Σύρμα κι άλλο σύρμα και χοντρό γυαλί
μάτωσε ο ήλιος την ανατολή
κλαις κι αναστενάζεις αχ ξενιτιά φωνάζεις
μα η ελπίδα μαύρο κι άπιαστο πουλί

Λ. Παπαδόπουλος

Ο 29χρονος φωτογράφος Ορέστης Σεφέρογλου δέχτηκε την πρόσκληση για συμμετοχή στην κεντρική έκθεση του European Cultural Center στο πλαίσιο της 58ης Μπιενάλε Τέχνης της Βενετίας.

Μία πολύ σημαντική διάκριση προσθέτει στο βιογραφικό του ο ταλαντούχος φωτογράφος και συνεργάτης του VICE, Ορέστης Σεφέρογλου, ο οποίος επιλέχθηκε να συμμετάσχει στη φετινή Μπιενάλε Βενετίας. Ο 29χρονος φωτογράφος δέχτηκε την πρόσκληση για συμμετοχή στην κεντρική έκθεση του European Cultural Center, στo πλαίσιo της 58ης Μπιενάλε Τέχνης της Βενετίας και τον Μάιο θα βρεθεί στην κορυφαία καλλιτεχνική διοργάνωση, με το πρότζεκτ του για την Ντόχα.

«Στην έκθεση θα συμμετέχω με ένα μέρος της δουλειάς μου, Uniformity. Στις αρχές του 2015 βρέθηκα για δέκα ημέρες στην Ντόχα του Κατάρ. Το διαμέρισμα που ζούσα ήταν στον δέκατο όροφο ενός ουρανοξύστη, στη νεόδμητη περιοχή του West Bay. Θεωρείται ως μία από τις πιο σημαντικές περιοχές της πόλης και είναι από τις πιο πρόσφατες που έχουν χτιστεί. Αυτό το πρότζεκτ προέκυψε ως αποτέλεσμα απλής περιέργειας. Ήταν η πρώτη φορά που θα μπορούσα να περάσω πολύ χρόνο σε ένα ψηλό κτίριο με θέα στον περιβάλλοντα χώρο χωρίς κανένα εμπόδιο», λέει ο Ορέστης και προσθέτει: «Η πόλη, όπως φαίνεται από αυτά τα κτίρια, χάνει τις μικρές λεπτομέρειές της όσο ανεβαίνεις ψηλότερα. Η μεταμόρφωση της ερήμου σε σύγχρονη πόλη ήταν εμφανής όπου και αν κοιτούσα. Η έρημος μετατρεπόταν σε μια σύγχρονη πόλη με μια εκθετική αύξηση. Παραμένει ένα νέο μεταμορφωμένο τμήμα της ερήμου που εξακολουθεί να διατηρεί την ομοιομορφία του. Μια τεχνητή όαση».

H έκθεση Personal Structures στην οποία θα εκτεθούν τα έργα του Ορέστη Σεφέρογλου είναι μια διεθνής έκθεση που φιλοξενείται σε δυο κεντρικά κτίρια της πόλης, το Palazzo Bembo και το Palazzo Mora καθώς και στο πολύ γνωστό κήπο Marinaressa: «Στην έκθεση παρουσιάζεται ένας μεγάλος συνδυασμός διεθνώς αναγνωρισμένων καλλιτεχνών και καλλιτεχνών των οποίων τα έργα είναι λιγότερο γνωστά. Ουσιαστικά, ένα αντιπροσωπευτικό δείγμα του τι είναι η σύγχρονη τέχνη σήμερα. Με άλλα λόγια είναι ένας διάλογος μεταξύ καλλιτεχνών από όλο τον κόσμο πάνω σε τρεις φιλοσοφικούς άξονες: τον χρόνο, το χώρο και την ύπαρξη», σημειώνει ο φωτογράφος.

Για τον Ορέστη Σεφέρογλου αυτή δεν είναι η πρώτη του διεθνής διάκριση. Το 2014 είχε επιλεγεί στο International Masterclass by VII Photo Agency στο Μιλάνο, ενώ το 2016 ήταν υποψήφιος για το World Press Photo Joop Swart Masterclass. Στις διεθνείς συνεργασίες του μετρά δημοσιεύσεις σε Μέσα ενημέρωσης όπως Financial Times, MONOCLE, Die Welt BLAU Magazin, enorm magazin, WOZ, και εκθέσεις των φωτογραφιών του σε μέρη όπως Docfield Barcelona, Menontrenuno Sardinia, Festival Territoires en Images Paris, The Hunt Museum, LSE, King’s College London, Cambridge University CRASSH. Όπως σχολιάζει ο ίδιος, «η σύγχρονη φωτογραφία στην Ελλάδα τα τελευταία χρόνια έχει κάνει άλματα προς τα μπροστά. Νιώθω πολύ χαρούμενος που είμαι σε μια γενιά Ελλήνων φωτογράφων που ανοίγουν το μέσο της φωτογραφίας σε νέους ορίζοντες, πειραματίζονται και τολμούν να ξεφύγουν από τα κλασικά του όρια. Υπάρχει ένας οργασμός δημιουργίας στους φωτογράφους στην Ελλάδα σήμερα. Η ανταμοιβή όλου αυτού είναι οι συχνές διακρίσεις στο εξωτερικό. Κάθε νέο πρότζεκτ που δημιουργείται και διακρίνεται μας ωθεί όλους στο να διευρύνουμε τον τρόπο που φωτογραφίζουμε και βλέπουμε την έννοια της εικόνας στη σύγχρονη φωτογραφία. Ταυτόχρονα όμως ο ρόλος του φωτογράφου ως επαγγελματία απαξιώνεται κάθε μέρα. Είναι λίγες οι περιπτώσεις που οι φωτογράφοι αντιμετωπίζονται από με τον αντίστοιχο σεβασμό των συναδέλφων τους στο εξωτερικό. Ιδίως στον χώρο των ΜΜΕ. Αυτό φαίνεται ξεκάθαρα από το πόσο και αλλά και το πώς αμείβονται».

Όσο για τα πλάνα του για το μέλλον; Όπως αποκαλύπτει ο Ορέστης, «Τα τελευταία χρόνια δουλεύω πάνω σε μια νέα ιδέα που σχετίζεται με τις περιαστικές περιοχές της Αττικής. Κομμάτι αυτής της ιδέας είναι και το project “The Red Island” που δουλεύω αυτόν τον καιρό. Αφορά την περιοχή της Κωπαΐδας, λίγο έξω από την Θήβα. Εκεί υπάρχει ένα από τα μεγαλύτερα ενεργά και ανοιχτά μεταλλεία της νοτίου Ελλάδας και ταυτόχρονα ένα βασικό δείγμα βιομηχανικής οικιστικής ανάπτυξης των δεκαετιών 60-70, του γνωστού και ως “Ελληνικό Οικονομικό Θαύμα”. Με ενδιαφέρει το πως είναι αυτές οι περιοχές τώρα, 10 χρόνια μετά το σύγχρονο ελληνικό “great depression’ και ταυτόχρονα το πως επηρεάζονται από μια τέτοια βαριά βιομηχανική δραστηριότητα».
*Η παρουσία του Ορέστη Σεφέρογλου γίνεται με τη στήριξη της HumanRights360. Η έκθεση διαρκεί από τις 11 Μαίου έως τις 24 Νοεμβρίου.

