Ανάμεσα στα διάφορα:

Υπαίθριο Εργαστήριο: Φωτογραφιζόμαστε με ή για την «Τζιοκόντα» | Παπαμάρκου 25, από τις 17.30 – 19.30.

Υπαίθριο εργαστήριο φωτογραφίας του Βασίλη Καρκατσέλη αφιερωμένο στο έργο «Μόνα Λίζα» του Λεονάρντο ντα Βίντσι, στο πλαίσιο των παγκόσμιων εκδηλώσεων για τα 500 χρόνια από το θάνατο του αρχετυπικού αναγεννησιακού ουμανιστή, πανεπιστήμονα και καλλιτέχνη. Σας περιμένουμε, με ή χωρίς φωτογραφικές μηχανές, να φωτογραφηθείτε ή να φωτογραφίσετε.

Έκθεση φωτογραφίας: «Τα απρόσεχτα του Αρχαιολογικού Μουσείου Θεσσαλονίκης» | Παπαμάρκου 5, από τις 18.00 – 23.30 

Η ΑΘΩΝΟΣ aRT sPACE, (Παπαμάρκου 25), ανοίγει τα αρχεία του Βασίλη Καρκατσέλη και εγκαινιάζει το Σάββατο 5 Οκτωβρίου το απόγευμα (18.00 έως 23.00),  την έκθεση ασπρόμαυρης φωτογραφίας του, με τίτλο «Τα απρόσεχτα του Αρχαιολογικού Μουσείου Θεσσαλονίκης». Διάρκεια έκθεσης έως 26 Οκτωβρίου 2019. https://www.facebook.com/%CE%86%CE%98%CE%A9%CE%9D%CE%9F%CE%A3-ART-SPACE-2061207070774871/

Ομαδική Έκθεση «υπαίθριας» Φωτογραφίας με τίτλο «Πρόσωπα» | στις βιτρίνες της Παπαμάρκου, από τις 18.00 – 23.30 

Το Φωτογραφικό Κέντρο Θεσσαλονίκης συμμετέχει και φέτος στη γιορτή του πεζόδρομου της Παραμάκρου, με μία έκθεση με φωτογραφίες στο δρόμο και στις βιτρίνες των καταστημάτων, από τις 17.00 έως τις 23.30. Ο θεματικός τίτλος της φετινής μας έκθεσης είναι: Πρόσωπα!

Πρόσωπα οικεία, αγαπημένα ή και απλών περαστικών.  Πορτρέτα ανθρώπων καθημερινών ή άλλων που εντέχνως ποζάρουν σύμφωνα με τις οδηγίες του φωτογράφου ή όχι, και ακόμη  φιγούρες και είδωλα που αλληλεπιδρούν με τον χώρο γύρω τους.

Στην έκθεση συμμετέχουν:

Χρυσούλα Αθανασίου, Έλενα Γανδά , Αντώνης Δημάδης, Δημήτρης Κανονίδης, Ελένη Καράδαγλη, Αργύρης Λιαπόπουλος, Κατερίνα Μπάτζιου, Γιάννης  Πομάκης, Δημήτρης Προκοπίου, Μαρία Σαμολαδά, Νίκος Σαχπακίδης,  Λένα Σιώπη, Γιώργος  Τσιλιγκιρίδης, Θάνος Χαρίσης, Αλέκα Τσιρωνη.

Επιμέλεια:  Έλενα Γανδά, Μένη Σεϊρίδου

Έκθεση Φωτογραφίας: «Πρόσωπα εντός» | Παπαμάρκου 28

Η «Υδρία –  Ίδρυμα Τάσου Φάλκου και Τιτίκας Αρβανιτάκη» σας καλεί στους δύο ορόφους της να περιηγηθείτε στην ομαδική έκθεση φωτογραφίας, με θέμα το πρόσωπο. Εγκαίνια το Σάββατο 5 Οκτωβρίου, στο ευρύτερο πλαίσιο της «Papamarkou Street Fest». Διάρκεια έως 12 Οκτωβρίου 2019.

Στην έκθεση συμμετέχουν:

Σάκης Αθανασιάδης, Μένη Σεϊρίδου, Κωνσταντίνος Στυλιάδης.

Παραγωγή: Φωτογραφικό Κέντρο Θεσσαλονίκης  http://www.fkth.gr/index.php/el/node/1086

Info:

Σάββατο 5 Σεπτεμβρίου 2019
Οδός Παπαμάρκου, περιοχή πλατείας Άθωνος, Θεσσαλονίκη
18.00 – 23.30
Είσοδος Ελεύθερη

ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΕΚΔΗΛΩΣΕΩΝ

Υπαίθριο Εργαστήριο: Φωτογραφιζόμαστε με ή για την «Τζιοκόντα» | Παπαμάρκου 25, από τις 17.30 – 19.30.

Υπαίθριο εργαστήριο φωτογραφίας του Βασίλη Καρκατσέλη αφιερωμένο στο έργο «Μόνα Λίζα» του Λεονάρντο ντα Βίντσι, στο πλαίσιο των παγκόσμιων εκδηλώσεων για τα 500 χρόνια από το θάνατο του αρχετυπικού αναγεννησιακού ουμανιστή, πανεπιστήμονα και καλλιτέχνη. Σας περιμένουμε, με ή χωρίς φωτογραφικές μηχανές, να φωτογραφηθείτε ή να φωτογραφίσετε.

Δημιουργικά εργαστήρια για μικρούς και μεγάλους, αφήγηση παραμυθιού και light party με σαγκρία και punch χωρίς αλκοόλ: 20 Χρόνια Σχεδία στην Πόλη | Παπαμάρκου 8, από τις 18.00 – 23.30

Εργαστήρια ζωγραφικής και κατασκευών για μικρούς και μεγάλους στην Σχεδιά στην Πόλη στις 18.00. Στις 19.00 μικρή παράσταση με αφήγηση παραμυθιού και έπειτα μικρό open party για τους φίλους της Σχεδίας. Η Σχεδία, συμπληρώνει 20 χρόνια στη Θεσσαλονίκη και το γιορτάζει στην έδρα της στο πλαίσιο του Papamarkou Street Fest.

Θεατρική Παράσταση: «Όσα φέρνει ο Αριστοφάνης» | Παπαμάρκου 39-41, στις 19.30 – 20.00

Το ARTonomous style & design σαν προσκαλεί να γνωρίσετε την παράσταση της ανώτερης Σχολής Δραματικής Τέχνης Α. Βουτσινά στην οποία παίζουν έφηβοι σπουδαστές, περιλαμβάνει βιογραφικά στοιχεία του ποιητή, αποσπάσματα από το από έργα του, χορικά, μουσική και χορό. Τα κείμενα της παράστασης βασίζονται στα κόμικς του Τάσου Αποστολίδη και Γιώργου Ακοκαλίδης.

Ταυτότητα Παράστασης:

Κείμενα: Βασισμένα στα κομικ των Τάσου Αποστολίδη και Γιώργου Ακοκαλίδη.

Σκηνοθεσία: Δέσποινα Σαρόγλου, Βαγγέλης Ραφαήλ Καλλιτσογλου, Μαρι Χεκιμιάν

Βοηθοί Σκηνοθέτη: Σωτηρία Σακαλάκη, Χριστίνα Σεραφειμίδου

Χορογραφίες: Σωτηρία Σακαλάκη

Μουσική Διδασκαλία: Χρίστος Ντόβας

Φωτισμοί: Ανέστης Ατακτίδης

Παραγωγή: Ανώτερη Σχολή Δραματικής Τέχνης Ανδρέα Βουτσινά

Στην παράσταση ακούγονται μουσικά κομμάτια από τους Μάνο Χατζιδάκη, Γιώργο Ζαμπέτα, Αγγελική Κωστάκη, Γιώργο Χριστιανάκη, Χρίστο Ντόβα, Μάρκο Βαμβακάρη, Διονύση Σαββόπουλο.

Έκθεση σε μορφή χρονογραμμής / timeline στην ιστορία της οδού Παπαμάρκου: Papamarkou Stories | Παπαμάρκου με Μητρ. Γενναδίου, από τις 18.00 – 23.30 

Το Studio Hervik συμμετέχει για 3η συνεχομένη χρονιά στη διοργάνωση Papamarkou Street με μια σειρά εικονογραφήσεων οι οποίες αποτελούν ένα ιδιότυπο timeline στην ιστορική διαδρομή της οδού Παπαμάρκου και της ευρύτερης εμπορικής συνοικίας και αγοράς, την οποία σηματοδοτεί (Καπάν ή Καπάνι, μεταπολεμικά Πλατεία Άθωνος). Οι άνθρωποι πίσω από τη χάραξη του δρόμου, ο εμπορικός και βιοτεχνικός χαρακτήρας της περιοχής, οι ανώνυμοι μάστορες και τεχνίτες, οι μνήμες και οι αφηγήσεις του δρόμου, καθώς και οι τωρινοί του χρήστες, αποτελούν σημεία μιας πολυσυλλεκτικής διαδρομής που θέλουμε να αναδείξουμε.

Έκθεση: Figurine | Spazio 12 Αυγερινού 12, από τις 18.00 – 23.30 

Έκθεση φιγούρων – χαρακτήρων από τον designer Παναγιώτη Σηφάκη στον xώρο του το Spazio 12. Tο Spazio 12 βρίσκεται επί της Αυγερινού, μικρού στενού παράλληλα με τον πεζόδρομο της Παπαμάρκου.

Έκθεση φωτογραφίας: «Τα απρόσεχτα του Αρχαιολογικού Μουσείου Θεσσαλονίκης» | Παπαμάρκου 5, από τις 18.00 – 23.30 

Η ΑΘΩΝΟΣ aRT sPACE, (Παπαμάρκου 25), ανοίγει τα αρχεία του Βασίλη Καρκατσέλη και εγκαινιάζει το Σάββατο 5 Οκτωβρίου το απόγευμα (18.00 έως 23.00),  την έκθεση ασπρόμαυρης φωτογραφίας του, με τίτλο «Τα απρόσεχτα του Αρχαιολογικού Μουσείου Θεσσαλονίκης». Διάρκεια έκθεσης έως 26 Οκτωβρίου 2019.

Ομαδική Έκθεση «υπαίθριας» Φωτογραφίας με τίτλο «Πρόσωπα» | στις βιτρίνες της Παπαμάρκου, από τις 18.00 – 23.30 

Το Φωτογραφικό Κέντρο Θεσσαλονίκης συμμετέχει και φέτος στη γιορτή του πεζόδρομου της Παραμάκρου, με μία έκθεση με φωτογραφίες στο δρόμο και στις βιτρίνες των καταστημάτων, από τις 17.00 έως τις 23.30. Ο θεματικός τίτλος της φετινής μας έκθεσης είναι: Πρόσωπα!

Πρόσωπα οικεία, αγαπημένα ή και απλών περαστικών.  Πορτρέτα ανθρώπων καθημερινών ή άλλων που εντέχνως ποζάρουν σύμφωνα με τις οδηγίες του φωτογράφου ή όχι, και ακόμη  φιγούρες και είδωλα που αλληλεπιδρούν με τον χώρο γύρω τους.

Στην έκθεση συμμετέχουν:

Αργύρης Λιαπόπουλος, Λένα Σιώπη, Κατερίνα Μπάτζιου, Δημήτρης Κανονίδης, Χρυσούλα Αθανασίου, Γιώργος  Τσιλιγκιρίδης, Έλενα Γανδά , Νίκος Σαχπακίδης, Δημήτρης Προκοπίου, Γιάννης Πομάκης, Θάνος Χαρίσης, Μαρία Σαμολαδά.

Επιμέλεια:  Έλενα Γανδά, Μένη Σεϊρίδου

Έκθεση Φωτογραφίας: «Πρόσωπα εντός» | Παπαμάρκου 28, από τις 18.00 – 23.30

Η Υδρία –  Ίδρυμα Τάσου Φάλκου και Τιτίκας Αρβανιτάκη σας καλεί να περιηγηθείτε σε μία ομαδική έκθεση φωτογραφίας, με θέμα το πρόσωπο. Εγκαίνια το Σάββατο 5 Οκτωβρίου, στο ευρύτερο πλαίσιο της «Papamarkou Street Fest». Διάρκεια έως 12 Οκτωβρίου 2019.

Στην έκθεση συμμετέχουν:

Σάκης Αθανασιάδης, Μένη Σεϊρίδου, Κωνσταντίνος Στυλιάδης.

Παραγωγή: Φωτογραφικό Κέντρο Θεσσαλονίκης

Γευσιγνωσία: Γευσιγνωσία οίνων όλων των Ελληνικών ετικετών | Παπαμάρκου 6, από τις 18.00 – 23.30

Το Μαντάτον παράλληλα με τις υπηρεσίες του στον τομέα των συμβουλευτικών προβλέψεων έρχεται σε συνεργασία με το Estate Manolesakis σε μια παρουσίαση – γευσιγνωσία οίνων όλων των Ελληνικών ετικετών.

Street Food: Στο Cafe Bazaar αποκλειστικά για το Papamarkou Street Fest | Παπαμάρκου 34-36, από τις 20.00 – 23.30 

Το cafe Bazaar, ένα από τα πρώτα bistro της Θεσσαλονίκης, γνωστό σε όλη την πόλη για την φιλοσοφία, την αύρα και όσα ζεις εντός του, ετοιμάζει αποκλειστικά για την ημέρα του Papamarkou Street Fest, μοναδικές street food προτάσεις. Από τις 20.00 μέχρι και το τέλος του Fest, με μπύρες βαρέλι αφιλτράριστη Corfu και Red Ale Corfou, λευκή σαγκρία, hot dog του Sary από την Δράμα με ξινολάχανο και σπιτικές σάλτσες, pulled pork burger και κρύα σάντουιτς.

