Είναι αρκετά σαφές

Πως δεν υπάρχουν στη σελήνη κάτοικοι

Πως οι καρέκλες είναι τραπέζια
Πως οι πεταλούδες είναι άνθη σε αέναη κίνηση
Πως η αλήθεια είν’ ένα λάθος συλλογικό

Πως το πνεύμα πεθαίνει μαζί με το κορμί

Είναι αρκετά σαφές
Πως οι ρυτίδες δεν είναι ουλές.

Γράμματα του ποιητή που κοιμάται σε μία καρέκλα – Nicanor Parra (μτφ. Αργύρης Χιόνης)

Κάτοικε τοῦ ὀνείρου
μαζεύω τὴ φωνή μου ἀπὸ κάθε ἄκρη
καὶ τὸ ὑπόλειμμά της αὐτὸ στὴ σινδόνη τῶν δέντρων
κ᾿ ἐκεῖνο κεῖ ψηλὰ στὸ σκουριασμένο βράχο
ὅπου ὀργίζεται ὁ γερο-κόρακας
συγκεντρώνομαι
γιὰ τὴ μεγάλη ἀποκάλυψη
ρίχνω στὸν ἄνεμο μακρόσυρτη ἀγάπη:
Τὴν θέλω ἐγὼ τὴν ἀπελπισία μου
δὲν τὴν ἀνταλλάσσω μὲ θαλπωρὴ ἄλλη
ἔχασα.
Μὰ χάνουν καὶ τ᾿ ἄνθη
τ᾿ ἄνθη ἀνοίγουν τὸ μοναδικὸ παράθυρο…
Κάλλιο νὰ πλανηθεῖ ὁ χαρταετός μου
δὲ θέλω πιὰ ν᾿ ἀγγίξω τὰ χρώματά του
κλείνω τὰ μάτια μου γιὰ νὰ δῶ.
Εἶναι ἡ φωνὴ ποὺ μὲ διασχίζει
κι ἄλλοτε ποὺ χτυπᾷ στὸν ἄκμονα
χίλιες φορές.
Εἶναι ἡ φωνὴ ἀπὸ ἕνα βάθος:
Γιὰ πάντα νὰ μὴν ἔχεις
τίποτα γιὰ τ᾿ ἀληθινὰ χέρια
μονάχος
ἀνήμπορος ἐκστατικὸς
σ᾿ αὐτὴ τὴν ἄξαφνη γιορτὴ τοῦ δευτερολέπτου
ποὺ παραδίδεται ὁ κόσμος.

Γαλάζια σπλάγχνα – Νίκος Καρούζος, Τα Ποιήματα

… Ανάμεσα στα δάχτυλά μου
και στη σάρκα σου,
όσο σφιχτά κι αν σε κρατώ,
τρυπώνει ο χρόνος.

«Εκδοχές του τέλους» – Αργύρης Χιόνης

[…] Θέλω να φύγω μαζί μας, θέλω να φύγω μαζί σας,
Με όλους εσάς μαζί,
Παντού όπου πηγαίνετε!
Τους κινδύνους σας θέλω μπροστά μου να βρω,
Στο πρόσωπό μου, τους ανέμους να νιώσω,
Αυτούς, που το δικό σας γέμισαν ρυτίδες,
Το αλάτι της θάλασσας, που τα χείλη σας φίλησε, να φιλήσω
Στη δουλειά σας το χέρι μου να βάλω,
Τις καταιγίδες σας να μοιραστώ,
Και σαν κι εσάς, σε πανέμορφα λιμάνια να φτάσω!
Τον πολιτισμό, όπως κι εσείς, πίσω μου να αφήσω!
Μαζί σας κάθε ίχνος ηθικής να χάσω!
Στʼ ανοιχτά να νιώσω την ανθρωπιά μου νʼ αλλάζει!
Τις θάλασσες του Νότου μαζί σας να πιω,
Άγρια πράγματα νέα, νέες της ψυχής επαναστάσεις,
Νέες φωτιές πυρηνικές στο ηφαιστειακό μου πνεύμα!
Να φύγω μαζί σας, νʼ απογυμνωθώ-εμπρός, ουστ!-
Απʼ τα πολιτισμένα ρούχα μου, τα ήθη τα χρηστά,
Τον έμφυτό μου φόβο για τις φυλακές,
Την ήσυχη ζωή μου,
Την καθιστική, τη στατική, την προσεγμένη, την κανονική!
Στη θάλασσα, στη θάλασσα, στη θάλασσα, στη θάλασσα,
Αχ!Στη θάλασσα, στον άνεμο, στα κύματα, τη ζωή μου
Να πετάξω!

