Ήθελα να κάνω εικόνες που να μοιάζουν φυσικές, όπως αυτό που έβλεπα, που να μην παίρνουν κάτι από τον κόσμο και να το μετατρέπουν σε έργο τέχνης πέρα από αυτόν

Ο Stephen Shore γεννήθηκε το 1947 και μεγάλωσε στην Upper East Side της Νέας Υόρκης. Ως μοναδικό παιδί μιας ευκατάστατης εβραϊκής οικογένειας, ιδιοκτήτριας εμπορικής εταιρείας, έζησε προνομιούχα, με ετήσια ταξίδια στην Ευρώπη και τακτικές επισκέψεις σε εκθέσεις τέχνης και πολιτισμού. Όταν ο Stephen ήταν έξι ετών, του χάρισε ο θείος του έναν σκοτεινό θάλαμο, τον οποίο χρησιμοποίησε για να εμφανίσει στιγμιότυπα της οικογένειάς του, τραβηγμένα με μία απλή και φθηνή Kodak Brownie, ενώ συχνά πειραματιζόταν με διαφορετικούς τρόπους εκτύπωσης, χρησιμοποιώντας μάσκες από χαρτόνι.

Ο ίδιος είχε ελάχιστη εμπειρία στο να τραβάει ο ίδιος φωτογραφίες μέχρι την ηλικία των εννέα, όταν του αγόρασαν οι γονείς του μια φωτογραφική μηχανή 35 mm. Στα δέκα του, ένας γείτονας, πρόεδρος μιας μεγάλης δισκογραφικής εταιρίας, τού έδωσε το “American Photographs” του Walker Evans, το τεράστιο αυτό έργο της documentary φωτογραφίας, που έμελλε να παίξει πολύ σημαντικό ρόλο στην φωτογραφική προσέγγιση του Stephen.
Μόλις 11 ετών είχε ήδη μια Leica και μια Nikon. “Παίρνοντας τη Leica ξεκίνησα να κάνω street photography”, λέει ο ίδιος.^[1]

Το 1959, ο Shore πήγε σχολείο στο Tarrytown της Νέας Υόρκης, όπου ο διευθυντής William Dexter, μανιώδης φωτογράφος, τον ενθάρρυνε προσφέροντάς του πρόσβαση στον σκοτεινό του θάλαμο. Ο Shore θεωρεί ότι οι πρώτες επιτυχημένες φωτογραφίες του τραβήχτηκαν στο Tarrytown. Αργότερα επέστρεψε στη Νέα Υόρκη, για να παρακολουθήσει το γυμνάσιο του Columbia Grammar.

Στα δεκατέσσερά του, ο Shore υπέβαλε ένα φωτογραφικό portfolio στο Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης (MoMA) και ο επιμελητής του, Edward Steichen, εντυπωσιάστηκε από την ποιότητα του έργου του και αγόρασε τρεις φωτογραφίες, με σκηνές από τις καθημερινές εμπειρίες του φωτογράφου στη Νέα Υόρκη. Η σχέση με το Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης συνεχίστηκε και αφού τη θέση του Steichen πήρε, το 1962, ο Szarkowski τον οποίο ο Shore περιέγραψε αργότερα ως έναν από τους μεγαλύτερους δασκάλους του, που του πρόσφερε μια ευρύτερη προοπτική στον κόσμο της φωτογραφίας, δίνοντάς του συμβουλές και καθοδηγώντας την εξέλιξή του. ^[1]

Σαν έφηβος, ο Stephen Shore ενδιαφέρθηκε και για τον κινηματογράφο – παράλληλα με τη φωτογραφία – και στο τελευταίο έτος του γυμνασίου, μια από τις μικρού μήκους ταινίες του, με τίτλο «Elevator», παρουσιάστηκε στο Jonas Mekas’ Film-Makers’ Cinematheque. Εκεί, γνωρίστηκε με τον Andy Warhol και δεν έχασε την ευκαιρία να του ζητήσει να φωτογραφίσει στο στούντιό του, το Factory. Άρχισε να περνάει αρκετό χρόνο εκεί, φωτογραφίζοντας τον Warhol και πολλούς  άλλους, που περνούσαν από το στούντιο. Ο Shore είδε το Factory ως μοναδική ευκαιρία, ισοδύναμη μιας επίσημης καλλιτεχνικής εκπαίδευσης, αφού του επέτρεπε να έχει πρόσβαση σε πολλούς καλλιτέχνες, από τους οποίους μπορούσε να πάρει γνώση, αλλά και ως έναν χώρο φωτογραφικών πειραματισμών. Ο ίδιος θεωρεί τη φιλία του με τον Warhol ως ξεχωριστή επιρροή, καθώς του δίδαξε να εκτιμά την καθημερινή εικόνα της βορειοαμερικανικής ζωής. Εικόνες του Shore χρησιμοποιήθηκαν στην έκθεση του Moderna Museet του 1968 για το έργο του Andy Warhol. ^[1]

Λίγο αργότερα, σταμάτησε να περνάει χρόνο στο Factory, θέλοντας να αποφύγει τη δημιουργική στασιμότητα και να εξασφαλίσει την ανεξαρτησία του ως καλλιτέχνης. Άρχισε να κινείται πέρα ​​από το παραδοσιακό ντοκιμαντέρ, εστιάζοντας στις εννοιολογικές ακολουθίες, για τις οποίες θα γινόταν γνωστός. Το 1971, επιμελούμενος το “All the Meat You Can Eat” (“Όλο το Κρέας που μπορείτε να φάτε”) σε μια σοφίτα στο in a SoHo, σκανδάλισε τους επισκέπτες, με μια έκθεση φωτογραφίας που περιελάμβανε και διαφημίσεις, πορνογραφικές εικόνες, καρτ-ποστάλ, οικογενειακά αναμνηστικά και επίσημα πορτρέτα πολιτικών, επικολλημένα στον τοίχο. Την ίδια χρονιά, ο Shore έδωσε φωτογραφίες του στον John McKendry, επικεφαλής των εκτυπώσεων και φωτογραφιών του Metropolitan Museum of Art, και λίγο αργότερα φιλοξενήθηκε έκθεσή του στο ίδρυμα, το οποίο μόλις το ίδιο έτος είχε αλλάξει την πολιτική του, επιτρέποντας πλέον ατομικές εκθέσεις ζώντων καλλιτεχνών. Ήταν μόλις είκοσι τριών ετών και ακόμα δεν είχε ξεκινήσει το έργο του, για το οποίο κυρίως θα αναγνωριζόταν. ^[1] Το 1976, στην ηλικία των 29, ο Stephen Shore πραγματοποίησε ατομική έκθεση έγχρωμων φωτογραφιών στο Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης και έγινε μόλις ο δεύτερος εν ζωή φωτογράφος που τα κατάφερνε, μετά τον Alfred Stieglitz. 

