«Η μουσική όπως και η φωτογραφία» ή αλλιώς μια συζήτηση με την φωτογράφο Αναστασία Μιχαήλογλου.

“‘Round midnight“; Έρχεται η στιγμή που κάποιος δεν θέλει να κάνει πράγματα για τους άλλους, που επιστρέφει στον εαυτό του και στον «τρόπο» του. Η μουσική είναι ένα μονοπάτι προς την υποκειμενικότητά μας. Η φωτογραφία πιστεύεις ότι κάνει το ίδιο;
Η μουσική, όπως και η φωτογραφία, αποτελεί ένα μεγάλο κομμάτι της καθημερινότητάς μου. Κυρίως η jazz, η black soul και η indie rock με συντροφεύουν σχεδόν όλη μέρα. Εφόσον διαλέγουμε το είδος της μουσικής που ακούμε, σίγουρα μας προσδιορίζει αυτό. Η φωτογραφία για μένα πηγαίνει πιο βαθιά. Εδώ μπορώ να δημιουργήσω, αποτυπώνοντας συναισθήματα, σκέψεις και οράματα. Κάποιες φορές συνειδητά και άλλες ασυνείδητα. Στη φωτογραφία, όπως και σε κάθε τέχνη, βγάζεις τον εαυτό σου.

Ο Τhelonious Μonk όταν έγραφε το πιο πάνω κομμάτι «χάλαγε» ή έστω «πείραζε» τους γνωστούς μουσικούς τζαζ κώδικες. Θεωρώ ότι η φωτογραφία είναι μια διαδικασία που δίνει παρόμοιες δυνατότητες σε σχέση με τους κώδικες. Σε γοητεύει σαν φωτογράφος που είσαι, αυτή η δυναμική του μέσου;
Μου αρέσει πολύ που συνεχίζεις με το “‘Round Midnight“! Όταν ένας καλλιτέχνης αφήνει την πεπατημένη και αρχίζει να πειραματίζεται σπάζοντας τους κανόνες, εξελίσσεται. Άλλωστε αυτό το βλέπουμε και στην ιστορία της τέχνης με τα εναλλασσόμενα κινήματα, χάρη στους καλλιτέχνες που ψάχνονταν παραπάνω. Αν και λέγεται πως όλα έχουν γίνει πια στην τέχνη, αυτό δεν με αποτρέπει να δοκιμάζω νέες τεχνικές. Με γοητεύει πάρα πολύ η δυνατότητα του πειραματισμού, που μου προσφέρει η φωτογραφία. Ωραία τα σταθερά κάδρα, αλλά ωραίες και οι λήψεις με κίνηση. Είτε την προκαλώ εγώ, κινώντας τη μηχανή μου, είτε κινείται το θέμα μου, όπως στη δουλειά μου “‘Round Midnight“με τους μουσικούς της jazz. Ο πειραματισμός εμπεριέχει τα στοιχεία του τυχαίου, της έκπληξης και της αγωνίας, διότι δεν ξέρεις ποιο θα είναι το τελικό αποτέλεσμα. Αυτό κι αν είναι γοητευτικό!

Συνεχίζοντας, πιστεύω ότι η φωτογραφία, η τέχνη, είναι ένα εργαλείο εξουσίας. Μπορούμε να το χρησιμοποιήσουμε  αντιεξουσιαστικά έτσι ώστε να έχουμε την ευκαιρία να αντισταθούμε σε ότι είναι εξουσιαστικό πάνω μας;
Θεωρώ ότι είναι τόσα τα παραδείγματα που υπάρχουν στην ιστορία, χωρίς βέβαια να ξεχνάμε το μεταναστευτικό που διαδραματίζεται στις μέρες μας, όπου η φωτογραφία παίζει έναν τεράστιο ρόλο. Πολλές περιπτώσεις διαμαρτυρίας στην τέχνη εμφανίζονται από τις αρχές της δεκαετίας του 1900 και αργότερα, κυρίως επικρίνοντας τον Πρώτο και τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. Ο August Sander δημοσίευσε το 1929 το φωτογραφικό του λεύκωμα με τον τίτλο “Antlitz der Zeit” (Πρόσωπο του Χρόνου). Εξήντα φωτογραφίες του γερμανικού λαού του 20ού αιώνα. Πέντε χρόνια αργότερα, οι τυπογραφικές μήτρες καταστράφηκαν από τους Ναζί και η περαιτέρω διανομή του βιβλίου διακόπηκε. Ο ζωγράφος Otto Dix ,που διατηρούσε μια στενότερη επαφή με τον August Sander, μαζί με τον συνάδελφό του και επίσης βετεράνο του πολέμου Georg Ehrenfried Groß ασκούσαν έντονη κριτική στη γερμανική κοινωνία της εποχής, με συχνές αναφορές στη φονοφιλία, ή το σεξουαλικό έγκλημα, που ήταν σε άνοδο στη Γερμανία μετά τον πόλεμο. Έστρεφαν την προσοχή στη σκοτεινή όψη της ζωής, απεικονίζοντας χωρίς έλεος την πορνεία, τη βία, τα γηρατειά και τον θάνατο.