Στο Papamarkou Street Fest συμμετέχουν και μπορείτε να γνωρίσετε από κοντά: 

Outline Adventures: Αν είσαι λάτρης του mountain bike τότε σίγουρα θα βρεις το ναό σου στην Παπαμάρκου. Εκεί βρίσκεται το Outline Adventures που αφορά στον τουρισμό της ορεινής ποδηλασίας στην Ελλάδα. Διοργανώνει μεταξύ άλλων εξορμήσεις προσανατολισμένες στην γνωριμία με την πραγματική ταυτότητα της ελληνικής περιφέρειας, αλλά κυρίως στην ελκυστική και περιπετειώδη εμπειρία του ποδηλάτου βουνού σε συνδυασμό πολλές φορές και με τις παραδοσιακές πτυχές του τρόπου ζωής. | Outline Adventures, Παπαμάρκου 46

ARTonomous style & design: «Special day, special price». ARTonomous style & design, έκπτωση -20% στις νέες συλλογές ρούχων και στη συλλογή από τσάντες «Vasiliki Bellou» καθώς και 10% στις υπόλοιπες τσάντες. | ARTonomous style & design, Παπαμάρκου 45

rOOTS: Ήρθε πριν από πέντε χρόνια στον πιο ιδιοσυγκρασιακό πλακόστρωτο πεζόδρομο της Θεσσαλονίκης και έγινε το πρώτο vegan place της πόλης. Με χαρακτήρα και αέρα μητροπολιτικό προσφέρει έκτοτε ασταμάτητα στιγμές urban απολαύσεων. | rOOTS, Παπαμάρκου και Μπαλάνου 4-6

T&T Architects: Aπό το 2013 ένα υπέροχο γραφείο-studio στην Παπαμάρκου. Πεδίο των T&T architects ο σχεδιασμός καταστημάτων, επαγγελματικών χώρων και χώρων αναψυχής, χωρίς να αποκλείεται ό,τι άλλο μπορεί να τους κινήσει το κοινό ενδιαφέρον. | T&T Architects, Παπαμάρκου 42

Ζαχαροπλαστείο Σαραϊ – άρωμα Πόλης: Το γνωστό ζαχαροπλαστείο της πλατείας Άθωνος, με παραδοσιακά σιροπιαστά γλυκά. Πλ. Άθωνος Δημίτσας 7 Θεσσαλονίκη

Woo me nails: Εξειδικευμένη φροντίδα των άκρων σου, και όχι μόνο, με τις τελευταίες υπηρεσίες καλλωπισμού. | Woo me nails, Παπαμάρκου 47

Cook book store: Τα πάντα γύρο από τον βασικό εξοπλισμό κουζίνας – μαχαίρια, στις καλύτερες τιμές. | Cook book store, Παπαμάρκου 16

Elena jewelry concepts: Tο brand της σχεδιάστριας κοσμημάτων Έλενας Βεζυρόγλου. Όλα τα κομμάτια της είναι σχεδιασμένα και φτιαγμένα από την ίδια στο χέρι, με επιμονή στη λεπτομέρεια και την ποιότητα. | Mητρ. Γενναδίου 3

Info:

Σάββατο 5 Οκτωβρίου 2019

Οδός Παπαμάρκου, περιοχή πλατείας Άθωνος, Θεσσαλονίκη

18.00 – 23.30

Είσοδος Ελεύθερη

Στην έκθεση συμμετέχουν:

Σάκης Αθανασιάδης, Σοφία Αμπερίδου, Δημήτρης Κανονίδης, Βασίλης Καρκατσέλης, Ευγενία Λημνιού, Ιωάννης  Μονογυιός, Ελεάννα Μπάρμπα, Στεφανία Πατρικίου, Γιάννης Πομάκης, Λένα Σιώπη, Μένη Σεϊρίδου, Αντωνία Ταράλλη και Martin Olavegoya από το PERU.

Την ημέρα των εγκαινίων προβλήθηκε η ταινία της Μαρίνας Προβατίδου «Η ζωή μου από τον Πόντο – Χρυσούλα Παρασκευοπούλου – Παπαδοπούλου»

Επιμέλεια έκθεσης: Βασίλης Καρκατσέλης

Διάρκεια έως 22 Σεπτεμβρίου 2019

Διεύθυνση αίθουσας: Μαρτύρων 2^ας Σεπτεμβρίου 102, Χορτιάτη (τηλ 2310349508)

Ώρες λειτουργίας: 10.00 – 14.00 καθημερινά.

Ελάχιστα λόγια για την έκθεση

Το Φωτογραφικό Κέντρο Θεσσαλονίκης συνεχίζοντας τη μακροχρόνια προσπάθειά του για συμπόρευση της φωτογραφίας με άλλες, όμορες ή όχι, τέχνες, άδραξε την ευκαιρία για «συμπόρευση – διάλογο» πάνω σε μία θεματική που δύσκολα απαντιέται στις εκθέσεις φωτογραφίας στη χώρα μας.

Αφορμή για αυτό το «πείραμα» στάθηκε η πρόταση της Κίνησης Πολιτών Χορτιάτη, μέσω του Μπάμπη Νανακούδη, για μία έκθεση σε έναν εξωθεσμικό θεατρικό χώρο, επ’ ευκαιρία της επετείου για τα 75 χρόνια από το «Ολοκαύτωμα του Χορτιάτη».

Το ερώτημά μας ήταν το «πως μιλάς για το παρελθόν με εικόνες του παρόντος», «πως περιγράφεις την απουσία με ορατότητες». Πρόκειται για κάτι που αν και βρίσκεται έξω από την παραδοσιακή αντίληψη για το τι «πρέπει» ή τι φωτογραφίζει η φωτογραφία (λειτουργία στο εκάστοτε τώρα), έχει απασχολήσει πολλούς κατά το παρελθόν.

Νομίζω πως η έκθεση αυτή, με τις διαφορετικού τύπου αφηγήσεις της, έχει να προσθέσει κάτι περαιτέρω, και για τη σχέση της σημερινής φωτογραφίας με τη γλώσσα της, και με τη σχέση της τέχνης αυτής με την κοινωνία και τα θέματά που την απασχολούν.

Καρκατσέλης Βασίλης,

Επιμελητής της παρούσας έκθεσης

Καλλιτεχνικός Διευθυντής του

Φωτογραφικού Κέντρου Θεσσαλονίκης

Για τα ολοκαυτώματα

Η λέξη ολοκαύτωμα προέρχεται από το αρχαίο ελληνικό ρήμα ὁλόκαυτέω, και σημαίνει «προσφέρω πλήρως καμένη θυσία”. Εδώ και αιώνες η λέξη έχει χρησιμοποιηθεί με τη σημασία του βίαιου θανάτου πολλών ανθρώπων.

Με τον όρο Ολοκαύτωμα περιγράφεται ο υποκινούμενος από το κράτος συστηματικός διωγμός και η γενοκτονία διαφόρων εθνικών, θρησκευτικών, κοινωνικών και πολιτικών ομάδων.

Μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο η λέξη «ολοκαύτωμα» έχει χρησιμοποιηθεί αναφορικά με τις μαζικές δολοφονίες από τη Ναζιστική Γερμανία και τους συνεργάτες της.

Για το “Ολοκαύτωμα του Χορτιάτη” κυριολεκτούμε, η λέξη ταιριάζει γάντι στην αρχική αρχαία ρίζα της έννοιας, γιατί δεν τους εκτελέσανε, τους κάψανε, θυσία στο θεό της κυριαρχίας μίας φυλής.

Ελάχιστα στοιχεία για τη Σφαγή του Χορτιάτη

Το χτύπημα του ΕΛΑΣ έξω από τον Χορτιάτη

Το πρωί της 2ας Σεπτεμβρίου 1944, μια διμοιρία του ΕΛΑΣ με επικεφαλής τον Βάϊο Ρικούδη, που ανήκε στον λόχο του Αντώνη Καζάκου (Καπετάν Φλωριά), χτύπησε στη θέση «Καμάρα», έξω από στο χωριό Χορτιάτης, δύο αυτοκίνητα που κατευθύνονταν στο χωριό. Πρώτα χτυπήθηκε ένα αυτοκίνητο που ανήκε στον Οργανισμό Ύδρευσης Θεσσαλονίκης και λίγο αργότερα ένα γερμανικό αυτοκίνητο, που ακολουθούσε.

Η σφαγή

Λίγο αργότερα, έφτασαν στο Χορτιάτη περίπου είκοσι φορτηγά με Γερμανούς στρατιώτες και άντρες του Αποσπάσματος Καταδίωξης Ανταρτών του Φριτς Σούμπερτ (Jagdkommando Schubert) και περικύκλωσαν το χωριό. Αφού συγκέντρωσαν στην κεντρική πλατεία του χωριού τους κατοίκους που βρήκαν, άρχισαν να λεηλατούν και να πυρπολούν τα σπίτια.

Στη συνέχεια οδήγησαν τους κατοίκους που βρισκόταν στην πλατεία στο σπίτι του Ευάγγελου Νταμπούδη και τους έκαψαν ζωντανούς ενώ όσους βρισκόταν μπροστά στο καφενείο της πλατείας τους έκλεισαν στο φούρνο του Στέφανου Γκουραμάνη. Κατά την μεταφορά τους στο φούρνο του Γκουραμάνη ένας από τους άντρες του Σούμπερτ έπαιζε ένα χαρούμενο σκοπό στο βιολί. Αφού τους έκλεισαν στον φούρνο οι άντρες του Σούμπερτ έστησαν ένα πολυβόλο και άρχισαν να τους πυροβολούν από ένα μικρό παραθυράκι της πόρτας. Κατόπιν έβαλαν φωτιά για να κάψουν ζωντανούς όσους δεν είχαν σκοτωθεί από τις ριπές του πολυβόλου. Από τους εγκλωβισμένους όσοι προσπάθησαν να διαφύγουν από το κτίριο που καιγόταν μαχαιρώθηκαν από τους στρατιώτες που περίμεναν έξω. Μόνο δύο άνθρωποι κατάφεραν να γλυτώσουν από το φούρνο του Γκουραμάνη.

Εκτός από τους κατοίκους που δολοφονήθηκαν στα δύο προαναφερθέντα σημεία του χωριού, άλλοι δολοφονήθηκαν έξω από τα σπίτια τους και έντεκα καταδιώχθηκαν και εκτελέστηκαν έξω από το χωριό ενώ προσπαθούσαν να διαφύγουν. Επίσης γυναίκες κάτοικοι του Χορτιάτη έπεσαν θύματα βιασμού πριν δολοφονηθούν από τους άντρες του Σούμπερτ. Συνολικά σκοτώθηκαν εκείνη την μέρα 149 κάτοικοι του Χορτιάτη, ανάμεσα τους 109 γυναίκες και κορίτσια και κάηκαν περίπου 300 σπίτια.

Εξ αιτίας του φόβου ότι οι Γερμανοί θα επέστρεφαν αλλά και της δυσοσμίας από τα καμένα πτώματα που είχαν μείνει άταφα, οι κάτοικοι που κατάφεραν να σωθούν επέστρεψαν αρκετές μέρες αργότερα στο χωριό. Στις 4 Σεπτεμβρίου οι άντρες του Σούμπερτ επέστρεψαν για να ολοκληρώσουν την λεηλασία των σπιτιών που είχαν ξεκινήσει δυο μέρες πριν.

Μετά τον πόλεμο

Ο Φριτς Σούμπερτ μετά τον πόλεμο δικάστηκε και εκτελέστηκε στην Αθήνα. Το 1960 στήθηκε μνημείο για την σφαγή στο κέντρο της κωμόπολης του Χορτιάτη και το 1998 ονομάστηκε «μαρτυρική» με το υπ. αριθ. 399 Προεδρικό Διάταγμα.

Το Φωτογραφικό Κέντρο Θεσσαλονίκης (ΦΚΘ) στη συνεχή του προσπάθεια να καταργήσει τα όρια μεταξύ τέχνης και ζωής, συμμετέχει, για μία ακόμη φορά, σε μία πολύτεχνη διαδραστική εκδήλωση, με αφορμή την ΗΜΕΡΑ ΤΗΣ ΜΗΤΕΡΑΣ.

Τα εγκαίνια μίας έκθεσης φωτογραφίας, σαν αρχή μίας σειράς και άλλων περιφερειακών δράσεων σε βάθος χρόνου, εμπλέκονται με μία ποικιλία συμμετοχικών δραστηριοτήτων, εργαστηρίων, ξεναγήσεων κτλ. με τη συνδρομή άλλων τεχνών, που με τον δικό τους τρόπο θα φωτίσουν το θέμα της κοινής μας συνεύρεσης, σχεδιάζεται όχι μόνο η «εμπλοκή» στην εκδήλωσή μας αυτή διαφορετικών ηλικιών, αλλά και «κατηγοριών κοινού».

Η έκθεση, συγκροτείται από διαφορετικές εκδοχές του πώς φωτογραφίζεται το θέμα, πώς διατυπώνεται και πώς αυτό παρουσιάζεται. Πρόκειται για μία έκθεση στα πρότυπα κάποιων βασικών αρχών του ΦΚΘ, αρχές που ενώ στηρίζονται σε αυστηρά κριτήρια για το τι μπορεί να είναι τέχνη μετά τον Μαρσέλ Ντυσάν δεν αποδέχονται την κυριαρχία της μίας και μόνο άποψης για το τι και πώς φωτογραφίζει η φωτογραφία σήμερα. Σύγχρονες και παραδοσιακές απόψεις, στα ίδια ή άλλα δωμάτια/χώρους, επικοινωνούν με τον δικό τους ιδιαίτερο τρόπο η κάθε μία το περιεχόμενό τους και αγγίζουν διαφορετικά συστήματα ανάγνωσης των φωτογραφιών και σε δεύτερο χρόνο, απόλαυσής τους.