Νομίζω ότι η πρόθεση του φωτογράφου είναι να κάνει μία επιφάνεια διάφανη και μία αδιαφανή. Μερικές εικόνες προορίζονται να ιδωθούν ακριβώς ως επιφάνειες που πρέπει να δεις και άλλες για να μπορέσει κάποιος να “μπει μέσα” και να αναζητήσει τον προβληματισμό της εικόνας.

Ξεκίνησε να κάνει ένα φωτογραφικό project (αυτό που αργότερα πήρε τον τίτλο «American Surfaces») που θα είχε την αίσθηση του snapshot με μια Mick-o-Matic κάμερα – στην πραγματικότητα ένα μεγάλο πλαστικό αντικείμενο, με τη μορφή ενός κεφαλιού Mickey Mouse με φακό στη μύτη του.
“Μου άρεσαν τα snapshots και η φυσική ποιότητα. Από τη στιγμή που φωτογράφιζα, είχα την πρόθεση όλες οι φωτογραφίες να δείχνουν στιγμιότυπα. Είχα πολλές άλλες κάμερες στην κατοχή μου, αλλά πήρα αυτή  επειδή ήταν ερασιτεχνική. H Mick-o-Matic ήταν απλά μια εκπληκτική και ευχάριστη κάμερα στιγμιότυπων. Όταν κάνεις πορτρέτα με μια Mick-a-Matic, τα πρόσωπα πάντα χαμογελούν, επειδή κοιτάζουν ένα μεγάλο, πλαστικό κεφάλι του Mickey Mouse. Ήθελα να συνεχίσω με αυτό, αλλά δεν ένιωθα ότι έπρεπε να περιοριστώ στον μηχανισμό χρήσης της Mick-o-Matic”, εξηγεί.

Κι έτσι το μέσο άλλαξε και τη θέση της πήρε μια Rollei 35mm, πρόδρομος των point-and-shoot.

Το 1972, ο Shore ξεκίνησε ένα φωτογραφικό ταξίδι στις Ηνωμένες Πολιτείες, οδηγώντας από τη Νέα Υόρκη μέσω της Καρολίνα και πέρα ​​από το Τέξας και το Νέο Μεξικό, επιστρέφοντας μέσω του Midwest. O ίδιος  πιστεύει ότι το μέσο έπαιξε πολύ σημαντικό ρόλο στο αποτέλεσμα, η χρήση δηλαδή μιας πολύ μικρής φωτογραφικής μηχανής, ανεπιτήδευτης και εντελώς ερασιτεχνικής. Τράβηξε σχεδόν 100 φιλμ, τα οποία στη συνέχεια συμπεριλήφθηκαν στη σειρά “American Surfaces”.

Σε όλο το roadtrip φωτογράφιζε απλά καθημερινά θέματα. “Φωτογράφιζα τα άτομα που γνώριζα, κάθε γεύμα που έτρωγα, κάθε κρεβάτι που κοιμόμουν, τις τουαλέτες που επισκεπτόμουν, παράθυρα, τηλεοράσεις…”, διηγείται.

Για πολλούς ο Stephen Shore είχε ανακαλύψει την αισθητική του Instagram δεκαετίες πριν.

Στο τέλος του 1972  είχε περάσει σε μια κάμερα 4×5 Crown Graphic. Το έργο συνεχίστηκε τον χειμώνα του 1973.

To American Surfaces παρουσιάστηκε για πρώτη φορά στην The Light Gallery, το φθινόπωρο του 1972.

“Εάν μπορώ να εντοπίσω διαφορά μεταξύ του πώς βλέπω τα πράγματα βιώνοντας τον κόσμο και πώς τα βλέπω στη συνέχεια στις φωτογραφίες, αυτή είναι η διαφορά που με ενδιαφέρει. Ένα μέρος των προθέσεών μου στο American Surfaces, αλλά και ολόκληρη η ορολογία του mediation (“της διαμεσολάβησης”) είναι κάτι που άρχισα να συζητώ εκ των υστέρων. Τότε είχα πρόθεση να τραβήξω φωτογραφίες που μου φαίνονταν φυσικές, αλλά τελικά αυτή η διάκριση είναι αυτό που ήμουν μετά”, λέει ο Stephen Shore.

Με μια διαφορετική πλέον κάμερα, μια 8×10 μεγάλου φορμά view κάμερα, ξεκίνησε το Uncommon Places, παρόλο που υπήρξαν κάποια έργα του American Surfaces που φωτογραφήθηκαν μέχρι και το τέλος του 1973. Με την αλλαγή στον τύπο φωτογραφικής μηχανής, οι αποφάσεις στη σύνθεση του Shore έγιναν περισσότερο σκεπτόμενες και με μελέτη, απομακρύνοντάς τον από την αισθητική στιγμιότυπου των πρώιμων έγχρωμων εικόνων του.

Ο ίδιος λέει:
«Μεταξύ 1973 και 1979 πραγματοποίησα μια σειρά ταξιδιών στη Βόρεια Αμερική, φωτογραφίζοντας με μια view κάμερα. Ήταν ουσιαστικά ταξίδια εξερεύνησης: εξερεύνηση του μεταβαλλόμενου πολιτισμού της Αμερικής και διερεύνηση του πώς μια φωτογραφία απεικονίζει το τμήμα του χρόνου και του χώρου μέσα από το σκόπευτρό της».

Επέλεξα μια view κάμερα επειδή περιγράφει τον κόσμο με απαράμιλλη ακρίβεια. Επειδή η αναγκαστικά αργή, προμελετημένη μέθοδος εργασίας που απαιτεί, οδηγεί σε συνειδητή λήψη αποφάσεων και επειδή είναι το φωτογραφικό μέσο που επικοινωνεί πώς μοιάζει ο κόσμος σε κατάσταση αυξημένης ευαισθητοποίησης. 

© Stephen Shore – American Surfaces – St. Louis, Missouri, July 1972 (Uncommon Places)

Και συνεχίζει για το πώς το μέσο αλλάζει τον τρόπο που φωτογραφίζουμε:

«Το είδος των πορτρέτων που έκανα για το American Surfaces οφείλεται εν μέρει στο γεγονός ότι κανείς δεν ήξερε ότι ήμουν σοβαρός φωτογράφος. Ήμουν απλά ένας τύπος, ένα παιδί, με αυτή τη μικρή κάμερα, με την ερώτηση, “Μπορώ να τραβήξω μια φωτογραφία σας;” Όταν πηγαίνω τώρα σε ένα μουσείο και τραβάω φωτογραφίες με το μικρό μου ψηφιακό κινητό, κανένας φρουρός ποτέ δεν με σταματά, γιατί είμαι απλώς ένας ακόμη τουρίστας. Και αυτή ήταν και η αντίδραση προς εμένα νωρίτερα, όταν έκανα φωτογραφίες ανθρώπων. Αν βγάλω μια φωτογραφική μηχανή 4×5 και τη βάλω σε τρίποδο, με ένα σκοτεινό πανί πάνω από το κεφάλι μου για να εστιάσω, αυτό αλλάζει τον τρόπο με τον οποίο οι άνθρωποι ανταποκρίνονται σε μένα. Από την άλλη πλευρά, οι φωτογραφίες που έκανα με σπίτια, καταστήματα και δρόμους έγιναν πιο έντονες. Δεν είχα δει εκτυπώσεις από τα αρνητικά χρώματα της view camera πριν. Έκανα τα πρώτα τυπώματα από αυτά, και ήταν απλά καταπληκτικά. Είχε έναν τόνο που δεν είχα δει ποτέ σε μια έγχρωμη φωτογραφία πριν. Το αγάπησα. Αυτή η επιλογή φωτογραφικής μηχανής με οδήγησε στη φωτογράφιση των διασταυρώσεων, των δρόμων και των κτιρίων, με τρόπο που εκμεταλλεύτηκα το τι έκανε η ίδια η κάμερα». ^[2]

Το 1975, οι εικόνες της Βόρειας Αμερικής του Shore συμπεριλήφθηκαν στη σημαντική έκθεση «New Topographics», στο George Eastman House στο Rochester της Νέας Υόρκης, μαζί με έργα των Robert Adams, Bernd και Hilla Becher και Lewis Baltz, μεταξύ άλλων. Η έκθεση ήταν αξιοσημείωτη για την δημιουργία ενός κινήματος στο οποίο οι φωτογράφοι έδειξαν τόπους όπως ήταν, αντί να εξιδανικεύονται στην ρομαντική παράδοση.

Ο Shore στις φωτογραφίες του είναι ένας ουδέτερος παρατηρητής που δεν εμπλέκεται συναισθηματικά, όμως ο θεατής αισθάνεται την παρουσία του έντονα. Οι εικόνες του με το φαγητό, τα άδεια δωμάτια ξενοδοχείων είναι μια “deadpan” προσέγγιση, και ενώ μπορεί να δείχνουν αδιάφορες, η προσέγγιση δείχνει τη μεγάλη του προσοχή.

Η έκθεση ήταν επίσης η αρχή της φιλίας του Shore με τους Bernd και Hilla Becher, η οποία συνεχίστηκε για πολλά χρόνια και οδήγησε στη χρήση των εικόνων του κατά τη διδασκαλία τους στο Ντίσελντορφ. Η επίδραση του Uncommon Places στην αποτύπωση του περιβάλλοντος σε αντι-ρομαντικό ύφος, είναι σαφώς ορατή στο έργο του Andreas Gursky και του Thomas Struth, ο οποίος ονόμασε το πρώτο βιβλίο του Unconscious Places (1987), μια ευθεία αναφορά στο έργο του Shore.

Ο Shore διαδραμάτισε κεντρικό ρόλο στην καθιέρωση της έγχρωμης φωτογραφίας ως μορφής τέχνης, οδηγώντας σε πιο εκτεταμένη αμφισβήτηση της διάκρισης μεταξύ του στιγμιότυπου και του υποτιθέμενου καλλιτεχνικού έργου. Η χρήση του χρώματος από τον Shore άνοιξε ορίζοντες στους επόμενους καλλιτέχνες και έδωσε νέες δυνατότητες.

«Τα περισσότερα έργα έγχρωμης φωτογραφίας ήταν, εν ολίγοις, είτε χωρίς φόρμα είτε απλά όμορφα. Στην πρώτη περίπτωση η σημασία του χρώματος είχε αγνοηθεί΄ στη δεύτερη είχε ληφθεί υπόψιν σε βάρος της σημασίας που υπαινισσόταν. Παρόλο που, η φωτογραφία αποτελεί  επεξεργασία απευθείας της ζωής, οι φωτογράφοι δεν έχουν κατορθώσει να δουν ταυτόχρονα και το μπλε χρώμα και τον ουρανό»,

γράφει ο John Szarkowski το 1976.

H Nan Goldin μίλησε για τη δουλειά του Shore, χρησιμοποιώντας “ειλικρινείς” έγχρωμες εικόνες σε διαφάνειες, ενώ η χρήση του χρώματος από τον Joel Sternfeld για να απαθανατίσει τις αγροτικές Ηνωμένες Πολιτείες αντλεί έντονα στοιχεία από το παράδειγμα του Shore.

Στις αρχές της δεκαετίας του 1980, ο Stephen Shore παντρεύτηκε την Ginger Cramer, την οποία είχε γνωρίσει το 1976 και τον συνόδευσε στα ταξίδια του και μετακόμισαν στο Bozeman της Montana. Προς το τέλος της ίδιας δεκαετίας, ο Shore άρχισε να αισθάνεται ότι είχε αλλάξει ως φωτογράφος και ως άτομο.

Συνέχισε να δουλεύει με μια κάμερα 8×10 για τις επόμενες δύο δεκαετίες, αλλά άλλαζε την προσέγγισή του κάθε λίγα χρόνια, πιστεύοντας ότι η δημιουργία νέων προκλήσεων ήταν ουσιαστικός παράγοντας για να είσαι καλλιτέχνης. Κατοικώντας στη Μοντάνα, βρήκε την ευκαιρία να επικεντρωθεί σε τοπία, χωρίς την παρεμβολή ενδείξεων ανθρώπινης επίδρασης στις εικόνες.

Μετά την επιστροφή στη Νέα Υόρκη, στη δεκαετία του 1990, άρχισε να πειραματίζεται με τη φωτογραφία δρόμου, χρησιμοποιώντας ασπρόμαυρο φιλμ για να συντομεύσει τον εκτεταμένο χρόνο έκθεσης που χρειαζόταν με τη μεγάλου φορμά φωτογραφική μηχανή του. Άρχισε να εργάζεται ως φωτογράφος μόδας, συνεργαζόμενος με περιοδικά και οίκους μόδας, όπως το AnOther Magazine, Elle και Bottega Veneta.

Από το 2000, ο Shore πειραματίζεται με την ψηφιακή φωτογραφία. Άρχισε να χρησιμοποιεί μια compact ψηφιακή φωτογραφική μηχανή για να φωτογραφίσει χρονικά βεβιασμένες ακολουθίες εικόνων, που τυπώθηκαν σε βιβλία, πολλές από τις οποίες ξεκινούσαν με τίτλους από τους The New York Times και εστίαζαν στην ημέρα εκτύπωσης της εφημερίδας.

Το 2014 προσχώρησε στο Instagram, θέλοντας να διερευνήσει τους περιορισμούς και τις συμβάσεις της πλατφόρμας. Τραβώντας φωτογραφίες ειδικά προορισμένες για το instagram, επέστρεψε στη μορφή οπτικού ημερολογίου για την οποία έγινε γνωστός, παρέχοντας πρόσβαση στη διαδικασία του και ενθαρρύνοντας τον διάλογο με το κοινό του.