Μίλησέ μου γενικά για τα φωτογραφικά πορτρέτα. Έχουν την ξεχωριστή τους γεωγραφία, όπως πιστεύω;
Η αλήθεια είναι ότι δεν με απασχόλησε πολύ το πορτρέτο στο παρελθόν. Έδειξα πρώτη φορά πορτρέτα με τη δουλειά μου “‘Round Midnight’, αν εξαιρέσω μια μικρότερη συμμετοχή που είχα παλιότερα σε μια ομαδική έκθεση. Πραγματικά είναι ένα πολύ ξεχωριστό είδος φωτογραφίας.  Η άμεση σχέση με τον άνθρωπο που έχω απέναντί μου και η χημεία αναμεταξύ μας την κάνει τόσο ιδιαίτερη.

Με την σέπια που χρησιμοποιείς συχνά στις φωτογραφίες σου, αποφεύγεις το μαύρο; Του κλείνεις το μάτι ίσως;
Στη δουλειά μου “‘Round Midnight” χρησιμοποίησα θερμούς τόνους, που θυμίζουν σέπια. Στην ψηφιακή επεξεργασία συνεχίζεται ο πειραματισμός. Εκεί παίζω με τους τόνους, τη φωτεινότητα, την όξυνση, τον μερικό αποχρωματισμό και το ασπρόμαυρο, μέχρι να πάρω το επιθυμητό αποτέλεσμα. Μου αρέσει πολύ το ασπρόμαυρο και συχνά το εφαρμόζω στις δουλειές μου, όταν θεωρώ ότι με εκφράζει.

Ταυτίζομαι μαζί σου στην αγάπη για τα κτήρια. Σε γοητεύει, όπως αναφέρεις, η αρχιτεκτονική φόρμα. Η ερώτησή μου όμως πάει πιο πέρα. Ρωτάω (με νόημα) αν σε γοητεύει η φόρμα γενικά.
Μου προκαλεί χαμόγελο αυτή η ερώτησή σου. Χαίρομαι που βρήκαμε ένα σημείο συνάντησης. Με γοητεύει πολύ η φόρμα, κυρίως στον μινιμαλισμό και στην αφηρημένη τέχνη. Τη λατρεύω οπουδήποτε υπάρχει και ειδικά όταν μου δίνεται η δυνατότητα να την τονίσω. Είτε αυτό είναι ένα κτήριο, ένα αντικείμενο, ένα δέντρο ή ένα ανθρώπινο σώμα. Μου αρέσει πολύ όταν «χάνομαι» σε μια φωτογραφία, δηλαδή  όταν δεν καταλαβαίνω  αμέσως ή και καθόλου, τι είναι αυτό που βλέπω…

Η φωτογραφία είναι μια αποκάλυψη, όπως γράφεις. Μια γέννηση. Είναι και ένας θάνατος;
Η φωτογραφία και ο θάνατος πηγαίνουν χέρι-χέρι. Οι φωτογράφοι εξιτάρονται με το θέμα της φθοράς, είτε ενσυνείδητα είτε υποσυνείδητα, τους απασχολεί πολύ ο θάνατος. Απόδειξη για αυτό αποτελεί η εμμονή τους με τα ερείπια και τα εγκαταλελειμμένα μέρη. Η φωτογραφία όχι μόνο αποκαλύπτει αυτό που υπήρχε κάποτε, αλλά και αυτό που δεν θα είναι πλέον. Παγώνουμε μια στιγμή της δικής μας πραγματικότητας στη φωτογραφία και αυτή διαιωνίζεται στον χρόνο, προσπερνώντας τον θάνατο του δημιουργού και του περιεχομένου.

