Ο Albert Venturero είναι ένας street φωτογράφος και πιανίστας Jazz που περιγράφει ότι «την ίδια στιγμή που το δεξί και το αριστερό χέρι μοιάζουν αρχικά να απομακρύνονται το ένα από το άλλο, κοιτάζοντας προσεκτικά, τελικά συναντιούνται στο κυρίως θέμα», τόσο στις μουσικές συνθέσεις όσο και στις φωτογραφίες του.

Έχω διαβάσει στο βιογραφικό σου ότι χρησιμοποιείς ένα iPhone 6, μία 35mm αναλογική μηχανή… Τι σε κινητοποιεί στη φωτογραφική διαδικασία: ο προορισμός ή το ταξίδι; Ή ίσως και τα δύο; Το λέω αυτό διότι, ανάλογα με τη διαδικασία, μπορούν να ενεργοποιηθούν διαφορετικά συναισθήματα.
Τα κυριότερα κίνητρα για μένα στη φωτογραφική διαδικασία είναι τα ανθρώπινα ενδιαφέροντα και το να παρατηρώ τις στιγμές στον τρόπο ζωής των ανθρώπων/ της πόλης / της πατρίδας όπου ανήκω. Το βασικό θέμα (σκοπός) μου είναι να εξωτερικεύσω τις παρατηρήσεις μου και να δείξω τον κόσμο μέσα από την δική μου οπτική. Γι’ αυτό θα προτιμούσα να εξερευνώ τους δεύτερους και τρίτους παράλληλους δρόμους, παρά τον κεντρικό, εκεί όπου υπάρχει η πραγματική ζωή.
Το να φωτογραφίζεις με αναλογική, ψηφιακή ή φωτογραφική μηχανή κινητού έχει φυσικά τεράστια διαφορά στην προσωπική ικανοποίηση και την ποιότητα. Από τη μία, τραβάς μια φωτογραφία με ένα κατασκευαστικό αριστούργημα (M6) και από την άλλη με μια ηλεκτρονικά καλοσχεδιασμένη κάμερα κινητού. Τα αποτελέσματα στη φωτογραφία δρόμου μεταξύ της κάμερας που κυρίως χρησιμοποιώ (Fujifilm X mirrorless) και της αναλογικής M6 είναι πολύ μικρά … ειδικά μετά τις τεχνικές επεξεργασίας film που μπορώ να εφαρμόσω με τα ψηφιακά προγράμματα επεξεργασίας εικόνας LightRoom και Iridient.

Πιστεύεις ότι τα πάντα στη φωτογραφία είναι ορθά; Θα πρέπει αυτή να συνίσταται μόνο στο περιεχόμενο που χαρακτηρίζει τεχνικά τη φωτογραφία καθεαυτή, χωρίς δάνεια από άλλες τέχνες, όπως η ζωγραφική, η μουσική, η ποίηση;
Τα πάντα στη φωτογραφία δεν είναι ορθά, αλλά είναι αληθινά. Ένας φωτογράφος μπορεί να εμπλουτίσει το συναίσθημα που θέλει να εκφράσει ή το αντίστροφο. Επίσης, ένας φωτογράφος μπορεί να επηρεαστεί από πολλές τέχνες στις εικόνες του … αυτό  που του θυμίζει η σκηνή, μερικές γραμμές ποίησης που μπορούν να συνδυαστούν στο κάδρο. Ωστόσο, κατά την άποψή μου, δεν πρέπει να είναι αυτό το πρωταρχικό μέλημα. Διαφορετικά, με περιορίζει.

Στις φωτογραφίες σου υπάρχουν άνθρωποι ήρεμοι και ειρηνικοί, κατά τη δική μου αντίληψη. Έτσι τους βλέπεις ή έτσι είναι αυτή τη δεδομένη στιγμή;
Όχι απαραίτητα. Είναι στιγμιαίο, αλλά το μόνο πράγμα για το οποίο είμαι αρκετά σίγουρος, είναι ότι εκείνοι που εμπλουτίζουν τα συναισθήματα γενικότερα στα κάδρα μου, είναι οι άνθρωποι.

Το ζήτημα του ρεαλισμού στη φωτογραφική τέχνη είναι ένα ερώτημα που πρέπει να απαντηθεί;
Όσον αφορά τη δική μου φωτογραφία δρόμου, που επικεντρώνεται στο ανθρώπινο ενδιαφέρον, η απάντηση είναι ναι.

