από 22 έως και 25 Αυγούστου 2019

Η λιμνοθάλασσα Μεσολογγίου – Αιτωλικού και η ζωή μέσα σ αυτή αποτελεί φωτογραφικό προορισμό για κάθε φωτογράφο όλες τις εποχές του χρόνου.

Το δεύτερο 15θήμερο όμως του Αυγούστου παρουσιάζει ξεχωριστό ενδιαφέρον μιας και τα νερά των αλυκών κοκκινίζουν ετοιμάζοντας την παραγωγή του αλατιού ενώ οι λουόμενοι των ιαματικών λουτρών στις παρυφές των αλυκών αλειμμένοι με τη μαύρη λάσπη δημιουργού σουρεαλιστικές εικόνες κεντρίζοντας κάθε φωτογραφικό μάτι.
Μέσα σ αυτό το ανεπανάληπτο σκηνικό της λίμνης οι κάτοικοί της γιορτάζουν το πανηγύρι της Αγ Αγάθης.
Αρματωμένοι και καβαλαραίοι πανηγυριστές με τη συνοδεία γύφτικης ζυγιάς χορεύουν και τραγουδούν πατώντας πάνω στα βήματα της παράδοσης. Ένα ιστορικό θρησκευτικό πανηγύρι που λαμβάνει χώρο στο Αιτωλικό και τη Σταμνά αλλά και στο χώρο της μοναστηριού της Αγ. Αγάθης από τις 21 έως και τις 23 Αυγούστου κάθε χρόνο.
Όλα αυτά μπορείτε να ζήσετε φωτογραφίζοντας με τον φωτογράφο Βασίλη Αρτίκο ο οποίος πάντα δίπλα σας παρέχει κάθε φωτογραφική βοήθεια και με την εμπειρία του θα αξιολογήσει τις φωτογραφίες σας .

Για όσους έλθουν από μακριά το Ξενοδοχείο Liberty προσφέρει φιλοξενία σε ειδικές τιμές για τους συμμετέχοντες στο εργαστήριο.

Για περισσότερες πληροφορίες επικοινωνήστε στο τηλέφωνο: 6944 350 943

Τη Lalibela της Αιθιοπίας, την ιερή πόλη και τα πρόσωπά της, όπως αποτυπώθηκαν από τον φωτογραφικό φακό του Βασίλη Αρτίκου, θα έχουμε την ευκαιρία να γνωρίσουμε στην έκθεση φωτογραφίας Lalibela – γη των αγγέλων, που παρουσιάζει ο Οργανισμός Πολιτισμού, Αθλητισμού και Νεολαίας δήμου Αθηναίων από 10 έως 31 Μαΐου 2019 στο Πολιτιστικό Κέντρο «Μελίνα» δήμου Αθηναίων.

Η Lalibela, η μικρή πόλη στα ορεινά της Αιθιοπίας με τους υπέροχους λαξευμένους στους βράχους ναούς (1.100μ.Χ περίπου), είναι από το 1978 μνημείο παγκόσμιας κληρονομιάς της UNESKO και αποτελεί σημαντικό θρησκευτικό κέντρο για τους Χριστιανούς ορθοδόξους Κόπτες της Αφρικής.

Η πόλη, που ονομάζεται και η «Ιερουσαλήμ της Αφρικής», διατηρεί τις παραδόσεις των πρώτων Χριστιανικών χρόνων ανέπαφες στο πέρασμα των αιώνων.

Εκεί, άνδρες και γυναίκες ντυμένοι με ολόλευκους χιτώνες ως Άγγελοι κυκλοφορούν ανάμεσα και πέριξ των λαξευμένων εκκλησιών, εκτελώντας τις λατρευτικές τους τελετές κινούμενοι στους ρυθμούς των τυμπάνων και αλαλάζοντες εκστασιασμένοι τείνοντας τα χέρια τους προς τον ουρανό.

Το κάλος του τόπου και η εκπληκτική αρχιτεκτονική των λαξευμένων εκκλησιών σε συνδυασμό με τη δωρικότητα και την έντονη πνευματικότητα της ζωής των ανθρώπων της Λαλιμπέλα, ήταν για τον Αρτίκο μια αστείρευτη πηγή έμπνευσης.

Ο ίδιος επισκέφτηκε αλλεπάλληλες φορές τη Lalibela, βίωσε και γιόρτασε μαζί τους μεγάλες γιορτές της Χριστιανοσύνης και σήμερα με νήματα τα βιώματα και τις εικόνες αυτές ύφανε τη δική του φωτογραφική ιστορία.

Οι φωτογραφίες της έκθεσης είναι ασπρόμαυρες και η επιλογή τους έγινε με διάθεση να αποδοθεί το Άκτιστο φως των ανθρώπων αυτών, χρησιμοποιώντας το κτιστό φως του καυτού ήλιου της Αφρικής.

Ο Βασίλης Αρτίκος αποτυπώνει με τον καλύτερο τρόπο τι ήταν αυτό που τον οδήγησε στη δημιουργία αυτής της έκθεσης:

«Η έκθεση φωτογραφίας με τίτλο Lalibela – γη των Αγγέλων δεν είναι το αποτέλεσμα μιας προσχεδιασμένης φωτογραφικής εργασίας σε ένα εξωτικό μέρος με αυτοσκοπό να εκτεθεί.

Είναι αποτέλεσμα μιας μακροχρόνιας επαφής με τον τόπο αυτό και τους ανθρώπους του, στο πλαίσιο μιας διαρκούς εσωτερικής μου αναζήτησης, της αυθεντικότητας, όντας ταλαιπωρημένος από το ανέκφραστο και υποκριτικό βίο μας στο σύγχρονο δυτικό κόσμο».

Lalibela

Είναι πολύ δύσκολο να γράψει κανείς τον ενθουσιασμό και τη συγκίνηση που μπορεί να προκαλέσει η αποκάλυψη του κόσμου μέσα από μια ή περισσότερες φωτογραφίες. Έτσι συνέβη και με το φωτογραφικό έργο του κυρίου Αρτίκου.