Είναι η φωτογραφία μια μοναχική εμπειρία, πρώτα από όλα;
Ακόμη και όταν κάνεις πορτρέτο, είσαι πρώτα από όλα εσύ και η μηχανή σου… Πολύ εύστοχα το σχολιάζει ο Αυστριακός – Αμερικάνος φωτογράφος Ernst Haas (1921-1986) «Υπάρχει μόνο η μηχανή σου και εσύ. Οι περιορισμοί στη φωτογραφία σου βρίσκονται στον εαυτό σου, επειδή βλέπεις αυτό που είσαι». Εκτός του ότι βλέπουμε αυτό που είμαστε, βλέπουμε αυτό που ξέρουμε. Και ο Henri Cartier-Bresson  το έθεσε πολύ ποιητικά: «Το ένα μάτι του φωτογράφου βλέπει ευρύτατα ανοιχτό μέσα από το σκόπευτρο, το άλλο, το κλειστό, κοιτάζει την ίδια την ψυχή του».

Μίλησέ μου για την έκθεση που θα κάνεις με τον Τάσο Σχίζα στην Αθήνα.
Η έκθεση φωτογραφίας μας θα πραγματοποιηθεί στο Αthens Heart Mall (αίθουσα C-10, 2ο επίπεδο) από τις 19 Απριλίου ως τις 2 Μαΐου 2019.
Η έκθεση περιλαμβάνει δυο ξεχωριστές μας δουλειές, με κοινό άξονα τις αντιθέσεις. Ο Τάσος Σχίζας παρουσιάζει τη σειρά “Johatsu / Ανάμεσα” και εγώ τη σειρά “Φως στο σκοτάδι”. Πρόκειται για μια δουλειά που έγινε με σκοπό την ψηφιακή προβολή της σε έκθεση στο Φεστιβάλ Βόλου, τον Ιούνιο του 2018, και τώρα θα παρουσιαστεί για πρώτη φορά εκτυπωμένη.

Η Ομιλία / Παρουσίαση «Η δύναμη του portfolio για την ανάδειξη του φωτογραφικού έργου», θα πραγματοποιηθεί τη Δευτέρα, 22 Απριλίου στις 6:30 μ.μ.
Θα μιλήσουμε για τη δύναμη του portfolio για την ανάδειξη του φωτογραφικού έργου και θα παρουσιάσουμε  δουλειές μας με ψηφιακή προβολή.

https://www.facebook.com/events/2229881517273193/?__mref=mb

“Johatsu“. Κάποια στιγμή μερικοί από εμάς αποζητάμε να εξαφανιστούμε, ίσως για να ξεγελάσουμε τους δαίμονές μας. Αν υποθέσουμε ότι έχεις αυτή την αίσθηση, ποια φωτογραφία ή ποιο μουσικό κομμάτι, μπορεί να σε βοηθήσει  σε αυτή την φυγή, ή τίποτα δε σου χρειάζεται; Τελικά.
Βασικά με βοηθάει πάντα η τέχνη. Είτε θα είναι η μουσική του αγαπημένου μου τζαζίστα Chet Baker, είτε θα είναι οι φωτογραφίες των αγαπημένων μου φωτογράφων Edward Weston, Bred Weston, Bill Brandt, André Kertész, Edward Jean Steichen και πολλών άλλων. Το ίδιο λειτουργεί για μένα ένα καλό βιβλίο, όπως το Demian του Herrman Hesse,  η Λωξάντρα της Ιορδανίδου ή Ο θεραπευτής  του Gordon Noah. Ποιητές, όπως οι Σεφέρης, Ρίτσος, Νικηφόρος Βρεττάκος και Λειβαδίτης. Οι Friedrich Schiller, Erich Fried, Kurt Tucholsky και άλλοι πολλοί… Ο κινηματογράφος και τα κόμικς ασκούν την ίδια επιρροή πάνω μου. Αγαπημένοι σκηνοθέτες, όπως οι Fellini, Tarkovsky, Wim Wenders και κάποια εξαιρετικά νέα ταλέντα του ανεξάρτητου κινηματογράφου, όπως η Eliza Hittman με την ταινία της Beach Rats (2017). Ο Μπλάκσαντ, είναι ένα από τα αγαπημένα μου κόμικς. Μια καταπληκτική συνεργασία των Juan Diaz Canales (σενάριο) και Juanjo Guarnido (σχέδιο).