Info:

Εγκαίνια την Κυριακή  12  Μαΐου  2019

Στην έκθεση συμμετέχουν

Θανάσης Αθανασιάδης, Σοφία Δαλαμάγκα, Δημήτρης Δεσποινούδης, Βίκυ – Μαρία Ιωάννου, Βασίλης Καρκατσέλης, Ελένη Ιωάννου, Κατερίνα Μπάτζιου,  Αναστασία Μπόϊκου, Τάκης Οικονομίδης, Ηρώ Παπαδοπούλου, Καίτη Παπαναούμ, Σωτήρης Παπανικολάου, Αθηνά Πέρκα, Μαρία Σαμολαδά, Λένα Σιώπη, Ιορτάνκα Τένοβα, Ευστράτιος Τζαμπαλάτης, Βικτωρία Τζουρά, Παρθένα Χαριστέα και η Άννα – Μαρία Χατζηστεφάνου.

Διάρκεια έκθεσης έως Σάββατο 1 Ιουνίου 2019

Αυτή τη φορά συνεχίζει  με τον αγαπημένο στους φωτογράφους Φώτη Καγγελάρη, συγγραφέα των βιβλίων:

«ΗΟΜΟ PHOTOGRAPHICUS» (Εκδόσεις Ροπή)

«ΤΟ ΠΡΑΓΜΑ, Η ΛΕΞΗ ΚΑΙ Ο ΚΟΣΜΟΣ» (Εκδόσεις Αρμός)

«ΤΟ ΒΛΕΜΜΑ ΚΑΙ ΤΟ ΕΙΝΑΙ» (Εκδόσεις Άγκυρα)

του πρόσφατα εκδοθέντος

«ΤΟ ΒΑΡΟΣ ΤΟΥ ΣΩΜΑΤΟΣ» ( Εκδόσεις Ευρασία)

κ.α.

Αφορμή γι’ αυτή τη συνεύρεση και άνοδο του συγγραφέα στη Θεσσαλονίκη, το νέο του βιβλίο

«ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ ΓΑΜΟΥ – Η εικονική απόδειξη της ευτυχίας» (Εκδόσεις Ευρασία).

Ο Φώτης Καγγελάρης (Διδάκτωρ Ψυχοπαθολογίας, Συγγραφέας) με την εισήγησή του «ΜΕΤΑ-ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ» θα μας μιλήσει για το μέλλον της φωτογραφίας.

Θα σχολιάσουν :

Σωκράτης Δεληβογιατζής: Καθηγητής Φιλοσοφίας του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου  Θεσσαλονίκης

Βασίλης Καρκατσέλης: Καλλιτεχνικός Διευθυντής του Φωτογραφικού Κέντρου Θεσσαλονίκης, Φωτογράφος-Εικαστικός

Ιωάννης  Μήτρου: Διδάσκων στην  Σχολή  Καλών  Τεχνών του ΑΠΘ, Ψυχαναλυτής

Θα ακολουθήσει συζήτηση.

Δευτέρα 1 Απριλίου στις 8.00 μμ

στο CAFE BAZAAR, Παπαμάρκου 34, Πλατεία Άθωνος, τηλ 2310241817.

Είσοδος ελεύθερη

Ο εικαστικός-φωτογράφος Βασίλης Καρκατσέλης είναι μια περίπτωση καλλιτέχνη, που είναι συνεπής στην παραγωγή έργου και την εξαγωγή των προβληματισμών του. Με τον τρόπο του ρίχνει συνεχώς νερό στο μύλο της συζήτησης γύρω από την τέχνη, την κοινωνία, τη θέση και την ευθύνη του ατόμου και των συλλογικοτήτων μέσα σε αυτή. Γι’ αυτό και πάντα έχει ενδιαφέρον μια συζήτηση μαζί του.
Εδώ, μοιράζεται μέσω της συνέντευξης του στον Αλέξανδρο Σωματαρίδη, τη ματιά του πάνω στο πως γεννιέται μια φωτογραφία, πως και κατά πόσο απεικονίζει την πραγματικότητα και ποια η διάρκεια ζωής της. «Η εισβολή χαοτικών παραμέτρων στην εικόνα, πάντα ήταν στοιχείο της, και κατά τη δημιουργία, και κατά την ανάγνωσή της», λέει χαρακτηριστικά.
Σημειώνει επίσης, ότι αποδέχθηκε τη ματαιότητα της μάχης με τον χρόνο και αποφάσισε ότι είναι προτιμότερο να τον έχει κανείς ως σύμμαχο. Διαβάστε παρακάτω, μεταξύ άλλων και την ενδιαφέρουσα θεώρησή του για την σύγχρονη εκτεταμένη χρήση της φωτογραφίας, καθώς και για την συμμετοχή του στις 7+1 χωροΣυνθέσεις.
Η φωτογραφική του έκθεση λειτούργησε από το Σάββατο 23 Φεβρουαρίου 2019, στις 20:00, μέχρι και την Κυριακή 10 Μαρτίου 2019, ενταγμένη στην ομαδική έκθεση, σε επιμέλεια του Γιάννη Ευθυμιάδη. Μέσα από αυτή τη σύμπραξη επιχειρήθηκε να χαραχθούν, στους χώρους του BOOZE, διαδρομές ανάμεσα στη ζωγραφική, την γλυπτική, τη φωτογραφία και τη μουσική.

Προ- και μετά- φωτογραφία. Τι μέρος αυτών των εκφράσεων σας καταλαμβάνει η παραδοσιακή φωτογραφία;
«Παραδοσιακή Φωτογραφία», τι είναι αυτό; Μήπως η φωτογραφία του προ-προηγούμενου αιώνα με τις γιγαντιαίες μηχανές που χρειαζόσουν βαστάζους να τις κουβαλάνε ή μήπως η ασπρόμαυρη αισθητική ή μήπως το τυπωμένο χαρτί ή μήπως η φωτογραφία σε φιλμ ή …..;
Η φωτογραφία είναι ένα μέσον που συνδέεται άρρηκτα με την τεχνολογία, όπως πχ ο κινηματογράφος. Η τεχνολογική εξέλιξη των εργαλείων του μέσου αυτού, από την πρώτη κιόλας δεκαετία της εμφάνισης της φωτογραφίας, προσέδιδε δυνατότητες, άρα άλλαζε τελείως την υλικότητα και την εμφάνιση αυτού που θα μπορούσαμε να ονομάζουμε σε κάθε δεδομένη χρονική στιγμή φωτογραφία. Οι αλλαγές αυτές σημαίνουν αλλαγές και στη φόρμα και στην αισθητική, και στη χρήση, και στις σχέσεις με την κοινωνία και…..
Από τα πιο πρόσφατα να θυμηθώ το σάλο που ξεσπούσε (από τους «παραδοσιακούς» της εκάστοτε εποχής) για την όποια νέα δυνατότητα αναστάτωνε τα ύδατα, πχ για το αν είναι φωτογραφία η ψηφιακή καταγραφή της εικόνας σε σένσορα και όχι σε φιλμ, για το πόσο πειράζουμε την φωτό στον υπολογιστή (λες και δεν της αλλάζαμε τον αδόξαστο πριν την εμφάνισή του), για το αν τυπώνουμε σε φωτογραφικά ή fine art χαρτιά, για το αν πρέπει να θεωρούμε τη φωτογραφία του κινητού τηλεφώνου φωτογραφία και διάφορα άλλα τέτοια φαιδρά. Ψευδοπροβλήματα επί των οποίων τις απαντήσεις δίνει η ίδια η ζωή. Όποιος μένει σε αυτά, μένει και πίσω από την εποχή του, άρα δεν θα μπορέσει να μιλήσει για αυτήν (φωτογραφικά) με σημερινό λόγο. Σήμερα δεν πρέπει να ενδιαφέρει κανέναν αν πριν πατήσεις το κουμπί για να βγει η φωτογραφία σου, κοιτάς μέσα από το ματάκι, αν ελέγχεις την εικόνα στην οθόνη της μηχανής ή ακόμη – ακόμη και αν δεν βλέπεις καθόλου και φωτογραφίζεις «κατά προσέγγιση». Από αλλού έγκειται η αξία της εικόνας σου.
Μία άλλη εκδοχή αυτού του «Παραδοσιακή Φωτογραφία», ίσως είναι το πώς φωτογραφίζουμε, το πώς δουλεύουμε με την κάμερα, το πώς ελέγχουμε το χρόνο φωτογράφισης ή άλλα στοιχεία της λήψης. Ο «παραδοσιακός» πχ φωτογράφος θα έλεγε φωτογραφίζω τον κόσμο όπως είναι, αλλά θα «έκανε γαργάρα» το πόσο κοντά ή μακριά πλησίασε το θέμα του, το τι επέτρεψε να εισχωρήσει στο κάδρο και τι άφησε απ έξω, το αν δούλεψε με φλας και άλλαξε τον φωτισμό ή κακοφώτισε για μία πιο μουντή ατμόσφαιρα, το πόσο περίμενε για να βρεθεί το θέμα του στη θέση που ήθελε ή πόσο σκηνοθετημένος είναι αυτός ο κόσμος που μας παρουσιάζει, τι προφίλ επέλεξε, τι κοντράστ κτλ.
Ας έλθουμε, όμως, στο επί προσωπικού.
Οι φωτογραφίες που παρουσιάζω σε αυτή την έκθεση, ίσως δικαιολογημένα, δημιουργούν ερωτήματα του τύπου «μα που το πάει η φωτογραφία σήμερα» ή «μα είναι αυτό φωτογραφία;». Ίσως αυτός να είναι και ένας βαθύτερος στόχος της, να διευρύνει τις απόψεις για το τι μπορεί να θεωρείται φωτογραφία, άρα να ανοίξει ορίζοντες και για άλλους δημιουργούς οι οποίοι θα προχωρήσουν την υπόθεση παραπέρα.

Στην πρώτη μου ενότητα το θέμα που διαχειρίζομαι είναι το που τελειώνει μία φωτογραφία. Και απαντώ: Ούτε την ώρα του κλικ, ούτε την ώρα της εκτύπωσης, ούτε την ώρα της κορνίζας, αλλά σχεδόν ποτέ. Σήμερα θα ήθελα στον καθένα μας να δίνεται η δυνατότητα να πάρει το «τελειωμένο προϊόν» τη φωτογραφία και να την σκίσει, κόψει, επικολλήσει με άλλη, βάψει, πλέξει και ότι άλλο θα ήθελε. Αν ο φωτογράφος ασχολείται με ότι εκεί έξω στον κόσμο, εκεί έξω στον άμεσο περίγυρό του είναι και οι τυπωμένες εικόνες μας (δικές του, φίλων ή ξένες). Ας τις κάνει ότι θέλει, ακόμη και να τις ξανά-φωτογραφίσει. Ο σύγχρονος φωτογράφος δε σέβεται το παρελθόν θεοποιώντας το. Το αντιμετωπίζει ως πρώτη ύλη για τη δική του δημιουργία, για να χαράξει ελεύθερα την δική του πορεία στα δύσκολα μονοπάτια της έκφρασης ή της διατύπωσης σύγχρονων ερωτημάτων. Τώρα, αν αυτά τα νέα έργα που θα προκύψουν από τέτοιου είδους διαδικασίες τα ονομάζουμε φωτογραφίες ή έργα που στηρίζονται στη φωτογραφία ή έργα μετά τη φωτογραφία, ας είναι το μη κυρίαρχο.

Στη δεύτερη ενότητα των έργων που παρουσιάζω στο BOOZE, περιλαμβάνω έργα που εντάσσω στην ενότητα της «αδιαμεσολάβητης φωτογραφίας», έργα που θα έπρεπε να ανήκουν, (και εκεί την εντάσσω αυτή την ενότητα), στην«Παραδοσιακή Φωτογραφία» και ας μη θυμίζει τίποτε επάνω τους αυτή την «Παραδοσιακή Φωτογραφία». Είναι παραδοσιακή γιατί δεν επεμβαίνω καθόλου, μα καθόλου, στην εικόνα. Απλώς το θέμα μου είναι κουνημένο, έγχρωμο και παραμορφωμένο. Απλώς αντί να διαλέγω, όπως παλιά, ένα ληγμένο φιλμ, τώρα διαλέγω έναν ληγμένο σένσορα. Επιτρέπεται; Φυσικά απαντώ. Ελέγχω πλήρως το αποτέλεσμα; Όχι φυσικά ανταπαντώ. Γιατί με τα φιλμ ή τα τέλεια φωτόμετρα ελέγχαμε πλήρως το αποτέλεσμα;
Η εισβολή χαοτικών παραμέτρων στην εικόνα, πάντα ήταν στοιχείο της, και κατά τη δημιουργία, και κατά την ανάγνωσή της.

