Στην ομαδική αυτή έκδοση, μέσω φωτογραφικών ντοκουμέντων και πολλαπλών κειμένων, επιχειρείται μία σύγχρονη ματιά στο ιστορικό αυτό γεγονός.

Στην παρουσίαση του βιβλίου – λευκώματος θα βρίσκονται όλοι οι συντελεστές του.

Φωτογραφίες: Δημήτρης Θεοδόσης, Κώστας Αργυρός

Το 9ο έργο του Βασίλη Κολτούκη, «Με τα φτερά της σιωπής», είναι παραπάνω από προσεγμένο φωτογραφικό λεύκωμα. Είναι ένα καλλιτεχνικό βιβλίο, όπου αποκαλύπτονται στιγμές από την ταξιδιωτική ζωή του φωτογράφου, παρουσιασμένες ταυτόχρονα φωτογραφικά και ποιητικά.

Ο Βασίλης Κολτούκης αποκαλύπτει τα τοπία της κάθε μέρας του, συνθέτοντας το λεύκωμα με βάση τη γιαπωνέζικη ποίηση χαϊκού. Γι’ αυτό και κάθε στιγμή του βιβλίου προλογίζει ένας στίχος ή ολόκληρο ποίημα χαϊκού σημαντικών γιαπωνέζων ποιητών, Matsuo Basho, Kobayashi Issa, Santoka Taneda, Taigu Ryokan και άλλοι. Όπως κάθε χαϊκού διακρίνεται για την αυτονομία, την αμεσότητά του, αλλά και την πληρότητα νοήματος, έτσι και ο φωτογράφος μας προσφέρει ένα έργο όπου κάθε σελίδα αποτελεί μια ξεχωριστή ολότητα. Μάλιστα, για να δοθεί στο σύνολο του λευκώματος η αύρα της γιαπωνέζικης παράδοσης, η βιβλιοδεσία και για τα 100 αριθμημένα αντίτυπα έχει γίνει με το χέρι, σύμφωνα με τα παλαιά γιαπωνέζικα πρότυπα.

Στα “Φτερά της σιωπής” οι φωτογραφίες εναλλάσσονται με σχέδια τόσο καλλιτεχνικά φροντισμένα, ώστε δυσκολεύεται κανείς να διακρίνει πότε βλέπει φωτογραφία και πότε σχέδιο. Κάθε σελίδα του λευκώματος, όπως και κάθε δίπτυχο και τρίπτυχό του (όλα τυπωμένα σε ειδικό χαρτί), τονίζει τη δημιουργική πορεία της ζωής του καλλιτέχνη, ενώ ταυτόχρονα είναι η πύλη σε έναν κόσμο μαγευτικής γαλήνης και πνευματικής ισορροπίας.

Info:

Φωτογραφίες, σχέδια, χειροτεχνία: Βασίλης Κολτούκης

100 αντίτυπα αριθμημένα και υπογεγραμμένα

Διαστάσεις βιβλίου: 23 Χ33

Σελίδες: 84

Φωτογραφίες: 48

Εκδόσεις Ευρασία

Βιογραφικό

Ο Βασίλης Κολτούκης γεννήθηκε στην Αρτα. Σπούδασε γαλλική φιλολογία στο Παρίσι. Η συνάντηση που είχε εκεί με τον Γάλλο φωτογράφο Edouard Boubat ήταν καθοροστική για να αφοσιωθεί αποκλειστικά στην τέχνη της φωτογραφίας.
Προσεγγγίζει τον κόσμο ως ένα θαύμα και βλέπει την περιπλάνηση στο κέντρο της όλης σχέσης ανθρώπου και κόσμου.
Εχει ταξιδέψει σε περισσότερες από 70 χώρες και φωτογραφίζει περίπου 25 χρόνια κυρίως σε ασπρόμαυρο αρνητικό φίλμ.
Πλούσιος σε ιστορίες απο τα ταξίδια του και ελεύθερος όσο ένας μοναχικός άνθρωπος που είναι παράλληλα δέσμιος όλων και κανενός.
Εργάστηκε ως καθηγητής Γαλλικών, ραδιοφωνικός παραγωγός και ηχολήπτης. Εχει ασχοληθεί με την ποίηση,την χαρακτική ,τα Collages,την επιμέλεια και τον σχεδιασμό βιβλίων.
Εχει πραγματοποιήσει 10 ατομικές εκθέσεις κι έχει συμμετάσχει σε πολλές ομαδικές στην Ελλάδα και στο εξωτερικό.
Οι φωτογραφίες του έχουν δημοσιευτεί σε εφημερίδες και περιοδικά και βρίσκονται σε δημόσιες και ιδιωτικές συλλογές.
Εχει εκδόσει 9 φωτογραφικά λευκώματα.
Ζει και εργάζεται στην Αθήνα.

www.vassiliskoltoukis.com

 Για το βιβλίο θα μιλήσουν:

Παντελής Μπουκάλας, συγγραφέας-δημοσιογράφος

Λεωνίδας Εμπειρίκος, ιστορικός-μέλος του ΚΕΜΟ

Δημήτρης Χριστόπουλος, καθ. στο Τμήμα Πολιτικής Επιστήμης και Ιστορίας του Παντείου Πανεπιστημίου-ιδρυτικό μέλος του ΚΕΜΟ-πρόεδρος της Διεθνούς Ομοσπονδίας Δικαιωμάτων του Ανθρώπου

Θα συμμετάσχει επίσης μέσω τηλεδιάσκεψης ο Γκαζμέντ Καπλάνι, συγγραφέας και επικεφαλής του νεοσύστατου τμήματος αλβανικών σπουδών στο Πανεπιστήμιο DePaul.