Έναρξη Δευτέρα 8 Απριλίου 2019
Ώρα: 20:00-22:00
Διάρκεια 12 συναντήσεις

Βασικοί άξονες σεμιναρίου:
Το σεμινάριο απευθύνεται σε όσες και όσους δεν διαθέτουν ιδιαίτερες γνώσεις και επιθυμούν να ανακαλύψουν το κόσμο της σύγχρονης φωτογραφίας, κάνοντας τα πρώτα τους φωτογραφικά βήματα μέσα από την εναλλαγή διαλέξεων παρουσιάσεων, την πρακτική εξάσκηση και την κριτική ανάλυση των δικών τους εικόνων.

Δομή σεμιναρίου:
Ιστορική τεχνολογική εξέλιξη του φωτογραφικού μέσου από την εφεύρεση του έως το σήμερα.
Εισαγωγή στην ιστορία της φωτογραφίας με σημεία αναφοράς τα έργα σημαντικών φωτογράφων, βασική ανάλυση των τάσεων της κάθε εποχής και της εξέλιξης της φωτογραφίας στον χώρο της τέχνης.
Βασικές τεχνικές λειτουργίες και δυνατότητες φωτογραφικής μηχανής, αρχές λήψης αναλογικής και ψηφιακής φωτογραφίας. Βασικά ζητήματα επιλογής και σύνθεσης φωτογραφικού κάδρου.
Πρακτική εξάσκηση μέσω επιτόπιων ασκήσεων και στη συνέχεια κριτική προσέγγιση και ανάλυση των φωτογραφιών των συμμετεχόντων.
Συνήθως θα δίνεται μια άσκηση ανά δύο μαθήματα.
Στόχος του κύκλου μαθημάτων είναι να γίνει μια γενική προσέγγιση της φωτογραφίας τόσο τεχνικά όσο και μέσω μιας συνολικής θεώρησης του μέσου και της πρακτικής του.

Ο Ορέστης Σεφέρογλου γεννήθηκε στην Αθήνα, όπου και κατοικεί, το 1990.
Έχει παρακολουθήσει σειρά Workshops και Masterclassesμε κορυφαίους φωτογράφους από την Ελλάδα και το εξωτερικό.
Μεταξύ αυτών είναι ο Todd Hido, ο Anders Petersen, ο Chris Morris, ο Davide Monteleone, o Παύλος Φυσάκης, ο Καμιλό Νόλλας και σε συνεργασία με διεθνή ινστιτούτα φωτογραφίας όπως το ICP της Νέας Υόρκης.
Το 2014 συμμετείχε στο διάρκειας 7 μηνών, διεθνές Masterclass του φωτογραφικού πρακτορείου VII Photo στο Μιλάνο.
To 2017 συμμετείχε στο Εργαστήριο Καλλιέργειας και Ανάπτυξης Φωτογραφικού Πρότζεκτ “Dust Breeding” στην Ανώτατη Σχολή Καλών Τεχνών (ΑΣΚΤ) με εισηγητές τον Γιώργο Καραηλία και τον Γιώργο Πρίνο.
Από το 2013 μεγάλο μέρος της φωτογραφικής του δουλειάς έχει επικεντρωθεί στην προσφυγική κρίση και τη ζωή των μεταναστών στην Ελλάδα.
Έχει δουλέψει ως μόνιμος φωτογράφος για την εφημερίδα ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ και το περιοδικό ΕΨΙΛΟΝ.
Επίσης φωτογραφίες και ρεπορτάζ του έχουν δημοσιευτεί σε διάφορα ελληνικά και ξένα περιοδικά όπως τα ΒΗΜΑgazino, ΜΕΤΡΟ, Die Welt BLAU Magazin, Die Dame, WOZ.
Συνεργάζεται με το πρακτορείο SOOC και το VICE Greece, όπως επίσης και με τα περιοδικά Κ, Γαστρονόμος και το Aegean Airlines BLUE Magazine.
Παράλληλα δουλεύει σε φωτογραφικά πρότζεκτ σε συνεργασία με ελληνικές και διεθνείς ανθρωπιστικές οργανώσεις όπως οι CARE, SolidarityNow, HumanRights360.
Το φωτογραφικό του έργο έχει παρουσιαστεί σε πολυάριθμες εκθέσεις και φεστιβάλ όπως στα Athens Photo Festival, Medphoto Mediterranean Photography Festival, Docfield Barcelona, Menontrenuno Sardinia, Festival Territories en ImagesParis, Kythera Photographic Encounters, TEDxAthens, The Hunt Museum. LSE, King’s College.
Το 2016 προτάθηκε για το ετήσιο World Press Photo Joop Swart Masterclass. Το 2018 συμμετείχε ως ομιλητής στο TEDxPanteionUniversity παρουσιάζοντας την φωτογραφική του δουλειά.

Έναρξη: Δευτέρα 8 Απριλίου 2019
Ωρα: 20:00-22:00
Διάρκεια: 12 συναντήσεις
Κόστος: 210 ευρώ οι 12 συναντήσεις
Υπάρχει δυνατότητα καταβολής των διδάκτρων σε τρείς ισόποσες δόσεις των 70 ευρώ, με εξόφληση της πρώτης δόσης πριν την έναρξη του σεμιναρίου.

Βεβαίωση δίνεται με την πλήρη παρακολούθηση.
Ηλεκτρονική εγγραφή στην ιστοσελίδα μας www.bateaulavoir.gr και στην πρώτη μας συνάντηση απ’ ευθείας!

https://www.facebook.com/events/336459203642744/

Απαραίτητη κράτηση θέσεως στα τηλέφωνα:
6982918925, 6980867917,
21 1111 0074 ή στην ιστοσελίδα μας
www.bateaulavoir.gr
_____________________________________________________

Το Bateau Lavoir είναι μη κερδοσκοπική εταιρεία πολιτιστικών δραστηριοτήτων και τεχνών
Ιλισίων 4, Νέα Κηφισιά

Ορέστη, πώς ξεκινά το φωτογραφικό σου ‘ταξίδι’; Τι είναι αυτό που διατηρεί αναμμένη τη φλόγα της σχέσης σου με τη φωτογραφία;
Με την φωτογραφική μηχανή ήρθα πρώτη φορά σε επαφή μέσω μιας αναλογικής κάμερας που μου έκανε δώρο ο πατέρας μου, όταν ήμουν ακόμα στο πρώτο έτος του πανεπιστημίου. Τότε σπούδαζα κάτι τελείως διαφορετικό από την φωτογραφία.
Μέσω της φωτογραφίας, βρήκα τον τρόπο για να αποτυπώνω τα γεγονότα που συμβαίνουν μπροστά μου και για να αφηγούμαι τις προσωπικές ιστορίες των ανθρώπων που συναντώ. Η φωτογραφία που κάνω, από την αρχή της πορείας μου μέχρι τώρα, είναι πρωτίστως ανθρωποκεντρική, χωρίς απαραίτητα πάντα στις εικόνες μου να απεικονίζω ανθρώπους. Με ενδιαφέρει η ανθρώπινη παρουσία σε όλες τις εκδοχές της και κυρίως το αποτύπωμα αυτής γύρω μου. Αυτή η εξερεύνηση των “αποτυπωμάτων” των ανθρώπων είναι που με πηγαίνει από το ένα πρότζεκτ στο επόμενο.

