This photo almost made me cry (photo in header). She seems so unwary and oblivious to the world around her (even the background is neutral) that it makes one yearn for such a carefree, childlike immersion. It looks as if it was a momentary capture. What’s the story behind it?
Originally this photo was actually an exercise to practice on capturing movement. But when I was taking it, it evolved and I started to manipulate it a bit more. It pictures the character of my daughter, she’s quite an introvert person, and this photo shows that aspect clearly. I loved the idea of the swing, because whenever I’m on one, it takes me back to my childhood. The photo pictures the precarious balance between the careless feeling of being young and oblivious, and her inner thoughts and concerns.

Your gallery is a thing to behold. I love its variety and I gather so do you…you state it in your description after all…”street – portrait –art – nature”. Between you and me, are you partial towards one of these categories?
I’m still searching for my subjects of preference, I feel like I’m still in constant development as an artist. I find it difficult (boring ) to only focus on one subject, I’d lose interest. The wide spectrum of subjects gives me inspiration, I discover new things every day by keeping an open mind and eye towards the world.

Tell us a few things about Liliane, the photographer. Have you had any studies?
I’ve always had a passion and fervent interest in art in general. I also paint and make collages. At 18 years old, I studied graphic arts and interior architecture. Last year, I followed a course of photography, but I was a photographer long before then. I’ve been taking pictures for as long as I can remember, so the passion was always there. I’d like to expand my knowledge of photography by following a Photoshop-course in the near future.

You work almost exclusively in black and white. What is its charm to you?
I don’t have a real explanation for it, 95% of the time I transform my pictures in black and white automatically. It just feels better. I found coloured photos often (depending of the subject) too “too much, too chaotic”, you often lose part of the subject, of the image because colour distracts you from the real content. Finally, by stripping an image of its colours, I notice contrasts, patterns and textures a lot more. Creating monotones or black-and-white pictures helps me to tell the story behind an image much better and gives it a timeless feeling.

When it comes to portraits, those of women are proportionally more. I feel like it is an exploration of or rather a hymn to women. A conscious decision or a subconscious act?
Women are indeed a subject I very often choose for my art (also in my paintings and collages). I think this has something to do with the simple fact that I am a woman and I experience a lot of things that I want to share in some way. Too often we let people walk over us and we just hide our problems with a smile. We let people deceive us too often, or we consciously want to be deceived, to avoid any problems. I’m sure not all women think the same way about this, that they appreciate the way I picture things. Every woman has a different experience in being a woman, and that’s fine.

Often women don’t question these facts, because it’s so ingrained in our culture, and our society unfortunately doesn’t want to accept that equality between men and women is important. Men sometimes agree that there’s a problem, but they don’t take any actions to solve it, and we just continue playing the game and don’t stand up for ourselves.

I think that every woman deserves respect and an equal place in society, and I hope this will someday be the case. Obviously there are some fundamental differences between men and women, there’s no doubt about that. The perception of all matters in life is different for both sexes.

The photos I take of women are pure emotion. It’s an expression of my feelings of how I experience life as a woman. It’s an ode to women, I want to make it clear that they should stand up for themselves. Sometimes my photos are a cry for acknowledgement and sometimes even anger or frustration. But occasionally they show the beauty, and the “being” of a woman.

The world around you seems to fascinate you as much as the world within us. How challenging is it to depict emotions through photography?
I don’t find this difficult at all. I take my pictures from my own point of view, and I automatically show my soul through my photos, without really thinking about it.

Lots of your photos are (thought-)provoking. Unusual themes, intense contrasts and gros plans that have an “audacity” and a defiance about them. I would call it a “shock attempt”. Would you put limits on your photography?
There are no limits to my photography, but there are restrictions to the photos that I publish, unfortunately. In the past I’ve had quite a few negative reactions, and some of my pictures have even been removed from social media. This demonstrates to me that the world is much less open-minded than it claims to be.

You deconstruct body and city parts, but at the end of the day you’re a storyteller. What are your plans for the future photography-wise?
I sometimes think of taking the leap to colour photography. This will make my stories a lot different. My passion in that case would focus itself more on working with contrasts. Photography, like any other form of art, is an adventure, a constant search and is about accepting new challenges. This is probably the reason why I like to photograph such a variety of subjects.
My dream is to one day merge my photos and my paintings. I don’t know yet how I’m gonna do this, but it’s another challenge.