Εγώ με την σειρά μου θα σε αφήσω με το Theme For Lester και τον Charles Mingus. Μιλάει για όσους, ήδη έχουν φύγει. Σε ευχαριστώ πολύ Αναστασία!
Ευχαριστώ πολύ για τη φιλοξενία Εύη και Photologio! Θα χαρούμε να σας δούμε στα εγκαίνια και στην ομιλία και να ακούσουμε τις εντυπώσεις σας!

Έκθεση Φως στο Σκοτάδι – Johatsu, στο Αthens Heart Mall (αίθουσα C-10, 2ο επίπεδο), Πειραιώς 180, Αθήνα.

ΕΓΚΑΙΝΙΑ: Παρασκευή, 19 Απριλίου 2019, στις 7:00 μ.μ.
ΟΜΙΛΙΑ/ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ: Δευτέρα, 22 Απριλίου 2019, στις 6:30 μ.μ.
ΔΙΑΡΚΕΙΑ ΕΚΘΕΣΗΣ: 19 Απριλίου – 2 Μαΐου 2019
ΩΡΑΡΙΟ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑΣ: καθημερινά 10.00 π.μ. – 9.00 μ.μ.

Ειδικά για τις παρακάτω μέρες:
Σάββατο 20 Απριλίου, 10.00 π.μ. – 8.00 μ.μ.
Κυριακή 21 Απριλίου 11.00 π.μ. – 8.00 μ.μ.
Μεγάλη Παρασκευή 26 Απριλίου 1.00 μ.μ. – 7.00 μ.μ.
Μεγάλο Σάββατο 10.00 π.μ. – 7.00 μ.μ.
Κυριακή του Πάσχα 28 Απριλίου, Δευτέρα 29 Απριλίου, Τετάρτη 1 Μαΐου: κλειστά.

Η Αναστασία Μιχαήλογλου γεννήθηκε το 1964 στην Άνω Βροντού Σερρών. Σε ηλικία τεσσάρων χρόνων πήγε στη Γερμανία, επέστρεψε στην Ελλάδα το 1997 και από το 2000 μένει μόνιμα στη Θεσσαλονίκη. Είναι καθηγήτρια γερμανικών. Ασχολείται με τη φωτογραφία από το 2000 και είναι μέλος της φωτογραφικής ομάδας «Φωτοπόροι». Είναι υπεύθυνη δημοσίων σχέσεων, μεταφράστρια και αρθρογράφος στο περιοδικό «Φωτογραφικό Είδωλο».
Έχει πραγματοποιήσει δεκατρείς ατομικές εκθέσεις και συμμετείχε σε πενήντα μία ομαδικές στην Ελλάδα, Κύπρο και Νέα Υόρκη.
Συμμετείχε επί τρία χρόνια (2009 – 2011) στα «Μαθήματα πολιτισμού και ιστορίας της τέχνης» στο Μακεδονικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης.
Τον Δεκέμβριο του 2015 εκδόθηκε στη Θεσσαλονίκη το βιβλίο της «Αντίο Νέα Υόρκη!».
Τον Μάιο του 2016 εκδόθηκε το συλλογικό βιβλίο «Αχτίδες στο σκοτάδι», όπου συμμετέχει με το διήγημα “Mabrouka”.
Τον Δεκέμβριο του 2017 εκδόθηκε το συλλογικό βιβλίο «Ασύνορες μνήμες», όπου συμμετέχει με το διήγημα «Στη χώρα των όμορφων αλόγων».
anastasiam321@gmail.com
http://anastasiaaam.wix.com/anastasiamichailogluphoto
https://www.instagram.com/anastasia_michailoglu/
https://www.facebook.com/anastasia.michailoglu

