Steffi, talk to us about this photo. (header photo)

I took this picture spontaneously, while waiting to check in at the airport. The young lady was very stylish and had intriguing reactions, so naturally she attracted my attention. There was also something mysterious about her, which I think managed to reflect in the photo.

Like this image, many of your shots/posts have an air of mystery about them, something fluent. What defined your photographic style?

I always aim to capture the uniqueness of a moment, that in itself is not only interesting but also mysterious. Sometimes this is further strengthened with the final edit. I don’t really have a particular theme that I photograph, but all my pictures carry a certain element of my style. I try to capture the moment and the detail.

Are you a professional photographer? If not, what attracted you to photography? How did it start?

I am a hobby photographer, but this interest really took off when my daughter showed me Instagram. In the beginning it was about experimenting with taking photos, that I later tried to perfect and improve in the edits. I have also gotten lots of help from Instagram friends in the form of advice and suggestions, and I am still learning.

What does your Instagram feed tell about you? Your images project a sentimental person, is it true?

The photos themselves tell a lot about the person behind the lens. Some moments and details of course reveal the identity of the photographer. So yes, in a way sometimes I feel sentimental and that is reflected in my pictures. I am glad when that is felt in the photo, but even more when the picture manages to invoke similar associations in the viewer that I myself have experienced. That’s what I see as a success.

Why do you often choose BW over color?

Black and white photography encourages a deeper look at the details, contrasts and the dramatic luminance. The magic lies in the subtle interweaving of emotions, lights and shadows. There is something alluring in that, which cannot be achieved with colour photography I think.

You often edit your shots, blurring parts of the image. What is behind this process?

For the edits I mostly use Snapseed and PicsArt, but regardless of which app I am using, the most important thing is that the picture does not lose its authenticity.

What inspires you in your photographic journey?

Sometimes even ordinary scenes can invoke extraordinary emotions and feelings in me. It makes me happy when I am able to share these with others and receive positive comments.

Finally, tell me about your favorite photographer.

I admire the work of many photographers, both famous and not so famous. But I have to mention Steve McCurry for his incredible ability to not only capture the moment, but to engage and involve us in it, to make us feel. That is a true talent!

The interview with Steffi was given on 14.07.2016

http://www.instagram.com/blaj_enst/

“Οι τουλίπες μου τρώνε το οξυγόνο” Τι ήρθε πρώτο, Πάνο: Η Σύλβια Πλαθ ή η εικόνα; Μίλα μου λίγο τι είναι για σένα η φωτο αυτή και πώς “βγήκε” το κλικ; (φωτο κεφαλίδας)

Πάντα η εικόνα προηγείται της λεζάντας. Τουλάχιστον όσον αφορά εμένα. Αυτό που συμπληρώνει μια φωτογραφία ως λεζάντα έρχεται αυθόρμητα και εκ των υστέρων. Ίσως στοιχειοθετεί τη δική μου εξήγηση-ερμηνεία σε μια φωτογραφία χωρίς όμως αυτό να είναι απόλυτο. Σκοπός βέβαια είναι οι φωτογραφίες να μιλούν από μόνες τους και να κεντρίζουν το ενδιαφέρον του καθένα με διαφορετικό τρόπο. Επομένως όποια ερμηνεία και να δωσω με ένα ποίημα ή ένα απόφθεγμα σε μια φωτογραφία, ελπίζω αυτό να μην στερεί την προσωπική ερμηνεία του αποδέκτη. Όσον αφορά τη συγκεκριμένη λήψη προέκυψε μέσα στο σπίτι μου, σε εσωτερικό χώρο δηλαδή, πράγμα σπάνιο γιατί προτιμώ τους εξωτερικούς χώρους που έχουν έναν αέρα ελευθερίας. Η μητέρα μου, λοιπόν, συνηθίζει να έχει λουλούδια σε βάζα στο σπίτι και οι τουλίπες είναι ένα απο τα αγαπημένα της. Αρχικά δεν μου είχαν τραβήξει την προσοχή παρά μόνο όταν οι τουλίπες άρχιζαν να μαραίνονται. Δεν ξέρω αν φαίνεται στη φωτο αλλά η συγκεκριμένη τουλίπα ήταν σχεδόν μαραμένη ενώ ήταν η μοναδική που προεξείχε από το βάζο δίνοντας αυτή την προοπτική στην εικόνα. Ίσως αυτό να μου κέντρισε και το ενδιαφέρον μαζί με το παιχνίδισμα του φωτός που δίνει ένα εξωτερικό φως στη λήψη, δίνοντας ένα βαθύ κόκκινο, σχεδόν μαύρο χρώμα στην τουλίπα. Ο συνειρμός με το συγκεκριμένο ποίημα έρχεται σε δεύτερο επίπεδο καθώς οι τουλίπες στο σπίτι μου θύμισαν το ομώνυμο ποίημα με τις τουλίπες της Σύλβια Πλαθ. Για μένα ουσιαστικά, όπως και για την ποιήτρια η τουλίπα δεν αποτελεί ενα καλοπιστικό στοιχείο μέσα στο σπίτι καθώς αναπαριστά και προσωποποιεί την εσωτερική αγωνία του ατόμου, μετατρέποντας την τουλίπα σε δρων σαρκοβόρο φυτό που κατατρώει το οξυγόνο του παθητικού ατόμου μεσα στο σπίτι.

