Στο πλαίσιο του διεθνούς φεστιβάλ φωτογραφίας της Aθήνας, APHF:18 παρουσιάζεται στην αίθουσα τέχνης Αγκάθι (οδός Μηθύμνης 12) έκθεση φωτογραφίας της Τζίνας Μαραγκουδάκη με τίτλο Μετρονόμος σε επιμέλεια του Ομότιμου καθηγητή Φωτογραφίας ΠΔΑ, Κωστή Αντωνιάδη.
Η Μαραγκουδάκη ανήκει σε αυτούς τους λίγους φωτογράφους που στο τρόπο εργασίας τους έχουν υιοθετήσει ιδιαίτερους ρυθμούς. Στέκονται, κοιτάζουν, παρατηρούν και σκέφτονται πριν φωτογραφίσουν. Γι’ αυτό και στο πέρασμα τους από τον κόσμο, αφήνουν ένα ορατό σημάδι της προσωπικής τους σφραγίδας πάνω στα έργα τους.

Στο Μετρονόμο της Μαραγκουδάκη κυριαρχούν τα εκλεπτυσμένα χρώματα που αναδύονται μέσα απ΄ το σκοτάδι, μέσα από χώρους κλειστούς, μυστηριωδώς αποκομμένους από τον υπόλοιπο κόσμο. Εξίσου αποκομμένοι και οι πρωταγωνιστές της, που κάτω από ιδιαίτερες φωτιστικές και χρωματικές συνθήκες, συλλαμβάνονται να περιπλανούνται μελαγχολικά στους ίδιους, απροσδιόριστης καταγωγής, χώρους.

Χώρος: Αίθουσα Τέχνης: Αγκάθι – Κartάλος: Μηθύμνης 12 & Επτανήσου, Κυψέλη
Επιμέλεια: Κωστής Αντωνιάδης
Διάρκεια: 01-14 Ιουνίου 2018
Εγκαίνια: Παρασκευή 1 Ιουνίου 2018, 20.00
Athens Photo Festival 2018

Η Τζίνα Μαραγκουδάκη γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Αθήνα.
Σπούδασε πιάνο και ανώτερα θεωρητικά της μουσικής και από το 2010 ασχολείται εντατικά με την τέχνη της φωτογραφίας.

Η κουβέντα αυτή έγινε λίγες μέρες πριν από τα εγκαίνια της έκθεσης «Το φύλο μου, ο εαυτός μου» στο Φωτογραφικό Κέντρο Θεσσαλονίκης (31.3.2017 – 19.4.2017), με την συμμετοχή της Τζίνας Μαραγκουδάκη. Την ευχαριστούμε ιδιαίτερα για την τιμή της πρώτης παρουσίασης της παραπάνω (κεντρικής) φωτογραφίας, που περιελήφθη στην έκθεση, στο Photologio.gr.

Με αφορμή αυτή την έκθεση, λοιπόν, αναρωτήθηκα: έχει φύλο η φωτογραφία; Όχι – προφανώς – ως θέμα, αλλά ως σύνθεση, φόρμα και ματιά.

Θα έλεγα πως όχι. Η καλή φωτογραφία δεν εχει φύλο. Όπως δεν έχει φύλο η καλή λογοτεχνία, η καλή μουσική ή η καλή ποίηση. Αν ένα έργο, από οποιαδήποτε τέχνη, μπορεί πρωτίστως να χαρακτηριστεί αντρικό ή γυναικείο, δηλαδή αφορά και συγκινεί μόνο το αντρικό ή το γυναικείο κοινό αντίστοιχα, τότε αυτόματα συμπεραίνεται ότι το έργο αυτό είναι περιορισμένο, άρα και αδύναμο.

Η δουλειά σου περιλαμβάνει υπέροχα δείγματα στριτ φωτογραφίας, αλλά και πιο «εσωτερικές», ατμοσφαιρικές λήψεις. Πού συναντάς πιο συχνά την έμπνευση;   

Ειλικρινά, δεν εχω προβληματιστεί ποτέ για αυτό. Εσωτερικός ή εξωτερικός χώρος, λήψεις με «εσωτερικότητα» ή «εξωστρεφείς» λήψεις δεν με έχουν απασχολήσει ποτέ. Όλα τα βλέπω το ίδιο και με τον ίδιο τρόπο φωτογραφίζω πάντα. Το μόνο που μπορώ να πω σχετικά είναι ότι ενεργοποιούμαι συνήθως από το φως και το χρώμα και λιγότερο από το θέμα το ίδιο. Είτε είμαι μέσα, είτε έξω.