Γιατί τάσσεστε κατά της αιωνιότητας της φωτογραφίας; Ποια είναι η προεξάρχουσα ιδιότητα της κατά τη γνώμη σας;
Κατά το παρελθόν, η μοναδικότητα μίας αργυροτυπίας ήταν αδιαμφισβήτητη, όπως ας πούμε ένα πορσελάνινο βάζο. Αν έσπαγε το βάζο, πάει, θα ήταν πάντα ένα σπασμένο βάζο, ακόμη και αν το κολλήσουμε άψογα. Έτσι και η φωτογραφία, αν την πιάνουμε, αν την αφήνουμε στην καπνίλα, την ατμοσφαιρική ρύπανση κτλ, οξειδώνεται και δε μένει στη αιωνιότητα αλώβητη. Ποια αιωνιότητα, όμως; Ο δημιουργός δεν ενδιαφέρεται για το τι και πως θα αντιμετωπίζεται το έργο του σε εκατό χρόνια μετά. Τον ενδιαφέρει το τώρα της δημιουργίας και του διαλόγου για αυτήν. Πάντα σε ενεστώτα χρόνο διαπραγματεύεται με το δημιούργημά του, με το κοινό του έργου και την κοινωνία. Ο ανοικτός διάλογος μόνον αν είναι ΤΩΡΑ, έχει αξία για το έργο, για τον ίδιο και το κοινό τους.
Το «μη μου άπτου» ήταν ένας περιορισμός σε αυτήν την επικοινωνία. Το διαπίστωσα στις εκθέσεις μου και αποφάσισα να το καταργήσω.
Δεν περιφρονώ τη διάρκεια του έργου.
Αλλά, η ζωή μου έχει δείξει πως τα υλικά εκτύπωσης αλλάζουν ανά τετραετία. Αυτό μεταφράζεται πως ένα έργο (από μία ενότητα έργων) που πουλήθηκε ή καταστράφηκε, δε μπορεί να ξανατυπωθεί σε παρεμφερές ή ίδιο υλικό, ώστε αν ξανά-εκτεθεί αυτή η ενότητα έργων, να μην είναι ορατή η διαφορά της παλαιάς εκτύπωσης, από τη νέα εκτύπωση. Αυτό μεταφράζεται σε επανεκτύπωση του συνόλου των έργων, κάτι που πρέπει να μεταφράζεται σε αδιαφορία (;) για την κατάσταση των «πρωτότυπων» εκτυπώσεων.
Να γιατί επιτρέπω στους θεατές των έργων μου να τα απολαμβάνουν όχι μόνο με την όραση και το μυαλό, αλλά και την αφή.

Πως βλέπετε τη ζωή μέσα από το φωτογραφικό φακό;
Για εμένα η ζωή δεν είναι κάτι κάπου εκεί έξω από τη φωτογραφία μου. Είναι ένα από τα στοιχεία του εγώ μου ως προσωπικότητας σε ενιαίο σύνολο. Στη ζωή μου η φωτογραφία παίζει κάποιο σημαντικό ρόλο και στη φωτογραφία μου βλέπεις τους φίλους μου, αποτυπώνεται η κοινωνική μου παρουσία, διαβάζεις ερωτήματα ή αντιρρήσεις για την πολιτική, για τις συμπεριφορές των συμπολιτών μου, για το περιβάλλον, για τις αγωνίες περί εξέλιξης του ίδιου του μέσου κτλ.
Μέσα από το φακό βλέπω και βλέπομαι, με αυτόν κοιτώ μακριά και κοντά, παρατηρώ έξω και διαβάζω το μέσα μου.

Τι σας έχει διδάξει η ενασχόληση με τη φωτογραφία σχετικά με τη ροή του χρόνου;
Ο χρόνος είναι σύμμαχος καλός, αλλά και ο χειρότερος εχθρός. Ρέει ακατάπαυστα, δίχως να υπολογίζει τις δικές μου αδυναμίες, την ανάγκη μου για ταξίδια, διάβασμα, καφέδες και συζήτηση, γενικώς, για πολύ περισσότερα πράγματα από όσα καταφέρνω να χωρέσω στο περίφημο εικοσιτετράωρο της κάθε ημέρας.
Ευτυχώς πριν από πολλά χρόνια κατάλαβα πως δεν προλαβαίνω τίποτε, το αποδέχτηκα και έκανα σύνθημά μου το σλόγκαν: Δεν θα τα κάνουμε όλα εμείς, χαλάρωσε. (πληθυντικός ευγενείας που συμπεριλαμβάνει και τους φίλους που συν-δραστηριοποιούμαστε στα «συλλογικά».
Αυτή η συνεχής πίεση από την έλλειψη χρόνου, ασυνείδητα σπρώχνει πολύ και προς τη διαγραφή του παρελθόντος, (πρόσφατου ή παλαιότερου), ώστε να υπάρχει χώρος (στη μνήμη RAM) για την καλλίτερη οργάνωση και απόλαυση του εκάστοτε παρόντος και μέλλοντος. Η φωτογραφία, λοιπόν, που γεμίζει ένα σημαντικό μέρος του χρόνου μου, ευθύνεται και για την διαγραφή σημαντικών στοιχείων από τη μνήμη. Μέχρι τη στιγμή που θα εμφανιστεί μπροστά μου μία φωτογραφία από το ΤΟΤΕ, και ως εκ θαύματος, όλα τα του τότε τα φέρνει μπροστά, με κάθε λεπτομέρεια. Είναι η περίπτωση που, από άλλη γωνία θεώρησης, αντιλαμβανόμαστε τη δύναμη της φωτογραφίας και την ικανότητα που έχει να καταργεί το χρόνο, να διατηρεί στο αέναο παρόν και το πιο μακρινό, σημαντικό ή ασήμαντο, συμβάν ή κατάσταση.
Ας μην ξεχνάμε πως, πολλοί από τους φωτογράφους καταπιάνονται με αυτή την ιδιότητα του μέσου, την καταγραφή με αξιομνημόνευτες εικόνες του τώρα, για τη διατήρησή του σε βάθος χρόνου, μία ιδιότητα μοναδική που δεν διαθέτει κανένα άλλο μέσον, πλην ίσως της κινούμενης εικόνας.

Η γενιά σας μεγάλωσε με τη φωτογραφική μηχανή να είναι κάτι απόμακρο, ανέπτυξε μια σχέση θαυμασμού, μυστηριακή. Η τωρινή γενιά έχει ξεπεράσει την εξοικείωση, αποκτώντας μια σχέση εξάρτησης με τη φωτογραφία. Τι σημαίνει αυτό για το πώς εκλαμβάνουμε τη συγκεκριμένη τέχνη και το πώς εξελίσσεται;
Η γενιά μου δεν είχε όλη αυτοκίνητα, όπως η γενιά των γονέων μου δεν είχε ψυγείο.
Η γενιά μου είχε δίσκους και ήξερε να απολαμβάνει τη μουσική, η σημερινή γενιά ακούει από το You Tube.
Εμείς αγοράζαμε περιοδικά για κάποιο άρθρο ή εφημερίδες γιατί τη συγκεκριμένη ημέρα έγραφε κάποιος του οποίου η άποψη μας ενδιέφερε και το άρθρο του το αποδελτιοποιούσαμε, για να το διαβάζουμε όταν είχαμε χρόνο ή όταν μπορούσαμε να το καταλάβουμε.
Εμείς διαβάζαμε βιβλία και όταν ήταν δύσκολα, κοιμόμασταν με αυτά, τα παίρναμε στον καναπέ, την τουαλέτα ή την εκδρομή, υπογραμμίζαμε για να συζητάμε. Σήμερα, όλοι διαβάζουν στο φτερό τις επικεφαλίδες και ενημερώνονται από την οθόνη του κινητού για κάθε ανεύθυνη μπούρδα που κυκλοφορεί στον παγκόσμιο ιστό, σπαταλώντας το χρόνο που τους δόθηκε στην επιφάνεια των πραγμάτων.
Τι να κάνουμε, έτσι είναι η εποχή. Τα πράγματα ίσως φτιάξουν, ίσως χειροτερέψουν, στο μέλλον.
Στο θέμα μας τώρα.
Σήμερα όλοι έχουν στην τσέπη τους μία ή και δύο φωτογραφικές μηχανές. Είναι κακό; Όχι.
Παλαιά, όλοι τις «αναμνηστικές» τους φωτογραφίες τις κρατούσαν στο τραπεζάκι και τις έδειχναν στους φίλους. Καλές ή κακές ήταν οι φωτογραφίες τους και μπορούσαν, δείχνοντάς τες, να αφηγηθούνε πάμπολλα για κάθε μία από αυτές. Το ίδιο κάνουν και τώρα, μόνο που τις ανεβάζουν σε πλατφόρμες και τις βλέπει ο καθένας «φίλος». Είναι κακό; Όχι.
Το κακό είναι πως με τις φωτογραφίες αυτές και την υπερβολική χρήση αυτών των μέσων κοινωνικής δικτύωσης, μειώνεται η χρήση του λόγου, μακραίνουν οι αποστάσεις και οι διαπροσωπικές επαφές.
Φταίει για αυτό η φωτογραφία; Όχι.
Καταστρέφει την αντίληψη που έχουμε για το τι είναι η φωτογραφία; Όχι. Οι λαϊκές δοξασίες και αντιλήψεις για το τι είναι, για το ποιο πράγμα μιλάει και πως φωτογραφίζει μία φωτογραφία, πάντα, μα πάντα, δεν είχαν σχέση με τη «φωτογραφία των δημιουργών» ή την «φωτογραφία των εικαστικών». Δεν έχουν και τώρα. Ούτε την επηρεάζανε, ούτε την επηρεάζουν. Η κάθε πλευρά αδιαφορεί (;) για την άλλη.
Το πόσοι από τους σημερινούς χρήστες ή τους ερασιτέχνες φωτογράφους θα δουν τη φωτογραφία «με άλλο μάτι» στο μέλλον, δεν είναι κάτι που μπορούμε να το συζητήσουμε απλά. Ο «εκδημοκρατισμός» της φωτογραφίας είναι άγνωστο αν οδηγεί στη δημοκρατία και την τέχνη. Όταν θα το ξέρουμε, θα είναι αργά, θα τρέχουν άλλα ερωτήματα.

Πως βλέπετε να υποδέχεται την τέχνη σας η νέα γενιά;
Με τους νέους (όλων των ηλικιών) που μπορώ να έχω ή να διατηρώ μία επαφή, επιτρέπεται να πω πως η δουλειά μου αναγνωρίζεται για αυτό που είναι. Το ίδιο και «η καλή φωτογραφία».
Το θέμα είναι πως αυτοί δεν αντιπροσωπεύουν παρά ένα ελάχιστο ποσοστό της νεολαίας.
Όπως είπαμε και παραπάνω, όμως, έχω αποδεχθεί πως δε μπορώ να ξεναγώ όλους στις εκθέσεις μου, παρά μόνο αυτούς που θα θελήσουν να έλθουν (η ευθύνη του θεατή). Δε μπορώ να βρίσκομαι σε όλα τα σχολεία για παρουσιάσεις, γιατί ο χρόνος είναι λειψός. Δε μπορώ να βοηθάω όλους τους δασκάλους που διδάσκουν στην εκπαίδευση (με οιοδήποτε τρόπο) φωτογραφία κτλ.

Τι δίνει στην ομαδική έκθεση 7+1 ΧωροΣυνθέσεις η τέχνη του Βασίλη Καρκατσέλη και τι παίρνει από την παρουσία της σε αυτή;
Η συμμετοχή μου στο project είναι η γέφυρα, μεταξύ της «μηχανικής αναπαραγωγής του έργου» που έλεγε ο Μπένζαμιν και της χειρωναξίας. Είναι το συν του τίτλου, το «εντός, εκτός και επί τα αυτά».
Σε κάθε συνεύρεση ο καθένας παίρνει και δίνει ή προσφέρει ότι έχει και αποδέχεται ότι του προσφερθεί.

Τι θεωρείτε ότι προσφέρει μια τέτοια συνάντηση τόσο στους συμμετέχοντες καλλιτέχνες, όσο και στο κοινό;
Σε μία ατομική έκθεση ο καθένας μας παρουσιάζει μία υποτίθεται πλήρη σφιχτή ενότητα έργου, με αρχή μέση και τέλος. Αυτή η ενότητα ή αρέσει ή όχι, ή γίνεται κατανοητή ή όχι. Μπορεί από μία ατομική έκθεση που επισκεφτήκαμε να φύγουμε πλήρεις, αλλά μπορεί και (να φύγουμε) απογοητευμένοι.
Στις ομαδικές εκθέσεις κατατίθενται διαφορετικές γραφές και φόρμες, διαφορετικές μορφές, μεγέθη, υλικά, μέσα κτλ. Αποτέλεσμα; Όσο κουρασμένη ή εκλεπτυσμένη και αν είναι η ματιά μας, κάτι από όλα θα μας τραβήξει το ενδιαφέρον. Για κάτι απ’ όλα θα αξίζει τον κόπο που «σπαταλήσαμε» το χρόνο μας.
Γι αυτό και η δική μου συμμετοχή στην έκθεση, μια και οι Αθηναίοι δεν έχουν παρακολουθήσει την εξέλιξη της δουλειάς μου, αποφάσισα πως θα έπρεπε να είχε το χαρακτήρα μίας διπλής έκθεσης, με έργα από δύο διαφορετικές αντιμετωπίσεις της φωτογραφίας (από εμένα) και μία ενδιάμεση (συνδετική) τα βιβλία.