Με πολύ λίγες εξαιρέσεις, το φόντο στις εικόνες σου είναι το “λευκό της Ελλάδας,” όπως το περιέγραψες στην συνομιλία μας πριν την συνέντευξη. Πώς αντανακλά σε σένα ως φωτογράφο το λευκό; Φωτίζει ή ξεγελά όπως ξεγελά και το φωτόμετρο; Είσαι αισιόδοξο άτομο;

Το λευκό ως φόντο σε μια φωτογραφία είναι κάτι που με προσελκύει. Νομίζω ότι αποτελεί ένα είδος θεματολογίας στη συλλογή μου. Το λευκό δίνει ένταση, “βάθος”, θέτει το κέντρο στο κάδρο και τονίζει την ένταση της εικόνας. Πιστεύω πλέον πως είναι μια συνειρμική αντίδραση να “κεντράρω” στο λευκό. Ίσως γιατί το λευκό για μένα σχετίζεται κυρίως με το φως και πώς αυτό αντανακλάται και διαθλάται σε διαφορετικούς τόνους. Δεν ξέρω αν οι φωτογραφίες μου με το λευκό “ζωντανό” φόντο βγάζουν μια αισιοδοξία αλλά πιστεύω πως υπάρχει μια διττή ερμηνεία σε αυτό. Το λευκό πέρα απο τη ζωντάνια και την αισιοδοξία κρύβει επίσης μελαγχολία, εσωτερική απομόνωση και εσωστρέφεια. Ποια μεριά θα υπερνικήσει την άλλη είναι νομίζω προσωπικό θέμα του καθενός ξεχωριστά που θα δει την φωτο. Παρ’όλα αυτά ζούμε σε μια χώρα που το δίπολο “λευκό-φώς” μαγνητίζει και τραβάει την προσοχή του φωτογράφου, αναμφισβήτητα και νομίζω πως δεν ξεφεύγω ούτε εγώ από τον κανόνα. Δεν ξέρω, λοιπόν, αν θα με χαρακτήριζα φύσει αισιόδοξο άτομο. Προτιμώ περισσότερο να ειμαι ρεαλιστής θα έλεγα χωρίς αυτό να σημαίνει πως είμαι απαισιόδοξος. Απλά νομίζω έχει να κάνει με το πώς ο καθένας από εμάς οριοθετεί τον εαυτό του πάνω σ’ αυτή την λεπτή γραμμή.

Πότε ξεκίνησες να φωτογραφίζεις; Γιατί διάλεξες την φωτογραφία σαν έκφραση;

Για να είμαι ειλικρινής πριν το ινσταγκραμ δεν είχα φανταστεί ότι θα μου άρεσε η φωτογραφία ως τρόπος έκφρασης. Δεν θυμάμαι τον εαυτό μου να φωτογραφίζω μικρός και μέχρι και σήμερα δεν μου αρέσει να με φωτογραφίζουν ιδιαίτερα. Έτσι το Ίνσταγκραμ μου έδωσε το έναυσμα εδώ και 4 χρόνια να ασχοληθώ με κάτι που μπορώ να το ονομάσω δημιουργικό. Το να επικοινωνείς με τους άλλους χωρίς να μιλάς ή να γράφεις νομίζω είναι αρκετά ουσιαστικό στην εποχή μας. Αυτό προσφέρει το ινσταγκραμ. Με μια εικόνα μπορείς να δείξεις τι αισθάνεσαι, τι βλέπεις, τι σε εκφράζει και πώς αντιλαμβάνεσαι τον κόσμο. Η δύναμη της εικόνας είναι πολύ σημαντική αναμφισβήτητα και η φωτογραφία δίνει αυτή τη διέξοδο.

Έχεις συγκεκριμένο ύφος στο προφίλ σου – όχι ακριβώς μίνιμαλ, ίσως αφαιρετικό, θα έλεγα, συμφωνείς;

Δεν το είχα σκεφτεί ιδιαίτερα αυτό. Ίσως γιατί δεν μου αρέσει η κατηγοριοποίηση, ούτε το να βάζω ταμπέλες γιατί αυτό σε δεσμεύει καθώς θα πρέπει να ακολουθείς αναπόφευκτα μια καθορισμένη νόρμα. Και πιστεύω πως το Ίνσταγκραμ δεν εχει στεγανά και κανόνες. Παρ’όλα αυτά καταλαβαίνω ότι το “στυλ” μου μπορεί να χαρακτηριστεί μίνιμαλ ή αφαιρετικό, όμως αυτό για μένα δεν ειναι αυτοσκοπός. Η απλότητα είναι αναπόφευκτα κάτι που με γοητεύει. Χωρίς αυτό βέβαια να σημαίνει πως κάτι απλό είναι και εύπεπτο ή εύκολα κατανοητό. Άλλωστε σε παλιότερες μου λεζάντες φωτογραφιών έχω μιλήσει για τον μινιμαλισμό ως την “πολυπλοκότητα της απλότητας”. Μπορεί να μοιάζει με λογοπαίγνιο όμως είναι κάτι πιο ουσιαστικό που σχετίζεται με τα εκφραστικά μέσα που χρησιμοποιεί ο φωτογράφος και με το μήνυμα που θέλει να περάσει μέσα απο την φωτογραφία του. Έτσι αν και είμαι οπαδός του “less is more”, ως ελεύθερο πνεύμα, δεν μου αρέσει να δεσμεύομαι ούτε να ακολουθώ κανόνες που με περιορίζουν σχετικά με τις φωτογραφίες. Όλα αφήνονται στο μάτι, στη στιγμή και τη λήψη. Και απλά ακολουθείς το ένστικτό σου.

Εξελισσόμαστε στο ινστα, αναπόφευκτα – κοιτάζουμε τις πρώτες μας αναρτήσεις κ αναρωτιόμαστε -τουλάχιστον… Τι καθόρισε το σημερινό σου στυλ;

Θεωρώ πως η εξέλιξη είναι η φυσική συνέπεια των πραγμάτων. Κοιτάζοντας τις παλαιότερες μου φωτογραφίες αντιλαμβάνομαι τον τρόπο που εστίαζα τότε και πώς η μάτια μου πλέον έχει άλλη οπτική. Παρ’όλα αυτά υπάρχει μια γλυκιά νοσταλγία στις πρώτες φωτογραφίες και αυτός είναι ο λόγος που δεν θα ήθελα να τις διαγράψω. Βλέπεις άλλωστε μια πορεία που ξεκίνησε άδηλα και αυθόρμητα τότε και πως τώρα ο στόχος έχει μετατοπιστεί στο να καταγράψεις τη “σωστή ωρα” για μια καλή ληψη. Η ουσία είναι όμως η ίδια σε όλες τις φωτογραφίες. Και αυτή είναι η “στιγμή” που θέλεις να καθρεφτίσεις στην εικόνα. Να κάνεις αυτό το ασήμαντο σπουδαίο και το καθημερινό αξιομνημόνευτο. Αυτή είναι και η κινητήριος δύναμη στο να συνεχίζω να φωτογραφίζω μέχρι σήμερα και να προσπαθώ να εξελίσσομαι.