F. Pessoa/Alvaro de Campos, «Θαλασσινή Ωδή» (μετφρ.: Μαρία Παπαδήμα)

Για τον ερωτισμό της καθημερινότητας…

Η Χριστίνα Σοροβού γεννήθηκε το 1973. Σπούδασε Πληροφορική στο Πανεπιστήμιο Μακεδονίας στη Θεσσαλονίκη. Τώρα ζει και εργάζεται στην Αθήνα. Το 2008 παρακολούθησε το Σεμινάριο του Πλάτωνα Ριβέλλη για την Δημιουργική Φωτογραφία, με το οποίο εξοικειώθηκε με τον κόσμο της φωτογραφίας. Από τότε είναι μέλος του φωτογραφικού κύκλου. Το έργο της έχει παρουσιαστεί σε πολλές ομαδικές και ατομικές εκθέσεις.

Το προφίλ της Χριστίνας στο facebook www.facebook.com/Christina-Sorovou και το προσωπικό της website https://www.sorovou.com/

Με πολύ μεγάλη χαρά η Φωτογραφική Λέσχη Λιβαδειάς στα πλαίσια των εκδηλώσεων του “Μήνα Φωτογραφίας 2018” φιλοξενεί την έκθεση “Διάλογοι” της Χριστίνας Σοροβού.

Από Παρασκευή 11 Μαΐου έως Κυριακή 20 Μαΐου στο ισόγειο του Νερόμυλου – Αίθουσα 2 Έκθεση της Χριστίνας Σοροβού με θέμα: “Διάλογοι”

Σε μια απόπειρα επικοινωνίας μεταξύ εξωτερικού και εσωτερικού περιβάλλοντος, οικείοι χώροι και πρόσωπα συνομιλούν με το άγνωστο των εξωτερικών χώρων επιχειρώντας να συναντηθούν. Οι διάλογοι αυτοί αποτυπώνονται σε μια κοινή φωτογραφική συλλογή.

Εγκαίνια: Παρασκευή 11 Μαΐου στις 19:30
Διάρκεια: Παρασκευή 11 Μαΐου έως Κυριακή 20 Μαΐου
Χώρος: Ισόγειο του Νερόμυλου – Αίθουσα 2 (Πηγές Κρύας, Λιβαδειά)

Ιστοσελίδα Χριστίνας Σοροβού: www.sorovou.com

Η Φωτογραφική Λέσχη Λιβαδειάς γιορτάζει με πολύ μεγάλη χαρά τον τυχερό της 13ο χρόνο λειτουργίας και γεμίζει όλο τον Μάιο την πόλη με εικόνες περίεργες, εικόνες μεγάλων δημιουργών, τόσο διαφορετικές μεταξύ τους αλλά και τόσο συμπληρωματικές που αναζητούν το βλέμμα του θεατή να ανακαλύψει τους κρυφούς δεσμούς που δημιουργεί η τέχνη της φωτογραφίας ανάμεσα τους.
Πέντε εκθέσεις, πέντε ξεχωριστοί κόσμοι, πέντε κατασκευασμένοι κόσμοι με κέντρο πάντα τον άνθρωπο και την μορφή του, την περιπέτεια του.