Δεν ήξερα τι ήταν αυτό που με συγκινούσε τόσο έντονα. Ήταν ο τόπος και οι άνθρωποι, οι εικόνες που δεν ξέρεις αν είναι επεξεργασμένες ή αν έχουν συλλάβει κάθε φορά, τη στιγμή που μοιάζει ν’ ανοίγουν οι ουρανοί κι ο κόσμος αν και υπόγειος, σκαλισμένος και σκαμμένος μέσα στο βράχο, ανοίγεται στην πιο έντονη συγκίνηση της μεταφυσικής αποκάλυψης του ουρανού;

Κατ’ αρχάς  έμεινα άφωνος. Ήξερα την ύπαρξη αυτών των τόπων από πληροφορίες αλλά όχι από φωτογραφίες. Δεν είχα εικόνα και παράσταση, έμοιαζε όμως το σύνολο που είχε στείλει ο κύριος Αρτίκος να μην είναι ούτε ρεπορτάζ, ούτε μια στημένη θεατροποίηση ενός προσκυνήματος.

Απλά, λιτά, με μιαν ιδιαίτερη κατάνυξη και εσωτερικότητα οι φωτογραφίες του στον τρόπο που εκτυλίσσονταν στα μάτια μου μέσα στο χρόνο, μου θύμισαν ιδιαίτερα αγαπητές στιγμές στην ιστορία κυρίως του κινηματογράφου παρά της λογοτεχνίας, της ζωγραφικής, είτε της φωτογραφίας. Από το Ordet του Ντρέγιερ έως τα Κατά Ματθαίον του Παζολίνι, έβλεπα έναν αρχαίο κόσμο να ζει σήμερα μέσα στην απρόσμενα θαυμαστή τραγικότητα χαμογελαστών ανθρώπων σε ένα τοπίο μοναδικό.

Μαυρόασπρες φωτογραφίες με ακραίες αντιπαραθέσεις φωτός και σκιάς έδιναν το πιο απλό θέαμα ανάμεσα στα λευκά ρούχα και τα χρώματα της πέτρας και της νύχτας. Κι έναν ρυθμό που περνούσε από την μιαν εικόνα στην άλλη, χωρίς να μπορείς να ξεφυλλίσεις τη σειρά των εικόνων όπως στα βιβλία φωτογραφίας, γιατί στην κάθε μια ένα ζωντανό πρόσωπο σε κοιτούσε στα μάτια χωρίς να μπορείς να το προσπεράσεις.

Η κάθε φωτογραφία σταματά το χρόνο όσο παίρνει η διάρκεια κάθε εικόνας που σε κάνει να συμμετάσχεις στο γεγονός που λαμβάνει χώρα μπροστά σου, εκείνη τη στιγμή, ως ότι πιο λιτό κι ανθρώπινο όπως ένα βλέμμα, ένα χέρι, μια κίνηση. Ένα σώμα σκύβει από το βάρος της ζωής ή της κούρασης χωρίς να χάσει την αρμονία του ανθρώπου που έμαθε να ζει με τους όρους της ζωής του σε αυτό τον κόσμο. Kι ο κόσμος αυτός του δίνει τη χαρά της γιορτής που αλαφραίνει το βάρος που κι αν δεν κρύβεται, όπως κι οι ρυτίδες του προσώπου και των χεριών, είναι ένα με τις συνθήκες του ήλιου και της εργασίας, της ζωής και της διάρκειάς της, της κίνησης και της στάσης. Αυτές οι φωτογραφίες σε κάνουν να καταλαβαίνεις πως προφανώς τέτοιοι άνθρωποι έχτισαν και λάξεψαν στην πέτρα αυτούς τους μοναδικούς ναούς.

Κάθε παιδί με το φακό του κυρίου Αρτίκου γίνεται το παιδί που θα θέλαμε να είμαστε όλοι μας και να κρύβει ο κάθε άνθρωπος μέσα του. Κι αυτό γιατί δεν είναι τόσο η έκφραση της αθωότητας που κάνει συχνά την απόδοση της παιδικής φύσης ανεκδοτολογική κι επιφανειακή, αλλά η χαρά του προσώπου και η μελαγχολία στο βάθος του βλέμματος που σε κάθε φωτογραφία σχεδόν γίνεται ένα με την αντιπαράθεση του φωτός και της σκιάς. Το αναπόφευκτο της ύπαρξης και της ζωής που η μια υποστηρίζει την άλλη και συγχρόνως η μία αναιρεί την άλλη. Κι όμως, η ισορροπία ανάμεσά τους είναι θέμα κατάνυξης, αφοσίωσης και κατανόησης του ακατανόητου της δημιουργίας.

Έτσι κάπως είδα τις φωτογραφίες της Lalibela κι ανακάλυψα συγχρόνως τον τόπο, τον άνθρωπο, μέσα από αισθήματα αρχαία και μια κάμερα απολύτως σύγχρονη που μπορεί να αποτυπώσει με τέχνη και σεμνότητα (όπως εννοώ την απόσταση που λένε οι θεωρητικοί «κριτική απόσταση»). Κι η απόσταση αυτή εδώ, είναι  μετρημένη με ακρίβεια ποιητική και με απρόσμενο μεταφυσικό βάθος σαν ότι πιο βαθύ κι ότι πιο αέρινο μαζί.

Μετά από αυτές τις πρώτες σκέψεις, κοίταξα με επιμονή – και σίγουρα κάποια δυσπιστία, μια και οι εικόνες είναι συχνά είδωλα που μας σαγηνεύουν μέσα από στημένες θεατρικά ψευδαισθήσεις– σε όλο το διαδίκτυο να βρω φωτογραφίες του τόπου για να δω αν κάτι μπορεί να θυμίζει λίγο τις φωτογραφίες του κυρίου Αρτίκου, και δε βρήκα. Οι περισσότερες ήταν ακριβώς η πιο κοινότοπη αναπαράσταση από τουριστικές υπερβολές  ή οι επίπεδες, ανεκδοτολογικές αναπαραστάσεις ενός θεάτρου χωρίς έργο, χωρίς πρόσωπα, χωρίς τη χάρη που στις φωτογραφίες του κυρίου Αρτίκου γίνεται ευλογία και περνά μέσα από το δέος και την κάθαρση της ψυχής.

Συνέχισα να κοιτώ ότι μπόρεσα από άλλες ενότητες φωτογραφιών του κυρίου Αρτίκου για να δω μήπως είχε κάποια μανιέρα ή στιλ που προσαρμοζόταν στο θέμα σαν τον καλό διακοσμητή που προσαρμόζεται στον αρχιτέκτονα. Και δε βρήκα πάλι τίποτε το ανάλογο. Πάντα μια «πρώτη ματιά», μια έκπληξη, αφήνεται στο γεγονός που είναι η ίδια η πραγματικότητα και δεν ζητά κανένα στολίδι ή εκφραστικότητα πέρα από την προσοχή που φέρουμε πάνω σε ότι είναι μπροστά μας.  Έτσι είδα την ευαισθησία με την οποία στην πόλη του Χαράρ δίνει τα χρώματα των τοίχων και των ενδυμάτων, των αντικειμένων και της καθημερινής ζωής: Χαράρ, η πόλη του Ρεμπώ όπου η ποίηση είναι χρώμα,  αισθησιασμός και υλικότητα, σε πλήρη αντίθεση με τη Lalibela!