Τι είναι για σένα το Ίνσταγκραμ; Είσαι πολύ χαμηλών τόνων Ινσταγκράμερ. Είναι χώρος καλλιτεχνικής έκφρασης;

Το ινσταγκραμ νομίζω έθεσε νέα όρια στον τρόπο που εξελίσσονται τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Και έφερε μια απρόσμενη αλλαγή. Έδωσε τη δυνατότητα στον χρήστη με λίγα μέσα να εκφραστεί και παράλληλα να επικοινωνήσει με όλους τους χρήστες παγκοσμίως. Το ινσταγκραμ πλέον σε προσωπικό επίπεδο είναι ένας τρόπος έκφρασης. Το αν αυτό εκλαμβάνεται ως “καλλιτεχνική” δεν είμαι σε θέση να το εκφράσω καθώς δεν θεωρώ τον εαυτό μου καλλιτέχνη με τη στενή έννοια του όρου μιας και ασχολούμαι με το ινσταγκραμ μόνο στον ελεύθερό μου χρόνο. Ίσως και γι’ αυτό θεωρούμαι χαμηλών τόνων ινσταγκραμερ. Δεν ανεβάζω καθημερινά φωτογραφίες παρά μόνο όταν βρίσκω κάτι ενδιαφέρον που θα ήθελα να το μοιραστώ. Ενώ η ιδέα της προσωπικής μου αυτοπροβολής μέσα από όλο αυτό με κουράζει και την αποφεύγω. Προτιμώ έτσι οι φωτογραφίες μου να λένε για μένα περισσότερα από όσα θέλω ή ενδεχομένως θα ήθελα να εκφράσω.

Πώς φωτογραφίζεις συνήθως, με κινητό ή χρησιμοποιείς πιο επαγγελματικό εξοπλισμό; Κυνηγάς εικόνες ή προκύπτουν;

Φωτογραφίζω αποκλειστικά με το κινητό μου. Αν και τον τελευταίο καιρό έχω μπει στον πειρασμό να αγοράσω μια φωτογραφική μηχανή που θα μου δώσει νέες δυνατότητες που το κινητό δυστυχώς δεν μπορεί να προσφέρει. Όπως προανέφερα οι φωτογραφίες μου είναι αυθόρμητες και νομίζω αυτός είναι και ο σκοπός. Όταν “κυνηγάω” τις φωτό συνήθως μου “ξεφεύγουν”. Ίσως γιατί προσπαθώ υπερβολικά και χάνω τη “μαγική στιγμή”, αν υπάρχει κάτι τέτοιο για έναν φωτογράφο. Έτσι απλά αφήνεσαι και ενστικτωδώς προκύπτουν οι λήψεις. Μια καθημερινή περιπλάνηση, μια βόλτα με φίλους ή ακόμα και μια τυχαία συγκυρία μπορούν να αποτελέσουν το έναυσμα για μια φωτογραφία. Και κάπως έτσι η στιγμή γίνεται εικόνα, η εικόνα ανάμνηση και η φωτογραφία τέχνη, σε μια ίσως μεταφυσική ακολουθία.

Μελετάς τους “μεγάλους” φωτογράφους; Ξεχωρίζεις κάποιους;

Δεν θα έλεγα πως μελετώ άλλους φωτογράφους. Και αυτό γιατί δεν θέλω να πέφτω στην παγίδα της μίμησης. Είναι κουραστικό η ίδια θεματολογία να επαναλαμβάνεται ανάμεσα στους ινσταγκραμερς. Ενώ δεν θεωρώ πως υπάρχουν “μεγάλοι” φωτογράφοι, πιστεύω ακράδαντα πως υπάρχουν σπουδαίες φωτογραφίες που ο καθένας έχει στην συλλογή του -είτε είναι επαγγελματίας φωτογράφος είτε όχι. Παρ’όλα αυτά υπάρχουν ινσταγκραμερς που θαυμάζω και με εμπνέουν όχι μόνο ως φωτογράφοι αλλά ως φίλοι και ως άνθρωποι, όπως ο @teonikolako, o @brunofilipesa, o manthosv, η @beautelicieuse και ο @esposin
Και ίσως οι φιλίες και οι άνθρωποι που συναντάς στο ινσταγκραμ να είναι και το πιο πολύτιμο και ουσιαστικό κομμάτι που κάνει την εφαρμογή αυτή μοναδική.

Η συνέντευξη δόθηκε στις 24.06.2016

Το προφίλ του Πάνου στο Instagram https://www.instagram.com/rainman23/

Ποια είναι η Ιθάκη των καπετάνιων Στέλιο; Η θάλασσα; Το ταξίδι το ίδιο; Το φευγιό;
Το ίδιο το ταξίδι… Έχουμε και την παρακαταθήκη του Καβάφη που συμπυκνώνει σε δυο στίχους όλη τη σοφία…
“Πλούσιος με όσα κέρδισες στο δρόμο,
μη προσδοκώντας πλούτη να σε δώσει η Ιθάκη…”

Είσαι ο καπετάνιος του ελληνικού ινστα· δεν θα μπορούσε η κουβέντα μας αυτή να μην είναι για την θάλασσα, όπως κ η γκαλερί σου· είναι η φωτογραφία επακόλουθο; Οι περισσότεροι από μας, που αγαπάμε την φωτογραφία θα δίναμε τα πάντα για τις εμπειρίες κ τις εικόνες σου.
Η αγάπη για τη φωτογραφία με ότι αυτή περικλείει, υπήρχε ανέκαθεν. Η ενασχόληση με τη θάλασσα, το ταξίδεμα, η εναλλαγή των εικόνων και των τοπίων που συναντάς, πυροδοτούν με τον δικό τους τρόπο την ανάγκη να αποτυπώσεις σε μια εικόνα τις εμπειρίες σου· να κλειδώσεις με αυτόν τον τρόπο τη στιγμή που περνάει ανεπιστρεπτί.