Η εκδήλωση θα πραγματοποιηθεί στον ΙΑΝΟ της Αθήνας (Σταδίου 24) και η είσοδος είναι ελεύθερη.

Απόσπασμα από τον Πρόλογο του Παντελή Μπουκάλα:

«Ο Θοδωρής Νικολάου τ’ αγαπάει τα Βαλκάνια. Το βλέμμα του πάνω τους παραμένει θωπευτικό ακόμα κι όταν το οξύνει η δίκαιη αυστηρότητα η το παράπονο για τη μοίρα τους, καλά συγκρατημένο πάντως, εσωτερικό, όχι φλύαρο. Τα μελετάει σαν ενιαίο τόπο, όχι σαν κερματισμένο χώρο. Σαν τόπο αισθημάτων και στάσεων δοκιμασμένο, ταλανισμένο, φτωχό, αλλά ικανό ακόμα να νιώθει τον απέραντο πλούτο ενός χαμόγελου η ενός παιδικού παιχνιδιού. Η κούνια, το τραμπολίνο, το καρουζέλ, τα παιδιά που παίζουν, αρθρώνουν ένα μοτίβο απαντοχής και προσδοκίας ακριβώς επειδή το παιχνίδι ξετυλίγει την παραμυθητική ανέμη του δίπλα στα ερείπια της φτώχειας η του πολέμου και στα νεκροταφεία, όχι σε ασφαλισμένα θερμοκήπια καλλιέργειας ανθρώπινων μονάδων. Ο Νικολάου αλωνίζει στα Βαλκάνια· όχι σαν κάποιος τρίτος, όχι σαν εξωτερικός, αδιάκριτος επισκέπτης που, αμέτοχος επί της ουσίας, άθικτος από οποιαδήποτε συγκίνηση, αναζητάει “αυθεντικότητα” η “αρχαϊσμό”. Ταξιδεύει στις χώρες της χερσονήσου, με τις εκ παραδόσεως αντιμαχόμενες φυλές, θρησκείες και μειονότητες, για να ταξιδέψει μέσα του. Είναι προσκυνητής της αντοχής των πραγμάτων και των ανθρώπων παρά μηχανικός καταγραφέας τους. Με τα μάτια της ψυχής του φωτογραφίζει».

–Π. ΜΠΟΥΚΑΛΑΣ: «Με τα μάτια της ψυχής»

Απόσπασμα από την Εισαγωγή του φωτογράφου:

«Τι είναι τα Βαλκάνια, όμως ; Φυλές, θρησκείες, εθνότητες, συνήθειες και ήθη παράγουν ένα γοητευτικό κράμα ανθρώπων. Με όψη φωτεινή, βαθιά ανθρώπινη. Με τη βαλκανική ψυχή, η οποία φαντάζει τραχιά και απόκοσμη, αλλά και αυθόρμητη και σαγηνευτική όταν φλέγεται. Αυτά, λοιπόν, τα Βαλκάνια –μέσα σε όλη τους τη σκληρότητα– άρχισα να ανακαλύπτω με την περιπλάνησή μου. Σύμβολα των Βαλκανίων δεν είναι μόνο το μίσος, ο θάνατος και η εκδίκηση, οι τάφοι στη Σρεμπρένιτσα, ο οικονομικός πρωτογονισμός, οι εθνικισμοί. Βαλκάνια είναι τα παιδιά, σαν αντίδοτο στη φθορά, που παίζουν στα ερείπια ενός εγκαταλελειμμένου εργοστασίου, λίγο πριν πέσει το σκοτάδι. Το νιόπαντρο ετερόθρησκο ζευγάρι, το πέρασμα από τη μια πλευρά των συνόρων στην άλλη, με μόνο διαβατήριο την πίστη στο μέλλον, όπως το οραματίστηκε ο Ρήγας ».

– Θ. ΝΙΚΟΛΑΟΥ

Info:

Ο Θοδωρής Νικολάου γεννήθηκε τον Δεκέμβριο του 1982 στη Χαλκίδα. Η πρώτη του επαφή με την ερευνητική δημοσιογραφία γίνεται στην εφημερίδα Τα Νέα του Δημοσιογραφικού Οργανισμού Λαμπράκη. Ειδικεύεται στο κοινωνικό ρεπορτάζ και πραγματοποιεί δεκάδες έρευνες και αποστολές. Με τα χρόνια, το ενδιαφέρον του στρέφεται στη φωτογραφία και, με χορηγία από το Ίδρυμα Ωνάση, ολοκληρώνει ένα πολυετές οδοιπορικό σε δέκα χώρες της βαλκανικής χερσονήσου. Στον πυρήνα του έργου του επιθυμεί να βρίσκεται πάντοτε ο άνθρωπος. Άρθρα, αφιερώματα, πρότζεκτ, εικόνες, έρευνες και συνεντεύξεις του έχουν δημοσιευτεί σε ελληνικά και διεθνή μέσα ενημέρωσης. Έργα του έχουν εκτεθεί σε ατομικές και ομαδικές εκθέσεις στην Ελλάδα και το εξωτερικό. Διδάσκει οπτική αφήγηση (visual storytelling) σε εργαστήρια φωτογραφίας και δημοσιογραφίας, προσπαθώντας με τη σειρά του να μεταφέρει τη γνώση και την πείρα που του προσφέρθηκαν απλόχερα. Σε εξέλιξη βρίσκεται το επόμενο έργο του, που αφορά την ψυχική υγεία και το κοινωνικό στίγμα.