Οι φωτογραφίες σου υπηρετούν έναν ποιητικό ρεαλισμό, αλλά κάποιες από αυτές θα μπορούσαν να ενοχλήσουν τον θεατή (όπως το κοριτσάκι με το υγρό βλέμμα και τη σοκολάτα στα χείλη…). Την αποδέχεσαι, την επιδιώκεις ίσως κιόλας αυτή την πρόκληση, ως αφορμή για αφύπνιση και επαναπροσδιορισμό των κριτηρίων της ομορφιάς;

Προσωπικά δεν βρίσκω καμία πρόκληση στην συγκεκριμένη φωτογραφία, αλλά ούτε και στο σύνολο της δουλειάς μου, οπότε ξεκάθαρα δεν την επιδιώκω. Αυτό που με ενδιαφέρει και συχνά το ψάχνω είναι η συνομιλία κάποιων αντιθετικών στοιχείων. Ένα «ακανθώδες», «αιχμηρό» ή σκληρό στοιχείο, όταν βρεθεί δίπλα σε ένα ήπιο και γλυκό μπορεί να δημιουργήσει αντιθέσεις που, με τη σειρά τους, πιθανόν να δημιουργήσουν εντάσεις. Η ένταση, ναι, είναι βασικό ζητούμενο τόσο στη φωτογραφία όσο και σε κάθε τέχνη και φυσικά την επιδιώκω.

Η τεχνολογική εξέλιξη επιτρέπει – όσο και επιβάλλει – νέους τρόπους προσέγγισης και παρουσίασης της καλλιτεχνικής δημιουργίας. Πώς ήταν για σένα, ως δημιουργό, η εμπειρία της έκθεσής σου στην ψηφιακή γκαλερί Αριάδνη, την άνοιξη του 2015, και πώς βίωσες την επίδρασή της στο θεατή, συγκριτικά με παραδοσιακές «ενσώματες» εκθέσεις;

Ήμουν πολύ ενθουσιασμένη, μιας και ήταν η πρώτη μου ατομική έκθεση και ευχαριστώ πολύ τον Κωστή Αντωνιάδη για την εμπειρία. Μια ψηφιακή γκαλερύ εχει πλεονεκτήματα, όπως η ελαχιστοποίηση του κόστους (δεν υπάρχουν κάδρα και τυπώματα) και είναι προσβάσιμη από το διεθνές  κοινό, όχι μόνο για 10-20 μέρες, αλλά για όσο λειτουργεί η πλατφόρμα. Από την άλλη όμως, το να μπορείς να συνομιλήσεις και να συνευρεθείς ως φυσική παρουσία σε φυσικό χώρο, πίνοντας ένα ποτήρι κρασί είναι αναντικατάστατο.

Εργάζεσαι πια ως επαγγελματίας φωτογράφος. Τέμνονται η καλλιτεχνική έκφραση και ο επαγγελματισμός ή κάθε κύκλος χαράσσεται τελείως ανεξάρτητα; Και τελικά το επάγγελμα κλέβει κάτι από τον ενθουσιασμό του φωτογράφου;

Δεν έχω νιώσει να στερεύει ο ενθουσιασμός μου, αλλά έχω νιώσει σίγουρα να μειώνεται η ενέργειά μου. Πολλές φορές είναι αρκετά κουραστικό. Σωματικά και εγκεφαλικά. Το είδος της φωτογραφίας που με απασχολεί επαγγελματικά αφήνει κάποια, μικρά έστω, περιθώρια καλλιτεχνικής έκφρασης και καμία φορά ξεκλέβω κάποιες εικόνες, όπως η σημερινή φωτογραφία.

Το profile της Τζίνας στο Instagram https://www.instagram.com/mar_gina

Η συνέντευξη δόθηκε στις 08/03/2017