Όπως και στη φώτο που βλέπουμε, ο καπετάνιος πρέπει να υπολογίσει με ακρίβεια την διαδρομή· ποια είναι η “πυξίδα” στις εικόνες σου; Τι σε συναρπάζει στον “υπέροχο” κόσμο που τριγυρνάς;
Πράγματι ο καπετάνιος φέρει την ευθύνη της ασφαλούς προσέγγισης στον προορισμό, της ασφαλούς προδιαγεγραμμένης πορείας. Εν αντιθέσει, η εσωτερική πυξίδα που οδηγεί τον καθένα στο να παγώσει σε ένα κλικ το χρόνο, δεν ορίζεται και δεν προδιαγράφει πορεία. Είναι το συναίσθημα που ορίζει κάθε φορά τον τρόπο που θα παρατηρείς τον κόσμο που απλώνεται γύρω σου. Και η πιο ουσιαστική εμπειρία του να τριγυρνάς στον κόσμο ταξιδεύοντας, είναι να συνειδητοποιείς την απεραντοσύνη του.

Συχνά γίνεσαι ο ίδιος το θέμα των φωτογραφιών σου και σχεδόν πάντα, σε αυτές τις εικόνες είσαι σκεφτικός, σκυθρωπός, σοβαρός· είναι τα πορτραίτα αυτά “προσωπικές” υποθέσεις, ξεσπάσματα, ή μηνύματα; Πως ξεκινάς να “σκηνοθετήσεις” αυτές τις λήψεις;
Το ύφος των πορτραίτων, προκύπτει από το ίδιο το τοπίο που τα περιβάλει και εναρμονίζεται με αυτό. Η ανάγκη να φωτογραφίσω προκύπτει συνήθως όταν η διάθεση είναι στοχαστική. Υποθέτω ότι απ’ αυτό πηγάζει και το ύφος των πορτραίτων.

Πως μπήκες στον κόσμο του ινστα; Τι ήρθε πρώτο: η φωτογραφία ή το ίνστα; Τι σε κρατά εδώ;
Το Instagram αρχικά θεωρήθηκε από εμένα, ένα καλό μέσο να μοιράζομαι μέσω της φωτογραφίας, τη ματιά μου στον κόσμο που τριγυρνάω και σε όσα αντικρίζω. Η ενασχόλησή μου με αυτό, ενέτεινε στην πορεία την ανάγκη μου για αυτό τον τρόπο έκφρασης. Η ποιότητα στην δουλειά πολλών εκ των συμμετεχόντων, αποτελεί επίσης κίνητρο για την παραμονή μου στην ομάδα του.

Είναι η διαδικασία της φωτογραφίας κ των αναρτήσεων διέξοδος από την καθημερινότητα/πραγματικότητα;
Η φωτογραφία και ότι αυτή τη συνοδεύει, δεν χρησιμοποιείται από εμένα ως διέξοδος αλλά ως μέσον με το οποίο κοινωνείς τα όσα αντικρύζεις, τα όσα φαντάζεσαι και νοιώθεις, με κόσμο που μοιράζεται μαζί σου την ίδια ανάγκη για έκφραση.

Η συνέντευξη δόθηκε στις 14.10.2016

Claudia, tell me about this photograph? The moment? What was it that inspired you to pick up the camera? (photo below)

We were at the parking lot at the Mall, and when I saw the light I encourage my niece to dance and twirl for me… I just couldn’t let the moment go by…

You photograph everyday moments -as your bio also describes- and mainly your children. Tell us about this process. How did you decide to make your Instagram feed about that?

Honestly, I didn’t plan for this to become my “theme”. Time goes by so fast with kids that I simply wanted to capture my moments with them and suddenly I realized that people responded to it and they really like it.

Claudia, you are Mexican, as I understand. Your photographs are very realistic but at the same time, they have an element of fantasy, which is characteristic of a lot of the Mexican culture, literature, and art. Is it something intentional or an unconscious influence from your background?

It is part of my personality to play around with my photography as part of expressing myself and the moment I spent with my family.

Do you set up your photographs or are they candid moments -of your children mostly? Is the bright light source -found in many of your images- a factor to take the shot?

I think it’s just a combination of both, some days I wake up with funny ideas and inspiration and some others I simply capture the moment. But definitely think that natural light has become an important part of my photographic style.

Are you concerned with exposing your children so much on social media?

Not really. My parenting style is to be very close to them.. I worry more about exposure of the world outside than the social media.

Is photography your profession or a hobby? When did you start photographing?

It’s a hobby. Actually I’m a chef, but I really would love to do professional photography.

How long have you been on Instagram? Tell me about your Instagram experience.

It’s gonna be 4 years in October since I started using Instagram. I started with a daily photo challenge, #ProjectLife365 and I loved it! It helped me to be creative and think outside the box. Then I started to be a #JJ editor for @jjcommunity and @Josh_Johnson and now I’m just a MoD for @MY365 another daily photo challenge and share my everyday moments.

How do you edit your posts for Instagram? How do you achieve this effect – which is consistent on your posts?

I use VSCO, and I try to use almost the same filter for my pics. I love the look of a gallery with the same tones and I TRY to do the same with mine…

Claudia’s instagram profile https://www.instagram.com/cburtonsiller

The interview was given on 10/06/2016

Tell us about the photograph featured here.
The photograph you see was taken while I was on assignment for TIFF (Toronto International Film Festival). While I was waiting to meet up with the coordinator of the event I was about to shoot, I had my camera out and was doing test shots of the venue to see what kind of light I had to deal with. In the process, this scene unfolded and the rest is history. Lesson here is that images can present themselves at anytime so it always helps to be ready.

Just like this photo -and I imagine your work in general- most of your shots on Instagram, are moments, splits (f[ph]ractions) of a second, where people in your frame cross paths but will “disperse” in their separate ways right after the shutter clicks. Tell us about your photographic process.
Haha yes, I do love the word play . I don’t know if the process is something that’s set in stone – it’s always evolving. Every scene, every person, every moment are all variables that are difficult (if not impossible) to control and so the idea is to simply go out there without any real expectations and just let the world present itself to you. Knowing that it’s ok to come back home with nothing to show for your time and effort is a difficult concept to grasp at times, but hopefully with consistency and perseverance, you’ll eventually get what you’re looking for.

What is the photographic message of your work?
If I knew what my photographic message was I’d be in a much better position than I am right now, but I feel that these things will reveal themselves after a while and I’m in no rush to get all the answers right away. For now, it’s all up to the interpretation of the individual and whatever they choose to take from the images.