*Η συνέντευξη δόθηκε στον δημοσιογράφο Αλέξανδρο Σωματαρίδη (τηλ. 697 45 45 021)

«Η λίμνη Κερκίνη και τα πέριξ»

Το «Φωτογραφικό Κέντρο Θεσσαλονίκης» και το “ξενοδοχείο ΕΡΩΔΙΟΣ” σας καλούν την Παρασκευή 8 Μαρτίου 2019 στα  διπλά εγκαίνια μίας ομαδικής έκθεσης φωτογραφίας με τίτλο:

«Η λίμνη Κερκίνη και τα πέριξ»

Τα διπλά εγκαίνια θα γίνουν:

• στο ‘Αίθριο’ στη Χάνθ, από τις 19.00 μέχρι τις 20.30 και
• στο χώρο της ‘Ζώγια, Βιβλίο Τσάϊ & Συμπάθεια ’, από τις 21.00.

Στην έκθεση του ΑΙΘΡΙΟΥ συμμετέχουν: Θανάσης Αθανασιάδης, Μανώλης Βάρνας, Γιώργος Γκιζάρης, Μιχάλης Καμπάκης, Δημήτρης Κανονίδης, Βασίλης Καρκατσέλης, Χρυσόστομος Κούρτης, Ευθύμης Κουρτίδης, Κώστας Κωνσταντινίδης, Μπάτζιου Κατερίνα, Κώστας Ξανθόπουλος, Σάκης Οταμπασίδης, Καίτη Παπαναούμ, Γιώργος Πιρπιλής, Γιάννης Πομάκης, Θανάσης Ράπτης, Νίκος Σαχπεκίδης, Κώστας Στυλιάδης, Δημήτρης Συμεωνίδης, Γιώργος Τσιλιγκιρίδης, Θωμάς Τσιολάκης, Θάνος Χαρίσης.

Στην έκθεση της ΖΩΓΙΑΣ συμμετέχουν: Κώστας Κωνσταντινίδης, Κατερίνα Μπάτζιου  Κώστας Ξανθόπουλος,  Μένη Σεϊρίδου, Λένα Σιώπη, Ιορτάνκα Τένοβα, Παναγιώτης Τσιναρίδης, Γιάννης Χολογγούνης.

Την ημέρα των εγκαινίων στο Αίθριον’ της ΧΑΝΘ, μέχρι τις 20.30, σε προβολή θα μπορεί ο θεατής να δει όλες τις φωτογραφίες που έφτασαν  στα χέρια της διοργάνωσης για το θέμα.

Λίγα λόγια για την προετοιμασία της έκθεσης

Το Φωτογραφικό Κέντρο Θεσσαλονίκης σε συνεργασία με τον ιστότοπο “Thessaloniki Arts and Culture Photos” του Δημήτρη Συμεωνίδη, ξεκίνησε μία προσπάθεια ιδιαίτερης γνωριμίας των φωτογράφων της Θεσσαλονίκης με τη λίμνη Κερκίνη και τις γύρω από αυτήν ξεχωριστές περιοχές. Στόχος ήταν η εκπαίδευση των φωτογράφων στη φωτογραφία τοπίου, στη φωτογράφιση της πλούσιας και μοναδικής πανίδας του τόπου, ξεχωριστής σε κάθε εποχή, και η καταγραφή του τόπου, των ανθρώπων του και της ιδιαίτερης ζωής και κουλτούρας που αναπτύσσεται γύρω από τη λίμνη.

Τον Ιούνιο του 2018, οργανώθηκε η πρώτη φωτοεξόρμηση στην λίμνη, με βάση τον Λιθότοπο Σερρών.

Ακολούθησαν άλλες, μέχρι την τελευταία, του Φεβρουαρίου του 2019, με χορηγό το ‘Hotel Ερωδιός’.

Μετά την πραγματοποίησή της τελευταίας αυτής εξόρμησης έκλεισε ένας κύκλος ομαδικής και ατομικής ενασχόλησης με το θέμα, που διήρκεσε σχεδόν έναν ολόκληρο χρόνο. Ήταν η πρώτη φάση του project, που αφορούσε στη συγκέντρωση από τον καθένα και την καθεμία από τους συμμετέχοντες, φωτογραφικού υλικού με τον παραπάνω αναφερόμενο στόχο, δηλαδή τη δημιουργία μίας έκθεσης.

Μίας έκθεσης που θα ξεκινήσει από την Θεσσαλονίκη και θα συνεχίσει την πορεία της σε ξενοδοχείο της περιοχής της λίμνης, με διάρκεια ένα σχεδόν χρόνο και από εκεί σε νέους χώρους και τόπους.

Η έκθεση στην πόλη της Θεσσαλονίκης (λόγω του μεγάλου & αξιόλογου πλήθους των έργων) μοιράστηκε σε δύο αξιόλογους χώρους της πόλης, με μεγάλη επισκεψημότητα και φιλικούς προς την τέχνη της φωτογραφίας (σε μικρή απόσταση ο ένας από τον άλλον).

Υπεύθυνοι του Project: Γιάννης Πομάκης και Βασίλης Καρκατσέλης

Για περισσότερες πληροφορίες και φωτογραφίες: Γιάννης Πομάκης (6972705800)

Info:

Εγκαίνια: Παρασκευή 8 Μαρτίου 2019

Διάρκεια έως το Σάββατο 30 Μαρτίου 2019

‘Αίθριο’ στη Χάνθ, Πλατεία ΧΑΝΘ. (Κεντρικό κτήριο της ΧΑΝΘ, δίπλα στην πισίνα).

Ώρες λειτουργίας 09.00 έως 21.00

Τηλ. 2315 558 598

‘Ζώγια, Βιβλίο Τσάϊ & Συμπάθεια ’ (οδός Αλεξάνδρου Σβόλου 54, γωνία με Αγγελάκη).

 Τηλέφωνο για πληροφορίες: 2310 243 459

Είσοδος ελεύθερη

Χορηγός των εκθέσεων

Ξενοδοχείο Ερωδιός                                                         
Τηλ. 23250 28070                                                               

Φαξ: 23250 28098                                                               

E-mail: hotel.erodios@gmail.com                                         
Ιστοσελίδα: www.hotel-erodios.gr  

Λίγα λόγια για την λίμνη Κερκίνη και το Εθνικό Πάρκο

Η τεχvητή λίμvη Κερκίvης βρίσκεται στo ΒΔ τμήμα τoυ voμoύ Σερρώv. Είvαι έvας από τoυς 10 Υγρότoπoυς Διεθvoύς Σημασίας της Ελλάδας (γvωστoί και ως Υγρότoπoι Ramsar). Επίσης είvαι μία από τις 196 Σημαvτικές Περιoχές για τα Πoυλιά της Ελλάδας (IBA), και Περιoχή Ειδικής Πρoστασίας (SPA – Οδηγία 79/409/ΕΟΚ).

Η λίμvη δημιoυργήθηκε τo 1932 με τηv κατασκευή εvός φράγματoς στov πoταμό Στρυμόvα κovτά στo χωριό Λιθότoπoς και τηv κατασκευή αvαχωμάτωv στα αvατoλικά και δυτικά. Σκoπός της δημιoυργίας της λίμvης ήταv η αvάσχεση και συγκράτηση τωv πλημμυρικώv παρoχώv τoυ Στρυμόvα, η συγκράτηση τωv φερτώv υλώv και η άρδευση της πεδιάδας τωv Σερρώv. Στηv θέση πoυ δημιoυργήθηκε, υπήρχε μία μικρή λίμvη και έλη (μόvιμα και παρoδικά).

Έχoυv παρατηρηθεί τoυλάχιστov 300 είδη πoυλιώv στηv λίμvη και στα βoυvά πoυ τηv περιβάλλoυv από τα oπoία 50 περιλαμβάvovται στov Κόκκιvo Κατάλoγo τωv Πoυλιώv της Ελλάδας. Συvoλικά 10 είδη πoυλιώv φωλιάζoυv σε μικτές απoικίες στo παραπoτάμιo δάσoς, σε σημαvτικoύς αριθμoύς για τηv Ελλάδα και τηv Ευρώπη.

Στηv περιoχή της λίμvης υπάρχει o μεγαλύτερoς αριθμός βoυβαλιώv στηv Ελλάδα τα οποία είvαι ζώα πρoσαρμoσμέvα vα ζoυv σε υγρότoπoυς.

 Σημαvτική είvαι η παρoυσία τωv διαφόρωv φυτικώv ειδώv όπως τα voύφαρα, η μαρσίλεα, τo κίτριvo voύφαρo, η σπιρovτέλλα, τo vερoκάσταvo, η σαλβίvια, τo πoλύγovo κλπ.

 Η βιοποικιλότητα της περιοχής είναι πολύ σπουδαία. Εκτός από τα πουλιά, σημαντική είναι η παρουσία και των άλλων ειδών όπως αμφιβίων (11 είδη), ερπετών (26 είδη), θηλαστικών (>58 είδη), ψαριών (30 είδη), φυτών (>800 είδη) και ασπονδύλων (>2.000 είδη εντόμων από τα οποία 20 νέα είδη για την επιστήμη και ένα νέο γένος).

Το Εθνικό Πάρκο Λίμνης Κερκίνης θεσμοθετήθηκε τον Νοέμβριο του έτους 2006 (Χαρακτηρισμός του υγροτόπου Κερκίνης και της ευρύτερης περιοχής του ως Εθνικού Πάρκου και καθορισμός χρήσεων, όρων και περιορισμών δόμησης, (Κ.Υ.Α. 42699/19.10.2006, ΦΕΚ 98 Α.Α.Π./8.11.2006), με σκοπό την προστασία της περιοχής ως εθνική φυσική κληρονομιά, με βάση:

• Συστηματική παρακολούθηση και προγραμματισμό έργων διαχείρισης των οικολογικών παραμέτρων της περιοχής
• Συνεχή φύλαξη και επόπτευση της προστατευόμενης περιοχής
• Αποτελεσματικό συντονισμό των αρμοδίων υπηρεσιών και φορέων
• Κατάρτιση προγραμμάτων με στόχο την περιβαλλοντική εκπαίδευση, πληροφόρηση και ευαισθητοποίηση κοινού και φορέων
• Διασφάλιση κοινωνικής πολιτικής, συναίνεσης και συμμετοχής κ.ά.

Η συνολική έκταση της προστατευόμενης περιοχής, ανέρχεται σε 831.000 στρέμματα περίπου. Στην προστατευόμενη περιοχή περιλαμβάνονται οι περιοχές από την Καστανούσα στα δυτικά μέχρι το Χαρωπό και το Άγκιστρο στα ανατολικά, την Ηράκλεια στα νοτιοανατολικά και τον Λιθότοπο στα νότια. Περιλαμβάνονται οι ορεινοί όγκοι της Κερκίνης (Μπέλες) στα βόρεια και του Μαυροβουνίου και Δύσωρου (Κρούσια) στα νοτιοδυτικά.

Διακρίνονται τέσσερις ζώνες προστασίας οι οποίες είναι:

•   Ζώνη Απόλυτης Προστασίας της Φύσης

•   Ζώνη Προστασίας της Φύσης

•   Ζώνη Οικοανάπτυξης Α’

•   Ζώνη Οικοανάπτυξης Β’

Σε κάθε ζώνη ισχύουν συγκεκριμένες ρυθμίσεις ή και απαγορεύσεις ανάλογα με την οικολογική σημασία και ευαισθησία της κάθε ζώνης.

Οι πληροφορίες αυτές αντλήθηκαν από το site του ΦΟΡΕΑ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗΣ ΛΙΜΝΗΣ ΚΕΡΚΙΝΗΣ. Περισσότερα στη διεύθυνση www.kerkini.gr

Το ΒΟΟΖΕ υποδέχεται την Ομαδική έκθεση “7 + 1 ΧΩΡΟΣΥΝΘΕΣΕΙΣ” των Βασίλη Βαφειάδη,  Γιάννη Γκόγκου  Θανάση Καραμήτα, Βασίλη Καρκατσέλη, Milos Milosavljevic, Δημήτρη Μπάκα,  Σταύρου Παναγιωτάκη, Vladimir Savic

Η έκθεση εγκαινιάζεται στις 23 Φεβρουρίου 2019, 20:00 και θα διαρκέσει μέχρι και την Κυριακή 10 Μαρτίου 2019 / Ώρες λειτουργίας: 11:00 – 21:00 (Καθημερινά)

Τα έργα των καλλιτεχνών αποτελούν δείγματα της πρόσφατης δουλειάς τους, προβάλλοντας την αισθητική και  την αντιληπτική τους ευρύτητα με την οποία αντιμετωπίζουν την τέχνη. Παράλληλα, διαφαίνονται και οι τεχνοτροπικές τάσεις που ακολουθούν, οι ανησυχίες τους και οι κατευθυντήριες επιδιώξεις τους με στόχο την επίτευξη μιας προσωπικής γραφής. 8 διαφορετικές προτάσεις, αξιοποιώντας την ατμόσφαιρα του Πολυχώρου και τη δυνατότητα «συνομιλίας» των έργων μεταξύ τους, με το περιβάλλον και το κοινό.

Η ζωγραφική του Βασίλη Βαφειάδη, του Γιάννη Γκόγκου και του Σταύρου Παναγιωτάκη είναι ”ανθρωποκεντρική”, έχοντας την ανθρώπινη μορφή ως κυρίαρχη αναφορά.

Οι “άνθρωποι” του Βασίλη Βαφειάδη, σε μικρότερο ή μεγαλύτερο μέγεθος, συστήνονται δίχως να αποκαλύπτουν τα φυσιογνωμικά χαρακτηριστικά τους, αλλά υπάρχουν ως χρωματικές αφηρημένες φιγούρες μέσα σε αόριστους χώρους.

Οι μορφές του Γιάννη Γκόγκου, αφαιρετικές και εξαϋλωμένες, μας συνδέουν με το αρχέγονο και το “πρωτόγονο”. Ο ζωγράφος εμμένει υπό μορφή σπουδής, σε συγκεκριμένους τύπους, που επεξεργάζεται συνεχώς, αναζητώντας την οντολογική τους υπόσταση.