Κι έτσι συνέχισε να περνά μπροστά μου μια Ελλάδα επίσης μαυρόασπρη, σα να πρέπει ακόμα να την ανακαλύψουμε μέσα από το βλέμμα του παιδιού γεμάτο μελαγχολία και τη χαρά να βλέπει πως ανοίγονται ο ουρανός κι ο ορίζοντας μπροστά μας, σα να λέει κανείς ή τίποτα δεν πεθαίνουν: η ζωή είναι η δομή των έργων του ανθρώπου και η δομή των έργων είναι η δομή η ίδια της ζωής, κι η ζωή είναι ο άνθρωπος που την αναγνωρίζει. Είδα ομολογώ όλες τις περιηγήσεις μου από τα παιδικά μου χρόνια στα χρόνια του πενήντα μέχρι σήμερα να περνούν σκαλί-σκαλί, σε κάθε νησί, πέτρα-πέτρα σε κάθε βουνό, καλάμι-καλάμι στη λιμνοθάλασσα του Μεσολογγίου, τόπος καταγωγής και κατοικίας του κυρίου Αρτίκου. Είδα τη δομή των ναών να εγγράφονται — όπως και στη Lalibela — ο καθένας με τον τρόπο του, στον κόσμο και στο τοπίο, μη ξέροντας ποτέ ποιος πλαισιώνει τον άλλο, o Ναός τον Κόσμο ή ο Κόσμος τους Ναούς. Έτσι καταλήγουμε πάλι στο δεδομένο, ότι τα έργα των ανθρώπων δίνουν τόσο τον Κόσμο όσο και τους Ναούς, και η στιγμή της αναγνώρισης αυτής της σύμπτωσης, είναι εξ ίσου τραγική και γεμάτη χαρά, όπως σε κάθε τραγικό ή θρησκευτικό έργο, αλλά και σε κάθε λαϊκό ή απλό έργο όπου ο άνθρωπος συναντά απλώς τον άνθρωπο σαν ότι πιο αγαπητό και οικείο πάνω στη γη.

Κύριε Αρτίκο, τα σέβη μου! Με συγκινήσατε γιατί μου δώσατε το σημάδι μιας ευλογίας με τις φωτογραφίες σας, Σημάδι που ονομάζει ο λαός «σημεία και τέρατα» αλλά κι ο κάθε θεός σε κάθε πίστη, μας αποκαλύπτει. Κάνατε ξανά τη φωτογραφία, μια στιγμή αποκάλυψης! Αποκάλυψη της «πρώτης παρουσίας» κι όχι της « δεύτερης» και τελευταίας. Αποκάλυψη την οποία ο άνθρωπος μπορεί και πρέπει να αφιερώσει τη ζωή του έτοιμος, να περιμένει μια τέτοια στιγμή.

Ντένης Ζαχαρόπουλος

Ιστορικός της τέχνης, Καλλιτεχνικός Σύμβουλος και Επιμελητής
της Πινακοθήκης των Μουσείων και Συλλογών  του Δήμου Αθηναίων (ΟΠΑΝΔΑ)

** Βρείτε συνημμένο τον πρόλογο του λευκώματος της έκθεσης από τον  Ιστορικό της Τέχνης και Καλλιτεχνικό Σύμβουλο και Επιμελητή της Πινακοθήκης, των Μουσείων και Συλλογών του ΟΠΑΝΔΑ Ντένη Ζαχαρόπουλου.

Info:

Εγκαίνια έκθεσης: Παρασκευή 10 Μαΐου, ώρα 19:30
Διάρκεια έκθεσης: 10 – 31 Μαΐου 2019

Η είσοδος για το κοινό είναι ελεύθερη

Πληροφορίες:
τ. 210  3452150| www.opanda.gr

#PolitismosGiaOlous

Πολιτιστικό Κέντρο «Μελίνα» δήμου Αθηναίων:
Ηρακλειδών 66^Α & Θεσσαλονίκης, Θησείο
Ώρες λειτουργίας: Τρίτη– Σάββατο 10:00– 20:00, Κυριακή 10:00– 14:00, Δευτέρα κλειστά

Έτσι, για μια άλλη ακόμη χρονιά, καταγράφουμε “Ένα οδοιπορικό στο Πάσχα των Ελλήνων” μέσα από φωτογραφικές στιγμές και αναζητούμε τη μυσταγωγία, την ιεροσύνη της Μεγάλης Εβδομάδας και την πορεία προς την Ανάσταση …

Η πόλη με οβελίες αλλού γιορτάζει.
Σταθμός Πελοποννήσου κι απομεσήμερο του Πάσχα σε παγκάκι μόνον εσύ κι εγώ καθόμαστε, μητέρα.
Είμαστε γέροι πια κι οι δυο κι εγώ αφού γράφω ποιήματα πιο γέρος.
Αλλά πού πήγανε τόσοι δικοί μας;
Μέσα σε μια βδομάδα δεν απόμεινε κανείς.
Ήταν Μεγάλη βέβαια γεμάτη πάθη, προδοσίες, σταυρώσεις- θέλουν πολύ για να υποκύψουν οι κοινοί θνητοί;
Έτσι ακριβώς, από τα Βάγια μέχρι σήμερα θα ’πρεπε κάπως να ’χαμε κι εμείς χωρέσει.
Όμως το Πάσχα τέλειωσε, μητέρα.
Κι εμείς τι θ’ απογίνουμε σ’ ένα παγκάκι αθάνατοι καθώς νυχτώνει;

(Γιάννης Βαρβέρης – Εσπερινός αγάπης)

Τον ξεχώρισα μόλις τον είδα, ήμουνα ταχτική στα κηρύγματά του·
πούλησα κι ένα κτηματάκι της θειας μου για να τον ακολουθήσω.
Όμως όταν πια όλα τα ξόδεψα, αποφάσισα να πουλήσω και το κορμί μου,
στην αρχή στους ανθρώπους των καραβανιών, κατόπι στους τελώνες·
κοιμήθηκα με σκληροτράχηλους Ρωμαίους κι οι Φαρισαίοι δε μου είναι άγνωστοι.
Κι όμως μέσα σ’ αυτά δεν ξεχνούσα τα μάτια του.
Μήνες για χάρη του έτρεχα απ’ το Ναό στο λιμάνι
κι από την πόλη στο Όρος των Ελαιών.