Λόγω της ποικιλίας των διαφορετικών σειρών και έργων του κατά τη διάρκεια της καριέρας του, με την πρώτη ματιά το έργο του Stephen Shore φαίνεται να ταιριάζει εύκολα σε κλασικές ντοκιμαντερίστικες και αφηγηματικές φωτογραφικές παραδόσεις. Ωστόσο, για τον Shore, η “αποφασιστική στιγμή” είναι άσχετη, και η τύχη παίζει δευτερεύοντα ρόλο.

Μαζί με άλλους, ιδιαίτερα τον William Eggleston και τον Joel Sternfeld, ο Shore αναγνωρίζεται ως ένας από τους κορυφαίους φωτογράφους που καθιέρωσαν την έγχρωμη φωτογραφία ως σημαντικό αισθητικό μέσο τέχνης, όπως γράφει ο David Frankel.
Η έγχρωμη φωτογραφία δεν γινόταν αποδεκτή ως καλλιτεχνική στα 60s και τα 70ς. O ίδιος ο Shore εκμηστηρεύτηκε ότι ο φωτογράφος Paul Strand τον είχε προειδοποιήσει ότι θα ήταν “μια καταστροφική κίνηση σταδιοδρομίας” να δείξει έγχρωμη δουλειά το 1971 στο Met show.

Ο τρόπος που φωτογράφιζε ο Shore άνοιξε τον δρόμο για ένα νέο είδος φωτογραφίας ντοκιμαντέρ, όπου νιώθεις ότι οι φωτογραφίες είναι βγαλμένες από ένα οικογενειακό άλμπουμ.

Το βιβλίο του Uncommon Places (1982) επηρέασε νέους φωτογράφους, τόσο της δικής του εποχής όσο και των επόμενων γενιών, που δούλευαν με χρώμα.

Στον κατάλογο της αναδρομικής έκθεσης του Shore στο MoMA ο επιμελητής Quentin Bajac γράφει: 

Δεν υπάρχουν ήρωες στις εικόνες του Shore, αλλά μάλλον μια ποιητική του συνηθισμένου και του καθημερινού.

Αν και ο ίδιος ο Shore δεν έλαβε ποτέ επίσημη εκπαίδευση, διαδραμάτισε αξιοσημείωτο ρόλο του στη διαμόρφωση του προγράμματος σπουδών και στην προσέλκυση φωτογράφων υψηλού επιπέδου στο Bard College, όπου είναι διευθυντής του τμήματος φωτογραφίας από το 1982. Υπό την καθοδήγησή του , το Bard College έγινε γνωστό για τον πανηγυρισμό της Straight Photography σε μια εποχή που τα προγράμματα φωτογραφίας όλο και περισσότερο εστίαζαν στις προσεγγίσεις των μικτών μέσων, όπως π.χ. το κολάζ. Το πρόγραμμα σπουδών του είναι αυστηρά ρυθμισμένο και οι μαθητές εισάγονται στο χρώμα μόνο στο δεύτερο έτος σπουδών και στις ψηφιακές φωτογραφικές μηχανές στο τρίτο έτος, ενώ είναι υποχρεωτικό ένα εξάμηνο με χειροκίνητη κάμερα μεγάλου φορμά. Πολλοί φοιτητές του, μεταξύ των οποίων οι Lucas Blalock, Paul Salveson, Shannon Ebner, Tim Davis και Matthew Porter, έχουν αναπτύξει τις δικές τους μορφές φωτογραφίας.  Η εκπαιδευτική προσέγγιση του Shore έχει επηρεάσει και άλλα εκπαιδευτικά ιδρύματα, πέρα από το Bard. Ο Shore διδάσκει συχνά και σε άλλες σχολές και το βιβλίο του “The Nature of Photographs” που βασίζεται στο μάθημά του, έχει καθιερωθεί ως σημαντικό κείμενο διδασκαλίας.

Website: http://stephenshore.net/

Stephen Shore | HOW TO SEE the photographer
By The Museum of Modern Art

Οι κάμερες του Stephen Shore σε βιτρίνες στο MOMA, NY: 

Τα βιβλία του Stephen Shore: http://stephenshore.net/books.php
Οι πρώτες εκδόσεις των American Surfaces & Uncommon Places έχουν εξαντληθεί και κυκλοφορούν επανεκδόσεις με νέα edit

Κι ένα video με το ξεφύλλισμα του Amercan Surfaces

Πηγές:
[1] https://www.theartstory.org/artist/shore-stephen/
[2] https://erickimphotography.com/blog/2012/08/13/5-things-stephen-shore-can-teach-you-about-street-photography/
[3] Gil Blank: Interview with Stephen Shore, Originally published in Whitewall magazine, Volume 7, 2007 http://www.gilblank.com/texts/intvws/shoreintvw.html
[4] https://www.lensculture.com/stephen-shore
[5] https://www.artsy.net/article/artsy-editorial-stephen-shores-unorthodox-photography-teaches-celebrate-everyday

MedPhoto Festival | Έκθεση στο Ηράκλειο

Εγκαίνια 29 Νοεμβρίου, 20.00

Το MedPhoto Festival για μια ακόμα χρονιά σε συνεργασία με την Ελληνική Φωτογραφική Εταιρεία Κρήτης (ΕΦΕΚ), θα πραγματοποιήσει έκθεση φωτογραφίας στο Ηράκλειο, με βασική θεματική αυτή τη φορά το οικογενειακό αρχείο και τις πολλαπλές ερμηνείες και χρήσεις του.

Στην έκθεση με τίτλο «Το Αυτό – Ανακατασκευάζοντας την οικογένεια» και σε επιμέλεια Georges Salameh, τα οικογενειακά φωτογραφικά αρχεία, προσεγγίζονται ως αναπαραστάσεις μιας ζωής που είχαμε ή που θα θέλαμε να έχουμε. Άλλα τακτοποιημένα, συντηρημένα σε άλμπουμ, φυλαγμένα σαν θησαυροί, άλλα πεταμένα, φθαρμένα, σκισμένα. Κινήσεις που υποδηλώνουν θέληση για διατήρηση της μνήμης, κινήσεις που υποδηλώνουν την αδιαφορία ή την ανάγκη για λήθη. Η επαναφορά των αρχείων και ο επαναπροσδιορισμός τους αποτελούν κινήσεις που ανοίγουν τις πόρτες της δημοσιότητας σε κάτι που για χρόνια υπήρξε ιδιωτικό. Υποδηλώνουν ανάγκη για δημιουργία μιας νέας ταυτότητας, παραγωγής μιας νέας ανάμνησης.

Επιστρέφουμε λοιπόν στο παρελθόν μέσα από το φωτογραφικό αρχείο κοιτάζοντας το πλαίσιο που κάποτε μας διαμόρφωσε, ερεθίζοντας υποσυνείδητες πτυχές. Η παρέμβαση στο αρχείο και η αναπλαισίωσή του, ή η πιστή διατήρηση του, ενδεχομένως να συνδέεται με το σκοτεινό, το αρχέγονο, το ασυνείδητο.