Η ζωγραφική του Σταύρου Παναγιωτάκη οργανώνεται επίσης με την ανθρώπινη μορφή να καταλαμβάνει πρωταγωνιστικό ρόλο στις συνθέσεις, χρησιμοποιώντας στιγμιότυπα της αστικής καθημερινότητας. Μέσα από τις χρωματολογικές εντάσεις και την ελεγχόμενη κατανομή του φωτός, τα στοιχεία της σύνθεσης τοποθετούνται πάνω στον καμβά ως μορφές, που αντιτίθενται στο μονοσήμαντο τρόπο αντίληψης της εφήμερης πραγματικότητας.

Ο Θανάσης Καραμήτας δημιουργεί έργα που “βυθίζονται” μέσα σε ένα αφηρημένο και έντονο χρωματικό περιβάλλον, προσκαλώντας τον θεατή σε μια διαδικασία πολλαπλών αναγνώσεων. Η αφαιρετική γραφή του παρουσιάζει μια σύγχρονη δημιουργική πρόταση που απηχεί την τέχνη του σύγχρονου μοντερνισμού.

Οι πίνακες του Milos Milosavljevic αποτελούν σύνθεση γεωμετρικών σχημάτων, γραμμών και χρωμάτων σε ένα αρμονικό ζωγραφικό τοπίο, και σπουδή στη γεωμετρική αφαίρεση.

Ο γλύπτης Vladimir Savic οικειοποιούμενος παλαιότερες τεχνικές, διαμορφώνει ένα προσωπικό ύφος με έντονες μινιμαλιστικές και αφαιρετικές τάσεις. Οι ανάγλυφες μορφές στα έργα του παίζουν μεταξύ του αναγνωρίσιμου και του αφηρημένου.

Η εγκατάσταση, εικαστική-ηχητική, του συνθέτη – Sound artist Δημήτρη Μπάκα, με τίτλο Ηommage an Αndrej Τarkowski, εξετάζει την σχέση του εκθέματος α) με τον χώρο και β) με τον εαυτό του, με τα οντολογικά του ιδιώματα (μορφή, λειτουργικότητα), αναδεικνύοντας το αντικείμενο ως έκθεμα μορφής και ως εργαλείο για ακρόαση ταυτόχρονα, παρουσιάζοντας έτσι μια κατάσταση συνεχούς επαναπροσδιορισμού της σχέσης του με τον χώρο και το κοινό.

«Προ και μετά-φωτογραφίες» είναι ο τίτλος της έκθεσης του εικαστικού – φωτογράφου Βασίλη Καρκατσέλη. Στην έκθεση θα παρουσιαστούν 3 ενότητες/σχόλια από το έργο του με βάση τη φωτογραφία, το δήθεν ρεαλιστικό και αδιαμεσολάβητο αυτό μέσο έκφρασης, καθώς για τον δημιουργό, το που αρχίζει και πότε τελειώνει μία φωτογραφία παραμένει ως βασικό ερώτημα.

Στο πλαίσιο της ομαδικής έκθεσης “7+1 χωροΣυνθέσεις”, το κοινό έχει την ευκαιρία να προσεγγίσει το έργο πέντε ζωγράφων και ενός γλύπτη όπως αυτοί προσεγγίζουν τη σύγχρονη τέχνη, ενός ανήσυχου φωτογράφου με εικαστικό βλέμμα και ενός συνθέτη που μετουσιώσει ήχους σε εικαστικό γεγονός.

Επιμέλεια: Γιάννης Ευθυμιάδης

Info:

• Βασίλης Βαφειάδης [ΖΩΓΡΑΦΙΚΗ]. Γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη το 1953. Εκεί ξεκίνησε τις εικαστικές του αναζητήσεις και στην πορεία ανέπτυξε συνεργασίες με γνωστές Γκαλερί, με αρκετές ατομικές εκθέσεις και συμμετοχή σε ομαδικές (Θεσ/νίκη, Αθήνα, Σόφια). Το 1987 δημιουργεί στις Σέρρες, όπου ζει κι εργάζεται, τον εικαστικό χώρο «ΑΡΜΟΣ». Μέλος του Επιμελητηρίου Εικαστικών Τεχνών Ελλάδας και του Συλλόγου Καλλιτεχνών Εικαστικών Τεχνών Βόρειας Ελλάδας (Σ.Κ.Ε.Τ.Β.Ε.).
• Γιάννης Γκόγκος [ΖΩΓΡΑΦΙΚΗ]. Γεννήθηκε στη Λαμία το 1954, ζει και εργάζεται στην Κατερίνη. Παίρνει τα πρώτα μαθήματα στη ζωγραφική στο εργαστήριο του πατέρα του Αναστάσιου Γκόγκου. Στη Θεσσαλονίκη παρακολουθεί διάφορα εργαστήρια, μαθήματα ζωγραφικής και βυζαντινής αγιογραφίας. Το 1972 φεύγει στο Παρίσι όπου και εισάγεται στην École nationale supérieure des beaux-arts Paris (1974). Θα παραμείνει 14 χρόνια στο Παρίσι συμμετέχοντας σε διάφορες ατομικές και ομαδικές εκθέσεις. Επιστρέφει στην Ελλάδα το 1986. Κατασταλαγμένος πλέον στην αφαίρεση, οργανώνει το δικό του εργαστήριο.
•  Θανάσης Καραμήτας [ΖΩΓΡΑΦΙΚΗ]. Γεννήθηκε στο Δομοκό Φθιώτιδας το 1949. Ζει και εργάζεται στην Κατερίνη. Τέλειωσε το Μαθηματικό τμήμα του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσ/νίκης. Σπούδασε στην Ανώτατη Σχολή Καλών Τεχνών Θεσσαλονίκης με Δασκάλους τους Κυριάκο Μορταράκο, Σάββα Κωνσταντινίδη και Γιώργο Τσακίρη. Είναι μέλος του Ε.Ε.Τ.Ε του Συλλόγου Καλλιτεχνών Εικαστικών Τεχνών Β. Ελλάδας (Σ.Κ.Ε.Τ.Β.Ε) και του Συλλόγου Εικαστικών Τεχνών Κ. Ελλάδας (Σ.Κ.Ε.Τ.Κ.Ε). Πραγματοποίησε ατομικές και ομαδικές εκθέσεις από το 1980 ως και σήμερα.
•  Βασίλης Καρκατσέλης [ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ]  . Γεννήθηκε στο Παλαιό Φάληρο Αττικής το 1952. Έχει παρουσιάσει τη χαρακτική και ζωγραφική του εργασία σε 17 ατομικές και πάνω από 50 ομαδικές εκθέσεις, σε Ελλάδα και εξωτερικό. Ομοίως, τη φωτογραφική του εργασία σε 51 ατομικές και πάνω από 200 ομαδικές (σε Ευρώπη, Ασία, Αμερική). Έχουν εκδοθεί κείμενα, δοκίμια, μονογραφίες, ποίηση, χαρακτικά και φωτογραφίες του. Διετέλεσε μέλος της Συμβουλευτικής Επιτροπής του Μουσείου Φωτογραφίας της Θεσσαλονίκης. Το 1984 ιδρύει τη Φωτογραφική Ομάδα Τριανδρίας, γνωστή σε όλους σήμερα ως Φωτογραφικό Κέντρο Θεσσαλονίκης και είναι Πρόεδρος της Καλλιτεχνικής του Επιτροπής. http://karkatselis.weebly.com/
•  Milos Milosavljevic [ΖΩΓΡΑΦΙΚΗ]. Γεννήθηκε το 1979 στο Vranje της Σερβίας, Σπούδασε στη Σχολή Καλών Τεχνών των Σκοπίων, όπου και κατοικεί, και του Νις. Διδάσκει σε ιδιωτικές σχολές και πανεπιστήμια από το 2007, ενώ τα τελευταία χρόνια παραδίδει μαθήματα στα Πανεπιστήμια FON (Design&Multimedia) και Novi Pazar (Art&Design). Έχει πραγματοποιήσει ατομικές εκθέσεις σε Νις, Βελιγράδι, Βράνιε, Νόβι Σαντ, Βέλες, Σκόπια, και Κατερίνη μεταξύ άλλων. Ομαδικά, έχει πάρει μέρος σε πάνω από 30 εκθέσεις στη χώρα του και στο εξωτερικό.
•  Δημήτρης Μπάκας [INSTALLATION]. Γεννήθηκε στην Κατερίνη το 1975. Σπούδασε σύνθεση με δάσκαλο το Θεόδωρο Αντωνίου. Συνέχισε στο Goldsmiths College, The University of London, όπου εκπόνησε διδακτορική διατριβή και αναγορεύτηκε διδάκτορας στη Σύνθεση. Επιπλέον, παρακολούθησε Master Ηλεκτροακουστικής Μουσικής, υπήρξε επισκέπτης ερευνητής στο Πανεπιστήμιο Κολούμπια της Νέας Υόρκης, όπου ολοκλήρωσε μεταδιδακτορική έρευνα με αντικείμενο την τεχνική σύνθεσης της απόλυτης συνέχειας. Έχει συμμετάσχει σε διεθνής συνέδρια, residencies και έχει λάβει διεθνείς διακρίσεις. Μέλος φορέων και ενώσεων για την σύνθεση, έρευνα κι εξέλιξη της μουσικής, στην Ελλάδα και το εξωτερικό. Ως εικαστικός ήχου τα έργα που εκτίθενται κυρίως σε μουσεία.
• Σταύρος Παναγιωτάκης [ΖΩΓΡΑΦΙΚΗ]. Γεννήθηκε στα Χανιά το 1963. Πτυχίο Zωγραφικής και Μεταπτυχιακό με υποτροφία στην Ανώτατη Σχολή Καλών Τεχνών του Βερολίνου U.D.K. (1984-1991), όπου εργάστηκε στα εργαστήρια Χαρακτικής και Γλυπτικής της Σχολής. Διοργάνωσε το Καλλιτεχνικό Χωριό “Παροικία Ιστίων” στη Σάμο (1999). Διετέλεσε πρόεδρος του Συλλόγου Καλλιτεχνών Εικαστικών Τεχνών Βόρειας Ελλάδας, ΣΚΕΤΒΕ (2000-2003). Δίδασκε Εικαστικά στο Τμήμα Αρχιτεκτόνων του Α.Π.Θ. Υπεύθυνος Πολιτιστικών Θεμάτων της Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης Δυτικής Θεσσαλονίκης (2003-2007). Υποψήφιος διδάκτορας του Τομέα Αρχιτεκτονικού Σχεδιασμού και Εικαστικών Τεχνών του Τμήματος Αρχιτεκτόνων Α.Π.Θ. Οργάνωσε 31 ατομικές και πήρε μέρος σε πολλές ομαδικές εκθέσεις στην Ελλάδα και το εξωτερικό.http://www.stavros-panagiotakis.net/
• Vladimir Savic [ΓΛΥΠΤΙΚΗ]. Γεννήθηκε το 1966 στο Valjevo της Σερβίας. Σπούδασε στη Σχολή Εφαρμοσμένων Τεχνών, στο τμήμα εφαρμοσμένης Γλυπτικής στο Sarajevo της Βοσνίας Ερζεγοβίνης, Ανώτατη Σχολή Καλών Τεχνών στο Βελιγράδι Σερβίας. Έκανε τρεις ατομικές εκθέσεις και συμμετείχε σε πολλές ομαδικές. Ζει και εργάζεται στην Κατερίνη.

«Τι κι αν (δεν) Υπάρχει έρωτας (;)»

των Lane και Βασίλη Καρκατσέλη

Εγκαίνια Παρασκευή 8 Φεβρουαρίου στις  20.00 @ Ζώγια μέχρι 28.2.2019

Με μεγάλη χαρά η “Ζώγια” (Βιβλίο,τσάι και συμπάθεια – Αλ.Σβώλου 54 – τηλ. 2310 243.459) φιλοξενεί από τις 8 έως τις 28 Φεβρουαρίου 2019 την έκθεση κολάζ (collage) των Lane και Βασίλη Καρκατσέλη, με τίτλο «Τι κι αν Υπάρχει (δεν) έρωτας (;)».  Η έκθεση εγκαινιάζεται την Παρασκευή 8 Φεβρουαρίου στις 20.00 και πρόκειται να μας φέρει κοντά με την φωτογραφία ως τέχνη, τρόπο έκφρασης και κοιτίδα δημιουργίας.

Οι καλλιτέχνες που πραγματοποιούν την συγκεκριμένη έκθεση χρησιμοποιούν δύο διαφορετικές μεθόδους:

Η Lane δημιουργεί εικόνες με την μέθοδο της αποκοπής και του ξακρίσματος φωτογραφιών από περιοδικά, για να τις ενώσει έπειτα «αλλόκοτα» σε νέους ενδιαφέροντες συσχετισμούς, αλλάζοντάς τους, ενίοτε,  και το σημαίνον.

Ο Βασίλης Καρκατσέλης δημιουργεί σχήματα και περιεχόμενο από χρωματιστά χαρτόνια. Πρόκειται για υλικό που είχε πρωταρχικά δημιουργηθεί για μία πολυμορφική μεταφορά του έργου «Η μάσκα του κόκκινου θανάτου» το Έντγκαρ Άλαν Πόε, στη Θεσσαλονίκη.