Άρχισες ουσιαστικά να φωτογραφίσεις στα χρόνια της οικονομικής και κοινωνικής κρίσης στον τόπο μας. Επηρέασε θετικά αυτό το momentum τον τρόπο που φωτογραφίζεις; Μπορεί μια τέτοιου είδους κοινωνική κατάσταση να επηρεάσει και αρνητικά τον τρόπο που φωτογραφίζει ένας φωτογράφος;
Σίγουρα τον επηρέασε και όσο απομακρύνομαι χρονικά από εκείνη την περίοδο, πιστεύω πως δεν θα μπορούσε να γίνει διαφορετικά.  Η αλήθεια είναι πως αυτό που ονομάζουμε κρίση με βρήκε σε μία φάση που δεν είχα ξεκαθαρίσει στο μυαλό πώς και τι θέλω να φωτογραφίζω. Δεν είχα ιδέα! Με βοήθησε στο να κινηθώ προς μια συγκεκριμένη φωτογραφική κατεύθυνση, τη φωτογραφία ντοκουμέντου και το φωτορεπορτάζ.
Είναι δίκοπο μαχαίρι όμως να ξεκινάς την φωτογραφική σου ζωή μέσα σε ένα περιβάλλον έντονων καταστάσεων, όπως αυτό μιας πολιτικής, κοινωνικής και οικονομικής κρίσης με δεκάδες μέτωπα ανοιχτά. Από τη μία σε γαλουχεί, κυρίως επαγγελματικά, αλλά από την άλλη σε παρασέρνει σε μια μονοδιάστατη σχέση με το μέσο. Δυστυχώς, είναι μια κατάσταση που μπορεί να σε απορροφήσει σε πολύ μεγάλο βαθμό, κάτι που παρατηρούνταν στη νέα γενιά φωτογράφων στην Ελλάδα, μέσα στην οποία ανήκω και εγώ φυσικά. Δεν γίνεται επί σειρά ετών να φωτογραφίζεις κυρίως γεγονότα στο κέντρο της Αθήνας και μόνο αυτό. Το ίδιο ισχύει και για την προσφυγική κρίση κτλ. Είναι παγίδες που έχω “πέσει” μέσα κι εγώ ο ίδιος και γι’ αυτό και τις αναφέρω.
Για να προλάβω την όποια παρεξήγηση όμως, να ξεκαθαρίσω πως δεν μιλώ για την φωτογραφική συνέπεια, που είναι και το βασικό ζητούμενο όλων μας, ώστε να δημιουργούμε υψηλού επιπέδου φωτογραφικές δουλειές, αλλά αναφέρομαι στην αδυναμία να σκεφτούμε και να δούμε έξω και μακριά από τον ορίζοντα των γεγονότων που συμβαίνουν μπροστά μας και τα οποία μπορούμε να τα φωτογραφίζουμε με μεγαλύτερη άνεση. Ένα από τα πιο σημαντικά πράγματα που μου έχει πει ένας από τους πιο σπουδαίους Έλληνες φωτογράφους της γενιάς μας και φίλος, είναι πως “η πραγματική δύναμη του φωτογράφου είναι να δημιουργεί σημαντικές εικόνες, ιστορίες (πείτε το όπως θέλετε), εκεί που δεν συμβαίνει τίποτα”.

«Το όνομά μου είναι» Ομάρ ή Ατμάν ή οποιοδήποτε άλλο. Τι είναι αυτό που ο φωτογράφος Ορέστης βλέπει σε έναν άνθρωπο που βρίσκεται σε κάποια ευάλωτη κοινωνική κατάσταση και τι επιδιώκει να επικοινωνήσει στο κοινό μέσα από τις εικόνες του;
Προσπαθώ πάντα να ψάχνω για την ανθρώπινη πλευρά μέσα στα γεγονότα ή τους τόπους που φωτογραφίζω. Δεν θέλω να δω έναν πρόσφυγα, στην περίπτωση μας, ως κάτι “εξωτικό” ή “εξωγήινο”. Κάθε άτομο που φτάνει στις όχθες ενός ελληνικού νησιού ή είναι εγκλωβισμένο σε έναν προσφυγικό καταυλισμό ή βρίσκεται γενικότερα σε μια ευάλωτη κατάσταση, κουβαλάει μαζί του μια προσωπική ιστορία. Σε πολλές περιπτώσεις αυτή η ιστορία μπορεί να είναι το μόνο πράγμα που κρατά αυτό το άτομο συνδεδεμένο με το παρελθόν του. Με ενδιαφέρει να ανακαλύψω αυτό το παρελθόν, την ιστορία του δηλαδή, που θα με κάνει να τον γνωρίσω καλύτερα και τελικά αυτό να το επικοινωνήσω μέσω των εικόνων μου. Μέσω της δικής μου οπτικής γωνίας. Η φωτογραφική μηχανή δεν είναι το εργαλείο που παγώνει τον χρόνο όπως λένε, για μένα είναι περισσότερο το εργαλείο που ξεκλειδώνει το παρελθόν των ανθρώπων. Είναι εκείνες οι προσωπικές ιστορίες που μοιραζόμαστε με τους άλλους που μας κάνουν αυτό που είμαστε τελικά.

Τον περασμένο αιώνα η φωτογραφία προσπάθησε ανά τον κόσμο «να βρει το δρόμο της» περνώντας από πολλά στάδια αναζήτησης και προσέγγισης, όπως άλλωστε συμβαίνει σε κάθε νέα μορφή τέχνης. Βίοι παράλληλοι, αλλά διαφορετικές οι προσεγγίσεις στις δύο πλευρές του δυτικού κόσμου. Henri Cartier–Bresson, Robert Capa, André Kertész στην Ευρώπη και στην άλλη μεριά του Ατλαντικού οι Walker Evans, Robert Frank, Diane Arbus.  Τι πρόσφερε στη φωτογραφία η κάθε ‘σχολή΄;
Μεγάλη συζήτηση, κυρίως γιατί είμαι άνθρωπος που δεν συμπαθεί ιδιαίτερα τις “σχολές”. Δεν ξέρω αν είμαι ο ειδικότερος στο να απαντήσω, αλλά θα το προσεγγίσω με βάση το πως και τι με έχει επηρεάσει περισσότερο.
Σίγουρα ο αμερικάνικος τρόπος προσέγγισης της μοντέρνας και σύγχρονης φωτογραφίας, όπως εκφράστηκε από τους Evans, Frank (αν και με ευρωπαϊκή καταγωγή), Arbus μέχρι τους πιο πρόσφατους όπως οι Sternfeld, Goldberg, Soth κτλ, με βρίσκει πιο κοντά του, νιώθω ότι έχω επηρεαστεί πιο πολύ και σε αυτή την ομάδα φωτογράφων επιστρέφω κάθε τόσο για να διδαχθώ και να εμπνευστώ. Μιλάμε εξάλλου για μια περίοδο δημιουργίας περισσότερων των 65 χρόνων. Όλο αυτό το διάστημα, ήταν και παραμένει πρωτοποριακό και έφτιαξε τις βάσεις για την φωτογραφία του 21^ου αιώνα. Ταυτόχρονα όμως και η Ευρώπη επηρέασε την Αμερική. Βίοι παράλληλοι, αλλά και μια σχέση αμφίδρομη. Δεν θα μπορούσε να υπάρξει μόνο μια πλευρά τελικά.
Για να το φέρω πιο κοντά μας, θεωρώ πως στην Ελλάδα για πάρα πολλά χρόνια έβλεπαν και κατ’ επέκταση δίδασκαν μονόπλευρα και με παρωπίδες την ιστορία της φωτογραφίας. Είναι κατ’ αναλογία το ίδιο που συνέβη με την έγχρωμη φωτογραφία και τον κόσμο της τέχνης στην Αμερική την δεκαετία του 1970. Τα τελευταία 15 χρόνια, πιστεύω αυτές οι αγκυλώσεις έχουν ξεπεραστεί μια και καλή και είναι κι ένας από τους λόγους της δημιουργικής έκρηξης των νεότερων γενιών Ελλήνων φωτογράφων.