Similarly, your images have a common editing style -which I love- a touch of dark alongside a touch of bright, but without being too “contrasty;” is this editing intentional? Which editing platform you use?
Thank you! I think the editing is very much intentional and reflective of the general mood I want to convey for not that just one image but a series of images. Whenever I upload a shot I always think of what came before and how the image that I’m posting now can be an extension of that same feeling or idea. Mostly I use Lightroom combined with VSCO on a Mac.

You are quite active on social media (Instagram, YouTube, Twitter, Facebook, a personal blog, etc); what’s your take on a photographer’s activity and the exposure he gives his work?
I think that I spread myself thin sometimes having to manage so many different platforms but I think that it’s important to try to get your work in as many different areas as you can to increase your exposure. Every social media application has a different way to present your work and I think it’s a creative exercise in itself to be able to appeal to different audiences in various ways.

You work from Toronto, Canada, mostly. How does the place as a backdrop influences your images?
With how diverse and multicultural Toronto is, it really gives me the ability to share my ideas in so many various ways. Having people from different cultures combining into a single scene is inspiring to me as the possibilities to create something that binds us together as human beings is infinite.

At your second profile on Instagram and more recently on Instagram Stories, you post sort of tutorials where you talk about an image and why it was chosen -or why another one was not. What is the idea behind sharing your experience?
In a way, I’ve always known that I’m an instructor that loves to share my knowledge. I know what it’s like to start out and not have a clue where to even begin. I’ve learned so much from watching others in person and online and I thought it was only fitting to pay the knowledge forward.

To close this interview, tell me in one sentence, what’s photography for you?
Photography is a way of trying to understand yourself more than what it is you’re actually trying to capture.

Ryan Tacay’s instagram account https://www.instagram.com/phraction_street/ and personal website: http://www.ryantacayphoto.com/

 The interview was given on 29.03.2017

Obviously nature is your passion, most of your photos are close ups, mostly from the countryside. Tell us about nature photography and what attracts you to it?
I feel so serene being in nature. I enjoy long walks listening to music while observing the beauty of the nature around me. After taking photography as a passionate hobby, I was drawn to details in nature. There’s so much beauty in details and if the light is perfect the results can be mesmerising. I find myself constantly searching for the right light to capture the littlest things I see. I find it fascinating. That’s nature’s perfection to me.

I know you edit for Instagram with Snapseed. Talk to us about your selection and editing process.
Almost all my photos are edited with snapseed. I usually enhance the details with a bit of contrast and intensify the colours to make them pop out. As you may know the dslr cameras captures flat colours so with a little bit of ‘snapseeding’ am usually very satisfied with the result.

You are not a professional photographer. How did your photography journey start? Was Instagram the reason?
I wish I was a photographer and get to do it as a profession.
I started out on Instagram and originally with quote-posts, then slowly I began posting iPhone photos that I was taking. I was getting really sweet comments from people who started following me. It gave me more confidence to post more of my own. I was encouraged by some to start using a dslr. So I got my canon. With few tips here and there and a course in photography (which was so much fun), I learned to use my camera and developed my own style.

What is photography for you, Zena? I know you are also an amateur singer. What connects the art of singing with the art of photography?
Singing is my first passion. Am not a professional singer but I do take vocal lessons and post some videos I take during my lessons. Music inspires me, it transports to a place where I disconnect from everything around me. While am going on a hike armed with my canon, the music plugged in my ears lets me feel everything around with such intensity. I start taking photos and I find myself smiling -especially when I feel I caught something magical.

What does your feed tell the viewer about Zena the person?
I have two feeds on Instagram, one more personal than the other. In the personal account I use quotes with my photos. Not just any quotes but ones that I relate to somehow and feel they are befitting to my capture. That account says so much about me if one reads. I am a person driven by her emotions whether am happy or sad. It’s like an outlet for my soul. It’s strange talking about oneself, but one can figure out a sensitive passionate soul driven by love. In a nutshell. Ιt’s amazing what I get in comments from those who follow me on Instagram, sometimes they leave me speechless with their kindest comments. I appreciate them, one and all. Thank you!

Cyprus is your home base, but you are originally from Lebanon. Is there a connection in these two neighboring countries which you share, through the camera lens?
Two beautiful countries separated by 25 minutes in a plane and am just so lucky to be a part of these two worlds. Each country has its own beauty, yet I haven’t had the chance to capture Lebanon’s nature’s beauty (since my journey in photography started here in Cyprus) but I have the privilege to discover Cyprus. I have this dream of publishing a photo book entitled “Cyprus through my eyes” to show a close up view of how I see this beautiful island. And if I get a chance I would do the same for my country. The connection would be viewing each through my lens and sharing it with the world.

Is there something you would like to try in the future, as far as Instagram/Photography are concerned?
I hope to keep taking photos and sharing them. I hope to meet more Instagram friends and go on journeys where we all share the same passion. I’ve had the privilege of meeting some wonderful people here in Cyprus who inspired me and taught me to venture outside my comfort one. Their support and kindness made my Instagram journey such a delightful one and I thank them one and all. Since I met them, my Instagram journey has taken a different level and I just consider myself lucky and more for you dear Krystallena, for finding me on ig because without you, I would still be hiding behind my personal account. Last but not least, I thank you for selecting me and giving me the chance to be interviewed. If I took a photo right now, it would a big, big heart.

Zena’s instagram profile:  https://www.instagram.com/Zena_Jisr/

The interview was given on 08.07.2016

I chose this photo because I think it encompasses most of the elements found in your images: it’s BW, it’s kind of fluent and it’s mysterious; do you intentionally shoot/edit to produce this effect?
Thank you Krystallena for choosing one of my photos and for this interview. I’m happy you picked this one because it’s very representative of what I try to achieve. You’ve probably noticed I usually accompany part of song lyrics and verses with my pictures: that is because not only I’m a musician myself but mainly because I try to deliver little messages every time, both by the words and the editing work. I like BW the most because it helps me to create those mysterious atmospheres. Colors are so beautiful by nature that you can hardly make them better applying filters or editing them, while BW can really take you far. I’ll start by playing with shades and lights, adding filters with little amount of colors, without overdriving the image. I’ll search for the right detail, the perfect shot; then I’ll turn to BW and go on with the editing. I always use Snapseed, searching for the right balance of the glamor filters and very little HDR. Then I’ll further crop the image searching the unexpected view, the “mysterious” mood, indeed.