The interview with Liliane Bucquoye was given on December 12th, 2016

http://www.instagram.com/liliane_b_art

Κάποια στιγμή βαριέσαι τα ηλιοβασιλέματα. Αυτό το ανικανοποίητο, το ότι είμαστε οι χειρότεροι κριτές του έργου μας και μπήκαμε σε πιο βαθιά μονοπάτια πώς το βίωσες; Πώς το δουλεύεις μέσα σου;
Τα ηλιοβασιλέματα, τα γατάκια και τα σκυλάκια ή τα λουλουδάκια και όλα αυτά τα θέματα είναι ένα από τα πρώτα σκαλοπάτια που πρέπει να περάσει κάποιος για να μπορέσει να πάει παραπέρα. Και για να μην παρεξηγιόμαστε και δεν μας καταλαβαίνουν,λέγοντας γατάκια και σκυλάκια και ηλιοβασιλέματα εννοούμε όλες εκείνες τις φωτογραφίες που συνήθως είναι επιφανειακές, αν το θες μονοεπίπεδες και δεν πάνε παρακάτω μετά από την πρώτη ανάγνωση. Λιτά και πιο φωτογραφικά πάσχουν από περιεχόμενο και ρίχνουν το βάρος τους στην εντυπωσιακή φόρμα ή θέμα.
Προσωπικά μόλις ξεκίνησα να φωτογραφίζω για κάποιο λόγο είχα υποπτευθεί ότι πίσω από την τέχνη της φωτογραφίας υπάρχει κάτι πολύ περισσότερο από την απλή ανάγνωση. Υπάρχει συναίσθημα, ένταση, κάτι που το 99% των φωτογραφιών που τραβάμε ίσως και παραπάνω δεν το έχει. Όταν αυτό περάσει στο αίμα σου και αισθανθείς ότι μπήκες στα βαθιά, κανένα σκυλάκι και κανένα γατάκι δεν πρόκειται να σε χορτάσει από την πείνα σου. Θες να βγάλεις φωτογραφία με τα όλα της και όταν τα καταφέρεις, μετά από εκατοντάδες ή χιλιάδες προσπάθειές, ζεις στο φωτογραφικό σου σύμπαν απλά περιμένοντας το επόμενο κλικ που θα σε ικανοποιήσει. Και αυτό δεν τελειώνει ποτέ. Έτσι το βιώνω εγώ τουλάχιστον. Κάθε πετυχημένο κλικ μία ανάσα, και μετά μια αίσθηση γλυκιάς ασφυξίας, μέχρι να ανασάνεις ξανά.

Κοίταζα τις φωτογραφίες σου στην ομαδική έκθεση Λεπτομέρειες και ένας κύριος μπροστά μου έλεγε “ Μα καλά δεν το είδε το λευκό το καμένο; Επιτρέπονται τέτοια πράγματα;” Τι θα του απαντούσες; Πόσο σε αγγίζει η κριτική;
Κοίτα όπως μου είπε κάποια στιγμή πολύ σωστά, μία φίλη φωτογράφος, δεν υπάρχουν πρέπει στα θέλω του άλλου. Υπάρχει μου αρέσει, δεν μου αρέσει και ακόμα καλύτερα ένα ναι ή ένα όχι. Τα ασπρόμαυρα μου είναι πουσαρισμένα πάντα και κάποια έχουν και καμένες περιοχές. Είναι συνειδητή επιλογή. Οπότε είναι πλέον άποψη και όχι ένα τυχαίο γεγονός. Τέτοιου είδους κριτική δεν με επηρεάζει καθόλου, ούτε θετικά ούτε αρνητικά αν και είναι πάντα καλοδεχούμενη απλά για να ξεχαστεί. Βαθύτερη και ουσιαστικότερη κριτική όμως, που ξεφεύγει από τα απλά τεχνικά, είναι παραπάνω από καλοδεχούμενη. Η ΄εποικοδομητική κριτική με ξύπνησε και με έκανε να δω λίγο καλύτερα. Το όχι σε πηγαίνει μπροστά. Το ναι είναι γλυκό αλλά δυστυχώς όχι τόσο χρήσιμο ακόμα και αν είναι αληθινό.