Παρασκευή 4 έως Πέμπτη 10 Μαΐου
Έκθεση της ΦΛΛ στο Ισόγειο του Νερόμυλου με θέμα: “Μια Αδιόρατη Παρουσία“.
Η συλλογική δουλειά των μελών της Λέσχης μας βασισμένη πάνω στον προβληματισμό που αφήνει η θολή ανάμνηση της ανθρώπινης παρουσίας και τον ρόλο της Φωτογραφικής τέχνης στην αναπαράσταση της.
Εγκαίνια Παρασκευή 4 Μαΐου στις 19:30

Παρασκευή 11 Μαΐου έως Πέμπτη 17 Μαΐου
Έκθεση του PolKurucz – kolorcollective στη Νεροτριβή με θέμα: “TheZONEproject” με την ευγενική χορηγία του Antiparos International Photo Festival
Το “ZONEproject” ξεκίνησε το 2015 από τον Γάλλο φωτογράφο PolKurucz και την κολεκτίβα KolorArt από την Βραζιλία. Είναι μια σειρά από φωτογραφίες που η καθεμία ορίζεται από ένα ξεχωριστό σχέδιο και μήνυμα. Η φωτογράφιση έγινε στο στούντιο της κολεκτίβας στην καρδιά του Ρίο ντε Τζανέιρο σε ένα αποκαλυπτικό προαστιακό περιβάλλον όπως αυλές, γέφυρες και άλλα χαρακτηριστικά σημεία. Το πρότζεκτ όλο είναι εμπνευσμένο από πραγματικά κοινωνικά θέματα, την Βραζιλιάνική ντραγκ σκηνή, τους ντόπιους σχεδιαστές μόδας και καλλιτέχνες.
Εγκαίνια Παρασκευή 11 Μαΐου στις 19:30

Παρασκευή 11 Μαΐου έως Κυριακή 20 Μαΐου
Έκθεση του Λουκά Βασιλικού στο ισόγειο του Νερόμυλου – Αίθουσα 1 με θέμα: “Uncanny”
Εγκαίνια Παρασκευή 11 Μαΐου στις 19:30

Παρασκευή 11 Μαΐου έως Κυριακή 20 Μαΐου
Έκθεση της Χριστίνας Σοροβού στο ισόγειο του Νερόμυλου – Αίθουσα 2 με θέμα: “Διάλογοι“.
Σε μια απόπειρα επικοινωνίας μεταξύ εξωτερικού και εσωτερικού περιβάλλοντος, οικείοι χώροι και πρόσωπα συνομιλούν με το άγνωστο των εξωτερικών χώρων επιχειρώντας να συναντηθούν.
Οι διάλογοι αυτοί αποτυπώνονται σε μια κοινή φωτογραφική συλλογή.
Εγκαίνια Παρασκευή 11 Μαΐου στις 19:30

Παρασκευή 18 Μαΐου έως Κυριακή 27 Μαΐου
Έκθεση των Lily, Κωστή Αργυριάδη και Τάνιας Καμίδου της φωτογραφικής ομάδας STUDIOTESSERA σε επιμέλεια του Στράτου Καλαφάτη στη Νεροτριβή με θέμα: “3 Φωτογράφοι 3 αφηγήσεις από τη Θεσσαλονίκη”
Τρεις ιδιαίτερα ταλαντούχοι νέοι φωτογράφοι από τη Θεσσαλονίκη. Τρεις φωτογραφικές
αφηγήσεις πολύ διαφορετικές μεταξύ τους, με μεγάλη τόλμη και αλογόκριτη ελευθερία γύρω από το
σώμα, τη σεξουαλικότητα, το τραύμα, τα δύσκολα προς διαπραγμάτευση συναισθήματα και τη
μετριότητα του αισθητικού ερεθίσματος στη σύγχρονη πόλη. Τρεις δουλειές στην πρώτη γραμμή του
διεθνούς διαλόγου γύρω από τη σημερινή φωτογραφία

Σάββατο 26 Μαΐου – Κεντρική Εκδήλωση
Στο συνεδριακό κέντρο ” Χρήστος Παλαιολόγου” ομιλία – συζήτηση με προσκεκλημένο τον Στράτο Καλαφάτη και τους φωτογράφους και θέμα “Η έντυπη Περιπέτεια της Φωτογραφίας” με αφορμή την ανατρεπτική πρόταση των εκδόσεων “ΑΓΡΑ” που συνοδεύει την έκθεση.