Κύριε μυροπώλη, κάντε μου, σας παρακαλώ, μια μικρή έκπτωση.
Για ένα βάζο αλαβάστρου δε φτάνουν οι οικονομίες μου.
Κι όμως πρέπει να αποχτήσω αυτό το μύρο με τα σαράντα αρώματα.
Μ’ αυτό το μύρο θ’ αλείψω τα πόδια του,
μ’ αυτά τα μαλλιά θα σφουγγίσω τα πόδια του,
μ’ αυτά τα χείλη, τα πόδια του τα εξαίσια κι άχραντα θα φιλήσω.
Ξέρω, είναι πολύ αυτό το μύρο για τη μετάνοια,
ωστόσο για τον έρωτα είναι λίγο.
Κι αν μια μέρα ασπαστώ το χριστιανισμό, θα είναι για την αγάπη του·
κι αν μαρτυρήσω γι’ Αυτόν, θα ’ναι η αγάπη του που θα μ’ εμπνέει.
Γιατί, κύριε, ο έρωτας μου ανάβει την πίστη κι η αγάπη τη μετάνοια
κι ίσως μείνει αιώνια τ’ όνομά μου σα σύμβολο
εκείνων που σώθηκαν και λυτρώθηκαν ότι ηγάπησαν πολύ.

(Ντίνος Χριστιανόπουλος)

Κοιτάχτε μπήκε στη φωτιά! είπε ένας από το πλήθος.

Γυρίσαμε τα μάτια γρήγορα. Ήταν

στ’ αλήθεια αυτός που απόστρεψε το πρόσωπο, όταν του

μιλήσαμε. Και τώρα καίγεται. Μα δε φωνάζει βοήθεια.

Διστάζω. Λέω να πάω εκεί. Να τον αγγίξω με το χέρι μου.

Είμαι από τη φύση μου φτιαγμένος να παραξενεύομαι.

Ποιος είναι τούτος που αναλίσκεται περήφανος;

Το σώμα του το ανθρώπινο δεν τον πονά;

Η χώρα εδώ είναι σκοτεινή. Και δύσκολη. Φοβάμαι.

Ξένη φωτιά μην την ανακατεύεις, μου είπαν.

Όμως εκείνος καίγονταν μονάχος. Καταμόναχος.

Κι όσο αφανίζονταν τόσο άστραφτε το πρόσωπο.

Γινόταν ήλιος.

(Τάκης Σινόπουλος “Ο καιόμενος”)

 

Ήταν του Μάη το πρόσωπο
του φεγγαριού η ασπράδα
ένα περπάτημα ελαφρύ
σαν σκίρτημα του κάμπου

(Νίκος Γκάτσος “Αμοργός” – απόσπασμα)

Ήταν μια δύσκολη υποχώρηση κι’ αυτή, ν’ αφεθή, κι’ ο αέρας του βραδιού να του χτενίζει τα μαλλιά.
Τι κι’ αν έδωσε το τελευταίο φίλημα ο πυρετός τού έκαιγε το στόμα·
τι κι’ αν τ’ αργύρια ομορφαίνουν τη ζωή ο θάνατος ήταν η μόνη συγκατάβαση
Μα εγώ τον συμπόνεσα στην απελπισμένη του κίνηση.
Ήτανε φίλος μου μ’ έβλεπε στον ανήσυχο ύπνο του και τιναζόταν.
Με ξεχώρισε στο ανώνυμο πλήθος και μου ’σφιξε το χέρι – «δε χώρισα ποτέ ευθύνες» είπε «δε δίστασα στην εκλογή, ξέρω πάντα καλά τι είναι αλήθεια»
(Νίκος-Αλέξης Ασλάνογλου, «Ιούδας»)

Ακου τα σήμαντρα
των εξοχικών εκκλησιών.
Φτάνουν από πολύ μακριά
από πολύ βαθιά.
Απ’ τα χείλη των παιδιών
απ’ την άγνοια των χελιδονιών
απ’ τις άσπρες αυλές της Κυριακής
απ’ τ’ αγιοκλήματα και τους περιστεριώνες
των ταπεινών σπιτιών.
Ακου τα σήμαντρα
των εαρινών εκκλησιών.
Είναι οι εκκλησίες
που δε γνώρισαν τη σταύρωση
και την ανάσταση.
(Γιάννης Ρίτσος)

Δευτέρα του Πάσχα στο Γηρομέρι Φιλιατών. Οι μουσικοί της θλίψης τραγουδούν πάνω από τα μνήματα τα αγαπημένα τραγούδια των νεκρών όταν ήταν εν ζωή.

Κύριε λάμπρυνόν μου την στολήν της ψυχής.
Άστρα και χώμα σε βαστάζουν.
Μεριάζουν άφωνα τα σκότη και διαβαίνεις,
ανέγγιχτη τον κόσμον αγγίζει μουσική
και της καρδιάς τα πέταλα ροδίζουν,
άνθος όμορφο ζεσταίνεται στον ήλιο.
Λευκάνθηκαν οι άνθρωποι στο αίμα του αρνίου.
Θεέ μου ανέρχεσαι λυπημένος,
αν και για όραση εξακολουθείς να έχεις τη συγχώρηση.
Ω θλίψη των ματιών του Κυρίου μου,
της αιωνιότητας ο κάματος,
έχω πολύ συνεργήσει για να υπάρχεις,
είναι πολύ σ᾽ εμένα το μερίδιο της ανομίας.
Ανοίγει ένα τριαντάφυλλο, πάω και το ρωτώ:
Πού έκρυψαν τον ήλιο;
Πλησιάζω τη θάλασσα και της λέω:
Είσαι βαθειά και με τα μυστικά μεγάλη σου η σχέση.
Λυτρώνεται ο άνθρωπος;
Απαντά το λουλούδι: «Θα χαθούμε»
κι η θάλασσα με αχ αναταράζεται.
(Νίκος Καρούζος)

---

Θεέ μου Πρωτομάστορα μέσα στις πασχαλινές κι εσύ
Θεέ μου Πρωτομάστορα μύρισες την Ανάσταση …

(Οδυσσέας Ελύτης)

Δεύτε λάβετε φως εκ του ανεσπέρου φωτός

Μακριά χτυπούν καμπάνες από κρύσταλλο/ αύριο, αύριο, αύριο λένε:
το Πάσχα του Θεού.. (Ο. Ελύτης)

Κάθε λουλούδι έχει τη θέση του στον ήλιο,
κάθε άνθρωπος έχει ένα όνειρο.