Ο σκηνοθέτης George Lucas λέει σε μια συνέντευξή του: “Το να λες μια ιστορία, είναι μια πολύ περίπλοκη διαδικασία! Και οδηγείς το κοινό. Του δείχνεις πράγματα. Του δίνεις ιδέες. Είναι ένα πολύ περίπλοκο κατασκεύασμα και πολύ προσεκτικά ταιριασμένο. Αν τους αφήσεις όλους να εισχωρήσουν και να κάνουν ό,τι θέλουν, τότε δεν είναι πια μια ιστορία. Είναι απλώς ένα παιχνίδι”. Εσύ είσαι ένα φωτογράφος που επιλέγεις το δρόμο της αφήγησης. Τι είναι αυτό που σε σαγηνεύει σε αυτή την προσέγγιση;
Καταρχάς, πρέπει να εκφράσω τον θαυμασμό μου στον άνθρωπο που μας χάρισε το “σύμπαν” του Star Wars! Μεγάλος φαν!
Τώρα, για να το συνδέσω με την φωτογραφία, σκέφτομαι τα λόγια του Alec Soth ο οποίος προσπαθεί να βρει ένα “αφηγηματικό τόξο και μια αληθινή αφήγηση” και να φτιάξει εικόνες στις οποίες κάθε μία θα οδηγήσει στην επόμενη. Νομίζω ένας καλλιτέχνης σαν τον Soth δεν θα μπορούσε να το εκφράσει καλύτερα.
Αυτό είναι που με σαγηνεύει στο να δημιουργώ την δική μου αφήγηση, να χτίζω δηλαδή τις εικόνες ως επιμέρους κομμάτια μιας συνολικής αφήγησης που θα με οδηγήσουν στο να μοιραστώ με τον δικό μου τρόπο μια ιστορία.

Διακρίσεις φυλής, εθνοτικής καταγωγής, θρησκείας, πεποιθήσεων, μεταναστευτικό, άστεγοι. Πάντα, σχεδόν, πρωταγωνιστής ο άνθρωπος. Μας επικοινωνείς τα προβλήματα  με τις εικόνες σου, αλλά κρατώντας μια απόσταση. Δεν νιώθω, δηλαδή, να ‘εισβάλεις’ στη ζωή των φωτογραφιζόμενων. Κάποιοι φωτογράφοι μας φέρνουν σε απόσταση αναπνοής από το πρόβλημα. Τελικά, ο φωτογράφος ακόμα και στο ρεπορτάζ ή το documentary ‘βγάζει’ και τα δικά του βιώματα στα κάδρα του;
Αυτό που αποκαλούμε φωτογραφία ντοκουμέντου, φωτορεπορτάζ ή γενικότερα το κομμάτι της παραγωγής εικόνων με κοινωνικό πρόσημο, απαιτούν μια -μάλλον νομοτελειακά προερχόμενη από την φύση του ίδιου του μέσου- προσέγγιση που οφείλει να είναι ενεργητική. Σαν πράξη εισόδου προϋποθέτουν μια “εισβολή”. Εμείς, ως φωτογράφοι, παραμορφώνουμε το χώρο και την ηρεμία του αντικειμένου που θέλουμε να φωτογραφίσουμε. Όλα αυτά πριν καν τραβηχτεί η πρώτη φωτογραφία. Αυτομάτως, ο φωτογράφος σαν υποκείμενο, παίρνει έναν ρόλο παρεμβατικό, επηρεάζοντας συστηματικά το αντικείμενό του. Αυτή η παρέμβαση ξεπερνάει τα στενά πλαίσια της δημιουργίας εικόνων. Φτάνει μάλλον αρκετά εύκολα σε μια αλληλεπίδραση με κοινωνικό πρόσημο, μιας και δημιουργεί μια σχέση εξουσίας. Ο φωτογράφος θεωρείται πολλές φορές ως ο “οραματιστής“, ο οποίος έχει αναγνωριστεί ως κάτοχος μιας ιδιαίτερης ευαισθησίας, ως ένα ιδιαίτερο είδος εικονολήπτη, του οποίου η επιλογή του κάδρου προσδίδει επιπλέον εξουσία και αξιοπιστία στην εικόνα.

Εργάζεσαι σε περιοδικά, δουλεύεις με αναθέσεις αλλά και πάνω σε δικά σου projects , Uniformity, Un–settled–territory (Νέοι Έλληνες Φωτογράφοι/APhF:16), Abtahaap στη Doha  “Abtahaap” (main / APhF:17) κ.α
Είναι ο ‘ίδιος Ορέστης’ και στις δύο καταστάσεις ή μπορείς και διαφοροποιείς τη φωτογραφική σου ΄ταυτότητα’ ανάλογα με το ύφος της δουλειάς;
Είναι σίγουρα δύο διαφορετικά πράγματα και άρα χρήζουν διαφορετικής αντιμετώπισης όσον αφορά την φωτογραφική προσέγγιση. Μην ξεχνάμε ότι άλλη “ελευθερία” έχεις όταν δουλεύεις ένα δικό σου project και τελείως άλλους προορισμούς όταν σου αναθέτουν μια φωτογραφική δουλειά. Σε μεγάλο ποσοστό όμως είμαι ο ίδιος φωτογράφος. Διαφοροποιώ την φωτογραφική μου προσέγγιση όταν απαιτείται από την συγκεκριμένη ανάθεση, χωρίς όμως να χάνω το προσωπικό μου ύφος σε μεγάλο βαθμό. Αλλιώς θα γίνω χειριστής φωτογραφικού εξοπλισμού. Γιατί να μου αναθέσει κάποιος μια δουλειά αν δεν θέλει και στοιχεία της ματιάς μου; Στους σοβαρούς και σημαντικούς φωτογράφους που βλέπουμε και θαυμάζουμε τις δουλειές τους, μπορούμε να διακρίνουμε παντού στοιχεία (έστω και καλά κρυμμένα μερικές φορές) του ποιοι είναι.
Στόχος μου, ιδίως στο κομμάτι του φωτορεπορτάζ, είναι να μπορώ να “συνδέω” θέματα που με αφορούν και προσωπικά, ώστε να μπορώ να συνδυάζω τις αναθέσεις μου με την παραγωγή και προσωπικών σειρών την ίδια στιγμή. Ή έστω το ένα να τροφοδοτεί το άλλο και αντίστροφα.