Ο βιολιστής στα ερείπια με καθήλωσε με το βλέμμα του και με έκανε να ακούσω την μελωδία του μέσα στο πόλεμο και να νιώσω ελπίδα. Όπως καταλαβαίνεις με ταξίδεψε αυτή η λήψη. Πώς προέκυψε;
Η συγκεκριμένη λήψη είναι από τα θέματα που αποφεύγω. Στημένοι άνθρωποι, μουσικοί, μικροπωλητές, ζητιάνοι είναι λίγο κόκκινο πανί για την δική μου λογική και σπάνια τα τελευταία δύο χρόνια έχω μπει στην διαδικασία να κάνω τέτοια κλικ. Η συγκεκριμένη φωτογραφία τραβήχτηκε τον Φεβρουάριο του 2016, αρκετά αργά το βράδυ. Ανέβαινα την Διονυσίου Αρεοπαγίτου και περνώντας δίπλα στον μουσικό παρατήρησα το φως από την λάμπα που έπεφτε σκληρά πάνω του.
Το υψηλό contrast είναι για εμένα μαγνήτης, όπως μάλλον έχεις καταλάβει, αλλά δεν ήταν αυτός ο λόγος που τράβηξα την φωτογραφία. Θυμάμαι με κοίταξε σαν να μου έλεγε μην τολμήσεις και  εγώ τον φωτογράφισα μάλλον από αντίδραση. Ούτε αυτό είναι κάτι που συνηθίζω γιατί δεν θέλω να ενοχλώ. Τελικά το βλέμμα μαλάκωσε και η σκληρότητα χάθηκε. Πιστεύω ότι δεν ενοχλήθηκε από την μηχανή καθόλου και  το βλέμμα του μάλλον δεν είχε να κάνει με εμένα. Πήρα τρία καρέ, τα δύο κουνημένα.

Δουλεύεις κυρίως το ασπρόμαυρο αλλά έχεις και αρκετά πολύ δυνατά έγχρωμα. Πότε βλέπεις το χρώμα σε μια εικόνα και πότε το απορρίπτεις;
Η αλήθεια είναι οτι το χρώμα μου αρέσει πολύ. Είναι διαφορετικό από το ασπρόμαυρο και το βρίσκω αρκετά δύσκολο. Οι περισσότερες έγχρωμες λήψεις μου έχουν γίνει συνειδητά. Δηλαδή αντί να κοιτάζω τόνους, κοιτάζω χρώμα. Πρόκειται συνήθως για πιο στατικές λήψεις, που έχω περισσότερο χρόνο να τις δουλέψω μέσα μου. Τις φορές που δεν είμαι σίγουρος όταν τραβάω την φωτογραφία και η επιλογή γίνεται κατά την επεξεργασία θα προτιμήσω το χρώμα μόνο αν θεωρήσω ότι δεν βαραίνει με κάποιο τρόπο την εικόνα μου. Αν νιώσω ότι κουράζει και εφόσον υπάρχουν σωστοί τόνοι, γυρίζω στις ρίζες μου που είναι το ασπρόμαυρο. Έχω σκοπό τα επόμενα χρόνια να ασχοληθώ σοβαρά με το χρώμα.

Σε απασχολεί άμεσα ο άνθρωπος και κάνεις πορτρέτα με ψυχή. Πώς προσεγγίζεις ένα στημένο, ποια είναι η επικοινωνία σου με το θέμα;
Τα περισσότερα πορτραίτα μου, πέρα από κάποια τις συζύγου μου δεν είναι στημένα. Είμαι πολύ κακός όταν πρέπει να στήσω κάποιον. Δεν το έχω δουλέψει πιθανών γιατί δεν με ενδιαφέρει το συγκεκριμένο κομμάτι ιδιαίτερα. Θα ήθελα όμως να το δουλέψω, απλά για να μπορώ να πω οτι κάνω και αυτό. Έχω πολλούς φίλους που θα μπορούσαν να με βοηθήσουν με το να αποκτήσω εμπειρία και αυτοπεποίθηση αλλά μάλλον βαριέμαι. Τα λίγα στημένα που έχω κρατήσει είναι τα καλύτερα μετά από ένα βουνό αμήχανων λήψεων και μάλλον θα σου έλεγα οτι δεν τα αγαπώ ιδιαίτερα και τα κατατάσσω στις ωραίες εικόνες μου παρά στις φωτογραφίες μου. Από την άλλη έχω και δύο τρία που μου αρέσουν πολύ. Οπότε απαντώντας απευθείας στο ερώτημα σου, θα σου έλεγα ότι το δεν έχω κάποιο μαγικό τρόπο στο να προσεγγίζω το θέμα μου και κάθε φορά η διαδικασία είναι διαφορετική.