Κάθε άνθρωπος
έχει έναν ουρανό πάνου από την πληγή του,
κι ένα μικρό παράνομο σημείωμα της άνοιξης μέσα στην τσέπη του».

(Γ. Ρίτσος)

Χριστέ μου, γιατί φόρεσες αυτό μακρύ πένθιμο φουστάνι κι
αυτά τ’ αγκάθια στο κεφάλι σου; Χάθηκαν τα λουλούδια;
Ή τάχατε, αν φορούσες παπαρούνες πάνου στ’ αχτένιστα μαλλιά
δε θα σ’ την πόρτα του ουρανού;

(Γ. Ρίτσος)

Πολυδεύκης Ασωνίτης

Γοερά το βλέπω ετοιμάζεσαι
για την Ανάστασή σου.

Την πιστεύω αλλά με θλίβει
όπως μας θλίβουν γοερά
και κάτι άλλα θαύματα που
επαληθεύτηκαν αλλόκοτα:
με το μη μένοντας κοντά μας
όπως μη μένοντας από μεθαύριο Εσύ.

Να αναστηθείς βεβαίως
ποιος νεκρός δεν το θέλει
ποιος υποψήφιος.
Αλλά να έμενες κάτω, εδώ
να μένεις ο πλησίον μας.

Όσα μας έταξες το είδες
δε γίνονται εκεί πάνω
εν μέσω πολυάσχολων ιλίγγων
και στροβιλισμών της Αναλήψεώς σου.

Θέλουνε γη αυτά τα πράγματα
πετρώδη ακανθόσπαρτη
γι’ αυτό και την διεξήλθες τόσον αιματηρά
ίνα άρεις-Συ είπας-
όσα χάσαμε επ’ αυτής.

Δε γίνεται τουλάχιστον να μένεις
μια βδομάδα εδώ και μια στο πατρικό σου;
Θαύμα μεγάλο είσαι πια μπορείς
να επιβληθείς στη διανομή σου.
Πώς πηγαινοέρχονται καθημερινά
από εδώ εκεί από κει εδώ
η ζωή και ο θάνατος.

Όχι όχι μη μου μιλάς για τις αόρατες
συνεχείς εκείνες παρουσίες. Είδαμε
σε τι μαρτύριο ψαύσεως τυφλής μας υπέβαλαν.

Μεγάλωσα όχι θέλω ξεκάθαρους πια
ορατούς λογαριασμούς

ή σε αγγίζω Ιησού
ή Ανασταίνεσαι δια παντός από κοντά μου.

(Κική Δημουλά – Μεγάλη Πέμπτη)

Ω γλυκύν μου έαρ ….

ΣΑΝ ΝΑ ΜΟΝΟΛΟΓΩ, σωπαίνω.
Ίσως και να ’μαι σε κατάσταση βοτάνου ακόμη
φαρμακευτικού ή φιδιού μιας κρύας Παρασκευής
Ή μπορεί και ζώου από κείνα τα ιερά
με τ’ αυτί το μεγάλο γεμάτο ήχους βαρείς
και θόρυβο μεταλλικό από θυμιατήρια.
(Οδυσσέας Ελύτης – Μ. Παρασκευή)

Που να σε κρύψω, γιόκα μου, να μη σε φτάνουν οι κακοί;
[…]

Θεριά οι άνθρωποι, δεν μπορούν το φως να το σηκώσουν.

Δεν είναι αλήθεια πιο χρυσή σαν την αλήθεια της σιωπής.

Χίλιες φορές να γεννηθείς, τόσες θα σε σταυρώσουν…

(Κώστας Βάρναλης)

ΠΕΝΘΙΜΟΣ ΠΡΑΟΣ ΟΥΡΑΝΟΣ μες στο λιβάνι

αναθρώσκουν παλαιές Μητέρες ορθές σαν κηροπήγια

τυφεκιοφόροι νεοσύλλεκτοι σε ανάπαυση

μικρά σκάμματα ορθογώνια, ραντιστήρια, νάρκισσοι.

Σαν να ’μαι, λέει, ο θάνατος ο ίδιος αλλ’ακόμη νέος αγένειος που μόλις ξεκινά

κι ακούει πρώτη φορά μέσα στο θάμβος των κεριών

το «δεύτε λάβετε τελευταίον ασπασμόν».

(Οδυσσέας Ελύτης “Μεγάλη Παρασκευή”)

Αυτός που κρέμασε τον ήλιο
στο μεσοδόκι τ’ ουρανού
κρεμάται σήμερα σε ξύλο
ίλεως, Κύριε, γενού
και στ’ ασπαλάθια της ερήμου
μια μάνα φώναξε «παιδί μου!»

Με τ’ Απριλιού τ’ αρχαία μάγια
με των δαιμόνων το φιλί
μπήκε στο σπίτι κουκουβάγια
μπήκε κοράκι στην αυλή
κι όλα τ’ αγρίμια στο λαγκάδι
πήραν το δρόμο για τον Άδη

Θα ξανασπείρει καλοκαίρια
στην άγρια παγωνιά του νου
Αυτός που κάρφωσε τ’ αστέρια
στην άγια σκέπη τ’ ουρανού
κι εγώ κι εσύ κι εμείς κι οι άλλοι
θα γεννηθούμε τότε πάλι
(Νίκος Γκάτσος – Μεγάλη Πέμπτη)

Υπαίθριος καιρός.
Κάτι ελιές πάνε να μαζέψουν ανήφορο.
Φορτωμένες.
Ο καρπός εισακούστηκε το παρελθέτω όχι.
Δεν θα εισπράξουν ούτε φέτος πατέρες
οι λιποψυχίες μας.

Ατελής η ελαιογραφία.
Να ξαναδοκιμάσω.

Κάτι ελιές πάνε να μαζέψουν ανήφορο.
Τα αργύρια φύλλα τους εποφθαλμιά
η αστραφτερή του τοπίου αγνότητα.
Φύσει καταδότρια η αθωότης.
Αυτή δεν μας παρέδωσε
για ελάχιστα ανεκπλήρωτα αργύρια
στην απώλειά της;

Να τονίσω λίγο Φαρισαίον απέναντι.
Τη θάλασσα.

(Κική Δημουλά “Μεγάλη Πέμπτη”)

Ο σταυρός είναι δυο επιθυμίες.
Η μια επιθυμία που ερωτεύτηκε τα ουράνια
σμίγει και σταυρώνεται με την επιθυμία
καθώς διασχίζει τη γη.
Κι ο Χριστός είναι φιλικά εσταυρωμένος.