What inspires you to photograph? Is Italy in general, and Milano specifically an inspiration?
My thoughts. I think that my pictures can tell if I’m sad, happy or angry. Milan is an inspiration, as much as my trips to Spain and Greece, and the place where I run my music festival (Chiaverano, Turin), close to that magic lake that you never get tired to shoot.

When did you start photographing? Was Instagram the reason?
No, I’ve always loved taking pictures but it was Instagram and all the possibilities delivered by smartphones and ipads that really got me into it. The easiness of taking instant shots and the fun in combining and editing, really bewitched me and I’m now “addicted”.

You are a music producer and founder of “A Night Like This Festival” (@anightlikethisfestival) -a music event that takes place every summer in the Piedmont region of Italy; you are also the founder and admin of the hub @jj_musicislife -of the @jjcommunity family hub. What brings together your passion for music and the love of photography?
You know, photography allows me to deliver some sort of messages, just by matching images with words. Which is actually close to what music does, in terms of immediacy. They are two simalar things, both instinctive. @JJMusicislife is a work of passion: a gallery entirely dedicated to music (details, street music, concerts, portraits of musicians, instruments and everything that belongs to music). I also bring photography to “A Night Like This Festival” (A NIGHT LIKE THIS festival ) as well, also from Instagram, because this time one of the galleries will feature pictures from the contest @igworldclub, with the hashtag #assiemea.

Do song verses create images to shoot or do the photos bring the tune and the verse?
It’s the photo that inspires the music and the lyrics. But the choice for the pictures comes from an emotion or anything that shocks me or catches my attention, as much as a song would. So, I already know while shooting which words will be the ones to go with the picture!

The interview of  Cecilia Miradoli to Krystallena Stylianou was given on 13.05.2016
http://www.anightlikethisfestival.com
https://www.instagram.com/cecilianmd/

Η φωτογραφία που διάλεξα είναι από τις λίγες “αυστηρά” street στο feed σου. Ένα εξαιρετικό κάδρο, πολύ δυνατή σύνθεση. Πες μου λίγο για τον χώρο και την χρονική στιγμή του κλικ σου.
Στην Hamdan Street, την πιο πολύχρωμη και πολυπολιτισμική οδό του Άμπου Ντάμπι. Σε περιόδους όπου οι καιρικές συνθήκες το επιτρέπουν περπατώ σε αυτή την οδό μετά την δουλειά και το “street ρολογάδικο” είναι ένα από τα πιο ενδιαφέροντα σημεία.

“Strictly #iPhoneography” δηλώνεις στο bio σου. Πρόκληση; Περιορίζει ή προσφέρει επιλογές σε άλλο επίπεδο;
Απόκτησα #iPhone και DSLR camera την ίδια χρονική περίοδο και το #iPhone με κέρδισε. Είναι απλό, εύχρηστο και με λίγη φαντασία και πολλή υπομονή μπορείς να αποτυπώσεις οτιδήποτε σου κινεί το φωτογραφικό ενδιαφέρον. Πραγματική πρόκληση αφού τεχνικά το #iPhone είναι κατώτερο από μια επαγγελματική φωτογραφική μηχανή, άρα χρειάζεται περισσότερο ταλέντο και έμπνευση για

Έχεις αξιοζήλευτη γκαλερί· ποιότητα στις εικόνες σου, πολυποικιλότητα στα θέματα σου, και προσεγμένες αναρτήσεις. Επιλέγεις προσεκτικά ή αναρτείς επιλεκτικά;
Ισχύουν και τα δύο -ίσως λίγο περισσότερο το δεύτερο- ιδιαίτερα τον πρώτο χρόνο που άρχισα να ασχολούμαι με το Ίνσταγκραμ. Τον τελευταίο καιρό νομίζω ότι αναρτώ φωτογραφίες περισσότερο αυθόρμητα, χωρίς να σκέφτομαι την ροή του feed μου. Πάντα προσπαθώ το αποτέλεσμα και η εικόνα να είναι καθαρή και ευανάγνωστη.

Είσαι αρχιτέκτονας στο επάγγελμα. Εκτός από το αρχιτεκτονικό ενδιαφέρον, τι σε προσελκύει στις φωτογραφήσεις κτηρίων;
Η ιστορία τους! Η πατίνα του χρόνου στις προσόψεις, η τοποθεσία τους, η χρήση τους, οι επιγραφές τους, αν είναι εμπορικά καταστήματα.

Τι σε εμπνέει να φωτογραφήσεις;
Ο σωστός καιρός που για μένα είναι το απόγευμα καλοκαιριού, στην παραλία της πόλης μου μετά απο μία καταιγιδα!

Τι σε απωθεί από το να φωτογραφήσεις;
Η πόλη την ώρα που βρέχει και το βράδυ. Τις βραδυνές ώρες ξεχνώ ότι κρατώ το iPhone στα χέρια μου.

Είσαι από τους “γνωστούς” ως προτεινόμενους του @Instagram -μια αξιοζήλευτη “κάστα” για τους “κοινούς” Instagramers. Τι σημαίνει για σένα αυτή η διάκριση; Άλλαξε τον τρόπο που αντιμετωπίζεις την εμπειρία του Instagram;
Πραγματικά χαίρομαι που το Ινσταγκραμ και οι followers μου με υποστηρίζουν και με ενθαρρύνουν να εμπλουτίζω το feed μου. Υπάρχουν πολλά καλά και ιδιαίτερα feed, τα οποία δεν το κρύβω αποτελούν για μένα μεγάλη έμπνευση και τα υποστηρίζω ανελλιπώς. Το Ίνσταγκραμ το βλέπω ως μια πλατφόρμα όπου μπορείς να γνωρίσεις άτομα με κοινά ενδιαφέροντα και ανησυχίες. Αυτό είναι αρκετό για μένα. Είναι το αγαπημένο μου social media και μέσα από αυτό θέλω να μάθω πράγματα και να βελτιωθώ ως #iPhonographer.