Το Photologio και το Φωτογραφικό Είδωλο παρουσιάζουν και διοργανώνουν έκθεση φωτογραφίας, καθώς και διάλεξη με τους Αναστασία Μαιχαήλογλου και Τάσο Σχίζα. Ειδικότερα:

“Φως στο σκοτάδι”
“Johatsu / Ανάμεσα”

Έκθεση φωτογραφίας της Αναστασίας Μιχαήλογλου και του Τάσου Σχίζα, που θα πραγματοποιηθεί στο Αthens Heart Mall (αίθουσα C-10, 2ο επίπεδο) από τις 19 Απριλίου ως τις 2 Μαΐου 2019.
Η έκθεση περιλαμβάνει δυο ξεχωριστές δουλειές των φωτογράφων με κοινό άξονα τις αντιθέσεις. Η Αναστασία Μιχαήλογλου παρουσιάζει την σειρά “Φως στο σκοτάδι” και ο Τάσος Σχίζας την σειρά “Johatsu / Ανάμεσα”.
Πρόκειται για μια δουλειά που έγινε με σκοπό την ψηφιακή προβολή της σε έκθεση στο Φεστιβάλ Βόλου, τον Ιούνιο του 2018, και τώρα θα παρουσιαστεί για πρώτη φορά εκτυπωμένη.

Ομιλία / παρουσίαση
Δευτέρα 22 Απριλίου στις 6:30 μ.μ.

Η δύναμη του portfolio για την ανάδειξη του φωτογραφικού έργου.
Τη Δευτέρα 22 Απριλίου στις 6:30 μ.μ. οι φωτογράφοι Αναστασία Μιχαήλογλου και Τάσος Σχίζας θα μιλήσουν για τη δύναμη του portfolio για την ανάδειξη του φωτογραφικού έργου και θα παρουσιάσουν δουλειές τους με ψηφιακή προβολή.

Info:

Εγκαίνια έκθεσης: Παρασκευή 19 Απριλίου στις 7:00 μ.μ.
Διάρκεια έκθεσης: 19 Απριλίου – 2 Μαΐου 2019
Ωράριο λειτουργίας: καθημερινά 10.00 π.μ. – 9.00 μ.μ.

Ειδικά για τις παρακάτω μέρες:
Σάββατο 20 Απριλίου 10.00 π.μ. – 8.00 μ.μ.
Κυριακή 21 Απριλίου 11.00 π.μ. – 8.00 μ.μ.
Μεγάλη Παρασκευή 26 Απριλίου 1.00 μ.μ. – 7.00 μ.μ.
Μεγάλο Σάββατο 10.00 π.μ. – 7.00 μ.μ.
Πάσχα 28 Απριλίου, Δευτέρα 29 Απριλίου, Τετάρτη 1 Μαΐου: κλειστά

Χώρος έκθεσης: Αthens Heart Mall (αίθουσα C-10, 2ο επίπεδο): Πειραιώς 180, Αθήνα

Facebook event:
https://www.facebook.com/events/2229881517273193/

Διοργανωτές:

Photologio https://staging.photologio.gr/	Φωτογραφικό Είδωλο http://www.photoeidolo.gr/

Χορηγοί:

Αthens Heart Mall https://athensheart.gr/	Πλαίσιο https://www.plaisio.gr/

Περισσότερες πληροφορίες για την έκθεση και τους φωτογράφους:

Α. Φως στο σκοτάδι

Πληγωμένες μνήμες
πουλιά κουρνιασμένα
σε μαύρες γωνιές
ραγισμένο γυαλί
της ψυχής

Κι ο θυμός
γίνεται αετός
γίνεται φως
στης λήθης
το σκοτάδι

Βιογραφικό Σημείωμα Αναστασίας Μιχαήλογλου
Η Αναστασία Μιχαήλογλου γεννήθηκε το 1964 στην Άνω Βροντού, Σερρών. Σε ηλικία τεσσάρων χρόνων πήγε στη Γερμανία, επέστρεψε στην Ελλάδα το 1997 και από το 2000 μένει μόνιμα στη Θεσσαλονίκη.
Είναι καθηγήτρια γερμανικών.
Ασχολείται με τη φωτογραφία από το 2000 και είναι μέλος της φωτογραφικής ομάδας «Φωτοπόροι».
Είναι υπεύθυνη δημοσίων σχέσεων, μεταφράστρια και αρθρογράφος στο περιοδικό «Φωτογραφικό Είδωλο».
Έχει πραγματοποιήσει δεκατρείς ατομικές εκθέσεις και συμμετείχε σε σαράντα οχτώ ομαδικές στην Ελλάδα, Κύπρο και Νέα Υόρκη.
Συμμετείχε επί τρία χρόνια (2009 – 2011) στα μαθήματα πολιτισμού και ιστορίας της τέχνης στο Μακεδονικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης.
Τον Δεκέμβριο του 2015 εκδόθηκε στη Θεσσαλονίκη το βιβλίο της «Αντίο Νέα Υόρκη!».
Τον Μάιο του 2016 εκδόθηκε το συλλογικό βιβλίο «Αχτίδες στο σκοτάδι», όπου συμμετέχει με το διήγημα “Mabrouka”.
Τον Δεκέμβριο του 2017 εκδόθηκε το συλλογικό βιβλίο «Ασύνορες μνήμες», όπου συμμετέχει με το διήγημα «Στη χώρα των όμορφων αλόγων».
site: http://anastasiaaam.wix.com/anastasiamichailogluphoto
instagram: https://www.instagram.com/anastasia_michailoglu/

Β. Johatsu / Ανάμεσα
Μια σειρά μεταβαλλόμενων αυτοπορτρέτων, που επιχειρούν να εκφράσουν
αναπάντητα ερωτήματα για την ύπαρξη και την ανυπαρξία,
αμφισβητήσεις για την αλήθεια και για τη φωτογραφική αλήθεια,
και προβληματισμούς σχετικά με τη φθορά της φωτογραφίας και τη φθορά της μνήμης.

Johatsu σημαίνει «εκείνος που έγινε καπνός». Πρόκειται για μια νέα κοινωνική τάση στην Ιαπωνία, που αφορά την εξαφάνιση ανθρώπων για οικονομικούς ή κοινωνικούς λόγους, που με την αλλαγή περιβάλλοντος και ταυτότητας ξεκινούν μια νέα ζωή. Λέγετε ότι εξαφανίζονται 100.000 άνθρωποι ετησίως.

Βιογραφικό Σημείωμα Τάσου Σχίζα
Ο Τάσος Σχίζας γεννήθηκε στην Αθήνα το 1964, μεγάλωσε στην Τρίπολη της Λιβύης και ζει μόνιμα στη Θεσσαλονίκη από το 1982. Από τότε η φωτογραφία αποτέλεσε γι’ αυτόν, μέσο καλλιτεχνικής έκφρασης και δημιουργίας. Διδάσκει φωτογραφία από το 1991 ως σήμερα σε λέσχες και μεταλυκειακές σχολές. Από το 1993 ως το 1996 εξέδιδε το «Γυάλινο μάτι», το ασπρόμαυρο φωτογραφικό περιοδικό, που διανέμονταν δωρεάν στην Θεσσαλονίκη και πραγματοποίησε 20 τεύχη. Από το 1996 ως το 2010 εξέδιδε το «Φωτογραφικό Είδωλο», το μονοθεματικό καλλιτεχνικό φωτογραφικό περιοδικό, που πραγματοποίησε 28 τεύχη. Συντονίζει τρεις φωτογραφικές ομάδες («Φωτοπόροι», «ΚΛΙΚers», «Ομάδα Φ») επιμελείται και διοργανώνει (μαζί με τις παραπάνω ομάδες) το Contrast / Αντίθεση: Φεστιβάλ Φωτογραφίας Θεσσαλονίκης. Ασχολήθηκε με διοργανώσεις εκθέσεων, διαλέξεων, παρουσιάσεων και σεμιναρίων.
Έγραψε πλήθος σημειώσεων, δημοσίευσε σειρά άρθρων και παρουσίασε portfolios σε περιοδικά και στο διαδίκτυο. Έχει γράψει 3 βιβλία (Η τεχνική της αναλογικής και της ψηφιακής φωτογραφίας, Αληθινό ψέμα, Το είδωλο της μουσικής).
Έχει πραγματοποιήσει 19 ατομικές εκθέσεις και συμμετείχε σε 51 ομαδικές.
http://www.photoeidolo.gr/TassosSchizas.html