Website Φωτογραφικής Λέσχης Λιβαδειάς www.fotolesxilivadias.gr

Η Χριστίνα Σοροβού γεννήθηκε το 1973, στο Καινούργιο Αιτωλοακαρνανίας όπου και έζησε μέχρι τα δεκαοκτώ, όταν έφυγε για να σπουδάσει Εφαρμοσμένη Πληροφορική στη Θεσσαλονίκη. Από εκεί ταξίδεψε και έμεινε στη Λισαβόνα για μερικά χρόνια, ύστερα λίγο λιγότερα στην Πάρο και σήμερα ζει και εργάζεται, ως εκπαιδευτικός, στην Αθήνα. Είναι μέλος του Φωτογραφικού Κύκλου από το 2008 και μητέρα δύο παιδιών.
Φωτογραφίες της έχουν, μεταξύ άλλων, παρουσιαστεί στο Μουσείο Μπενάκη (Ομαδική έκθεση του Φωτογραφικού Κύκλου με θέμα «Οικογένεια»), στην Ελληνοαμερικανική Ένωση (Έκθεση με θέμα “Φωτογραφικά Ζεύγη”, μαζί με το Λουκά Βασιλικό ), στη Bienalle Σαντορίνης, στο Νερόμυλο Λιβαδειάς (Ατομική έκθεση με θέμα «στο Μεταίχμιο» στο πλαίσιο του μήνα Φωτογραφίας) και στο Φεστιβάλ Αντιπάρου.

Δημοσιεύσεις
2012: The grey magazine | Φωτογραφικά Λευκώματα
2012:  Χριστίνα Σοροβού – Λουκάς Βασιλικός: Αντιθετικές συγγένειες
Web site: http://sorovou.com/

Θυμηθείτε τη συνέντευξη που μας έδωσε η Χριστίνα στο Photologio.gr

Χριστίνα Σοροβού: “Η φωτογραφία είναι παντού. Μπορεί να υπάρξει ακόμα και σε ένα άδειο δωμάτιο…”

Χριστίνα, βλέποντας για πρώτη φορά τις εικόνες σου, το Νοέμβριο του 2013 σε μία από τις  «Πέμπτες» του Κύκλου στο Μ. Μπενάκη, ενθουσιάστηκα. Εικόνες που ξεπηδούν από την καθημερινότητα, όμως δοσμένες με αγάπη, νοσταλγία και γεμάτες συναίσθημα.
Σε ευχαριστώ θερμά καταρχάς που δέχτηκες να μας μιλήσεις για τη φωτογραφία. Ξέρω ότι ενώ οι εικόνες σου έχουν στολίσει κατά καιρούς πολλούς τοίχους εκθέσεων, αποφεύγεις να μιλάς, μιας και οι φωτογραφίες σου «μιλούν» από μόνες τους.

Πότε ξεκίνησε το ταξίδι σου στη φωτογραφία και τι ήταν αυτό που σε οδήγησε στο να θες να «φυλακίζεις» τις εικόνες που περνούν από τα μάτια σου;
Ξεκίνησε εντελώς απροσδόκητα το 2008, όταν γυρίζοντας από την Πάρο όπου έμενα για δύο χρόνια, αναζητούσα έναν τρόπο να κάνω πιο υποφερτή την επιστροφή μου στην τερατώδη, όπως μου φαινόταν τότε, πρωτεύουσα.