Link Φωτογραφικού υλικού:

            https://cdn.ianos.gr/media/articles/galleries/t/h/thodwris_nikolaou.jpg

            https://cdn.ianos.gr/media/articles/galleries/n/i/nikolaou_valkania_en.jpg

Link βιβλίου:

     https://www.ianos.gr/aimos-diadromes-sta-valkania-0479125.html

 Link Εκδήλωσης:

     https://www.ianos.gr/events/thodwris-nikolaou-aimos-ekd.html

Το Duality απαρτίζεται από δύο ενότητες, το “In touch” και το “Out of Touch”. Δύο οπτικές που αλληλεπιδρούν, συγκρούονται αλλά και αλληλοσυμπληρώνουν η μια την άλλη.

Η κάθε ενότητα αποτελείτε κυρίως από δίπτυχα. Σε κάθε δισέλιδο οι εικόνες συνιστούν δύο ιστορίες από διαφορετικά μέρη του κόσμου που μαζί συνθέτουν μια τρίτη ιστορία, και το σύνολό αυτών την ιστορία της κάθε ενότητας.
Οι “σκηνές” είναι βασισμένες στη στιγμή. Στη ροή όμως της πραγματικότητας, αυτές οι σκηνές θα μπορούσαν να βρίσκονται ανά πάσα στιγμή σε οποιοδήποτε από τα δύο μέρη του βιβλίου.

Από την μία το “In touch”, “εξετάζει” μια ζωή γεμάτη συνδέσεις, χαρά και ζωντάνια, όπου μέσα από την απλότητα της καθημερινής ζωής ξεπηδούν στιγμές υπερβατικές, που συνθέτουν την ποίηση της καθημερινότητας. Ένα οδοιπορικό αυθορμητισμού στην ζωή των φωτογραφιζόμενων και του φωτογράφου.

Από την άλλη το “Out of touch” είναι μια σειρά φωτογραφιών περασμένες από το κόσκινο της τετράγωνης λογικής. Ένας κόσμος γεμάτος προβληματισμούς που προκύπτουν κυρίως από ένα πάτερν επαναλαμβανόμενων σκέψεων που οδηγούν σε μια οδυνηρή πραγματικότητα, γεμάτη φόβους, δογματισμό, αποξένωση, προκαταλήψεις και μια απέλπιδα προσπάθεια να χειριστούμε και να προκαθορίσουμε ένα μέλλον που δεν μπορούμε πραγματικά να προβλέψουμε με κανένα τρόπο.

To Duality είναι ένα προσωπικό ταξίδι του φωτογράφου που ξεκινάει να εξελίσσετε σε όλο τον πλανήτη και καταλήγει στον δικό του εσωτερικό κόσμο μέσα από ερωτήματα υπαρξιακά και μια συλλογή από “αντανακλάσεις” μέσα από τους φωτογραφιζόμενους και την διαδικασία της φωτογράφισης.
________________________

Ομιλητές: Ειρήνη Μακεδώνα, Χρήστος Τσουμπλέκας, Στέλιος Παπαρδέλας

Συντονισμός: Αλεξάνδρα Καραπιδάκη

Τοποθεσία: Μουσείο Φυσικής Ιστορίας Κρήτης-Πανεπιστήμιο Κρήτης

Ώρα παρουσίασης: 7.00 μ.μ.
________________________

Μίνι βιογραφικό:
Ο Στυλιανός Παπαρδέλας γεννήθηκε στην Λάρισα και μεγάλωσε στην Κρήτη. Ξεκίνησε την φωτογραφία το 2006 απο την Φωτογραφική ομάδα του Πανεπιστημίου Κρήτης. Απο το 2009 έχει ταξιδέψει σε περισσότερες απο σαράντα χώρες του κόσμου, δουλεύοντας το προσωπικό του πρότζεκτ “In touch”. Το 2014 βραβεύτηκε απο τον πρόεδρο της Δημοκρατίας και μίλησε στο TedxHeraklion. Ο τίτλος της ομιλίας του ήταν “Surpassing comfort zone”. Το 2015 ξεκίνησε ενα καινούριο πρότζεκτ με όνομα “Out of Touch”.

Δουλειές του έχουν δημοσιευτεί σε διεθνή και Ελληνικά μέσα όπως, Al Jazeera, Huffington Post, NPR, Spiegel Online, IRIN, VICE, National Geographic, The press project, Καθημερινή και το Blue της Aegean.
Έχει δημοσιευτεί στο βιβλίο του David Gibson “100 great street photographs” μαζι με πολλούς απο τους Μάστερς της φωτογραφίας.
Επίσης έχει συνεργαστεί με διεθνή ΜΚο όπως ICRC, United Nations, Barretstown.