Στις φωτογραφίες σου, ακόμα κι αν υπάρχουν άνθρωποι παντού, το κάδρο συχνά απομακρύνεται από αυτούς- αυτό είναι κάτι που αγαπώ ιδιαίτερα. Πιστεύεις ότι αυτό ορίζει έναν πραγματικό φωτογράφο δρόμου;
Είναι το πώς απορροφώ το κοινό (τους παρατηρητές) στην ατμόσφαιρα της σκηνής. Μπορώ να το περιγράψω όπως όταν παίζεις πιάνο και αρχικά αισθάνεσαι το αριστερό χέρι να απομακρύνεται πολύ από το δεξί κατά τον αυτοσχεδιασμό, αλλά στο τέλος παρατηρείς ότι συναντώνται στο κυρίως θέμα.

Πότε μια φωτογραφία γίνεται τέχνη; Αυτό συμβαίνει εξ ορισμού ή εναλλακτικά μπορούμε να πούμε ότι δε γίνεται ποτέ;
Μόλις διάβασα αυτή την ερώτηση, μου φάνηκε σαν να είναι μια ερώτηση σχεδόν 100 ετών, που ποτέ δεν απαντήθηκε με σαφήνεια. Ορισμένοι πρωτοποριακοί φωτογράφοι μπορούν να αναγνωριστούν αμέσως από τις φωτογραφίες τους, με σπουδαίες συνθέσεις, σαν πίνακες ζωγραφικής. Το Light and Love της Julia Margaret Cameron (1865), τα υπέροχα τοπία του Ansel Adams με μια εξαιρετική τεχνική, κατά  την άποψη μου, είναι η τέχνη και αυτός είναι ένας καλλιτέχνης (κι άλλα τέτοια παραδείγματα μπορούν να προστεθούν). Νομίζω ότι γενικότερα η όλη δομή της αξίας είναι στην τέχνη. Και με τα σημερινά μέσα επικοινωνίας, τα πολυμέσα και την υψηλή τεχνολογία, σχεδόν οτιδήποτε μπορεί να ονομαστεί τέχνη στον σύγχρονο πολιτισμό μας.

Αγνοώντας τα ωραία ή όμορφα θέματα και εστιάζοντας στις καθημερινές σκηνές, νομίζεις ότι ο φωτογράφος δημιουργεί κάτι σαν μια φωτογραφική εκδοχή της ‘Arte Povera’, που ταιριάζει στην φωτογραφία δρόμου;
Η απάντησή μου κρύβεται στην ερώτησή σου. Νομίζω ότι ναι, μπορεί να ταιριάξει στη φωτογραφία δρόμου, όπως τα καθημερινά σκουπίδια στο δρόμο με τους ανθρώπους και τα βιομηχανικά υπολείμματα. Πολλές σκηνές μπορούν να δημιουργηθούν, αλλά δεν ξέρω αν η απάντησή μου ταιριάζει απόλυτα με την έννοια της “Arte Povera”, αφού δεν την γνωρίζω πολύ καλά.

Πιστεύεις ότι ο φωτογράφος πρέπει πρώτα να αισθανθεί κάτι και στη συνέχεια να προχωρήσει στη φωτογράφιση, ή πρέπει να το κάνει ενστικτωδώς; (Σαφώς διαχωρίζω τη συναισθηματική εμπλοκή).
Νομίζω ότι είναι και οι δύο. Αρχικά, τα πρώτα σου συναισθήματα είναι αυτά που σε οδηγούν στη σκηνή και ορίζουν τη βάση για το κάδρο. Στη συνέχεια, οι λήψεις έρχονται ενστικτωδώς κατά τη στιγμή. Για παράδειγμα, το πρώτο σου συναίσθημα και κάποιες φαντασιώσεις σε οδηγούν σε μια παραλία για να κάνεις κάποιες συνθέσεις παραλίας και να φωτογραφίσεις τη γεωμετρική θέση τριών ανθρώπων που έρχονται ενστικτωδώς και στιγμιαία, καθώς τους βλέπεις.

Η εστίαση είναι μέρος της φωτογραφίας ούτως ή άλλως, έτσι ώστε τα αντικείμενα να γίνουν μέρος της ιστορίας! Αλλά τι γίνεται με τον φωτογράφο; Πού είναι η παρουσία του σε αυτό;
Για μένα, ο πιο σημαντικός ρόλος είναι εκείνος αυτού που στέκεται πίσω από το viewfinder, αυτού που ερμηνεύει τη γενική ατμόσφαιρα και το συναίσθημα της σκηνής.