Το 2008 αποφασίζεις να παρακολουθήσεις τα μαθήματα του Φωτογραφικού Κύκλου. Ήταν μια κομβική φωτογραφική απόφαση για τη συνέχεια σου φωτογραφικά, θεωρώ. Τι άλλαξε στον τρόπο που προσεγγίζεις τις εικόνες σου μετά τον Κύκλο;
Ουσιαστικά ξεκίνησα τη φωτογραφία παράλληλα με τα μαθήματα στο Φωτογραφικό Κύκλο. Πρόκειται λοιπόν για μια κομβική απόφαση στη ζωή μου γενικότερα. Τα μαθήματα μου πρόσφεραν τις φωτογραφικές βάσεις αλλά και τη δυνατότητα να συναναστραφώ ανθρώπους που αποτελούν μέχρι σήμερα πολύ σημαντικό κομμάτι στη ζωή μου.

Οικογένεια, ευθύνες, έλλειψη χρόνου. Για πολλούς αυτό λειτουργεί ανασταλτικά στη φωτογραφική τους δημιουργία. Εσύ αποφασίζεις να δημιουργήσεις μέσα από τις δυσκολίες αυτές. Το οικογενειακό σου περιβάλλον, τα παιδιά σου παίρνουν ενεργό ρόλο στις φωτογραφίες σου. Πόσο διαφορετική είναι αυτού του είδους η φωτογραφία;
Δεν πρόκειται για άλλου είδους φωτογραφία. Αυτό που άλλαξε ουσιαστικά ήταν η θεματολογία και όχι ο τρόπος που φωτογραφίζω.

Οι συνθήκες πολλές φορές αναγκάζουν το/τη φωτογράφο να βρίσκει δημιουργικές διεξόδους ακόμα κι αν περιορίζεται είτε από το χώρο είτε από το χρόνο. Ο Κερτέζ όταν πια αναγκάστηκε να περνάει όλο του το χρόνο σε ένα διαμέρισμά, κατάφερε, είτε από το μπαλκόνι του, είτε χρησιμοποιώντας στοιχεία της οικίας του, να μας χαρίσει εξαιρετικά κάδρα. Τελικά, η ανάγκη έκφρασης είναι τόσο δυνατή που θα βρει τις διεξόδους της;
Θεωρώ ότι ο χρόνος μπορεί να είναι ένα ζήτημα, ο χώρος όμως όχι. Ο περιορισμένος χρόνος σημαίνει ίσως λιγότερη δουλειά και χωρίς δουλειά δε γίνεσαι καλύτερος. Ακόμα κι αν διαθέτεις τεράστιο ταλέντο, αν δεν εργαστείς μένεις πίσω, περιορίζεις  τις δυνατότητες να εξελιχθείς. Ο περιορισμένος χώρος όμως δεν είναι πρόβλημα, δεν μπορεί να είναι. Η φωτογραφία είναι παντού, το φωτογραφικό γεγονός δε βρίσκεται μόνο στο δρόμο, στο ανθρώπινο πλήθος ή στη φύση. Μπορεί να υπάρξει ακόμα και σε ένα άδειο δωμάτιο…

«Έχω έναν μεγάλο θαυμασμό για εκείνους τους φωτογράφους που προεκτείνουν την αναμνηστική φωτογραφία στο πεδίο της καλλιτεχνικής τους έκφρασης. Αυτό θέλει τόλμη και σεμνότητα. Και η Χριστίνα το πετυχαίνει με απλότητα και σοφία», γράφει για σένα ο Πλάτων Ριβέλλης.

Θα έλεγες ότι σε περιγράφει φωτογραφικά αυτή η προσέγγιση; Θα τολμούσες να βάλεις εσύ ένα τίτλο στις φωτογραφίες της Χριστίνας;
«Τόλμη, σεμνότητα, σοφία»… Δεν θα τολμούσα καν να χρησιμοποιήσω τέτοιες λέξεις για τον εαυτό μου.
Μάλλον, ούτε να βάλω έναν τίτλο στις φωτογραφίες μου. Το μόνο που θα μπορούσα να πω είναι ότι αποτελούν μια μορφή προσωπικού ημερολογίου, η καταγραφή του οποίου υπήρξε αποσπασματική, με μεγάλα διαλείμματα, τα τελευταία χρόνια. Ξεκίνησε χωρίς προφανή αρχικό στόχο αλλά στην πορεία αποτέλεσε έναν προσωπικό «οδηγό επιβίωσης».