Επιμέλεια: Georges Salameh

Χώρος: Πολυχώρος της ΕΦΕΚ (Δουκός Μποφώρ 20, Ηράκλειο)
Ημερομηνίες: 29 Νοεμβρίου 2019 – 29 Δεκεμβρίου 2019

Εγκαίνια 29 Νοεμβρίου, 20.00

Συμμετέχουν: Άννα Χρονάκη, Χρύσα Καπνιά, Ελεάνα Καζίλα, Ελένη Κανακάκη, Ερωφίλη Γαγάνη, Γαλάτεια Ιατράκη, Μαρία Καρκανάκη, Λευτέρης Μαριδάκης, Αντρέας Μελαδάκης, Νίκη Πετράκη, Τερψιχόρη Κουζούνη, Τόνια Κοϊνάκη, Ελένη Τζουγανάκη, Μανώλης Βάρδας, Χάρης Γρηγοράκης, Αναστασία Τζιγκουνάκη

Το MedPhoto Festival συνδιοργανώνεται από το Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης Κρήτης και την KOLEKTIV8 με τη στήριξη του Δήμου Ρεθύμνου.

Μέγας Χορηγός: MOTOR OIL
Χορηγοί-Υποστηρικτές: ΑΝΕΚ/Blues Star Ferries

https://medphoto.gr/
info@medphoto.gr

Η Ένη Κούκουλα συνεχίζει στη « γραμμή» της τελευταίας ατομικής έκθεσης με τον τίτλο « Η φωνή των πραγμάτων» από το 2015 όπου τα πράγματα και τα αντικείμενα είχαν μια αυθυπαρξία. Στην τωρινή της δουλειά —μέρος της οποίας εκτίθεται εδώ— υπάρχουν τρεις ενότητες – τοπία, εσωτερικοί χώροι και άνθρωποι, μικρά αντικείμενα και λουλούδια. Λίγο πολύ μια συλλογή από εικόνες προσωπικά βιωμένες που κάθε στιγμή είναι παρούσες εκεί έξω.
Η δουλειά αυτή μας ξεναγεί σε έναν κήπο ιδιωτικότητας, σε τόπους πραγματικούς και φανταστικούς, δίνει ένα αφήγημα καμωμένο από μικρά αντικείμενα και λεπτομέρειες, βλέμματα ή κινήσεις, πολλαπλές χρωματικές παλέτες. Εικόνες μιας παράξενης ευδαιμονίας του ελάχιστου, αντίδοτο στο σύγχρονο ,στο σκληρό ή στο άσχημο. Θα μπορούσε κανείς να πει ότι φλερτάρει με το ρομαντισμό αν δεν ήταν φανερό ότι στις εικόνες της ελλοχεύει ως υπόνοια ή αμυδρά ως απειλή το άγνωστο.
Υπάρχει διάχυτος ένας δισταγμός πλάι στην κατάφαση, πολυχρωμία πλάι στη μονοχρωμία, μια εν δυνάμει ευτυχία κοντά στην αδήριτη αίσθηση της νοσταλγίας του παρόντος. Ο φόβος του τέλους.

Info:

 ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ – ΑΙΘΟΥΣΑ ΤΕΧΝΗΣ «ΦΩΤΑΓΩΓΟΣ» / ΚΟΛΟΚΟΤΡΩΝΗ 59Β & ΛΙΜΠΟΝΑ [ΕΝΤΟΣ ΤΗΣ ΣΤΟΑΣ ΚΟΥΡΤΑΚΗ] – ΤΗΛ. 2103839355
ΕΓΚΑΙΝΙΑ : ΔΕΥΤΕΡΑ 9 ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ 2019, ώρες 19.00 – 22.00
ΔΙΑΡΚΕΙΑ ΕΚΘΕΣΗΣ 9/12/2019 – 10/ 01/2020

Η Ένη Κούκουλα γεννήθηκε το 1966 στην Αθήνα. Ασχολείται με την καλλιτεχνική φωτογραφία από το 1985. Από τις Εκδόσεις Καστανιώτη κυκλοφορεί το 2006 η δίγλωσση έκδοση «Άπιαστος Χρόνος» με φωτογραφίες και κείμενά της. Συνεργάστηκε σταθερά με τη «Βιβλιοθήκη» της Ελευθεροτυπίας. Aτομικές εκθέσεις και προβολές του έργου της έχουν πραγματοποιηθεί στην Αθήνα, τη Θεσσαλονίκη και την Πάτρα: «Γκαλερί manifactura» (στο πλαίσιο του Athens Photo Festival 2008), «Ελευθερουδάκης», «Κέντρο Λόγου και Τέχνης 104», «Γκαλερί Cube», «Εντευκτήριο», «Ιανός», «Φωτογραφικός Κύκλος Αθήνας», «Αμερικάνικο Κολέγιο Θηλέων Αγίας Παρασκευής» κ.ά. Το 2010 πραγματοποίησε ατομική έκθεση της στο Βερολίνο, στον Ευρωπαϊκό Μήνα Φωτογραφίας και το 2013 στο Athens Photo Festival με θέμα το Βιετνάμ. Έχει συμμετάσχει σε πολλές ομαδικές εκθέσεις, ενώ έργα της ανήκουν σε ιδιωτικές συλλογές στην Ελλάδα και το εξωτερικό. Τελευταία της ατομική έκθεση ήταν « Η φωνή των πραγμάτων» στον Ιανό το 2015 ενώ συμμετείχε τον Σεπτέμβριο του 2019 στην ομαδική έκθεση φωτογραφίας «Περπατώντας πέρα από την Αθήνα» που φιλοξενήθηκε στο Κέντρο Τεχνών «Μετς». Ζει και εργάζεται στην Αθήνα.