(Νίκος Καρούζος, “Το άφθαρτο ξύλο”)

Και λέει ο Ναζωραίος στους μαθητάδες:
«Το αιώνιο είμαι το φως και σεις λαμπάδες
Φως από φως, στα σκότη,
εσείς πιστοί οδηγοί και οι πρώτοι
καταλυτές των γήινων θρήνων,
που θείο μήνυμα θα φέρετε παντού …

(Στέλιος Σπεράντζας – απόσπασμα από το ποίημά του “Μυστικός δείπνος”)

ΟΛΟΕΝΑ ΟΙ ΚΑΚΤΟΙ ΜΕΓΑΛΩΝΟΥΝ κι ολοένα οι άνθρωποι ονειρεύονται σα να ’ταν αιώνιοι. Όμως το μέσα μέρος του Ύπνου έχει όλο φαγωθεί και μπορείς τώρα να ξεχωρίσεις καθαρά τι σημαίνει κείνος ο μαύρος όγκος που σαλεύει
Ο λίγες μέρες πριν ακόμη μόλις αναστεναγμός
Και τώρα μαύρος αιώνας.

(Οδυσσέας Ελύτης – Μεγάλη Τετάρτη από το “Ημερολόγιο ενός αθέατου Απριλίου”)

… Δέξαι μου τας πηγάς των δακρύων,
ο νεφέλαις διεξάγων της θαλάσσης το ύδωρ
κάμφθητί μοι προς τους στεναγμούς της καρδίας,
ο κλίνας τους ουρανούς, τη αφάτω σου κενώσει…

(απόσπασμα από το τροπάριο της Κασσιανής)

Οι βιολέτες, όπως ανήσυχα,
διορατικά μυρίζουν
όταν κάτι δεν πάει καλά,
κάτι απογοητεύει πάλι.
Η Μεγάλη Εβδομάδα,
όπως στάζει κερί και τάμα
στη θρησκόληπτη ανάμνηση,
στην άθεη απουσία.
Η Κυριακή του Νυμφίου,
όπως αναστατώνει,
βασίζεις δεν βασίζεις το Μεγάλο
στις αφίξεις.
Οι διάφοροι Νυμφίοι,
που κάτι τους τυχαίνει και δεν έρχονται,
κάποια διήμερη εκδρομή,
κάποια ευκολότερη θρησκεία
που την ασπάζονται.
Οι πολλαπλασιασμένοι κήποι της Γεθσημανή
σε κάθε βήμα,
όπως κατασταλάζεις για το έθιμο,
έχουν δεν έχουνε ανθίσει οι απορίες.
Οι Πατέρες μας, γέροι στο σπίτι,
περιμένουν αυγά και τσουρέκι.
Οι πολλαπλασιασμένοι κήποι της Γεθσημανή,
τα περιστύλια της υπομονής,
τα παγκάκια να κάτσεις να περιμένεις
τον ετήσιο Ιούδα,
πού αργεί να ‘ρθεί
από το ράφτη, απ’ τον κουρέα.
Το μεγάλο ποσόν που του δίνεις
για να δεχθεί να σε προδίνει ανεξήγητα.
Της καμπάνας η Μεγάλη εξάντληση
κι η απαρηγορία,
ο νηστικός της ήχος
όπως λιποθυμάει
τα εαρινά αρμόνια
των καθολικών απογευμάτων.
Οι αργίες,
οι αργοπορίες,
οι αγριότητες,
όπως τις πάμε ως επάνω μόνοι μας.
Ο Σίμων, που στο τέλος αδιαφόρησε
κι έφτιαξε τη ζωή του.
Η Μυροφόρος έλλειψις,
που θα σε ψάχνει απόψε να σε ράνει.
Η Προηγιασμένη των διαφόρων θρήνων
τη Μεγάλη Εβδομάδα
και τις διάφορες άλλες εβδομάδες τα ίδια.
Η Αγία Επανάληψη,
η θαυματουργή,
η άχειροποίητος,
όπως τη βρήκανε ανυπόγραφη τα πράγματα,
θαμμένη
σε κάποια παλαιότητα της μοίρας μας,
σε κάποιο προγονό μας μέλλον.
Όπως την πιστεύω.

(Κική Δημουλά)

… Έκλεινε το άσπρο τριαντάφυλλο/ το κεφάλι του, σαν του Ιησού.

Σε τρεις μέρες μόνο, είπε

κ’ ελάλησε, έκαμε όμοια

στον κόσμο το χρέος του.

(κάθε λουλούδι, είναι κ’ ένας Ιησούς) …

(Ν. Βρεττάκος, Επί του όρους ομιλία)

Μιχάλης Παππάς – Καστελλόριζο 2018 – Michael Pappas / pculiar.com

Τον νυμφώνα Σου βλέπω, Σωτήρ μου, κεκοσμημένον,
και ένδυμα ουκ έχω, ίνα εισέλθω εν αυτώ.
Λάμπρυνόν μου την στολήν της ψυχής,
Φωτοδότα, και Σώσον με.

Info:

Χώρος έκθεσης: Κοχλίας – coffee gallery

Εγκαίνια: 8.3.2019 ώρα 20.30

Εργαστήριο φωτογραφίας στην Αθήνα από τον Βασίλη Αρτίκο 19 και 20 Ιανουαρίου 2019.

Ο φωτογράφος Βασίλης Αρτίκος διοργανώνει εργαστήριο φωτογραφίας στην Αθήνα το Σαββατοκύριακο 19 και 20 Ιανουαρίου 2019.