Αγαπάς τους ανθρώπους;
Απολύτως…

Γιατί φωτογραφίζεις;
Φωτογραφίζω σαν ένα είδος επικοινωνίας με τους ανθρώπους, αλλά και για να αναγνωρίσω τον εαυτό μου σε σχέση με τον δρόμο ή τον τόπο όπου βρίσκομαι …

You can read the English version of the interview here.

Το προφίλ του Albert στο Instagram: https://www.instagram.com/avlatte/

I read in your bio that you are using an iPhone 6, a 35mm film analog camera… What moves you to the photographic process: destination or voyage? Or could it be both? I say this because, depending on the procedure, different emotions can be awakened.
The main motives for the photographic process are the Human interests and to observe an instantaneous way of life of the people / city / hometown that I am into.  The main issue (purpose) is to express my observations and show the world from my point of view. That’s why I’d rather prefer to explore second and third parallel streets to the main road, where the real street life exists.
To shoot with analog, digital or smart phone camera of course makes a huge difference for the self-satisfaction and the quality. On one hand, you took a photo with a mechanical masterpiece M6 and on the other with electronically well-developed smart phone camera. The results in street photography between the camera that I mainly use (digital mirrorless Fujifilm X series) and M6 analog are very slight…especially after the film processing techniques that I may apply with LightRoom and Iridient developer, digital processors.

Do you believe that everything in photography is correct? Does it only need to contain the substance that characterizes photography itself technically, without loans from other arts such as painting, music, poetry?
Npthing in photography is correct, but it is real. A photographer can enrich the feeling that he wants to express or vice versa. A photographer can also be influenced by a variety of arts in his photos…what the scene reminds him of, a few lines of poetry may be combined in the frame. However, from my point of view, it should not be the leading issue. Otherwise, it limits me.

In your photo there are people that are calm and peaceful in my perception. Is this how you see them or this is how they are at this moment?
Not necessarily. It’s instantaneous, but the one thing I am quite sure about is that those who enrich the emotions in the general frame in my shots are the people.

Realism in photography art. Is this a question that has to be answered?
In my style of human interests and street photography, my answer is yes.

In your photo even though there are people everywhere, the frame often goes away from them (this is one thing I really love). Do you think that this defines a real street photographer?
It is how I absorb the audience (lookers-on) to the atmosphere of the scene. I can describe it, as you play the piano and initially you feel the left hand and right hand getting far from each other on improvisation, but in the end you notice they meet on the main theme.

When does a photo become art? Does it happen by definition or it never does?
Once I read this question, it seemed as if it is almost 100 years old and never answered concretely. Some pioneering photographers can be recognized straight away by their photographs, with great compositions, like paintings.  Light and Love by Julia Margaret Cameron (1865), Ansel Adams’ great landscapes with a great technique from my point of view is art and he is an artist (those examples can be increased). I think for the greater interest, the whole structure of value is in art. And with today’s communication facilities, multimedia and high technology, almost anything can be called art in our modern culture.

Ignoring the nice or beautiful themes and focusing on everyday scenes, do you think that the photographer creates something like the photographic version of ‘arte povera’,  fit in street photography?
My answer is hidden inside your question. I think that yes, it can be fit in street photography, like the daily trash on the street with the people and industrial leftovers. Plenty of scenes can be obtained and can be created, but whether my answer quite fits with the concept of arte Povera, I don’t know since I am not very familiar with it.

Do you think that the photographer must first feel and then go ahead and shoot, or should he acts instinctively? (I clearly underwrite emotion engagement).
I think it’s both. Initially, your first feelings lead you to the scene and form the base of the frame. Afterwards, the shots are coming instinctively and instantaneously. For example, your first feeling and some imaginations take you to the beach to do some beach compositions and capturing of the geometrical placement of three people coming instinctively and instantaneously, as you see them.

Focusing is part of photography anyway, so the objects become part of history! But what about the photographer? Where is his presence in this?
For me, the most important role is that of one who stands behind the viewfinder, the one who interprets the general atmosphere and the feeling of the scene.

Do you love people?
Absolutely…

Why are you shooting?
Taking photos for me is a kind of communication with the people and to identify myself with the street or place I am into…

Albert’s Instagram profile: https://www.instagram.com/avlatte/