Μας χαρίζει εικόνες από ένα αδημοσίευτο project της:  “Αρχιτεκτονική φόρμα – Απαθανατίζοντας τη γοητεία  – Συνθέσεις / συν θέσεις II”

Τόση γοητεία

σε μερικές γραμμές

κρυμμένη

περιμένει

την αποκάλυψή της

Η αρχιτεκτονική φόρμα πάντα με γοήτευε, μαγνητίζοντας τη ματιά και το ενδιαφέρον μου.  Στη φωτογραφική μου αναζήτηση προετοιμάζομαι σκεπτόμενη το πώς θα  φωτογραφίσω τα κτήρια, σε αντίθεση με τη φωτογραφία δρόμου, όπου τίποτα δεν είναι προκαθορισμένο και μετράει το δευτερόλεπτο.
Αυτό  που με γοητεύει είναι η αισθητική μεταλλαγή των κτηρίων στην τελική μου εικόνα, όπου ενσυνείδητα «κόβω μέρος του χώρου και του χρόνου» όπως έχει πει ο Garry Winograd.

«Όταν περνάει ο καιρός και κοιτάς πορτρέτα, οι άνθρωποι έρχονται πίσω σε σένα σαν μια σιωπηρή ηχώ. Μια φωτογραφία είναι ένα υπόλοιπο ενός προσώπου, ενός περαστικού προσώπου. Η φωτογραφία έχει να κάνει με τον θάνατο. Είναι ένα ίχνος.» Henri Cartier-Bresson, 1908 – 2004

Οι φωτογράφοι εξιτάρονται με το θέμα της φθοράς, είτε ενσυνείδητα είτε υποσυνείδητα, τους απασχολεί πολύ ο θάνατος. Απόδειξη για αυτό αποτελεί η εμμονή τους με τα ερείπια και τα εγκαταλελειμμένα μέρη.

Τέλος, για μένα δεν είναι δεδομένη η τεχνική της φωτογραφίας. Θυμάμαι την πρώτη επαφή στον σκοτεινό θάλαμο και το πόσο με είχε γοητεύσει. Το κόκκινο φως, οι λεκάνες με τα χημικά, οι φωτογραφίες που εμφανίζονταν δια μαγείας.

Πως φτάσαμε να παγώνουμε μια στιγμή της δικής μας πραγματικότητας στη φωτογραφία και αυτή να διαιωνίζεται στον χρόνο, προσπερνώντας τον θάνατο του δημιουργού και του περιεχομένου;

Για όλους τους παραπάνω λόγους η φωτογραφία για μένα θα παραμείνει ένα θαύμα!

Αναστασία Μιχαήλογλου

«Υπάρχει μόνο η μηχανή σου και εσύ. Οι περιορισμοί στη φωτογραφία σου βρίσκονται στον εαυτό σου, επειδή βλέπεις αυτό που είσαι.» Ernst Haas, 1921-1986, Αυστριακός – Αμερικάνος φωτογράφος

Πολύ εύστοχο και βαθύ σχόλιο του Ernst Haas. Εκτός του ότι βλέπουμε αυτό που είμαστε, βλέπουμε αυτό που ξέρουμε.

Ο αγαπημένος μου συγγραφέας Hermann Hesse είπε: «Η ζωή κάθε ανθρώπου είναι ένας δρόμος προς το Εγώ του, η προσπάθεια να βρει έναν δρόμο, να καταστρώσει το σχέδιο ενός δρόμου».

Η φωτογραφία μας βοηθάει να βρούμε τον δικό μας δρόμο, κατευθύνοντάς μας.

«Ο φωτογραφικός φακός αποκαλύπτει τις υποσυνείδητες οπτικές με τον ίδιο τρόπο που η ψυχανάλυση αποκαλύπτει τις υποσυνείδητες αιτίες.»  Walter Benjamin, 1892-1940, Γερμανός φιλόσοφος.
Βαθυστόχαστη σύλληψη του Γερμανού φιλοσόφου, έναν αιώνα πριν.