Κάποιες φορές η street photography είναι σαν μια λίστα με ψώνια, άλλες φορές είναι ποίηση. Το δεύτερο το ένιωσα όταν μπήκα στη σελίδα σου ( www.flickr.com/photos/ninjamousegr). Τι κοιτάς στο δρόμο;
Καταρχήν να σε ευχαριστήσω πολύ για αυτό που λες. Θα σου πω όμως, ότι τελικά δεν νιώθω φωτογράφος δρόμου. Ο λόγος είναι ότι αυτό που κοιτάζω στον δρόμο και αυτό που με ενδιαφέρει να τραβήξω προς το παρόν είναι άπιαστο, για πολλούς λόγους που δεν θα σου αναλύσω. Για τον καθένα η φωτογραφία δρόμου είναι διαφορετική ως προς τον τρόπο που την αντιλαμβάνεται. Κάποιος για παράδειγμα τραβάει έναν άνθρωπο που περπατά, με φόντο κάποια κτήρια. Άρτιο κάδρο, μινιμάλ, ασπρόμαυρο ή όμορφο εγχρωμο. Αυτόματα μία αποδεκτή φωτογραφία που πολύ εύκολα μπορεί να ονομαστεί street.
Όμως για εμένα δεν είναι αυτό το ζητούμενο. Αυτό που ψάχνω στον δρόμο είναι δύσκολες συνθέσεις, ανισόρροπες που ακροβατούν ανάμεσα στην επιτυχία και την αποτυχία αλλά τελικά καταφέρνουν να ισορροπήσουν στο μάτι και σε συνδυασμό με το θέμα να βγάλουν και περιεχόμενο. Με λίγα λόγια ψάχνω την αρμονία μέσα στο χάος στην φωτογραφία δρόμου. Αυτό δεν σημαίνει ότι οι φωτογραφίες μου δεν μου αρέσουν. Άλλες σαν εικόνες, άλλες σαν φωτογραφίες, έχουν λόγο ύπαρξης και κάποιες τις αγαπώ πολύ.  Απλά μέσα μου δεν νιώθω φωτογράφος δρόμου. Όταν το νιώσω πίστεψέ με θα το φωνάξω.

Εν τέλει γιατί φωτογραφίζεις; Είναι ανάγκη εξωτερίκευσης, ένα πάγωμα του χρόνου, μια καταγραφή των όσων βλέπεις ή κάτι άλλο;
Αυτό το ανικανοποίητο που ανέφερες πριν απαντά ένα τεράστιο μέρος της ερώτησης. Η αίσθηση του ότι δεν τελειώνει ποτέ και οτι πάντα μπορείς να τα καταφέρεις λίγο καλύτερα είναι αυτό που με μάγεψε. Το ότι απο τότε που φωτογραφίζω βλέπω τον κόσμο τελείως διαφορετικά. Τα μάτια μου εντοπίζουν θέματα για φωτογράφιση όπου και αν σταθώ. Είναι κάτι σαν υπερδύναμη  αν το σκεφτείς. Εμείς οι αυτοαποκαλούμενοι καλλιτεχνικοί φωτογράφοι είμαστε υπεράνθρωποι . Φτιάχνουμε ιστορίες με την μηχανή μας χρησιμοποιώντας σκουπίδια για υλικά. Κάνουμε το ασήμαντο σημαντικό και διαστρεβλώνουμε το σύμπαν γύρω μας με ένα κλικ. Και έτσι νιώθουμε δυνατοί και σημαντικοί. Να λοιπόν γιατί φωτογραφίζω.

Ιnfo: Το profile του Κωνσταντίνου στο Flickr https://www.flickr.com/photos/ninjamousegr/ και στο Instagram https://www.instagram.com/cosarvanitis/

Η συνέντευξη δόθηκε στις 21.02.2017