμασμός του για το γυναικειο φύλο. Δημιουργούσε γοητευτικές, σαγηνευτικές φιγούρες αλλάζοντας και αναπροσαρμόζοντας με αυτό το τρόπο την οπτική κουλτούρα.
O Lindbergh ήταν ο πρώτος φωτογράφος που συμπεριέλαβε την αφήγηση μιας ιστορίας σε σειρά φωτογραφιών μόδας. Καθώς ο χρόνος περνούσε, δημιουργούσε όλο και περισσότερες εικόνες που σημάδεψαν την ιστορία της φωτογραφίας μόδας. Το χαρακτηριστικό μινιμαλιστικό του ύφος με το οποίο προσέγγισε τη φωτογραφία επηρέασε τη μετα- μοντέρνα φωτογραφία.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στη Λίσσα της Γερμανίας το 1944. Πέρασε την παιδική του ηλικία στο Duisburg. Eργάστηκε ως διακοσμητής βιτρινών για τοπικό υποκατάστημα αλυσίδας ενώ ξεκίνησε να σπουδάζει στην Ακαδημία Καλών Τεχνών Βερολίνο στις αρχές του 60΄. Για εκείνα τα χρόνια είχε πει πως προτιμούσε να αναζητά και να βουλιάζει σε σκέψεις για το πως εμπνεύστηκε αυτούς του πίνακες ο αγαπημένος του Van Gogh παρά να ζωγραφίζει με το ζόρι πορτραίτα και τοπία με το τρόπο που διδάσκονται σε σχολές Καλών Τεχνών. Από τα τέλη της δεκαετίας του 70 ξεκίνησε συνεργασίες με ηχηρά ονόματα, περιοδικά μόδας παγκόσμιας αναγνώρισης και διεθνείς εκδόσεις όπως The New Yorker, Vanity Fair, Wallstreet Journal Magazine, W, Rolling Stone, Vogue.
Δημιούργησε εικόνες για το ημερολόγιο της Pirelli τρεις φορές. Το 1996, το 2002 και το 2017. Προτίμησε να φωτογραφίσει ηθοποιούς παρά μοντέλα με ελάχιστο make-up και styling. Το 1988 ήταν η χρονιά που ο Lindbergh απέκτησε διεθνή αναγνώριση αναδεικνύοντας μια νέα γενιά μοντέλων, που πρόσφατα είχε ανακαλύψει και ξεκινούσε τη σταδιοδρομία του στο χώρο της μόδας. Είχε αποθανατίσει έξι μοντέλα με λευκά πουκάμισα να παίζουν στην παραλία, γελάνε, μιλάνε άνετες και χαλαρές με τον ίδιο τους τον εαυτό απολαμβάνοντας την ανεμελιά της νεότητας τους, αυτή ήταν η ματιά του Lindbergh. Θρυλική είναι ακόμη η φωτογραφία του εξώφυλλου της Βρετανικής Vogue του 1990 με τα νεαρά τότε μοντέλα Linda Evangelista, Naomi Campbell, Cindy Crawford, Christy Turlington και Tatiana Patitz στη σειρά φωτογραφιών που είχε δημιουργήσει Wild at heart.
Eκτός από τα φορτισμένα συναίσθημα πορτραίτα και τις αναγνωρίσιμες αφηγηματικά σειρές μόδας ο Lindbergh είχε σκηνοθετήσει μεγάλο αριθμό ταινιών και ντοκιμαντέρ κάποια από τα οποία είχαν βραβευτεί όπως το Inner Voices (1999) που κέρδισε το βραβείο Best Documentary στο Toronto International Film Festival (TIFF) το 2000. Άλλες ταινίες ή ντοκιμαντέρ που δημιούργησε στη διάρκεια της καριέρας του είναι το Models, The film (1991), Pina Bousch, Der Fensterputzer (2001) και Everywhere (2007) με την αφήγηση της Jeanne Moreau. Μοιραζόταν τη ζωή του ανάμεσα στο Παρίσι, τις Άρλες και τη Νέα Υόρκη.
In time where women are represented in the media and everywhere else as ambassadors of perfection and youth, i though it was important to remind everyone that there is a different beauty, more real and more truthful, not manipulated by commercial or any other interests, beauty which speaks about individuality, the courage to be yourself, and your very own sensibility.