Υποσυνείδητο και φωτογραφία, ένα μεγάλο κεφάλαιο, που αξίζει να ασχοληθεί κανείς εκτενέστερα.

Ο Henri Cartier-Bresson  το έθεσε πολύ ποιητικά: «Το ένα μάτι του φωτογράφου βλέπει ευρύτατα ανοιχτό μέσα από το σκόπευτρο, το άλλο, το κλειστό, κοιτάζει την ίδια την ψυχή του.»

Αναστασία Μιχαήλογλου

“Δεν δημιουργείς μια φωτογραφία μόνο με τη μηχανή. Όταν φωτογραφίζεις «κουβαλάς» μαζί  σου όλες τις εικόνες που έχεις δει, όλα τα βιβλία που έχεις διαβάσει, τη μουσική που έχεις ακούσει, τους ανθρώπους που έχεις αγαπήσει.” Ansel Adams, 1902 – 1984
Συμφωνώ απόλυτα με τον Ansel Adams και προσθέτω πως κουβαλάς μαζί σου και όλες τις άσχημες εικόνες και εμπειρίες που έχεις βιώσει. Αναπόσπαστο κομμάτι της ανθρώπινης φύσης μας.

H Αναστασία Μιχαήλογλου επιλέγει … Edward Steichen

The Maypole – Empire State Building, New York, 1932, Edward Jean Steichen

Δυσκολεύτηκα πολύ να διαλέξω μόνο έναν από τους μεγάλους φωτογράφους του παρελθόντος.
Για μένα είναι όλες και όλοι τους εξίσου σημαντικοί. Ο καθένας τους έχει αφήσει το λιθαράκι του μέσα μου και τον τρόπο που βλέπω όταν φωτογραφίζω, προσπαθώντας να βρω τον δρόμο μου.
Επέλεξα τον  Edward Jean Steichen (1879–1973) για αυτή την έξοχη φωτογραφία του από το 1932.
Η σύγχρονη ματιά ενός μεγάλου καλλιτέχνη, σχεδόν έναν αιώνα πριν.

Info:

Η Αναστασία Μιχαήλογλου γεννήθηκε το 1964 στην Άνω Βροντού, Σερρών. Σε ηλικία τεσσάρων χρόνων πήγε στη Γερμανία, επέστρεψε στην Ελλάδα το 1997 και από το 2000 μένει μόνιμα στη Θεσσαλονίκη.
Είναι καθηγήτρια γερμανικών.
Ασχολείται με τη φωτογραφία από το 2000 και είναι μέλος της φωτογραφικής ομάδας «Φωτοπόροι».
Είναι υπεύθυνη δημοσίων σχέσεων, μεταφράστρια και αρθρογράφος στο περιοδικό «Φωτογραφικό Είδωλο».
Έχει πραγματοποιήσει δεκατρείς ατομικές εκθέσεις  και συμμετείχε σε πενήντα ομαδικές στην Ελλάδα, Κύπρο και Νέα Υόρκη.
Συμμετείχε επί τρία χρόνια (2009 – 2011) στα «Μαθήματα πολιτισμού και  ιστορίας της τέχνης» στο Μακεδονικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης.
Τον Δεκέμβριο του 2015 εκδόθηκε στη Θεσσαλονίκη το βιβλίο της «Αντίο Νέα Υόρκη!».
Τον Μάιο του 2016 εκδόθηκε το συλλογικό βιβλίο «Αχτίδες στο σκοτάδι», όπου συμμετέχει με το διήγημα “Mabrouka”.
Τον Δεκέμβριο του 2017 εκδόθηκε το συλλογικό βιβλίο «Ασύνορες μνήμες», όπου συμμετέχει με το διήγημα «Στη χώρα των όμορφων αλόγων».

anastasiam321@gmail.com
site http://anastasiaaam.wix.com/anastasiamichailogluphoto
instagram: https://www.instagram.com/anastasia_michailoglu/
 fb: https://www.facebook.com/anastasia.michailoglu