Εικόνες σου από μια πρόσφατη ανάθεση για το HumanRights360 έγιναν βιβλίο που εκδόθηκε πριν λίγες μέρες. Μίλησέ μας για αυτή τη συνεργασία σας με το HumanRights360 και την έκδοση. Είναι ο καλύτερος τρόπος προβολής των φωτογραφιών τα βιβλία;
Η φωτογραφία πραγματώνεται στο μέγιστό της μέσα από τα βιβλία και όταν η εικόνα μπαίνει μέσα σε σελίδες χαρτιού. Δεν μπορώ να σκεφτώ καλύτερο τρόπο προβολής. Το βιβλίο μένει στο πέρασμα των χρόνων και σε αυτό μπορούμε να επανερχόμαστε όταν και όποτε νιώσουμε την ανάγκη.
Μαζί με την ομάδα της HumanRights360, θέλαμε να αναδείξουμε την κατάσταση που επικρατεί σε βασικά νησιά υποδοχής προσφύγων, τρία χρόνια μετά το αποκορύφωμα της προσφυγικής κρίσης. Στόχος μας ήταν να επικεντρωθούμε στα παιδιά και την έλλειψη ουσιαστικής επικοινωνίας μεταξύ των ντόπιων και των προσφύγων που ζουν είτε πλέον μόνιμα είτε περιμένουν να συνεχίσουν το ταξίδι τους προς την Δυτική Ευρώπη.
Είμαι πολύ χαρούμενος για αυτή τη συνεργασία και για το τελικό αποτέλεσμα. Σαν φωτογράφος είχα απόλυτη ελευθερία για το πως θα δημιουργήσω το συγκεκριμένο πρότζεκτ (πάντα με γνώμονα ότι προορίζεται για μια έκδοση). Μέσα από τα πορτρέτα τους, προσπάθησα να τους τοποθετήσω μπροστά στον αναγνώστη ως αυτόνομους πρωταγωνιστές αυτής της ιστορίας. Εξάλλου, σε πολλές περιπτώσεις, όσα έχουν βιώσει ή αναγκάζονται να πράττουν καθημερινά είναι πολύ περισσότερα από αυτά που αναλογούν στην ηλικία τους. Ήταν η πρώτη φορά που ως επαγγελματίας φωτογράφος είχα βασικό πρωταγωνιστή των εικόνων μου τα παιδιά. Κάτι που με έκανε να επαναπροσδιορίσω τη στάση και την προσέγγισή μου απέναντί τους.

Μπορείτε να κατεβάσετε το photobook εδώ

Σου αρέσει να ολοκληρώνεις τα projects σου. Να βάζεις μια τελεία και να προχωράς παρακάτω. Ποιο είναι αυτή την περίοδο το εν εξελίξει φωτογραφικό σου project;
Τα τελευταία χρόνια έχουν αρχίσει να μου κεντρίζουν το ενδιαφέρον οι επαρχιακές περιοχές σε κοντινή απόσταση από το Λεκανοπέδιο και ιδίως εκείνες που παρουσιάζουν έντονη βιομηχανική ανάπτυξη. Θα μπορούσαμε να τις ονομάσουμε και περιαστικές με την ευρύτερη έννοια. Στην διάρκεια της αναζήτησης τέτοιων τόπων, ξεκίνησα να επισκέπτομαι την περιοχή της Κοπαΐδας, λίγο έξω από την Θήβα. Εκεί υπάρχει ένα από τα μεγαλύτερα ενεργά και ανοιχτά μεταλλεία της Νοτίου Ελλάδας και ταυτόχρονα ένα βασικό δείγμα βιομηχανικής οικιστικής ανάπτυξης των δεκαετιών 60-70, του γνωστού και ως “Ελληνικό Οικονομικό Θαύμα”. Με ενδιαφέρει το πώς είναι αυτές οι περιοχές τώρα, 10 χρόνια μετά το σύγχρονο ελληνικό “great depression’. Μέρος αυτής της θεματικής, λοιπόν, είναι και το project “The Red Island” που δουλεύω αυτόν τον καιρό. Το σκέφτομαι ως το πρώτο μέρος μια γενικότερης δουλειάς πάνω σε αυτή την θεματική. Είναι ένα project που ακόμα δεν του έχω δώσει σαφές χρονικό όριο.

Ανήκεις στη νέα γενιά φωτογράφων που προσπαθούν να ακολουθήσουν τα μονοπάτια μιας πιο σύγχρονης ματιάς/άποψης. Πώς βλέπεις αυτή τη νέα γενιά της ελληνικής φωτογραφίας; Υπάρχει στην Ελλάδα διέξοδος για προβολή και αναγνώριση;
Στην Ελλάδα την τελευταία 15ετία η σύγχρονη φωτογραφία έκανε άλματα προς τα μπροστά. Φυσικά, με αυτό το γνωστό σύνδρομο του ετεροχρονισμού σε σχέση με το τι γινόταν στο εξωτερικό. Πλήρωσε τις παρωπίδες που της είχαν βάλει τις προηγούμενες δεκαετίες, κυρίως στο κομμάτι της εκπαίδευσης και της γενικότερης νοοτροπίας.
Έκανε όμως άλματα και έτσι έχουν βγει εξαιρετικά σημαντικοί σύγχρονοι φωτογράφοι σε όλο το φάσμα της φωτογραφίας. Είναι μια γενιά που είναι ανοιχτή στο να φτάσει το μέσο της φωτογραφίας πέρα από τα κλασικά του όρια, να δοκιμάσει νέα πράγματα, να τολμήσει διαφορετικές προσεγγίσεις και φυσικά να συνδυάσει νέα μέσα και νέες τεχνολογίες. Πιστεύω ότι αυτή τη στιγμή η ελληνική φωτογραφία βρίσκεται κοντά στο απόγειό της και ίσως γι’ αυτό είναι πιο επίκαιρο και πιο κρίσιμο από ποτέ να μπορέσει όλη αυτή η δημιουργικότητα να βγει προς τα έξω, να προβληθεί και να αναγνωριστεί. Κεντρικά και όχι με πυροτεχνήματα. Υπάρχει δομημένη σύγχρονη ελληνική φωτογραφία, με δική της ταυτότητα, αναγνωρισμένους και σημαντικούς εκφραστές της και πληθώρα νέων ιδεών.