Η φωτογραφία γεννά μια ιστορία ή γεννούν οι ιστορίες τις φωτογραφίες;
Νομίζω ισχύουν αμφότερα. Συχνά μια φωτογραφία γεννά μια ιστορία, όχι απαραίτητα την ίδια που είχε ο φωτογράφος στο μυαλό του τη στιγμή της λήψης (αν υποθέσουμε, βέβαια, ότι ο φωτογράφος έχει στο μυαλό του μια ιστορία τη στιγμή της λήψης, κάτι που σπανίως συμβαίνει κατά την άποψή μου). Σε ό,τι αφορά το δεύτερο, πιστεύω ότι και ακόμα και η τυχαία φαινομενικά λήψη, στην ουσία δεν είναι τυχαία, είναι αποτέλεσμα μιας υποσυνείδητης διεργασίας, μιας σειράς ιστοριών που έχει βιώσει ή φανταστεί ο φωτογράφος.

Εναλλάσσεσαι μεταξύ ασπρόμαυρων και έγχρωμων κάδρων ανάλογα με το τι θέλεις να δείξεις. Ξέρεις από τη στιγμή του κλικ αν θα έχει χρώμα ή όχι η τελική σου εικόνα;
Τη στιγμή του κλικ η φωτογραφία είναι έγχρωμη. Κατά τη διαδικασία της επιλογής συχνά γίνεται ασπρόμαυρη, αν και αυτό συμβαίνει όλο και λιγότερο τελευταία.

Το στοιχείο που δε λείπει από τις εικόνες σου είναι η ανθρώπινη παρουσία. Ποια στοιχεία σε ελκύουν στην ανθρωποκεντρική φωτογραφία;
Είναι αλήθεια ότι σπανίως σηκώνω τη μηχανή αν στο κάδρο δεν υπάρχει ανθρώπινη παρουσία ή κάτι που να την υπαινίσσεται. Δεν μπορώ να πω με βεβαιότητα γιατί συμβαίνει αυτό. Μ΄ ενδιαφέρουν πολύ οι άνθρωποι, με ενδιαφέρει η ενέργεια που εκπέμπουν κάθε στιγμή και που δε θα είναι η ίδια την αμέσως επόμενη στιγμή. Είναι μάλλον μια προσπάθεια να φυλακίσω αυτό το χρόνο, σα να πρόκειται, ματαίως βέβαια, να εμποδίσω έτσι την επικείμενη φθορά.

Τελικά, ποια εσωτερική σου ανάγκη καλύπτει η φωτογραφία;
Την ανάγκη επικοινωνίας με το εξωτερικό μου περιβάλλον και τον ίδιο μου τον εαυτό, ταυτόχρονα.

Καλή δημιουργική συνέχεια, Χριστίνα και να συνεχίσεις να μας χαρίζεις τα εξαιρετικά κάδρα σου.
Ευχαριστώ πολύ για τη φιλοξενία

Η Χριστίνα Σοροβού γεννήθηκε το 1973. Σπούδασε Πληροφορική στο Πανεπιστήμιο Μακεδονίας στη Θεσσαλονίκη. Τώρα ζει και εργάζεται στην Αθήνα. Το 2008 παρακολούθησε το Σεμινάριο του Πλάτωνα Ριβέλλη για την Δημιουργική Φωτογραφία, με το οποίο εξοικειώθηκε με τον κόσμο της φωτογραφίας. Από τότε είναι μέλος του φωτογραφικού κύκλου. Το έργο της έχει παρουσιαστεί σε πολλές ομαδικές και ατομικές εκθέσεις.

Το προφίλ της Χριστίνας στο facebook https://www.facebook.com/Christina-Sorovou-1829030363988085 και το προσωπικό της website https://www.sorovou.com/