CHALKOS GALLERY, ομαδική έκθεση φωτογραφίας

Συμμετέχουν:

Στέλιος Βανδήρας
Λουλουδιά Γρέδη
Χάρης Γρηγορίου
Δήμητρα Κόμναρη
Σωτήρης Moυσλόπουλος
Γιώργος Μπαρμπατσούλης
Μαρία Σαμολαδά
Ηλίας Σεφερίδης
Σάκης Σωτηράκογλου
Νόπη Σωτηριάδου

Εγκαίνια: Τετάρτη 20 Νοεμβρίου στις 21:00

Διάρκεια: 20 Νοεμβρίου – 10 Δεκεμβρίου

CHALKOS GALLERY: Ιουστινιανού 21, τηλ. 231025 0956

Ωράριο λειτουργίας: Δευτ. – Παρ. 18:30-21:00, Σαβ. 11:00-15:00

CHALKOS GALLERY, ομαδική έκθεση ζωγραφικής

Επιμέλεια: Κώστας Παρχαρίδης

Συμμετέχουν:
Γιώργος Πολίτης
Κατερίνα Χρήστου
Γιάννης Πατραμάνης

Εγκαίνια: Τετάρτη 20 Νοεμβρίου στις 21:00
Διάρκεια: 20 Νοεμβρίου – 10 Δεκεμβρίου

CHALKOS GALLERY: Ιουστινιανού 21, τηλ. 231025 0956

Ωράριο λειτουργίας: Δευτ. – Παρ. 18:30-21:00, Σαβ. 11:00-15:00

Η 5^η διοργάνωση του Contrast / Αντίθεση: Φεστιβάλ Φωτογραφίας Θεσσαλονίκης, με τίτλο «2084» αφορά μια αναζήτηση με άξονα το προφητικό βιβλίο «1984» του George Orwell. Ζητούμενο είναι η δημιουργία μιας παραγωγής, που θα παρουσιάζει πολλές και διαφορετικές ματιές και απόψεις εμπνευσμένες από το βιβλίο «1984» με αναφορές στο παρόν και το μέλλον.

Ενδεικτικά αναφέρονται κάποια θέματα, που παρουσιάζονται στα portfolios των φωτογράφων:

• Η εικόνα ενός προσώπου, που βρίσκεται παντού και παρακολουθεί κάθε μας κίνηση (όπως ο Μεγάλος Αδελφός).
• Η τηλεόραση (κατά 1984), αλλά και άλλα μέσα ελέγχου και παρακολούθησης, όπως:

– Ηλεκτρονικοί υπολογιστές με μόνιμη σύνδεση στο διαδίκτυο.

– Κινητά τηλέφωνα με μόνιμη σύνδεση στο διαδίκτυο, με GPS και με συνεχή σύνδεση και επικοινωνία με τα κοινωνικά δίκτυα που παρέχουν απλόχερα πολλές προσωπικές πληροφορίες.

– Kάμερες παρακολούθησης σε δημόσιους και ιδιωτικούς χώρους.

• Το ολοκληρωτικό καθεστώς, που εξουσιάζει και καταπιέζει τους πολίτες, τρομοκρατώντας τους και ασκώντας λογοκρισία, παραποίηση της ιστορίας και προπαγάνδα.

Εκτός από τα παραπάνω που ορίζουν ένα δυσοίωνο και δυστοπικό μέλλον, σημαντικός είναι και ο αντίλογος που παρουσιάζεται (όπως εμφανίζεται και στο βιβλίο «1984») μέσω των παρακάτω:

• Του έρωτα, που παρά τον φόβο και την αυστηρή απαγόρευση, αναπτύσσεται με μεγάλο πάθος και λειτουργεί ως ανάγκη και αντίδραση.
• Της επανάστασης, που παρά την προσπάθεια του κράτους για απόλυτη καταστολή, αποτελεί άμεση συνέπεια της καταπίεσης και δίνει την ελπίδα της ανατροπής.
• Της αντίδρασης σε κάθε απαγόρευση και την απόλαυση της «παρανομίας» σε απαγορευμένες συμπεριφορές (αγγίγματα, συζήτηση, ραβασάκια, διάβασμα, γράψιμο σκέψεων) και στην κατανάλωση μικρών, ασήμαντων αγαθών (καφές, ζάχαρη, ψωμί).
• Της αναζήτησης του παρελθόντος, μέσα από μνήμες που προκαλούν σκέψεις, αμφισβητήσεις, αντίδραση, επανάσταση.

Info:

«2084»
Contrast / Αντίθεση: Φεστιβάλ Φωτογραφίας Θεσσαλονίκης

5η διοργάνωση: Νοέμβριος – Δεκέμβριος 2019

Μια σύμπραξη φωτογραφικών δυνάμεων, με την πρωτοβουλία των φωτογραφικών ομάδων «Φωτοπόροι», «ΚΛΙΚers», «Φ»

 Η 5^η διοργάνωση του φεστιβάλ (Νοέμβριος – Δεκέμβριος 2019) βασίστηκε στη δυναμική συνεργασία τριών ομάδων φωτογραφίας της Θεσσαλονίκης «Φωτοπόροι, «ΚΛΙΚers», «Φ» και στην συμμετοχή φωτογράφων από όλη την Ελλάδα. Η συμμετοχή στις εκθέσεις ήταν ανοιχτή σε κάθε ενδιαφερόμενη/ο. Από τις προτεινόμενες συμμετοχές επιλέχτηκαν 41 φωτογράφοι και 3 ζωγράφοι και σχεδιάστηκαν τέσσερις ομαδικές εκθέσεις φωτογραφίας και μια ομαδική ζωγραφικής, που περιλαμβάνουν συνολικά 460 έργα.

Διοργάνωση: «Φωτοπόροι», «ΚΛΙΚers», «Φ»

Επιμέλεια: Τάσος Σχίζας

Ο Craigie Horsfield (1949, Cambridge) έζησε και εργάστηκε στην Κρακοβία, το Λονδίνο, τη Βαρκελώνη, τη Νάπολη, τη Μαδρίτη και τη Νέα Υόρκη.

Κέρδισε την προσοχή και την αναγνώριση για τα ασπρόμαυρα φωτογραφικά πορτρέτα του. Αργότερα οι μεγάλες και μοναδικές εκτυπώσεις του αφορούν εκτεταμένη δια χειρός εργασία στο σκοτεινό θάλαμο κατά τη διάρκεια των φάσεων έκθεσης και ανάπτυξης των εικόνων. Ο Horsfield είναι ένας από τους πολλούς καλλιτέχνες – άλλοι περιλαμβάνουν τον Thomas Struth και τον Jeff Wall – των οποίων οι εννοιολογικές και τεχνικές καινοτομίες συνέβαλαν στην επανατοποθέτηση της φωτογραφίας στο προσκήνιο της διεθνούς σύγχρονης καλλιτεχνικής πρακτικής στα τέλη της δεκαετίας του 1980.

Η βασική ιδέα που στηρίζει το έργο του Horsfield είναι αυτή της σχέσης, με τις διπλές έννοιες τόσο για «ενώσεις και συνδέσεις» όσο και «για την αφήγηση ιστοριών». Αυτό προσπαθεί να καταδείξει στις βαθιά κινούμενες εικόνες των ατόμων και των ομάδων ανθρώπων, καθώς και στις ατμοσφαιρικές αναπαραστάσεις τοπίων, που συχνά παράγονται ως ταπισερί σε επική κλίμακα.