Απο το 2010 έως και σήμερα μετράει δύο προσωπικές εκθέσεις και πάνω απο 15 ομαδικές εκθέσεις στην Ελλάδα και στο εξωτερικό εκ των οποίον η τελευταία ήταν στο Φεστιβάλ εικαστικών τεχνών “Monitor Fest”.

Διαβάστε και τη συνέντευξή του στο photologio.gr 

Φωτογραφίζω τα Graffiti της Αθήνας και όχι μόνο, από τις αρχές της δεκαετίας του 1990. Έχω στην κατοχή μου χιλιάδες slides, αρνητικά films και ψηφιακές φωτογραφίες με το θέμα αυτό. Από το υλικό αυτό εκδόθηκαν τρία φωτογραφικά λευκώματα στις εκδόσεις ΟΞΥ, με τον υπέρτιτλο ‘’Τοιχοδρομίες’’.
Η ασχολία μου αυτή με έφερε σε επαφή με αρκετούς Street Artists, κυρίως της πρώτης γενιάς. Γνώρισα από τα μέσα τις δυσκολίες και τα ‘’θέματα’’ που απασχολούσαν τους καλλιτέχνες. Από τα παλιά ‘’καταδρομικά’’ βαψίματα στους τοίχους, τις διαμάχες του εάν μπαίνουμε ή δεν μπαίνουμε στις gallery, μέχρι τα μεγάλα street art festivals και την εμπορευματοποίηση του χώρου.
Η πολιτικοοικονομική κατάσταση στην Ελλάδα έχει αλλάξει ραγδαία, με αποκορύφωμα την τρέχουσα οικονομική κρίση. Το ίδιο φυσικά και οι καλλιτεχνικές παρεμβάσεις στον δημόσιο χώρο. Νομίζω πλέον ότι, με ελάχιστες εξαιρέσεις, το μόνο είδος graffiti που αξίζει να συνεχίζω να φωτογραφίζω, είναι αυτά που θέτουν κοινωνικούς και καλλιτεχνικούς προβληματισμούς, αυτά που στέκονται αρωγοί των κάθε είδους καταπιεσμένων, αυτά που αναπνέουν τον ίδιο ρυπαρό αέρα με τα θύματα του καπιταλισμού. Κυρίως όμως αυτά που δημιουργούνται από αυτούς που αντιστέκονται πολύπλευρα στη νέα σκοτεινή εποχή που ολοένα βυθιζόμαστε. Γνώμη μου είναι ότι οι πολιτικοοικονομικές ελίτ και οι εξουσίες τους ‘’βρίσκουν και κάνουν’’. Το να αντιστέκεσαι, το να διεκδικείς, το να δρας συλλογικά, το να έχεις όνειρα και ελπίδες, είναι πτυχές της καθημερινής ποιότητας ζωής που όλοι αναζητούμε. Το να επεμβαίνεις στους τοίχους με νόημα και ουσία, είναι αυτό που με ενδιαφέρει, μιας και αυτό έχει απόλυτη σχέση με τα παραπάνω.
Γι’ αυτό και διάλεξα οι φωτογραφίες μου να είναι ασπρόμαυρες. Χωρίς χρωματικά καλούδια, που καμιά φορά ωραιοποιούν και ξεγελούν. Γιατί με ενδιαφέρει, σε αυτή τη δουλειά, να βγει το βάθος και το πάθος των πραγμάτων. Να βγει μπροστά η κρυμμένη αλήθεια και οι βαθιές αιτίες της δράσης των δημιουργών. Σαν τα πρωινά ουρλιαχτά των απόκληρων με τους οποίους συμπορευόμαστε , αλλά κάνουμε πως δεν ακούμε …

Δημήτρης Θεοδόσης
Αθήνα, Απρίλιος 2019

Τα τελευταία δέκα χρόνια, εποχή που χαρακτηρίστηκε από την «κρίση», παρατηρείται μια αλλαγή στις παρεμβάσεις στους τοίχους και τις άλλες δημόσιες επιφάνειες της Αθήνας.
Η τάση πολιτικοποίησης του γκραφίτι και της τέχνης του δρόμου συνδυάζεται με την τάση χρήσης αισθητικών μέσων στις, κατά τα άλλα, τυπικά πολιτικές παρεμβάσεις. Η δυναμική που εκφράζεται στους τοίχους αντανακλά, όμως, τη δυναμική μιας πολύπλευρης πολιτικής διεκδίκησης που αναπτύχθηκε στους δρόμους και στις γειτονιές.
Η «κρίση», η ενίσχυση της ακροδεξιάς, ο φεμινισμός, η υποστήριξη των ΛΟΑΤΚΙ, τα εργασιακά δικαιώματα και η εμπορευματοποίηση της πόλης είναι θέματα που αφορούν τους/τις δημιουργούς, πολιτικούς ακτιβιστές/τριες και καλλιτέχνες/ιδες.
Ωστόσο, το ενδιαφέρον τοπικών και διεθνών μέσων ενημέρωσης προωθεί, παράλληλα, μια εικόνα της Αθήνας ως «Μέκκα της τέχνης του δρόμου στην Ευρώπη» και συμβάλλει στην κοινωνική κατασκευή της ως ένα «τρέντι» και «εναλλακτικό» τουριστικό προορισμό.
Τι ρόλο παίζει η πολιτική παρέμβαση στο πλαίσιο τέτοιων αλλαγών; Πώς μπορεί να αντισταθεί στις δυνάμεις που επιχειρούν να αφομοιώσουν τις παρεμβάσεις, καθιστώντας τες μέρος ενός αισθητικοποιημένου και εμπορευματοποιημένου τοπίου;
Η «βρωμιά» και οι «μουτζούρες» στους τοίχους δεν μπορούν παρά να αποτελούν μικρές αντιστάσεις στην αισθητικοποίηση της πόλης, που θέλει την Αθήνα μια τουριστικοποιημένη και «καθαρή» «πρωτεύουσα της τέχνης του δρόμου». Οι πολιτικές παρεμβάσεις, όμως, όπως τα κομμάτια που σχολιάζονται στο βιβλίο, εκφράζουν αντιστάσεις γιατί, πέρα από το «λέρωμα» των τοίχων, αποτελούν μέρος ευρύτερων κινημάτων και διεκδικήσεων. Έτσι, καταφέρνουν να δημιουργήσουν τις συνθήκες ανάπτυξης κριτικής, λόγων και συζητήσεων, που υποσκάπτουν τους κυρίαρχους λόγους στη δημόσια σφαίρα, τροφοδοτώντας με εικόνες και νοήματα το φαντασιακό της πολιτικής διεκδίκησης. (Π. Καραθανάσης)