Ο Ορέστης Σεφέρογλου γεννήθηκε στην Αθήνα, όπου και κατοικεί, το 1990.
Έχει παρακολουθήσει σειρά Workshops και Masterclassesμε κορυφαίους φωτογράφους από την Ελλάδα και το εξωτερικό.
Μεταξύ αυτών είναι ο Todd Hido, ο Anders Petersen, ο Chris Morris, ο Davide Monteleone, o Παύλος Φυσάκης, ο Καμιλό Νόλλας και σε συνεργασία με διεθνή ινστιτούτα φωτογραφίας όπως το ICP της Νέας Υόρκης.
Το 2014 συμμετείχε στο διάρκειας 7 μηνών, διεθνές Masterclass του φωτογραφικού πρακτορείου VII Photo στο Μιλάνο.
To 2017 συμμετείχε στο Εργαστήριο Καλλιέργειας και Ανάπτυξης Φωτογραφικού Πρότζεκτ “Dust Breeding” στην Ανώτατη Σχολή Καλών Τεχνών (ΑΣΚΤ) με εισηγητές τον Γιώργο Καραηλία και τον Γιώργο Πρίνο.
Από το 2013 μεγάλο μέρος της φωτογραφικής του δουλειάς έχει επικεντρωθεί στην προσφυγική κρίση και τη ζωή των μεταναστών στην Ελλάδα.
Έχει δουλέψει ως μόνιμος φωτογράφος για την εφημερίδα ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ και το περιοδικό ΕΨΙΛΟΝ.
Επίσης φωτογραφίες και ρεπορτάζ του έχουν δημοσιευτεί σε διάφορα ελληνικά και ξένα περιοδικά όπως τα ΒΗΜΑgazino, ΜΕΤΡΟ, Die Welt BLAU Magazin, Die Dame, WOZ.
Συνεργάζεται με το πρακτορείο SOOC και το VICE Greece, όπως επίσης και με τα περιοδικά Κ, Γαστρονόμος και το Aegean Airlines BLUE Magazine.
Παράλληλα δουλεύει σε φωτογραφικά πρότζεκτ σε συνεργασία με ελληνικές και διεθνείς ανθρωπιστικές οργανώσεις όπως οι CARE, SolidarityNow, HumanRights360.
Το φωτογραφικό του έργο έχει παρουσιαστεί σε πολυάριθμες εκθέσεις και φεστιβάλ όπως στα Athens Photo Festival, Medphoto Mediterranean Photography Festival, Docfield Barcelona, Menontrenuno Sardinia, Festival Territories en ImagesParis, Kythera Photographic Encounters, TEDxAthens, The Hunt Museum. LSE, King’s College.
Το 2016 προτάθηκε για το ετήσιο World Press Photo Joop Swart Masterclass.
Το 2018 συμμετείχε ως ομιλητής στο TEDxPanteionUniversity παρουσιάζοντας την φωτογραφική του δουλειά.

https://orestisseferoglou.com

Η δύναμη της αφήγησης, είναι ένα από τα βασικά θεμέλια ενός μεγάλου μέρους της σύγχρονης φωτογραφίας.
Η έννοια της φωτογραφίας ως αφηγηματικό μέσο ξεπερνάει τα στενά πλαίσια του συνδυασμού και της τοποθέτησης μιας αλληλουχίας εικόνων για την παρουσίαση ενός θέματος.
Σχετίζεται με την αφομοίωση όλων των ερωτήσεων που γίνονται για τη δημιουργία μιας ιστορίας.
Η μετάβαση από την μία “κυρίαρχη” εικόνα που προσπαθεί να μιλήσει για όλα προς την ολοκληρωμένη αφήγηση μέσω μιας σειράς εικόνων που έχουν δημιουργηθεί για αυτό τον σκοπό.

Το σεμινάριο θα επικεντρωθεί στη βελτίωση της αφήγησης μιας ιστορίας ή ενός θέματος μέσα από την σύνθεση μιας φωτογραφικής σειράς.

Στην μετάβαση από το γενικό στο ειδικό, τις αλλαγές και μεταβολές του sequencing και editing των εικόνων που θα παραχθούν από τους συμμετέχοντες στον κύκλο μαθημάτων, ανάλογα με το που απευθύνεται ένα φωτογραφικό θέμα.
Πως μέσα σε μια φωτογραφική σειρά κάποιες πιο “αδύναμες” εικόνες λειτουργούν υποστηρικτικά για άλλες “δυνατότερες” και πως τελικά η αλληλεπίδραση αυτών συνθέτει την αφήγηση μας.
Μέσα από την ανάλυση των προβλημάτων που προκύπτουν σε πραγματικές συνθήκες θα δούμε την επαγγελματική προσέγγιση μιας ανάθεσης για την δημιουργία μιας φωτογραφικής ιστορίας.
Βασικός στόχος του 4μηνου σεμιναρίου είναι η προετοιμασία για την δημιουργία μιας φωτογραφικής σειράς με σκοπό την αφήγηση ενός θέματος ή μιας ιστορίας μέσα από την εξερεύνηση των δομικών στοιχείων και των αφηγηματικών εργαλείων που μπορεί να έχει στην διάθεση του ένας σύγχρονος φωτογράφος.

Κάθε συμμετέχοντας καλείται να δημιουργήσει μια νέα φωτογραφική ιστορία ή να συνεχίσει μια εν εξελίξει σειρά εικόνων ή ενός φωτογραφικού πρότζεκτ.
Αυτό το σεμινάριο είναι ανοιχτό σε όσους ενδιαφέρονται για τη φωτογραφία ντοκουμέντου.
Είτε έχουν εμπειρία στον τομέα είτε όχι, αυτή είναι μια ευκαιρία να διευρύνουν τις γνώσεις τους πάνω στην οπτική αφήγηση.
Οι συμμετέχοντες θα εξερευνήσουν και θα καθορίσουν τους στόχους της εργασίας τους, τονίζοντας την προσωπική τους οπτική ενώ παράλληλα θα τοποθετηθούν στο ευρύτερο πλαίσιο των πολιτιστικών, κοινωνικοπολιτικών, και καλλιτεχνικών χρήσεων των εικόνων σήμερα.

Έναρξη: Παρασκευή 05 Οκτωβρίου 2018
Ωρα: 18:00-20:00
Διάρκεια: 12 συναντήσεις

Κόστος: 4 συναντήσεις 60 ευρώ (+24% ΦΠΑ)
Βεβαίωση δίνεται με την πλήρη παρακολούθηση.
Ηλεκτρονική εγγραφή στην ιστοσελίδα μας www.bateaulavoir.gr και στην πρώτη μας συνάντηση απ’ ευθείας!

Απαραίτητη κράτηση θέσεως στα τηλέφωνα: 6982918925, 6980867917, 21 1111 0074 ή στην ιστοσελίδα μας www.bateaulavoir.gr

Facebook Event: https://www.facebook.com/events/1494133090732969

Ο Ορέστης Σεφέρογλου γεννήθηκε στην Αθήνα, όπου και κατοικεί, το 1990.
Έχει παρακολουθήσει σειρά Workshops και Masterclassesμε κορυφαίους φωτογράφους από την Ελλάδα και το εξωτερικό.
Μεταξύ αυτών είναι ο Todd Hido, ο Anders Petersen, ο Chris Morris, ο Davide Monteleone, o Παύλος Φυσάκης, ο Καμιλό Νόλλας και σε συνεργασία με διεθνή ινστιτούτα φωτογραφίας όπως το ICP της Νέας Υόρκης.
Το 2014 συμμετείχε στο διάρκειας 7 μηνών, διεθνές Masterclass του φωτογραφικού πρακτορείου VII Photo στο Μιλάνο.
To 2017 συμμετείχε στο Εργαστήριο Καλλιέργειας και Ανάπτυξης Φωτογραφικού Πρότζεκτ “Dust Breeding” στην Ανώτατη Σχολή Καλών Τεχνών (ΑΣΚΤ) με εισηγητές τον Γιώργο Καραηλία και τον Γιώργο Πρίνο.
Από το 2013 μεγάλο μέρος της φωτογραφικής του δουλειάς έχει επικεντρωθεί στην προσφυγική κρίση και τη ζωή των μεταναστών στην Ελλάδα.
Έχει δουλέψει ως μόνιμος φωτογράφος για την εφημερίδα ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ και το περιοδικό ΕΨΙΛΟΝ.
Επίσης φωτογραφίες και ρεπορτάζ του έχουν δημοσιευτεί σε διάφορα ελληνικά και ξένα περιοδικά όπως τα ΒΗΜΑgazino, ΜΕΤΡΟ, Die Welt BLAU Magazin, Die Dame, WOZ.
Συνεργάζεται με το πρακτορείο SOOC και το VICE Greece, όπως επίσης και με τα περιοδικά Κ, Γαστρονόμος και το Aegean Airlines BLUE Magazine.
Παράλληλα δουλεύει σε φωτογραφικά πρότζεκτ σε συνεργασία με ελληνικές και διεθνείς ανθρωπιστικές οργανώσεις όπως οι CARE, SolidarityNow, HumanRights360.
Το φωτογραφικό του έργο έχει παρουσιαστεί σε πολυάριθμες εκθέσεις και φεστιβάλ όπως στα Athens Photo Festival, Medphoto Mediterranean Photography Festival, Docfield Barcelona, Menontrenuno Sardinia, Festival Territories en ImagesParis, Kythera Photographic Encounters, TEDxAthens, The Hunt Museum. LSE, King’s College.
Το 2016 προτάθηκε για το ετήσιο World Press Photo Joop Swart Masterclass.
Το 2018 συμμετείχε ως ομιλητής στο TEDxPanteionUniversity παρουσιάζοντας την φωτογραφική του δουλειά.