Η σχέση μεταξύ ανθρώπων, μεταξύ μας και του κόσμου, αλλά και πώς η ιστορία διαμορφώνει τη ζωή μας ως διάσταση του παρόντος και πώς εμείς με τη σειρά μας αποτελούμε μέρος της ιστορίας είναι οι κύριες αναζητήσεις του. Οι μη αφηγηματικές φωτογραφίες μεμονωμένων ανθρώπων και αντικειμένων στον χρόνο  χρησιμοποιούν τη γλώσσα της καθημερινότητας  για να διερευνήσουν τη σχέση του παρελθόντος με το παρόν. Γι αυτό, συχνά εκτυπώνει τις φωτογραφίες πολλά χρόνια μετά την πρώτη τους λήψη, φέρνοντας σε αντίθεση τη μνήμη και την παρούσα πραγματικότητα.

Υπάρχουν δηλ. μεγάλες χρονικές περίοδοι μεταξύ της έκθεσης των αρνητικών και της εκτύπωσης των φωτογραφιών του. Η δημιουργία τους γίνεται μέσα σε αυτό που ο καλλιτέχνης ονομάζει «αργή ώρα», μια αναφορά στον όρο «αργή ιστορία» που επεξεργάστηκε ο ιστορικός Fernand Braudel. Ο Braudel υποστήριξε ότι η ιστορία εκδηλώνεται ως σιωπηλά ρεύματα των οποίων οι έννοιες αποκαλύπτονται μόνο σε αργές αυξήσεις κατά τη διάρκεια μεγάλων περιόδων (βραδύς χρόνος και αργές μεταβολές).

Από τις αρχές της δεκαετίας του 1990, η πρακτική του Horsfield έχει επικεντρωθεί σε κοινωνικά έργα. Τα περισσότερα από αυτά τα έργα αφορούν συνεργασίες του με ομάδες ανθρώπων και είναι αποτέλεσμα μακρών συναντήσεων με τους πληθυσμούς των επιλεγμένων τόπων. Διερευνούν τη σημασία της κοινότητας. Ένα από τα πρόσφατα και σημαντικότερα έργα του: Το Broadway (2006), το οποίο περιλαμβάνει μια εγκατάσταση βίντεο καθώς και μια σειρά φωτογραφιών, που απεικονίζει τα πρόσωπα των απλών ανθρώπων από τα πλήθη στη Νέα Υόρκη τις ημέρες μετά τις τρομοκρατικές επιθέσεις της 11ης Σεπτεμβρίου.

Σύμφωνα με τον καλλιτέχνη, «Όλη η τέχνη είναι κατά κάποιον τρόπο μια συζήτηση».

Το 1996 προτάθηκε για το ετήσιο βραβείο Turner.

“Όταν δεν νιώθεις το άρωμα της βροχής, κινδυνεύει η ψυχή σου”

“Τι παλιόκαιρος σήμερα… Βρέχει από το πρωί. Δεν ξέρω γιατί, αλλά η νοσταλγία έχει το άρωμα της βροχής…”

” Όποιος πιστεύει πως η λιακάδα φέρνει την ευτυχία, δεν έχει χορέψει στη βροχή….”

Αλκυόνη Παπαδάκη (… σκέψεις για τη βροχή …)

• Mια Mirrorless Fujifilm X-A5, αξίας 600€!
• Μια αδιάβροχη Panasonic Lumix DMC–FT30 αξίας 170€!
• Ένα kit για smartphone Manfrotto Smart Twist Grip LED, αξίας 120€!

https://www.nexusmedia.gr/your-best-photo-2019

Αναλυτικά τα δώρα μας:

1^ο βραβείο
Mirrorless Fujifilm X-A5, σε ασημί χρώμα, με φακό 15-45mm
Προσφορά της Fujifilm Hellas A.E., αξίας 600€!

Η Fujifilm X-A5 είναι εφοδιασμένη με καινούργιο αισθητήρα 24.2ΜΡ και διαθέτει πολλές καινοτομίες. Η οθόνη LCD μπορεί να στραφεί κατά 180ο, υπάρχει δυνατότητα λήψης βίντεο 4Κ, ενώ το ενσωματωμένο Bluetooth, τελευταίας τεχνολογίας, κάνει εύκολη τη σύνδεση σε κινητά τηλέφωνα και tablets. Η μπαταρία της μηχανής έχει τώρα μεγαλύτερη αυτονομία και μπορείτε να κάνετε μέχρι 450 λήψεις με μια φόρτιση. Η Χ-Α5 είναι ακόμα συμβατή με τους εκτυπωτές τετράγωνου φορμά INSTAX SHAPE SP-3. Η μηχανή συνοδεύεται από ένα πτυσσόμενο φακό Fujinon XC 15-45mm f/3.5-5.6 OIS PZ, μαζί με τον οποίο ζυγίζει μόλις 496gr! Το σημαντικότερο, ίσως, χαρακτηριστικό της, είναι η προσθήκη στον αισθητήρα λειτουργίας Phase Detection κατά την εστίαση, η οποία προσφέρει ταχύτητα εστίασης 2Χ πιο γρήγορη σε σχέση με πριν! Ο επεξεργαστής είναι και αυτός νέος και προσφέρει 1.5Χ πιο γρήγορη επεξεργασία σε σχέση με προηγούμενα μοντέλα.

2^o βραβείο
Aδιάβροχη Panasonic Lumix DMC–FT30, σε μπλε χρώμα
Προσφορά της INTERTECH AE, αξίας 170€
Η Lumix DMC-FT30 είναι αδιάβροχη έως τα 8μ., ανθεκτική σε πτώσεις μέχρι 1.5μ. και θερμοκρασίες έως -10°C, αλλά και στην σκόνη! Ενσωματώνει αισθητήρα CCD 1/2.33″ με ανάλυση 16.1ΜP, φακό Lumix DC Vario 4.5 – 18.0mm f/3.9 – 5.7 (αντιστ. 25 – 100mm) και οθόνη LCD 2.7″ (230K dots). Περιλαμβάνει ενσωματωμένη μνήμη 220ΜΒ, και δυνατότητα χρήσης καρτών SD/SDHC/SDXC. Διαθέτει ποικιλία ειδικών λειτουργιών, όπως το Time Lapse Shot και το Creative Panorama, ενώ μια γκάμα από εφέ φίλτρων έχουν προστεθεί για να επεκτείνουν την εμπειρία των λήψεών σας!

3^o βραβείο
Kit για smartphone Manfrotto Smart Twist Grip LED
Προσφορά της Χ. Αλεξάνδρου & ΣΙΑ Ε.Ε., αξίας 120€

To συγκεκριμένο kit αποτελεί μια ολοκληρωμένη λύση στήριξης και φωτισμού για smartphones, με φωτιστικό LED το οποίο διαθέτει ενσωματωμένη μπαταρία λιθίου. Η φόρτισή του γίνεται μέσω mini USB. Με δεδομένο πως το kit είναι εξαιρετικά μικρό και εύκολο στη μεταφορά του, καθίσταται ιδανικό για Youtubers, Vloggers και Streamers!