Μία προσωπική προσέγγιση στο φωτογραφικό έργο άλλων, ένας σχολιασμός πάνω στις εντυπώσεις που ο κάθε Φωτογράφος αφήνει να δημιουργηθούν, στις εικασίες που κατασκευάζει προκαλώντας το δημόσιο ενδιαφέρον με την προτεινόμενη φωτογραφία του. 

Πρόλογος: Ανδρέας Ζαχαράτος

Έκδόσεις ΔΕΣΜΟΣ, Μάρτιος 2019 ISBN:978-618-5046-33-0

43 φωτογράφοι, 50 φωτογραφίες, 190 σελίδες, μέγεθος 21×14.

Η παρουσίαση του βιβλίου θα γίνει στις 17.5.2019 ώρα 20.00, στην Gallery iFocus, στη στοά της Όπερας, Ακαδημίας 57 και Ιπποκράτους 13, Αθήνα.

Ομιλητές:

• Ιουλία Λαδογιάννη, Καθηγήτρια Φωτογραφίας BA (Hons) Photography and Fine Art Msc Mouseology
• Γιάννης Μπασκόζος, Δημοσιογράφος, Συγγραφέας
• Τάσος Παπαδόπουλος, Καθηγητής Φωτογραφίας BA (Hons) Photography and Fine Art Msc Cultural Managment
• Alex Papaioannou (Άλεξ Παπαιωάννου), Φωτογράφος, Ανθρωπολόγος, Καθηγητής Φωτογραφίας, Πανεπιστήμια Ουψάλας, Στοκχόλμη

Στις 21 Αυγούστου του 2017 γέρασα. Ήταν η μέρα που διαπιστώθηκε μια ασθένεια που την άκουγα πρώτη φορά χωρίς να ξέρω ότι είναι μια “ποιητική” έκφραση ενός είδος καρκίνου.
Όταν διάβασα σχετικά είχα ξεκινήσει ήδη θεραπείες στο Ογκολογικό Τμήμα του Νοσοκομείου Αλεξάνδρα. Έμαθα ότι Δ/ντής ήταν κάποιος κύριος Δημόπουλος, που ήταν και Πρύτανης του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Αθηνών.
Στο Ογκολογικό Τμήμα δουλεύουν πολλοί γιατροί και μοιράζονται/ χρεώνονται τους ασθενείς. Ο δικός μου γιατρός ήταν υπέροχος, αλλά το ίδιο λέγανε και άλλοι ασθενείς για τον δικό τους γιατρό, κάτι που σήμαινε ότι το Τμήμα πάει καλά αφού δεν ακούς παράπονα ακόμη και από δύστροπους.
Μπήκα στην διαδικασία της “καρέκλας”, του καθετήρα, των φαρμάκων υπό μορφή ορού, των ενέσεων, των χαπιών και των αντιδράσεων που προκαλούσαν όλα αυτά. Το πρώτο που πρόσεξα μέσα σε όλο αυτό το μελίσσι ήταν η οργάνωση και το κέφι του νοσηλευτικού προσωπικού, που ήταν κοπέλες, εκτός μιας εξαιρέσεως, και το κυριότερο ότι όλες ήταν πολύ όμορφες σε σημείο να μετριάζεται ο φόβος από τις βελόνες.
Στην καρέκλα έμενα πολλές φορές τρεις και τέσσερις ώρες και μοιραία σκεπτόμουν τις νέες εμπειρίες και προσπαθούσα να μετριάσω τις φοβίες μου. Τότε αποφάσισα να κάνω ένα λεύκωμα και να το αφιερώσω σε όλους αυτούς που με κράτησαν στη ζωή, όπως και εκατοντάδες άλλους ασθενείς.
Πολλά ακούγονται για τα Δημόσια Νοσοκομεία, αλλά εγώ το μόνο που μπορώ να πω είναι “αλλοίμονο αν δεν υπήρχαν” και επί πλέον ότι τα λίγα παρατράγουδα που ακούγονται δεν πρέπει να μας επηρεάζουν γιατί η υψηλή ποιότητα γνώσεων των γιατρών και νοσηλευτών, στην πλειοψηφία τους, είναι δεδομένη. Υπάρχουν ίσως διοικητικές ελλείψεις διαδικαστικού τύπου, αλλά αυτές είναι οι παθογένειες ευρύτερα στον δημόσιο τομέα.