Λίγα λόγια για κολάζ (collage)

Το κολάζ (ή κολλάζ) είναι η τεχνική της συναρμογής, του φέρνω δίπλα-δίπλα τμήματα του ιδίου ή διαφορετικού υλικού, που θεωρητικά τουλάχιστον, δεν θα έπρεπε να βρισκόταν εκεί. Η παγκόσμια ονομασία αυτής της τεχνικής προέρχεται από την γαλλική λέξη coller που σημαίνει “κολλάω”. Δηλαδή το έργο του δημιουργού δημιουργείται από κομμάτια διαφόρων υλικών κολλημένα μεταξύ τους, πχ ύφασμα, ξύλο, σκουπίδια, προϊόντα, εικόνες και ό,τι άλλο μπορεί να φανταστεί ο καθένας. Το κολάζ αποτελεί μια από τις πιο προσιτές τεχνικές, η οποία εφαρμόζεται μέχρι και σήμερα σε όλες τις μορφές τέχνης. Η τυπογραφία, η διαφήμιση, η γραφιστική, το μοντάζ, ο κινηματογράφος, το θέατρο, η σκηνογραφία, η λογοτεχνία, η ψηφιακή τεχνολογία, ακόμα και η μουσική, επηρεάστηκαν από την τεχνική αυτή. Ο όρος Κολάζ επινοήθηκε από τον Ζορζ Μπρακ και τον Πάμπλο Πικάσο στα έργα των οποίων το αντικείμενο αντικαθιστά την αναπαράστασή του. Στη συνέχεια, εξαπλώθηκε με το κίνημα των Ντανταϊστών, οι οποίοι προσπάθησαν με έργα τους  να πλήξουν τις παραδοσιακές καλλιτεχνικές αξίες. Οι καλλιτέχνες που ασχολήθηκαν με το κολάζ  χρησιμοποίησαν χαρτιά, υφάσματα και άλλα φαινομενικά άχρηστα υλικά, ώστε να δώσουν ζωντάνια στα έργα τους και να δημιουργήσουν συνθέσεις που αποτελούν τα σχόλια τους  πάνω στα αιώνια θέματα της τέχνης.

Info:

Σύντομο βιογραφικό της Lane 

Γεννημένη στη Θεσσαλονίκη όπου ζει μέχρι και σήμερα. Η ενασχόλησή της με το κολάζ ξεκίνησε από τα μαθητικά χρόνια και στη πορεία συνεχίστηκε ως χόμπι. Ως πρώτη ύλη χρησιμοποιεί το χαρτί από περιοδικά, βιβλία, Poster και χάρτες. Κάθε κολάζ αποτελεί για εκείνη ένα παζλ το οποίο προκύπτει από τη σύνθεση κομματιών χαρτιού με ακαθόριστο σχήμα, μέγεθος και διαφορετικό περιεχόμενο. Ο στόχος της είναι αυτή η διαφορετικότητα να λειτουργήσει θετικά και να χαρίσει νέα ταυτότητα στο τελικό αποτέλεσμα. Αγαπημένο της θέμα ήταν και θα είναι τα πορτραίτα με τα οποία και ξεκίνησε. Έχει συμμετάσχει σε εκθέσεις στην Ελλάδα και στο εξωτερικό. Είναι συνιδρυτής του Collagistas Festival, το οποίο διοργανώνεται μια φορά το χρόνο σε διαφορετική χώρα.
Lane website: www.lanecollage.gr

Σύντομο βιογραφικό τη του Καρκατσέλη Βασίλη

Γεννήθηκε στο Παλαιό Φάληρο Αττικής το 1952. Έχει παρουσιάσει τη χαρακτική και ζωγραφική του εργασία σε 17 ατομικές και πάνω από 50 ομαδικές εκθέσεις, σε Ελλάδα και εξωτερικό. Ομοίως, τη φωτογραφική του εργασία παρουσίασε σε 51 ατομικές και πάνω από 100 ομαδικές. Εκδόθηκαν διάφορα έντυπα με κείμενα, δοκίμια, μονογραφίες, ποίηση, χαρακτικά και φωτογραφίες του. Διετέλεσε μέλος της Συμβουλευτικής Επιτροπής του Μουσείου Φωτογραφίας της Θεσσαλονίκης. Μεταξύ άλλων το 1984 ιδρύει τη Φωτογραφική Ομάδα Τριανδρίας, γνωστή σε όλους σήμερα, σα Φωτογραφικό Κέντρο Θεσσαλονίκης και είναι Πρόεδρος της Καλλιτεχνικής του Επιτροπής. Είναι μέλος διάφορων δραστήριων καλλιτεχνικών ομάδων, εργάζεται για τη διάδραση των τεχνών. Διδάσκει  το αντικείμενό του παντού όπου του ζητηθεί. Τον απασχολεί τόσο η παραδοσιακή αντίληψη για την τέχνη, όσο και το ταξίδι της πέραν των ορίων. Παρουσίασε την πρόσφατη εργασία του σε πολλούς χώρους και θεσμούς, και ανάμεσά τους στο Γαλλικό Salon, στο Βελιγράδι, τις Βρυξέλες, το Δουβλίνο, το Μεξικό, το Περού, την Ισπανία, Σερβία, Κροατία, Κίνα, Κύπρο, στην Κωνσταντινούπολη και Σουηδία πολλαπλώς, τις Φωτογραφικές Ημέρες του Κάουνας στη Λιθουανία, στο ¨Ευρωπαίοι Δημιουργοί¨ στο Lotz της Πολωνίας, το Ουγγρικό Μουσείο Φωτογραφίας, τα Φεστιβάλ Marigrafia και Photovakation της Βουλγαρίας, την Biennale του Άμστερνταμ, την Phodar Bienniale, τη Φωτογραφική Συγκυρία και τη PHOTOBIENNALE, το Ίδρυμα Τσιχριτζή,  το Μουσείο Φωτογραφίας Θεσσαλονίκης, το Τελλόγλειο Ίδρυμα Τεχνών του ΑΠΘ, το Μουσείο Ύδρευσης Θεσσαλονίκης, το Μουσείο Βυζαντινού Πολιτισμού, το  Μουσείο Λαϊκών Οργάνων Θεσσαλονίκης, το Λαογραφικό Μουσείο της Ξάνθης, την 1^η Μπιενάλε Θεσσαλονίκης και φυσικά, σε πολλούς άλλους εξωθεσμικούς χώρους.

http://karkatselis.weebly.com

 Η έκθεση πραγματοποιείται με τη συνεργασία της «Άθωνος aRT sPACE».

https://www.facebook.com/%CE%86%CE%98%CE%A9%CE%9D%CE%9F%CE%A3-ART-SPACE-2061207070774871/

Επιμέλεια έκθεσης: Βασίλης Καρκατσέλης
Παραγωγή Φωτογραφικό Κέντρο Θεσσαλονίκης
Διάρκεια έως 25 Νοεμβρίου 2018

Λίγα λόγια για την έκθεση
Η δράση στηρίζεται στο ομώνυμο φωτογραφικό project με τίτλο «Αθίγγανες πολιτείες» που είναι μια συλλογή ενός αξιόλογου (με κριτήρια φωτογραφικά, κοινωνιολογίας και λαογραφικά) φωτογραφικού υλικού από καταυλισμούς Ρομά κοντά και γύρω από τη Θεσσαλονίκη.
Πρόθεση του φωτογράφου και της όλης περιοδείας του είναι να αναδείξει με το έργο του το σύγχρονο Ρομά, έναν Ρομά που δεν έχουμε συνηθίσει ή δεν μπορούμε να δούμε, γιατί έχουμε μία παγιωμένη εικόνα για τους ανθρώπους αυτούς.
Ο φωτογράφος, για την ολοκλήρωση της εργασίας του, ανέπτυξε στη ροή των χρόνων μία σταθερή επαφή με τους κατοίκους αυτών των καταυλισμών, τους φωτογράφισε επανειλημμένα, τους προσέφερε τις εικόνες τους, ως αποτέλεσμα αυτής της μακροχρόνιας επαφής, αλλά και αναγνώρισης της τιμής που του έγινε, να του επιτρέψουν να μπει στα σπίτια τους και να τα φωτογραφίσει, με ή χωρίς την παρουσία των ιδιοκτητών τους. Αυτό του επέτρεψε να εργαστεί για την παραγωγή εικόνων που ξεπερνούν τον ανεκδοτολογικό χαρακτήρα τέτοιων προσεγγίσεων ή την επιφανειακή θεώρηση τέτοιων καταυλισμών ή ομάδων, από φωτογράφους «βιαστικούς» και «τουρίστες».
Το αποτέλεσμα αυτών των φωτογραφίσεων, μετά από ισχυρές επιλογές, πήρε το χαρακτήρα υλικού το οποίο δημιούργησε έναν κατάλογο και μία έκθεση φωτογραφίας και που για χρόνια θα ταξιδεύουν σε Ελλάδα και εξωτερικό, κοινοποιώντας την παρουσία και των τρόπο ζωής αυτών των ανθρώπων (που αν και ζουν δίπλα μας, τόσο λίγα γνωρίζουμε για αυτούς) και τις μοναδικές κατοικίες τους.
Η έκθεση σε αυτή της τη μορφή αποτελείται από 40, λόγω των περιορισμών του χώρου, έργα. Οι εκτυπώσεις είναι δύο διαφορετικών διαστάσεων, ώστε και να προβάλλεται το φωτογραφικό επίτευγμα του δημιουργού, (που βαδίζει με όλους τους κανόνες της σύγχρονης φωτογραφικής τέχνης) και να μπορεί (η έκθεση) κατά την περιοδεία της να προσαρμόζεται με ευελιξία στους διαφορετικούς τόπους φιλοξενίας, δίχως να ζημιώνεται το αισθητικό ή πληροφοριακό της περιεχόμενο.
Για την πλατύτερη διάδραση όλου αυτού του υλικού έχει κριθεί ως απαραίτητη η παράλληλη κυκλοφορία ενός καταλόγου/λευκώματος. Το λεύκωμα επιμελήθηκε ο καθηγητής φωτογραφίας Κωστής Αντωνιάδης, ο οποίος υπογράφει και το εισαγωγικό κείμενο.
Ο σκοπός μας είναι η έκδοση του λευκώματος, σε συνδυασμό με τη φωτογραφική έκθεση και την περιοδεία της, να αφυπνίσει όχι μόνο τις κοινότητες των φωτογράφων και των ανθρώπων της τέχνης, αλλά και τους υπεύθυνους των συλλογικοτήτων των Ρομά. Είναι πολύ σημαντικό, εκτός των άλλων, να ενδυναμώσει τους δεσμούς των καλλιτεχνών φωτογράφων με αυτές τις κοινότητες (και σε συλλογικό επίπεδο και σε προσωπικό). Η αναγνώριση ταυτότητας ως κάτι άξιο λόγου και για τους φωτογράφους και για τους φωτογραφιζόμενους, θα δώσει, πιστεύουμε, νέο αέρα σε αυτή την κατηγορία δημιουργίας φωτογραφικού έργου, σε αυτή τη θεματική, θα βοηθήσει στη δημιουργική εισαγωγή της θεματικής αυτού του είδους φωτογραφίας στον τομέα των εικαστικών τεχνών και της καταγραφής.
Επιπροσθέτως, να αναφερθούμε στο ευνόητο: Αυτή η έκθεση και η περιοδεία που θα ακολουθήσει, με έργα φωτογραφικής τέχνης, πιστεύουμε πως θα συμβάλει στον αντιρατσιστικό αγώνα, θα μετατραπεί σε όπλο ενάντια στις διακρίσεις, ενάντια σε όσους θέλουν να βλέπουν τις κοινωνίες μας όχι σαν πολυπολιτισμικά αθροίσματα, αλλά μονοδιάστατα και δίχως το δικαίωμα των δήθεν «μειονοτήτων» να υφίστανται.

Καρκατσέλης Βασίλης
Επιμελητής της έκθεσης

Σύντομο βιογραφικό του φωτογράφου

• Ο Κοσμάς Εμμόγλου γεννήθηκε το 1973 στη Θεσσαλονίκη, όπου ζει και εργάζεται. Από το 2005 ασχολείται συστηματικά με την καλλιτεχνική φωτογραφία.
• Παρακολούθησε σεμινάρια σε φωτογραφικές σχολές της Θεσσαλονίκης και πήρε μέρος σε πολλές ομαδικές εκθέσεις.
• Από το 2010 είναι μέλος του Φωτογραφικού Κέντρου Θεσσαλονίκης.
• Το 2012 άρχισε να φωτογραφίζει τους Έλληνες Ρομά που ζουν σε καταυλισμούς κοντά και γύρω από τη Θεσσαλονίκη. Επί μέρος διαφορετικές μικροενότητες αυτής της εργασίας παρουσίασε σε σχετική ομαδική έκθεση στο Γαλλικό Ινστιτούτο Θεσσαλονίκης.
• Με την ίδια θεματική συνέχισε να φωτογραφίζει μέχρι το 2016, ολοκληρώνοντας την εργασία του.
• Το σημερινό ολοκληρωμένο project περιλαμβάνει περίπου 80 νέες φωτογραφίες, κυρίως από την ιδιωτική και λίγο από την κοινωνική ζωή και τα εσωτερικά των σπιτιών των κατοίκων αυτών των καταυλισμών.