Ανακοίνωση νικητών

Σας περιμένουμε, όλους και όλες, την Κυριακή 1 Δεκεμβρίου 2019, στο 6ο Photonet Special Day (Royal Olympic Hotel, Αθανασίου Διάκου 28, 100 μέτρα από το Σταθμό Μετρό της Ακρόπολης) για την ανακοίνωση των ονομάτων των νικητών και την απονομή του επάθλου, στις 6μμ!

Όροι διαγωνισμού

Ο διαγωνισμός έχει ελεύθερο θέμα και είναι ανοικτός σε ερασιτέχνες και επαγγελματίες φωτογράφους, ανεξαρτήτως ηλικίας.
Για να εξασφαλίσετε τη συμμετοχή σας σε αυτόν, αρκεί να μας στείλετε μία (και μόνο!) εικόνα σας αποκλειστικά στο email photonet@nexusmedia.gr (ανάλυση 300dpi, μέγεθος 21x28cm τουλάχιστον).
Ως όνομα αρχείου χρησιμοποιείστε το ονοματεπώνυμό σας.
Προκειμένου να είναι έγκυρη η συμμετοχή σας, επισυνάψτε οπωσδήποτε στο email το όνομά σας και ένα τηλέφωνο επικοινωνίας.
Θα γίνεται δεκτή μία συμμετοχή ανά άτομο.
Οι συμμετοχές που θα συγκεντρωθούν, θα μελετηθούν από την κριτική επιτροπή που θα σχηματιστεί από τη συντακτική ομάδα του Photonet και κατόπιν θα γίνει η επιλογή των τριών νικητών.
Οι καλύτερες εικόνες του διαγωνισμού θα δημοσιευτούν στο προσεχές τεύχος (αριθμός 218) του περιοδικού!

Από το Lens Culture:
Αναζητούμε τους καλύτερους νέους φωτογράφους από όλο τον κόσμο για τα Βραβεία LensCulture Exposure Awards 2020.
Από το 2008, αυτό το βραβείο έχει προσφέρει σημαντική έκθεση σε περισσότερους από 300 ανερχόμενους και καθιερωμένους φωτογράφους.
Μέσω ενός παγκόσμιου καλέσματος, είμαστε πρόθυμοι να ανακαλύψουμε διαφορετικούς και ταλαντούχους δημιουργούς εικόνας για να τους προσθέσουμε σε αυτή την εντυπωσιακή ομάδα. Οι νικητές θα απολαύσουν ευκαιρίες για αλλαγή καριέρας, συμπεριλαμβανομένης της έκθεσης στη Νέα Υόρκη τον Απρίλιο του 2020, εκτεταμένη κάλυψη από τα μέσα ενημέρωσης, προβολή σε διεθνή φεστιβάλ φωτογραφίας, βραβεία μετρητών και πολλά άλλα.

Είστε έτοιμοι να ξεκινήσετε με το κεφάλι ψηλά το 2020; Οι νικητές των βραβείων θα ανακοινωθούν στις αρχές του νέου ημερολογιακού έτους, έτσι ώστε να πάρετε τις καταχωρήσεις σας και την ευκαιρία να ξεκινήσετε τη χρονιά με αέρα στα πανιά σας.

Μην ξεχάσετε, αν εισάγετε μια σειρά ή 5+ εικόνες έχετε το δικαίωμα για δωρεάν γραπτό review.

Early-bird ΔΩΡΕΑΝ καταχώρηση για μεμονωμένη εικόνα (λήγει στις 27 Νοεμβρίου).

ΠΡΟΘΕΣΜΙΑ ΓΙΑ ΥΠΟΙΒΟΛΗ: ΤΕΤΑΡΤΗ, 11 ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ 2019

Προνόμια:
Έκθεση στη Νέα Υόρκη
Δωρεάν Review
Ευκαιρίες Έναρξης Καριέρας
Έκθεση σε Διεθνή Φωτογραφικά Φεστιβάλ

https://www.lensculture.com/photo-competitions/exposure-awards-2020

Your work in the global spotlight.
We are seeking the best new photography from around the world for the LensCulture Exposure Awards 2020. Since 2008, this award has offered significant exposure to more than 300 emerging and established photographers. Via a global callout, we’re eager to discover more diverse and talented image-makers to add to this impressive cohort. Winners will enjoy career-changing opportunities including exhibition in New York in April 2020, extensive media coverage, projection at international photography festivals, cash prizes and more.
Are you ready to launch head-first into 2020? The winners of these awards will be announced early in the new calendar year, so get your entries together for the chance to start your year with wind in your sails. Scroll down to meet our international jury and read about our free entry option for early-bird single image submissions (ends 27 November). Don’t forget, if you enter a series or 5+ images you’re eligible for a free written submission review – submit today to take advantage of this wonderful opportunity for feedback and growth!

DEADLINE FOR ENTRIES: WEDNESDAY, DECEMBER 11, 2019

Benefits:
Exhibition in NYC
Free Submission Review
Career Launching Exposure
International Photo Festivals Exposure

If you…

– are an expat, living in Athens but struggling to find courses in English,
– are interested in photograpy in general,
– would like to boost your creative skills,
– want to know how to take the best pictures, even with your smartphone only,
– would like to develop yourself professionally or find yourself a new passion,

… you’ve found the best place to start!

OUTLINE:

***Introductory Practical Workshops:

-Portrait Photography
-Landscape Photography
-Travel Phoyography
-Food Photography
-Street & Urban Photography
-Light painting workshop
-Pinhole Camera: Make your own camera and print a photograph using traditional photographic techniques.

***Photography Theory Lectures:

-Introduction to Photography: A brief technical and artistic history of the medium.
-Masters of Photography
-Equipment: What Camera/Lenses Do You Need for your Photography?
-Fundamental Camera Modes and Settings
-Composition & Creativity: The photographers eye.
-Lighting: Understanding light quality, temperature and direction.
-Studio Flash Photography and lighting techniques.
-Available/ Natural lighting techniques
– Flash photography. How and When to use it.
– Post processing: How to edit your images. The digital darkroom.
– Smartphone photography: Tips for professional results with your mobile device.

*** Showcasing Your Work:

– Formal Group Critique:
Critical thinking. Selecting your best images.
– Portfolio Building session and contemporary ways to promote and showcase your work

*** THE LECTURER:
Anastasis Protopapas has Bachelor’s and Master’s degrees in photography from the Universities of Sunderland and Middlesex in the United Kingdom.
He is a photography professor at IEK Delta, Athens and Global Arts Studios at Corinth where he is also the Creative Director of the “Corinth Exposed” International Photography Festival.
He has participated in solo and group photography exhibitions and international photography festivals in Greece and abroad.

Info:

Gallery: ismos
Efpatridon 17, Gazi, 11854 Αθήνα

DURATION: 15 weeks / 30 hours in total

Every Friday, 6 Δεκ 2019 – 27 Μαρ 2020

Seminar cost: 225 euros (flexible payment options available)

CONTACT:
athensexpathotography@gmail.com
693 4757880