Έτσι προέκυψε το παρόν Λεύκωμα.
Το λεύκωμα αυτό είναι η συνέχεια του προηγουμένου με σχεδόν τον ίδιο τίτλο, γιατί περιλαμβάνει φωτογραφίες μετά το 1978 και μέχρι το 2000, και όλες με αναλογική φωτογραφία. Είναι φωτογραφίες από τα ταξίδια μου στην Ελλάδα που διαρκώς έκανα όταν έβρισκα ευκαιρία από τις υποχρεώσεις μου ως εργαζόμενος.

Φ. Καζάζης

Η Έκθεση φωτογραφιών κι η παρουσίαση του λευκώματος θα γίνει στον Πολιτισμικό Οργανισμό Γαλαξία, της κεντρικής πλατείας της Νέας Σμύρνης, την ερχόμενη Τετάρτη 10/4 στις 19:00. 
Ο ΓΑΛΑΞΙΑΣ βρίσκεται μόλις 50 μέτρα από τη στάση «Πλατεία του Τραμ» κοντά στο Polis Parking.

Στο προλογικό σημείωμά του ο Φώτης Καζάζης γράφει:

Το χαρακτηριστικό της φωτογραφικής μου δουλειάς είναι η καταγραφή εκδηλώσεων και εκφράσεων των ανθρώπων. Στο πρώτο λεύκωμα, που εκδόθηκε πριν πέντε χρόνια, είχα φωτογραφίες της περιόδου 1968-1977.

Το νέο λεύκωμα με παραπλήσιο τίτλο αναφέρεται στην περίοδο 1978-2000.

Όλες οι φωτογραφίες είναι με φιλμ, αφού τότε δεν είχαν αρχίσει οι εφαρμογές της ψηφιακής τεχνολογίας, η οποία σαν λαίλαπα σάρωσε τα μέχρι τότε κατακτηθέντα της αναλογικής φωτογραφίας, τόσο στην λήψη όσο και στην αναπαραγωγή των φωτογραφιών, με εκτύπωση σκοτεινού θαλάμου.

Τότε δεν πίστευα ότι θα μπορούσε ποτέ η νέα τεχνολογία να ξεπεράσει την γοητεία του φιλμ, και όμως έγινε. Συνέχισα να κάνω λήψεις με φιλμ μέχρι το 2005. Σαν ρομαντικός τύπος άργησα να υιοθετήσω την νέα τεχνολογία, ειδικά σε αυτόν τον τομέα γιατί ακριβώς ήμουνα καλός στην τεχνολογία της αναλογικής δημιουργίας, κυρίως στο ασπρόμαυρο φιλμ και στην εκτύπωση φωτογραφιών στον σκοτεινό θάλαμο. Ο σκοτεινός θάλαμος ήταν για μένα “ιερός “ χώρος. Τον έφτιαξα με μεράκι στο μεσοπάτωμα της πολυκατοικίας που έμενα. Ήταν άνετος, περίπου 12 τετρ. μέτρα, με παράθυρο φωτοστεγανό, με καλοριφέρ, με aircondition, με πλήρη ηλεκτρολογική και υδραυλική εγκατάσταση. Είχε ψυγείο για τα χημικά και όχι μόνο, καφετιέρα, και πλήρες συγκρότημα ήχου με ενισχυτή, ραδιόφωνο, κασετόφωνο και ηχεία. Είχα δύο συρτάρια γεμάτα κασέτες.

Άφησα τελευταίο τον φωτογραφικό μου εξοπλισμό που αποτελείτο από δύο BESSELER, 6χ9 και 10χ12,5 και πληθώρα tanks για εμφάνιση φιλμ, και λεκάνες όλων των μεγεθών.

Είχα όλα τα χημικά (σκόνες) για την παραγωγή χημικών επεξεργασίας, όπως εμφάνιση,στερέωση, ξεπλυμάτων (stop bath) και άλλα. Στον σκοτεινό θάλαμο περνούσα τις ελεύθερες ώρες μου, ειδικά τα σαββατοκύριακα. Ώρες ατελείωτες αυτοσυγκέντρωσης με μουσική που ξεκινούσε με το που έμπαινα. Από εκεί πέρασαν δεκάδες μαθητές από τις σχολές που δίδασκα και ήθελαν να δουν ή να μάθουν.

Με τόσες δραστηριότητες πώς να εγκαταλείψεις κάτι που αγαπάς και γνωρίζεις καλά και να μεταπηδήσεις στη ψηφιακή τεχνολογία? Και όμως έγινε και αυτό, χωρίς ποτέ να ξεχάσω την αναλογική φωτογραφία. Για αυτό φωτογραφίζω ακόμη και με φιλμ, το οποίο εμφανίζω αλλά δεν τυπώνω. Τα εμφανισμένα φιλμ τα σκανάρω και μετά τα τυπώνω με printer.