Θυμηθείτε τη συμμετοχή του στη στήλη του photologio.gr “4+1 φωτογραφικές ιστορίες”

Bateau Lavoir. Χώρος Τεχνών & Πολιτιστικών Δραστηριοτήτων

Το Bateau Lavoir είναι μη κερδοσκοπική εταιρεία πολιτιστικών δραστηριοτήτων και τεχνών
Διεύθυνση: Ιλισίων 4, Νέα Κηφισιά
https://www.facebook.com/bateaulavoirkifisia/

Αυτήν τη μορφή θα πρέπει αναγκαστικά να έχει ο άγγελος της ιστορίας. Το πρόσωπό του είναι στραμμένο προς το παρελθόν. Εκεί όπου εμείς βλέπουμε μια αλυσίδα γεγονότων, αυτός βλέπει μία και μοναδική καταστροφή, που συσσωρεύει αδιάκοπα ερείπια επί ερειπίων ρίχνοντας τα στα πόδια του. Θα ήθελε να παραμείνει για λίγο, να ξυπνήσει τους νεκρούς και να συγκεντρώσει τους ηττημένους. Αλλά μια θύελλα φυσάει από τον παράδεισο και πιάνεται στα φτερά του, τόσο δυνατή που ο άγγελος δεν μπορεί πια να τα κλείσει. Η θύελλα αυτή τον ωθεί αδιάκοπα προς το μέλλον στο οποίο στρέφει την πλάτη του, ενώ ο σωρός από τα ερείπια φθάνει μπροστά του ως τον ουρανό. Η θύελλα είναι ό, τι εμείς αποκαλούμε πρόοδο.

[Walter Benjamin, Θέσεις για τη φιλοσοφία της ιστορίας]

Doha, (ad-Dawḥa or ad-Dōḥa), μεταφράζεται στα σύγχρονα αραβικά ως “Μεγάλο Δέντρο”. Στους τοπικούς πληθυσμούς αναφέρεται και ως “κυρτός/καμπυλωτός όρμος”. Η Ντόχα είναι μια πόλη στην υπό-κατασκευή, ένα ταχέως αναπτυσσόμενο οικονομικό κέντρο, μια επερχόμενη μητρόπολη στον Περσικό Κόλπο. Οι σύγχρονοι, μεταλλικοί και γυάλινοι ουρανοξύστες αντικαθιστούν τα παραδοσιακά κτίρια και τις κενές περιοχές της ερήμου. Οι γρήγοροι μετασχηματισμοί που οδηγούνται από τον νέο πλούτο της χώρας, ανασχηματίζουν το τοπίο και γίνονται τα νέα ίχνη μνήμης για τους μελλοντικούς ιστορικούς. Οι χώροι υπό κατασκευή και τα ολοκληρωμένα κτίρια δημιουργούν μια αίσθηση διαχρονικότητας.

“Με σημείο εκκίνησης την υποκειμενική θέαση και τη φανταστική περιπλάνηση για την ανακάλυψη ενός νέου κόσμου, ακόμα και σε μέρη που φαίνονται με την πρώτη ματιά οικία, περνάμε μέσα από την ύπαρξη των νέων τρόπων απεικόνισης στην επαναχαρτογράφηση του ήδη θεωρητικά γνωστού κόσμου και ουσιαστικά σε μια εκ νέου ανακάλυψή του.

Υπάρχει άραγε η δυνατότητα μέσω της φωτογραφίας να εξερευνήσουμε ουσιαστικά και να χαρτογραφήσουμε «αντικειμενικά» μια περιοχή ή έναν τόπο; ‘Η τελικά πάντα θα καταλήγουμε σε μια καθαρά υποκειμενική καταγραφή;

Από το κείμενο της έκθεσης Uncharted του Satellite προγράμματος του Athens Photo Festival 2017

Η έρημος ως ανοιχτός χώρος έχει πολλαπλούς ρόλους και καταστάσεις. Το βασικό χαρακτηριστικό είναι η ομοιομορφία. Από κάθε άποψη, η έρημος έχει σχεδόν την ίδια εικόνα. Μετατρέπεται σε μια σύγχρονη πόλη σε μια εκθετική ανάπτυξη, μετατρέπεται δηλαδή σε μια τεχνητή όαση.

©Ορέστης Σεφέρογλου (από το εν εξελίξει πρότζεκτ “The red island”)

– “…και τι είδους ψάρια μπορεί να βρει κανείς εδώ;”
– “Α! Εδώ έχει κυρίως γκρι κέφαλους, είναι πεντανόστιμοι!”
-“ Το εργοστάσιο εδώ απέναντι σας;
-“Ναι τι με αυτό;”
-“Δεν φοβάστε για την ρύπανση;”
-“Αν τα ψάρια συνεχίζουν να έρχονται εδώ, γιατί να μην κάνουμε και εμείς το ίδιο;”

Στο έργο BURNOUT του Δημήτρη Μιχαλάκη επιστρέφω κάθε φορά που σκέφτομαι την ελληνική κρίση και την φωτογραφική προσέγγισή της πέρα από τα στενά φωτοδημοσιογραφικά πλαίσια. Αποτελεί εξάλλου μια προσωπική αποτύπωση της περιόδου 2010-2014. Στην αρχή της οποίας έκανα τα πρώτα φωτογραφικά μου βήματα και μέσα στην οποία άρχισα να δημιουργώ ένα προσωπικό ύφος, επηρεασμένο τόσο από την κρίση όσο φυσικά και από τα φωτογραφικά έργα που την περιγράφουν. Το Burnout ξεπερνάει το όριο της περιγραφής και φυσικά γίνεται μια ντοκουματερίστικη φωτογραφική αφήγηση που με τρόπο λεπτομερειακό αναλύει μέσα από αυτές τις εικόνες την βαθύτερη κρίση που πέρασε και συνεχίζει να περνάει η Ελλάδα, Αποτελεί για μένα συνεχής πηγή έμπνευσης για το πως ένας φωτογράφος μπορεί να δει, να σκεφτεί και τελικά να αποκρυσταλλώσει μια διαρκώς μεταβαλλόμενη κατάσταση με χαρακτηριστικά ιστορικότητας, που παράλληλα τον επηρεάζει και τον ίδιο προσωπικά μιας και είναι μέρος αυτής.