Σάββατο 19 Ιανουαρίου
(Τιμκατ ) Θεοφάνια με τους κόπτες της Αιθιοπίας. Οι Αιθίοπες κόπτες της Αθήνας γιορτάζουν τα Θεοφάνια με μια σειρά θρησκευτικών εκδηλώσεων μέσα και έξω από το ναό.
Το πρωί του Σαββάτου γίνεται η θεία λειτουργία μέσα σε ένα κλίμα κατάνυξης και προσευχής όπου οι πιστοί ενδεδυμένοι με λευκούς χιτώνες συνοδεύουν τους Ιερείς στους μακρόσυρτους και κατανυκτικούς τους ψαλμούς, συνθέτοντας βιβλικές εικόνες που συγκινούν κάθε φωτογραφικό μάτι.
Μετά έξω από το Ναό γίνεται η περιφορά της Κιβωτού συνοδεία πιστών που χορεύουν στους ρυθμούς των τυμπάνων με πολύχρωμες ομπρέλες και επίχρυσα εξαπτέρυγα και η τελετή του Αγιασμού των υδάτων που καταλήγει στο ράντισμα των πιστών από τους ιερείς μέσα σε μια ατμόσφαιρα ανείπωτης χαράς των πιστών που αλλάζουν εκστασιαζόμενοι…

Κυριακή 20 Ιανουαρίου 2019.
Φωτογραφία δρόμου.
Ο φωτογράφος Βασίλης Αρτίκος σας συνοδεύει σε μια ενδιαφέρουσα φωτογραφική διαδρομή μέσα στις υπαίθριες αγορές στο Κυριακάτικο Παζάρι του Πειραιά.
Είναι πάντα δίπλα σας να σας βάλει μέσα στο κλίμα της φωτογραφίας δρόμου και να απαντήσει σε κάθε σας ερώτημα . ….

Για περισσότερες πληροφορίες επικοινωνήστε στη παρακάτω διεύθυνση και τηλέφωνο.
Vasilis.artikos@gmail.com
6944 350943

ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΚΟΣ ΔΙΑΓΩΝΙΣΜΟΣ  

ΜΕ ΠΛΟΥΣΙΑ ΔΩΡΑ

ΑΠΟ ΤΟ PHOTOPOLIS AGRINIO FESTIVAL

Το 1o φεστιβάλ φωτογραφίας “Photopolis”- Agrinio Photo Festival προκηρύσσει φωτογραφικό διαγωνισμό.  Οι ενδιαφερόμενοι καλούνται να αποδώσουν φωτογραφικά το θέμα «Εντάσεις».

Οι δηλώσεις συμμετοχής πρέπει να αποσταλούν μέχρι 28 Φεβρουαρίου 2019 μέσω της ιστοσελίδας του φεστιβάλ.

Οι τρεις καλύτερες φωτογραφίες θα βραβευθούν με τα παρακάτω δώρα:

1^ο   Βραβείο:

• Έπαινος.
• Ενα studio flashGodox QS600II – 600Ws με ενσωματωμένη ραδιοσυχνότητα (αξίας 365 €) προσφορά της εταιρείας ΣΤΑΜΟΣ ΑΕ.
• Φωτογραφικό λεύκωμα “natural presence” του Χάρη Κακαρούχα.
• Φωτογραφικό λεύκωμα « Έρμα ειν τα μάτια» του Βασίλη Αρτίκου.
• Φωτογραφικό λεύκωμα «Greek Icon» του Ανδρέα Ζαχαράτου.

2^η και 3^ο Βραβείο:

• Έπαινος.
• Φωτογραφικό βιβλίο “natural presence” του Χάρη Κακαρούχα.
• Φωτογραφικό λεύκωμα « Έρμα ειν τα μάτια» του Βασίλη Αρτίκου.
• Φωτογραφικό λεύκωμα « GreekIcon» του Ανδρέα Ζαχαράτου.

(τα λευκώματα είναι προσφορά των φωτογράφων).

Επίσης οι 15 καλύτερες φωτογραφίες θα αναρτηθούν στο φεστιβάλ φωτογραφίας “Photopolis”- Agrinio Photo Festival από 14 μέχρι 30 Ιουνίου, θα συμπεριληφθούν στο βιβλίο-λεύκωμα του φεστιβάλ και θα δημοσιευθούν στην ιστοσελίδα του φεστιβάλ https://photopolis.gr  και στα κοινωνικά δίκτυα.

Η συμμετοχή είναι δωρεάν.

Δηλώσεις συμμετοχής στην ιστοσελίδα του φεστιβάλ http://www.photopolis.gr/contest/

Για απορίες στο email: info@photopolis.gr και στα τηλέφωνα 6977904118 και 6988642419.

Τα δώρα των νικητών

Το ειδικό δώρο για τον α’ νικητή

από την Εταιρία “Στάμος ΑΕ”

Για τα παιδιά

Τα παιδιά σου δεν είναι παιδιά σου
είναι οι γιοι και οι κόρες
της λαχτάρας της Ζωής για Ζωή.
Δημιουργούνται μέσα από εσένα,
αλλά όχι από εσένα.
Και αν και βρίσκονται μαζί σου, δεν σου ανήκουν
Μπορείς να τους δώσεις την αγάπη σου,
αλλά όχι τις σκέψεις σου.
Αφού ιδέες έχουν δικές τους
Μπορείς να προσπαθήσεις
να τους μοιάσεις αλλά μη γυρέψεις να τα κάνεις σαν εσένα.
Αφού οι ψυχές τους κατοικούν στο σπίτι του αύριο
που εσύ δεν πρόκειται να επισκεφτείς ούτε στα όνειρα σου.
[…]
Μπορείς να δίνεις μια στέγη στο σώμα τους,
αλλά όχι και στις ψυχές τους.
(Χαλίλ Γκιμπράν)

Όταν έστω και ένα μόνο παιδί στερείται τα δικαιώματά του, τότε ακυρώνεται η έννοια “δικαιώματα του ανθρώπου”.

(Αντώνης Σαμαράκης)

To photologio.gr ζήτησε από φίλους φωτογράφους να αφιερώσουν μια φωτογραφία τους για την ημέρα αυτή και εμείς με τη σειρά μας σας τις προσφέρουμε σαν μια προσπάθεια ένωσης των φωνών μας για την καταπάτηση των δικαιωμάτων και την προστασία των παιδιών όλου του κόσμου.

Η Παγκόσμια Ημέρα για τα Δικαιώματα του Παιδιού εορτάζεται κάθε χρόνο στις 20 Νοεμβρίου, με αφορμή την επέτειο υιοθέτησης από τη Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ, το 1989, της Σύμβαση για τα Δικαιώματα του Παιδιού.

Η Σύμβαση για τα Δικαιώματα του Παιδιού αποτελεί το πλέον αποδεκτό κείμενο για τα ανθρώπινα δικαιώματα παγκοσμίως. Την έχουν επικυρώσει όλα τα κράτη του κόσμου, εκτός των ΗΠΑ και της Σομαλίας (η Ελλάδα την επικύρωσε στις 2 Δεκεμβρίου 1992 με τον νόμο 2101), και τα 54 άρθρα της καλύπτουν όλα τα δικαιώματα των παιδιών που χωρίζονται σε 4 τομείς: Δικαιώματα Επιβίωσης, Ανάπτυξης, Προστασίας και Δικαιώματα Συμμετοχής.