Όλες οι φωτογραφίες που υπάρχουν στο λεύκωμα αυτό, αλλά και σε πολλά προηγούμενα, είναι από σκαναρισμένα φιλμ του αρχείου μου. Πιο συγκεκριμένα σκανάρισα όλο μου το αρχείο, περίπου 100.000 αρνητικά που είχα από το 1961. Σε αυτά πρέπει να προστεθούν και Slides, τα οποία ήδη είχαν αρχίσει να χαλάνε καθώς και τα έγχρωμα φιλμ που είχα. Εκεί φάνηκε η κακή ποιότητα των φωτογραφικών εργαστηρίων. Τα μόνα Slides που έμειναν σχεδόν αναλλοίωτα ήταν τα Kodakchrome.

Πολλή δουλειά, με πολύ μεράκι, αλλά με αυτά πέρασα καλά και ευχάριστα τις ελεύθερες ώρες μου μετά την συνταξιοδότησή μου.

Οι φωτογραφίες στο λεύκωμα παραθέτονται γεωγραφικά από Βορά προς Νότο, δηλαδή από Μακεδονία μέχρι Κρήτη. Αυτήν την περίοδο δεν φωτογράφισα πολύ την Ελλάδα, ή τουλάχιστον όπως θα ήθελα με τις σκέψεις του σήμερα. Γιατί, προτίμησα ταξίδια στο εξωτερικό που σε συνεπήραν, αλλά ο τόπος μας είναι ατελείωτος κι αξεπέραστος. Όλοι οι τόποι είναι υπέροχοι και αξίζει να ταξιδεύεις, αλλά όσο μεγαλώνεις τόσο πιο πολύ αγαπάς τον τόπο σου.

Σήμερα με την ευκολία των μηχανών και των κινητών, καθώς και τις εύκολες προσβάσεις σε όλα τα μέρη της Ελλάδας, παράγονται εκατομμύρια φωτογραφίες και δεν μπορεί παρά ένα σημαντικό ποσοστό να είναι πολύ καλές.

Εκείνο, λοιπόν, που με κάνει να δείχνω αυτές τις φωτογραφίες είναι το ότι έγιναν πολλά χρόνια πριν και διεγείρουν μνήμες.

Όλοι στα σπίτια μας έχουμε οικογενειακές φωτογραφίες, που όταν τις βλέπουμε αμέσως ταξιδεύουμε στο παρελθόν. Αυτό συμβαίνει και με τις δικές μου φωτογραφίες όταν τις κοιτάζω.

∆ρουν καταλυτικά στην διέγερση αναμνήσεων και νοσταλγικών συναισθημάτων.

Αυτά τα συναισθήματα προσπαθώ να μοιραστώ μαζί σας με το λεύκωμα αυτό.

ΦΩΤΗΣ ΚΑΖΑΖΗΣ

Info:

Ο Φώτης Καζάζης γεννήθηκε το 1943 στη Ν. Σμύρνη. Το 1953 μπαίνει για πρώτη φορά σε σκοτεινό θάλαμο στο φωτογραφείο του θείου του Α. Βερβέρη που εκείνη την εποχή ήταν ένας από τους καλύτερους Έλληνες φωτογράφους. Σ’ αυτό το χώρο γοητεύθηκε και αποφάσισε να ασχοληθεί με τη φωτογραφία. Το 1954 απόκτησε την πρώτη του μηχανή από βακελίτη. Το 1958 ξεκίνησε να εμφανίζει και να τυπώνει φωτογραφίες μονόχρωμες. Το 1961 απόκτησε μία Rollei Flex με την οποία κάνει τις πρώτες καλές φωτογραφικές δουλειές. Το 1962 μπήκε στο Πανεπιστήμιο Αθηνών στο Φυσικό. Ακολουθεί μεταπτυχιακά στην Ανωτάτη Εμπορική (ΑΣΟΕ). Τα χρόνια που ακολουθούν απασχολείται με τη φωτογραφία παράλληλα με την επαγγελματική του καριέρα ως φυσικός. Το 1976 συνεργάζεται με το Πελοποννησιακό Λαογραφικό Ίδρυμα για τη φωτογράφηση των Πομάκων της Θράκης. Την ίδια χρονιά κάνει την πρώτη του έκθεση στην αίθουσα του Κινήματος για τον Πολιτισμό και την Ειρήνη. Στα εγκαίνια ο Μ. Θεοδωράκης παίζει στο πιάνο τα “Λυρικά” παρουσία του Τάσου Λειβαδίτη. Συμμετέχει για πρώτη φορά σε διαγωνισμό του ΕΟΤ όπου παίρνει δυο 3α βραβεία και δυο επαίνους καθώς και 10 αναρτήσεις. Γίνεται μέλος της Ε.Φ.Ε. και από τότε συνεχίζει και έφθασε να είναι Επίτιμος Πρόεδρος. Το διάστημα 1977-1979 συμμετέχει σε πολλές ομαδικές εκθέσεις στην Ελλάδα και το εξωτερικό. Το 1979 επιλέγεται να φωτογραφίσει μαζί με έναν ακόμη Έλληνα φωτογράφο την Κύπρο. Παράλληλα δύο Κύπριοι φωτογράφοι φωτογραφίζουν την Ελλάδα. Με τις φωτογραφίες γίνονται εκθέσεις και στα δύο κράτη. Το 1985 επιλέγεται να εκπροσωπήσει την Ελλάδα σε φωτογραφική εβδομάδα στη Φιλιππούπολη της Βουλγαρίας. Αποκτά τον τίτλο AFIAP (καλλιτεχνική διάκριση) της Διεθνούς Καλλιτεχνικής Ομοσπονδίας (FIΑΡ). Απασχολείται με την εκπαίδευση φωτογραφίας σε σχολές ελευθέρων σπουδών κάτι που κάνει μέχρι σήμερα. Το 1986 έκανει έκθεση στη Φιλιππούπολη. Απασχολείται με φωτογραφία θεάτρου. Συνεργάζεται με το Ίδρυμα Γουλανδρή Χορν με φωτογραφική δουλειά και έκθεση. Τη χρονιά 1988-89 κάνει έκθεση στο Βέλγιο και στην Κύπρο, (Πύλη Αμμοχώστου). Το διάστημα 1990-2007 έχει έντονη φωτογραφική δραστηριότητα με εκθέσεις, παρουσιάσεις, διδασκαλία, έκδοση φωτογραφικών λευκωμάτων, αποστολές σε διάφορα κράτη. Κλήθηκε τρεις φορές στην Κίνα όπου με άλλους φωτογράφους διαφόρων κρατών φωτογράφισαν διάφορες επαρχίες και παρουσίασαν εκθέσεις με τις δουλειές τους. Ζει και εργάζεται στην Αθήνα με αμείωτο ενδιαφέρον για τη φωτογραφία και τη διδασκαλία, ειδικά μετά τη συνταξιοδότησή του. Στόχος του είναι η έκδοση λευκωμάτων με φωτογραφίες που τόσα χρόνια έκανε.