Ο Ορέστης Σεφέρογλου γεννήθηκε στην Αθήνα, όπου και κατοικεί, το 1990.
Έχει παρακολουθήσει σειρά Workshops και Masterclasses με κορυφαίους φωτογράφους από την Ελλάδα και το εξωτερικό. Μεταξύ αυτών είναι ο Todd Hido, ο Anders Petersen, ο Chris Morris, ο Davide Monteleone, o Παύλος Φυσάκης, ο Καμιλό Νόλλας και σε συνεργασία με διεθνή ινστιτούτα φωτογραφίας όπως το ICP της Νέας Υόρκης. Το 2014 συμμετείχε στο διάρκειας 7 μηνών, διεθνές Masterclass του φωτογραφικού πρακτορείου VII Photo στο Μιλάνο. To 2017 συμμετείχε στο Εργαστήριο Καλλιέργειας και Ανάπτυξης Φωτογραφικού Πρότζεκτ “Dust Breeding” στην Ανώτατη Σχολή Καλών Τεχνών (ΑΣΚΤ) με εισηγητές τον Γιώργο Καραηλία και τον Γιώργο Πρίνο.
Από το 2013 μεγάλο μέρος της φωτογραφικής του δουλειάς έχει επικεντρωθεί στην προσφυγική κρίση και τη ζωή των μεταναστών στην Ελλάδα. Έχει δουλέψει ως μόνιμος φωτογράφος για την εφημερίδα ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ και το περιοδικό ΕΨΙΛΟΝ. Επίσης φωτογραφίες και ρεπορτάζ του έχουν δημοσιευτεί σε διάφορα ελληνικά και ξένα περιοδικά όπως τα ΒΗΜΑgazino, ΜΕΤΡΟ, Die Welt BLAU Magazin, Die Dame, WOZ. Συνεργάζεται με το πρακτορείο SOOC και το VICE Greece, όπως επίσης και με τα περιοδικά Κ, Γαστρονόμος και το Aegean Airlines BLUE Magazine. Παράλληλα δουλεύει σε φωτογραφικά πρότζεκτ σε συνεργασία με ελληνικές και διεθνείς ανθρωπιστικές οργανώσεις όπως οι CARE, SolidarityNow, HumanRights360.
Το φωτογραφικό του έργο έχει παρουσιαστεί σε πολυάριθμες εκθέσεις και φεστιβάλ όπως στα Athens Photo Festival, Medphoto Mediterranean Photography Festival, Docfield Barcelona, Menontrenuno Sardinia, Festival Territories en Images Paris, Kythera Photographic Encounters, TEDxAthens, The Hunt Museum. LSE, King’s College.
Το 2016 προτάθηκε για το ετήσιο World Press Photo Joop Swart Masterclass.

19 Μαρτίου 2018, Πολυχώρος Αθηναΐς (Athinais Cultural Center)

Ανοικτή συζήτηση με θέμα: “Το Κοινωνικό πρόσωπο του Έλληνα φωτογράφου”

Το photologio.gr στην πρώτη του ανοικτή συζήτηση με θέμα: “Το Κοινωνικό πρόσωπο του Έλληνα φωτογράφου”
Συμπαραστάτες και συνομιλητές: Γιώργος Δεπόλλας, Πέτρος Γιαννακούρης, Μάρω Κουρή, Βασίλης Μαθιουδάκης, Μιχάλης Παππάς, Ορέστης Σεφέρογλου, Στέλιος Παπαρδέλας, Βασίλης Νίκας.
Τους ευχαριστούμε για αυτή την τιμή.

Ευχαριστούμε θερμά τον Παναγιώτη Τριπαρόλη για τη βιντεοσκόπηση της συζήτησης.

Το πρώτο μέρος της συζήτησης με τις εισηγήσεις των καλεσμένων:

Το δεύτερο μέρος και η ανοιχτή συζήτηση με το κοινό:

Tο photologio.gr μιλά για τη φωτογραφία

19 Μαρτίου 2018, Πολυχώρος Αθηναΐς (Athinais Cultural Center)

Ανοικτή συζήτηση με θέμα: “Το Κοινωνικό πρόσωπο του Έλληνα φωτογράφου”

Το photologio.gr στην πρώτη του ανοικτή συζήτηση με θέμα: “Το Κοινωνικό πρόσωπο του Έλληνα φωτογράφου”
Συμπαραστάτες και συνομιλητές: Γιώργος Δεπόλλας, Πέτρος Γιαννακούρης Petros Giannakouris, Μάρω Κουρή Maro Kouri, Βασίλης Μαθιουδάκης Vassilis Mathioudakis, Μιχάλης Παππάς Michael Pappas, Ορέστης Σεφέρογλου Orestis Seferoglou, Στέλιος Παπαρδέλας Stelios Pap Βασίλης Νίκας Vasilis Nikas.
Τους ευχαριστούμε για αυτή την τιμή.

Ευχαριστούμε όμως και όλους όσους βρεθήκατε μαζί μας και μας γνωρίσατε και σας γνωρίσαμε.
Ευχαριστούμε και τον φίλο Ιγνάτιο Κουρουβασίλη Ignatios Kouroubill για την ευγενή παραχώρηση των φωτογραφιών της βραδιάς.

Συμπαραστάτες σ’ αυτή τη συζήτηση όπου θα μιλήσουν και θα μας συστήσουν την προσέγγισή τους και τη δική τους ματιά σε ιδιαίτερες ομάδες ανθρώπων οι φωτογράφοι: Πέτρος Γιαννακούρης, Γεώργιος Δεπόλλας, Μάρω Κουρή,  Βασίλης Μαθιουδάκης, Στέλιος Παπαρδέλας,  Μιχάλης Παππάς,  και Ορέστης Σεφέρογλου.

Τους ευχαριστούμε όλους δημόσια για την αποδοχή της πρόσκλησής μας στην προσπάθειά μας να ανιχνεύσουμε το πραγματικό κι ευαίσθητο πρόσωπο του Έλληνα φωτογράφου πάνω σε καθημερινές στιγμές και σκηνές που τα τελευταία χρόνια έχουμε βιώσει με την προσφυγική κρίση. 

Info:
Στον ίδιο χώρο της «Αθηναΐδας» (Καστοριάς 34-36), που θα διεξαχθεί η ανοικτή συζήτηση διεξάγεται παράλληλα και η έκθεση “Τα παιδιά της Ριτσώνας”, όπου προσφυγόπουλα από τη Συρία στάθηκαν πηγή φωτογραφικής έμπνευσης του Βασίλη Νίκα, μιας έκθεσης που ξεκίνησε το ταξίδι της από τη Θήβα στις αρχές του καλοκαιριού του 2017, συνεχίστηκε στη Χαλκίδα και τώρα βρίσκει τη θέση από 16.3 έως 22.3.2018 στον πολυχώρο της Αθηναΐδας. Το photologio.gr είναι χορηγός επικοινωνίας της ως άνω έκθεσης.