Το profile του Παναή Ε. στο instagram είναι:epsilongram

Μίλα μου για την συγκεκριμένη φωτογραφία: ένα πανέμορφο τοπίο που παρόλα αυτά έχει μια αίσθηση μοναχικότητας και εγκατάλειψης, που εντείνεται με το κείμενο που την συνοδεύει, του Μπέκετ.
Βρέθηκα σε ένα “ζωντανό” χωριό του Πηλίου -όχι από αυτά που προτιμούν οι παραθεριστές- και ο πρωινός περίπατος στα πλακόστρωτα σοκάκια με έφερε μπροστά σε αυτό το σπίτι. Κοντοστάθηκα, έβγαλα αμέσως τη μηχανή και άρχισα να ψάχνω τη σωστή λήψη. Ένας παππούς μου φώναξε από το διπλανό σπίτι. “Που να το δεις παιδί μου όταν ανθίσει το φυτό, γίνεται κατακόκκινο”. Το έκανα αμέσως εικόνα. Όταν ανέβασα τη φωτογραφία ήμουν συναισθηματικά φορτισμένος και αυτό με οδήγησε στη σύνδεση με το κείμενο του Μπέκετ από τον “Πρώτο έρωτα”.

 Έχεις γενικότερα στις εικόνες σου αυτό το ύφος. Έστω και αν υπάρχει ανθρώπινη παρουσία, είναι μοναχική. Το επιδιώκεις;
Δεν επιδιώκω κάτι, όλα ξεκινούν από ένα συναίσθημα ή μια σκέψη της στιγμής. Μετά έρχεται η αναζήτηση στο φωτογραφικό μου αρχείο, η σύνδεση του συναισθήματος με μια εικόνα και ύστερα τα λόγια. Κάποιες φορές συνθέσεις του μυαλού μου, άλλες πάλι λάφυρα των χρόνων της βιβλιοφαγίας. Όσο για το ύφος μου θα δανειστώ ένα στίχο του Κωστή Μαραβέγια. “Το ύφος μου λίγο χαμένο, λίγο μελαγχολικό, Ίσως να φταίει αυτός που φταίει, ίσως να φταίω πάλι εγώ”.

Σε παλαιότερες αναρτήσεις σου, από κάποιο ταξίδι στην Μ. Ανατολή, τα street σου είναι πολύ δυνατά. Στην πατρίδα γιατί όχι street;
Θεωρώ τη street photography ίσως την πιο προκλητική και απαιτητική κατηγορία φωτογράφιας. Όταν είμαι σε φωτογραφικά ταξίδια στο εξωτερικό μπαίνω ευκολότερα σε αυτή τη διάθεση. Όταν είμαι στην Ελλάδα, οι ρυθμοί είναι διαφορετικοί, ηρεμώ κοντά στη φύση, απολαμβάνω το βουνό, τη θάλασσα.

Ποια είναι η σχέση σου με την φωτογραφία; Πες μου λίγο για την εμπειρία σου, αλλά και για την εμπειρία σου στο Instagram.
Σκάλιζα από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου όποια φωτογραφική έπεφτε στα χέρια μου, όχι πάντα με καλή εξέλιξη. Περίπου πριν 10 χρόνια άρχισε να μου γίνεται πάθος. Σήμερα έχω χωρίς υπερβολή δεκάδες χιλιάδες φωτογραφίες στο αρχείο μου. Στο instagram, αν και έχω δημοσιεύσει μόλις 180 φωτογραφίες, έρχομαι κοντά με ανθρώπους που έχουν το ίδιο πάθος και τις ίδιες ανησυχίες. Θεωρώ πως με καλή χρήση μπορεί να γίνει μια τεράστια δεξαμενή αναζήτησης και δημιουργίας.

Οι αναρτήσεις σου στο Instagram συνοδεύονται συχνά με δικά σου κείμενα, κείμενα με «ένσταση» και συχνά με κριτική διάθεση. Τι έρχεται πρώτο: η εικόνα ή το κείμενο;
Δεν υπάρχει κάποιο μοτίβο σε αυτό. Πριν αποκτήσω φωτογραφική απέκτησα μολύβι και άρχισα να γράφω ασταμάτητα. Είναι μια διαδικασία που με κάνει να νιώθω ελεύθερος. Κάποιες φορές η εικόνα γεννά τις λέξεις, άλλες πάλι εκείνη έρχεται να δώσει ζωντάνια στις αράδες που σκαρφίζομαι.

Πώς αποφασίζεις τι θα φωτογραφίσεις και κατά συνέπεια τι θα αναρτήσεις; Έχει μια «τακτική» συνέχεια το προφίλ σου ή «συμβαίνει» πιο αυθόρμητα;
Φωτογραφίζω οτιδήποτε μου προκαλεί συναισθήματα και σκέψεις. Δεν θεωρώ τη φωτογραφία αποτύπωση μιας στιγμής αλλά πολλά περισσότερα. Κάνω αναρτήσεις όταν “δεν μπορώ να κάνω αλλιώς” και όταν έχω λίγο περισσότερο ελεύθερο χρόνο. Ο σχεδιασμός στρατηγικής και η ανάπτυξη στο διαδίκτυο είναι μέρος της δουλειάς μου, ποτέ όμως δεν θέλησα να το συνδέσω με την αγάπη μου στη φωτογραφία και τη γραφή.

Ποιους γνωστούς φωτογράφους θαυμάζεις; Πες μου τι σε ελκύει στην δουλειά τους.
Θεωρώ το έργο των Ανρί Μπρεσόν και Ρόμπερτ Κάπα αξεπέραστο. Συνέδεσαν τη φωτογραφία με τη δημοσιογραφία δημιουργώντας φωτογραφικά αριστουργήματα και ταυτόχρονα ιστορικά ντοκουμέντα. Έχω και ιδιαίτερη αγάπη στις ασπρόμαυρες λήψεις οπότε η απάντηση ήταν εύκολη.