την Τετάρτη 27 Φεβρουαρίου στις 18:00

στο Polis Art Cafe (Πεσμαζόγλου 5 Αίθριο Στοάς Βιβλίου)

Για το βιβλίο θα μιλήσουν:

Γιώργος Σταματόπουλος, δημοσιογράφος, συγγραφέας

Κυριακή Μπεϊόγλου, δημοσιογράφος, συγγραφέας

Στο μουσικό μέρος:
 Κώστας Παπακωστόπουλος, κιθάρα, Θανάσης Σοφράς κονταμπάσο, Χρυσούλα Κεχαγιόγλου, τραγούδι


Λίγα λόγια για το βιβλίο:


Κυκλοφόρησε το έβδομο κατά σειρά φωτογραφικό λεύκωμα του Βασίλη Κολτούκη από τις εκδόσεις Μετρονόμος με τίτλο «Γράμμα από την Αλεξάνδρεια».


Πρόκειται για μια ταξιδιωτική αφήγηση με 82 ασπρόμαυρες φωτογραφίες που πραγματοποίησε κατά την διαμονή του στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου. 
Ο φωτογράφος φιλοδοξεί να αποδώσει περισσότερο την αίσθηση της πόλης, τον εύθραυστο ερωτισμό και την γοητεία που ασκεί επάνω του ο κόσμος της, έτσι όπως διαχέεται στους δρόμους, στα σπίτια, στους σταθμούς, στα καφενεία της Αλεξάνδρειας.


Η έκδοση είναι δίγλωσση (ελληνικά και αγγλικά) και συνοδεύεται από επτά ποιήματα του Κ. Π. Καβάφη και τρεις carte postal σ´ ένα ταχυδρομικό φάκελο.


Το λεύκωμα κυκλοφορεί σε περιορισμένο αριθμό αντιτύπων, μέσα σ’ ένα γιαπωνέζικο φάκελο με αυθεντικά γραμματόσημα της Αιγύπτου και είναι υπογεγραμμένο και αριθμημένο από τον Βασίλη Κολτούκη

Info:

διαβάστε εδώ τη συνέντευξη του Β. Κολτούκη  στο photologio και δείτε το 4+1

Kυκλοφόρησε στα κεντρικά βιβλιοπωλεία (Πρωτοπορία, Πολιτεία, Ιανός, Book +plus και στον Ευριπίδη) το έβδομο κατά σειρά φωτογραφικό λεύκωμα του Βασίλη Κολτούκη από τις εκδόσεις Μετρονόμος με τίτλο “Γράμμα από την Αλεξάνδρεια”.

Είναι μια ταξιδιωτική αφήγηση με 82 ασπρόμαυρες φωτογραφίες που πραγματοποίησε ο Βασίλης Κολτούκης κατά την διαμονή του στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου.

Ο φωτογράφος φιλοδοξεί να αποδώσει περισσότερο την αίσθηση της πόλης, τον εύθραυστο ερωτισμό και την γοητεία που ασκεί επάνω του ο κόσμος της, έτσι όπως διαχέεται στους δρόμους, στα σπίτια στους σταθμούς, στα καφενεία της Αλεξάνδρειας.

Η έκδοση συνοδεύεται από επτά ποιήματα του Κ.Π.Καβάφη και είναι δίγλωσση: ελληνικά και αγγλικά.
Επίσης περιέχει 3 carte postal σ´ένα ταχυδρομικό φάκελο.

Το βιβλίο κυκλοφορεί σε περιορισμένο αριθμό αντιτύπων και είναι υπογεγραμμένο και αριθμημένο.
Το λεύκωμα πωλείται μέσα σ’ενα γιαπωνέζικο φάκελο με αυθεντικά γραμματόσημα της Αιγύπτου.

Info:

Διαστάσεις 17Χ23 cm
130 σελίδες
Τιμή 28 ευρώ
ISBN 978-618-5339-17-3