Τα παιδιά θέλουν παπούτσια
τα παιδιά θέλουν ψωμί
θέλουνε και φάρμακα
δούλεψε και συ.

Γέλα κλαίγε κι όλο λέγε
το παιδί: ζωή.
Τίποτ’ άλλο, Ζωή.
Ζύμωνε στη σκάφη
πρώτο σου ζυμάρι, πρώτο σου ψωμί
ένα καλυβάκι μια μικρούλα αυλή
για το παιδί.

Ζύμωνε το χώμα
με το δάκρυ δάκρυ
φτιάξε ένα χωμάτινο πουλί
να πετάει τη νύχτα
και να κελαηδεί
για το παιδί.

Τούτη είναι η ζωή μας
τούτο το μεγάλο, τίποτ’ άλλο
γέλα κλάψε, πες ό,τι θες
Το παιδί ζωή: ζωή
τίποτ’ άλλο!

(Γ. Ρίτσος)

Το παιδί της μεγάλωσε. Έκλεισε σήμερα
τα έξι του χρόνια. Το χτένισε όμορφα.
Δε θα ‘χει πια ανάγκη. Περνά και το βλέπει.
Στη γωνιά της πλατείας στέκει σαν άντρας.
Απ’ τα πέντε κουτιά σπίρτα έχει κιόλας
πουλήσει τα τέσσερα. – Παίζει ο χειμώνας
στα δέκα του δάχτυλα. Έγινε νύχτα.
Κοιτάζει η μητέρα του δεξιά της, ζερβά της, απάνω και κάτω.
Σκοτάδι …

«Ας μπορούσε ανάβοντας το παιδί μου ένα σπίρτο
να φωτίσει τον κόσμο.

(Νικηφόρος Βρεττάκος)

Ο φωτογράφος Βασίλης Αρτίκος διοργανώνει εργαστήριο φωτογραφίας στη μυστικιστική Λαλιμπέλα της Αιθιοπίας από 3 έως 13 Ιανουαρίου 2019.

Γιορτάστε τα Χριστούγεννα με τους κάτοικους της Λαλιμπέλα αλλά και με τους χιλιάδες προσκυνητές που κατακλύζουν την περιοχή την εποχή εκείνη, με κατάνυξη μέσα σε μια βιβλική ατμόσφαιρα που σε μεταφέρουν στην εποχή του Ιησού.
Οι καθημερινές λατρευτικές εκδηλώσεις μέσα και έξω από περίφημους μονολιθικούς λαξευμένους στα βράχια ναούς καθώς και η καθημερινή ζωή των κάτοικων της Αιθιοπικής υπαίθρου ένα πολύ δυνατό φωτογραφικά θέμα προσελκύοντας φωτογράφους από όλο τον κόσμο.

Πρόγραμμα εργαστηρίου

3 Ιανουαρίου 2019
16.00 Αναχώρηση από το αεροδρόμιο Ελευθέριος Βενιζέλος και με πτήση EgyptAir MS748 πετάμε για Κάιρο.
22.35 Αναχώρηση από το αεροδρόμιο του Καΐρου και με πτήση EgyptAir MS851 πετάμε για Αντίς Αμπέμπα.

4 Ιανουαρίου 2019
08.10 Αναχώρηση από το αεροδρόμιο της Αντίς Αμπέμπα και με πτήση  Ethiopian Airlines ET152 πετάμε για Λαλιμπέλα.
09.10 Άφιξη στη Λαλιμπέλα μεταφορά στο επιλεγμένο ξενοδοχείο, λίγη ξεκούραση και πρώτη επαφή με τη πόλη και τους κάτοικους της.

4 έως και 11 Ιανουαρίου 2019
Ζούμε τη θρησκευτική ατμόσφαιρα των ημερών και φωτογραφίζουμε ό,τι μας συγκινεί από τις σκηνές που εξελίσσονται μπροστά μας βγαλμένες από τα βάθη των χρόνων της Βίβλου.
Ο φωτογράφος Βασίλης Αρτίκος πάντα δίπλα σας με την εμπειρία του θα σας κατευθύνει για καλλίτερη φωτογραφική αντιμετώπιση και το βραδύ κάθε ημέρας θα επιλέγει από τον καθένα τις καλλίτερες του φωτογραφίες ασκώντας εποικοδομητική κριτική .
Μέσα στο παραπάνω χρονικό διάστημα θα αφιερώσουμε 2 ημέρες για εξόρμηση σε ορεινά χωριά της Λαλιμπέλα οπού θα δούμε και θα αποθανατίσουμε την ανόθευτη και πρωτόγονη ζωή των χωρικών της Αιθιοπίας που μέσα στα ταπεινά καλύβια τους βασιλεύει η αγάπη και η αξιοπρέπεια.

12 Ιανουαρίου 2019
10.40. Αποχαιρετούμε τη Λαλιμπέλα και πετάμε για Αντίς Αμπέμπα με τη πτήση Ethiopian Airlines ET120 μετά από μια ώρα πτήση φτάνουμε στην Αντίς Αμπέμπα επισκεπτόμαστε την Ελληνική κοινότητα και κάθε άλλο αξιοθέατο τής πόλης θέλει κάνεις .

13 Ιανουαρίου 2019
04.15 Αναχώρηση από το αεροδρόμιο της Αντίς Αμπέμπα και με τη πτήση EgyptAir MS852 πετάμε για Κάιρο. Άφιξη 7.00 το πρωί.
10.30 Αναχώρηση από το αεροδρόμιο του Καΐρου και με πτήση των EgyptAir MS747 πετάμε για Αθήνα
12.30 Άφιξη στο αεροδρόμιο του Ελευθερίου Βενιζέλου .

Info:

Τιμή εργαστηρίου εκτός εξόδων ταξιδιού και διαμονής 600.00 ευρώ (300 ευρώ καταβάλλονται με τη δήλωση συμμετοχής και τα υπόλοιπα 300 ευρώ στη διάρκεια του εργαστηρίου.
Για περισσότερες πληροφορίες τηλεφωνήστε στο 6944 350 943
ή
Στείλτε @ στα vasilis.artikos@gmail.com ή  info@artikos.gr

Στη προσωπική ιστοσελίδα του φωτογράφου μπορείτε να δείτε φωτογραφίες από προηγούμενα ταξίδια στη Λαλιμπέλα.

http://artikos.gr/index.php/el/gallery
http://artikos.gr/index.php/el/gallery/item/389-pisth
http://artikos.gr/index.php/el/gallery/item/381-faces
http://artikos.gr/index.php/el/gallery/item/360-lalibela