Κείμενο για τον κατάλογο της έκθεσης
Στην κοινωνία μας οι Τσιγγάνοι ενσαρκώνουν έναν ιδιαίτερο ρόλο «ξένου». Παρότι ζουν στη χώρα μας εδώ και αιώνες έχουμε την εντύπωση πως η παρουσία τους είναι περιστασιακή. Η νομαδική ζωή και η διαβίωσή τους σε καταυλισμούς στις παρυφές των πόλεων μας ωθεί να πιστέψουμε πως βρίσκονται εδώ προσωρινά στη διάρκεια ενός αέναου ταξιδιού χωρίς αρχή και τέλος. Η πραγματικότητα όμως είναι διαφορετική. Ζώντας μονίμως εδώ, δίπλα μας, προσπαθούν να επιβιώσουν και ενάντια στις προκαταλήψεις να ενσωματωθούν στην κοινωνία διατηρώντας την ιδιαίτερη κουλτούρα τους. Στις «Αθίγγανες Πολιτείες» του Κοσμά Εμμόγλου καταγράφεται με παραδειγματικό τρόπο αυτή η διαφορετική όψη της ζωής όσων έχουν εγκατασταθεί σε μόνιμες κατοικίες.
Οι Τσιγγάνοι κουβαλάνε ένα μύθο που προσελκύει αλλά και θαμπώνει τους φωτογράφους. Για να φτάσει κανείς στο βάθος, πίσω από την επιφάνεια των παράταιρων στοιχείων που συνωστίζονται στην εκθαμβωτική διακόσμηση των σπιτιών τους, τα χρωματιστά ρούχα και τα μελαμψά τους πρόσωπα χρειάζεται πρώτα απ’ όλα κατανόηση. Και η κατανόηση απαιτεί χρόνο. Ο Κοσμάς την απέκτησε με υπομονή και συστηματικότητα. «Σιγά σιγά κατάφερα να με εμπιστευτούν και να με βάλουν στα σπίτια όπου έμεναν» λέει για την πρώτη του επαφή με μουσουλμάνους τσιγγάνους από την Ξάνθη « κι’ έπειτα πήγαινα μια φορά τον μηνά για τρεις με τέσσερις μήνες ώσπου τους έδιωξαν, γιατί είχαν καταλάβει παράνομα τα σπίτια. Έψαξα στην περιοχή μήπως και τους βρω κι αυτή η αναζήτηση με οδήγησε σε έναν άλλο οικισμό τσιγγάνων τον οποίο φωτογραφίζω από το 2012 έως το 2015». Ο Κοσμάς πλησίασε στον καταυλισμό τους κυριολεκτικά από τη άκρη του δρόμου. Πρώτα με τα παιδιά που έπαιζαν εκεί κι έπειτα με τους γονείς τους που του επέτρεψαν να μπει στα σπίτια τους.
Κοιτάζοντας τις φωτογραφίες που συγκεντρώνονται στο λεύκωμα «Αθίγγανες Πολιτείες» αντιλαμβανόμαστε τη σημασία που έχει η κατανόηση, η γνωριμία του με τα πρόσωπα και η εξοικείωσή του με τον περιβάλλοντα χώρο. Διακρίνουμε στο βλέμμα του, τη συμπάθεια και κυρίως το σεβασμό με τον οποίο στέκεται μπροστά στα πρόσωπα που φωτογραφίζει. Έχει όμως ενδιαφέρον να προσέξει κανείς τον τρόπο με τον οποίο ο Κοσμάς αντιμετωπίζει το θέμα του. Η προσέγγισή του έχει συνέπεια και συνέχεια και αυτό μας επιτρέπει να διακρίνουμε τον τρόπο με τον οποίο έχει δομηθεί αυτή εργασία. Φωτογραφίζοντας άλλοτε τους χώρους των εσωτερικών των κατοικιών των τσιγγάνων και άλλοτε τους ίδιους μέσα σε αυτούς φαίνεται να αντιμετωπίζει ταυτόχρονα δυο θέματα.
Η μετωπική, όμως, φωτογράφιση, που έχει επιλέξει και στις δυο περιπτώσεις, τοποθετώντας το βλέμμα μας μπροστά στη σκηνή, μάς παροτρύνει να συνδέσουμε πρόσωπα και χώρους με την παραδοσιακή φωτογραφία πορτρέτου, με τα πρόσωπα μπροστά στο διακοσμημένο φόντο που διέθεταν για τους πελάτες τους τα παραδοσιακά φωτογραφεία. Στις φωτογραφίες του Κοσμά, σε χώρους όπου ο διάκοσμος εναλλάσσεται συνεχώς, παιδιά, έφηβοι και ενήλικες υιοθετούν κατά κανόνα πόζες που ενισχύουν το τυπικό της φωτογράφισης σε στούντιο.
Μόνο που εδώ διακρίνει κανείς επίσης μια οικειότητα, μια έκφραση επιθυμίας να φωτογραφηθούν, να «δώσουν» την εικόνα τους στο φωτογράφο. Και στέκονται μπροστά στο φακό σοβαροί, επαναφέροντας στο τελετουργικό της φωτογράφισης πορτρέτων την αμηχανία και το δέος που η σύγχρονη τεχνολογία και η ευκολία των selfies έχουν εξοβελίσει. Αυτό ίσως να είναι επίσης αποτέλεσμα μιας ιδιαίτερης χημείας ανάμεσα στο φωτογράφο και τα πρόσωπα που φωτογραφίζει. Ο Κοσμάς καταφέρνει να μείνει ο ίδιος αόρατος ενορχηστρώνοντας διακριτικά πρόσωπα, εκφράσεις και χειρονομίες από το παρασκήνιο. Οι «Αθίγγανες Πολιτείες» στρέφουν τελικά το βλέμμα μας σε έναν τρόπο ζωής, έναν κόσμο μακριά από τις προκαταλήψεις που οδηγούν στην απομόνωση και την περιθωριοποίηση.

Κωστής Αντωνιάδης
Καθηγητής φωτογραφίας και
Πρώην Διευθυντής του Μουσείου Φωτογραφίας Θεσσαλονίκης

Λίγα λόγια για το Φ.Κ.Θ. (www.fkth.gr)
Το Φωτογραφικό Κέντρο Θεσσαλονίκης είναι μια μη κερδοσκοπικού χαρακτήρα εταιρία που δραστηριοποιείται τα τελευταία 20 χρόνια στην Ελλάδα και τον κόσμο. Στην Ελλάδα η εταιρία έγινε γνωστή όλα αυτά τα χρόνια κυρίως λόγω των μακροχρόνιων αγώνων της υπέρ της καλλιτεχνικής φωτογραφίας και φυσικά μέσα από τις εκατοντάδες εκθέσεις και άλλες παρεμβάσεις (δράσεις στο δρόμο, μαθήματα, ξεναγήσεις σχολείων, παρεμβάσεις με άρθρα στον τύπο κ.α.).Από τα μέσα της 10ετίας του 2000 η δράση του Φωτογραφικού Κέντρου Θεσσαλονίκης εξαπλώνεται και σε ολόκληρο τον κόσμο, μέσα από τη συμμετοχή του, ως ιδρυτικό μέλος, στο Photofestival Union και στη Διεθνή Ένωση Φωτογραφικών Κέντρων. Η συμμετοχή του ΦΚΘ στους δύο διεθνείς αυτούς θεσμούς-δίκτυα, είναι σημαντική, καθώς βάζει την Ελληνική φωτογραφία και τον Ελληνικό θεωρητικό λόγο για αυτήν στο ίδιο επίπεδο με όλες τις συνεργαζόμενες άλλες.
Επίσης (το ΦΚΘ) έγινε γνωστό στα Βαλκάνια, τα τελευταία δεκαπέντε χρόνια, λόγω της ανάπτυξης στοχευμένων σχέσεων και ανταλλαγών, και με φωτογράφους μεμονωμένα, αλλά και σχεδόν με όλα τα σημαντικά ιδρύματα και διοργανώσεις (μουσεία, πανεπιστήμια, γκαλερί, φωτογραφικά κέντρα, φωτογραφικά φεστιβάλ) που προβάλλουν τη φωτογραφία στα Βαλκάνια, μέσα από τη διοργάνωση δράσεων οι οποίες είναι γνωστές με την ονομασία “Aspects of Balkan Photography”.
Το ΦΚΘ στη νέα του μορφή υφίσταται για να εδραιώσει ένα διεθνές forum ανταλλαγών και αναζητήσεων μέσω της εικόνας και της φωτογραφικής φόρμας. Για να το πετύχει: Στηρίζεται στη γενική αρχή της φωτογραφικής καλλιτεχνικής εκπαίδευσης, ταυτόχρονα, προς κοινό και φωτογράφους.
Ασχολείται με την παροχή κάθε δυνατής βοήθειας προς την Ελληνική Φωτογραφία. Υποστηρίζει με κάθε μέσον τη φωτογραφία σαν τέχνη, μέρος ενός ευρύτατου πεδίου διάδρασης μεταξύ των τεχνών και της κοινωνίας. Εργάζεται για την ανάπτυξη ενός δυναμικού διαλόγου περί τέχνης και φωτογραφίας, για το με τι αυτές ασχολούνται σήμερα και πως εκφράζονται, για πάσης φύσεως διασταυρώσεις απόψεων, τεχνικών, γραφών και περιεχομένων.
Διοργανώνει εκθέσεις (ατομικές και κυρίως θεματικές ομαδικές) Ελλήνων, παντού όπου το καλέσουν, (εάν είναι δυνατόν πολύτεχνες και διαδραστικές), με στόχο την προβολή των Ελλήνων δημιουργών και του έργου τους, στην Ελλάδα και το εξωτερικό. Παράγει εκθέσεις μικτές (Ελλήνων και ξένων) με στόχο την ανταλλαγή εμπειριών, τη γνωριμία των Ελλήνων με το σύγχρονο του Ευρωπαϊκού σημερινού πνεύματος, τη δημιουργία δεσμών ακατάλυτων (ατομικών και συλλογικών), που σε βάθος χρόνου θα απελευθερώσουν την Ελληνική φωτογραφία και προς τους διεθνείς της ορίζοντες.
Η φωτογραφική Ομάδα Τριανδρίας (σαν παράπονο για τη μη συμμετοχή γυναικών – παρά το ενδιαφέρον – στην ίδρυσή της) συστήθηκε το 1984, που τον Αύγουστο του 1995, με ομόφωνη απόφαση των μελών της, αποδέχτηκε τις υποδείξεις του Υπουργείου Πολιτισμού, όπως αυτές περιγράφονται στο δοκίμιο «για την Εθνική Πολιτική για την Καλλιτεχνική Φωτογραφία», άλλαξε μορφή και με την 5296/ 6.12.95 απόφαση του Πρωτοδικείου Θεσσαλονίκης μετατράπηκε σε αστική εταιρία μη κερδοσκοπικού χαρακτήρα, με έδρα στη Θεσσαλονίκη.
Το Φωτογραφικό Κέντρο, από τότε, αναλαμβάνει την υποστήριξη υψηλών προδιαγραφών παραγωγής φωτογραφημάτων, από Έλληνες δημιουργούς, και την με κάθε τρόπο προώθησή τους, στην Ελληνική και Ευρωπαϊκή κοινωνία. Ενώ το βλέμμα του Φ.Κ.Θ. παραμένει σταθερά στραμμένο προς τη σύγχρονη καλλιτεχνική δημιουργία, ακριβώς επειδή γνωρίζει την αξία του πριν από το σήμερα, αφήνει πάντα ένα παραθυράκι για εκθέσεις “ιστορικού ενδιαφέροντος”, ένα παραθυράκι για διάλογο με την “επαγγελματική φωτογραφία” – που πρέπει να αναβαθμιστεί – και τη μαθητική ή τη φωτογραφία στα σχολεία. Η φωτογραφία, όσο και αν μιλάει για το σήμερα, θα είναι πάντα ένα κομμάτι του χθες, και αντίστροφα, όσο και αν η φωτογραφία είναι του χθες, θα έχει πάντα να πει κάτι για το σήμερα, αν είναι πραγματική τέχνη.
Το Φ.Κ.Θ. πιστεύει ότι μπορεί και οφείλει να έχει υψηλούς στόχους με αντίστοιχα αποτελέσματα. Κοινή πεποίθηση είναι πως εάν το καταφέρει, θα είναι με την “επί ίσοις όροις”, ανοικτή και τίμια συνεργασία με όλους. Γι’ αυτό και είναι πάντα ανοιχτό σε κάθε φωτογράφο, (έχει καταργήσει την έννοια του μέλους σαν κριτήριο για συμμετοχή σε οποιοδήποτε project του), κάθε λέσχη, ομάδα, φορέα, Πολιτιστικό Κέντρο, Μουσείο κ.τ.λ. Οι περισσότερες παραγωγές του, πλέον, απευθύνονται και προς φωτογράφους και προς το οποιοδήποτε πιθανό κοινό του έργου τους. Σε μία δύσκολη εποχή για τη δημιουργική φωτογραφία στην οικονομικά αιμάσουσα, ούτε καν μεταπρατική, Ελλάδα ο διάλογος για τη σύγχρονη τέχνη δε μπορεί να αφήνει κανέναν απ έξω. Με στόχο τη δημιουργία δημιουργών και κοινού στη Θεσσαλονίκη, το Φ.Κ.Θ. προσπαθεί συνεχώς για την αποπεριθωριοποίηση της καλλιτεχνικής φωτογραφίας, φροντίζοντας να κρατά στα υψηλότερα δυνατά επίπεδα την πίστη υπέρ του καινούριου. Αν έγιναν μέχρι σήμερα πολλά, είναι να γίνουν (στο άμεσο και προσεχές μέλλον) ακόμη περισσότερα.

Φωτογραφικό Κέντρο Θεσσαλονίκης
Καραϊσκάκη 9, Συκιές, 56626 , Θεσσαλονίκη
www.fkth.gr