Το profile του Θάνου Ντζουμάνη στο instagram είναι: thanosntz και το site του: www.thanosntzoumanis.com

“Suffocation • Από την αθωότητα στην βαρβαρότητα.” Τίτλος/λεζάντα στην φώτο σου, Αλέξανδρε• ύφος που χαρακτηρίζει τις περισσότερες αναρτήσεις σου, τόσο την εικόνα όσο και τις σκέψεις σου. Πνίγεσαι; Πνιγόμαστε οι άνθρωποι στην σημερινή κοινωνία;
Ολοι πνίγονται… και η μια κουταλιά του καθενός αντιστοιχεί σε διαφορετικά πράγματα. Σε αυτά που θέλουμε να κάνουμε, σε αυτά που θέλουμε να πούμε, σε αυτά που προσμένουμε και δεν έρχονται. Ειδικά σε μια χώρα σαν την Ελλάδα που τα όνειρά μας πνίγονται στο απέραντο γαλάζιο που την χαρακτηρίζει.

Η συγκεκριμένη φώτο, παρά την “βαρβαρότητα” που απεικονίζει, μεταδίδει ταυτόχρονα μια αθωότητα, ίσως κ ελπίδα. Σώζεται η κούκλα στο τέλος;
Η αθωότητα είναι μια αξία με την οποία γεννιέσαι, η βαρβαρότητα η οποία μας περιβάλλει, προσπαθεί να πνίξει τη δύναμη της, θα πρέπει πάντα να προσπαθούμε να δια- και να προ-φυλάξουμε το παιδί που κρύβουμε μέσα μας και πάντα είμαστε.

Οι αναρτήσεις σου είναι τις περισσότερες φορές μαυρόασπρες -υπέροχα μαυρόασπρα, να προσθέσω. Γιατί προτιμάς το Μ/Α; Σε ποιες περιπτώσεις πηγαίνεις με έγχρωμο;
Περιβαλλόμαστε με τόσο πολύ ‘’φτιασίδωμα’’ καθημερινά για να ωραιοποιήσουμε τις ζωές μας, τις φάτσες μας, τα χρόνια μας, τον κόσμο μας γενικά. Το Α/Μ κρατάει την ουσία και το φως. Αυτά με ενδιαφέρουν. Όλα τα άλλα είναι γαρνιτούρα. Όσο για το χρώμα… Πώς αλλιώς να δείξεις ότι ένα παλτό έχει ένα μαγικά εκτυφλωτικό ΜΠΛΕ ΡΟΥΑ;

Επίσης οι περισσότερες αναρτήσεις σου είναι σκηνοθετημένες/στημένες προσεκτικά. Μίλα μου για την φωτογραφική σου διαδικασία.
Η έμπνευση σε ένα ψυχαναγκαστικό άνθρωπο συνάδει με τη ζωή του.
1. Έρχεται η ιδέα•
2. Γίνεται εμμονή και εικόνα•
3. Στήνεται προσεκτικά•
4. Τραβιέται•
5. Ξανατραβιέται•
6. Ξανατραβιέται•
7. Ξανατραβιέται
……..
8. Ο καφές που πίνω, η θέα από το μπαλκόνι μου, η ταινία requiem for a dream… κυρίως η διάθεση και η εικόνα που θα με κερδίσει.

Είσαι πολλές φορές ο ίδιος το μοντέλο στις φώτος σου, δίνοντας ένα εξαιρετικά προσωπικό χαρακτήρα στην γκαλερί σου, αλλά κ μια αμεσότητα στα φωτογραφικά σου μηνύματα• σαν σε πρώτο πρόσωπο να μας “μιλούν” οι εικόνες σου. Είναι μέσο εκτόνωσης η φωτογραφία για σένα; Σου δίνει “καλλιτεχνική” άδεια το σκηνοθετημένο για να “γλυτώσεις” την κριτική της πραγματικότητας;
Η φωτογραφία, η μουσική , η ζωγραφική , όλα είναι μέσο εκτόνωσης, επικοινωνίας και μια δήλωση της ύπαρξής μας της ίδιας. Αυτό δεν έκαναν πάντα οι τέχνες; Να προάγουν μια προσωπική ματιά στην πραγματικότητα; Και επειδή ακριβώς είναι προσωπική θεωρώ πιο έντιμο και ευθύ να γίνεται χωρίς προσωπίδες και τρίτους. Δε μου αρέσει να κρύβομαι.

Ο Αλέξανδρος Κοντονίκος πώς ξεκίνησε να ασχολείται με τη φωτογραφία; Μελετάς τους “μεγάλους” φωτογράφους; Ποιους ξεχωρίζεις;
Θυμάσαι εκείνες τις φωτογραφίες που ήταν σαν να έχει χυθεί καφές πάνω; Και το χρατς-χρουτς που άκουγες κάθε φορά που γύρναγες καρέ; Εκεί ξεκίνησε το όνειρο (και τα όνειρα τα κυνηγούσα πάντα). Μετά ήρθε η σχολή φωτογραφίας και το όνειρο εμπλουτίστηκε με μαγεία, όνειρο +μαγεία =έρωτας. Θαυμάζω και μεγάλους και μικρούς φωτογράφους, ανθρώπους που υπηρετούν αυτό το μαγικό κόσμο. Το τελευταίο διάστημα έχω φάει κόλλημα με τον Mustafa Sabbagh.

Τι είναι το ινστα για σένα; Είσαι έντονα ενεργός στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης γενικά, απ’ οτι γνωρίζω. Πες μου τι σε ελκύει σε αυτού του είδους την επικοινωνία;
Ta social στην εποχή μας είναι ότι ήταν το καφενείο του χωριού το ‘50. ’Ενα μέρος να ανταλλάξεις απόψεις, να κοινωνικοποιηθείς και να αποφύγεις τη μοναξιά που σου ορίζουν οι 4 τοίχοι του σπιτιού σου. Ο αντίποδας βέβαια είναι ότι όσο πιο μεγάλη η υπερ-έκθεση και η ενασχόληση, τόσο πιο μεγάλη η μοναξιά… Με ελκύει η πολυπλοκότητα των εικόνων και τον χαρακτήρων που γνωρίζω σε αυτή την παιδική χαρά, χωρίς να χρειάζεται καν να σηκωθώ από την πολυθρόνα του σπιτιού μου. Το Instagram για εμένα είναι σαν το ΜΟΜΑ, άλλα εκθέματα είναι αξιόλογα και άλλα όχι … “beauty is always in the eye of the beholder…”

Info: To profile του Αλέξανδρου Κοντονίκου στο instagram είναι: alexandros_kodonikos ενώ στο fb: alexandros.kodonikos