Diane Arbus – Photologio https://staging.photologio.gr Μιλάμε για τη φωτογραφία Tue, 01 Oct 2019 06:27:11 +0000 el hourly 1 https://wordpress.org/?v=5.8.1 https://staging.photologio.gr/wp-content/uploads/2018/10/cropped-PhotoLogio_icon_512x512-1-32x32.png Diane Arbus – Photologio https://staging.photologio.gr 32 32 Θυμήσου τον Σεπτέμβρη (V) https://staging.photologio.gr/photo-of-the-day/29-9-2019/ Sun, 29 Sep 2019 05:09:38 +0000 https://staging.photologio.gr/?p=30256 photo: Diane Arbus

Η σπουδαία φωτογραφία έχει να κάνει με το βάθος του αισθήματος και όχι με το βάθος πεδίου.

Peter Adams

]]> Ο Βασίλης Πουλαρίκας επιλέγει … https://staging.photologio.gr/4-plus-1-photostories/vassilis-poularikas-5/ Mon, 01 Apr 2019 05:50:28 +0000 https://staging.photologio.gr/?p=26165 Για το photologio, ο φωτογράφος Βασίλης Πουλαρίκας ανασύρει από το προσωπικό του αρχείο 4+1 αγαπημένες του φωτογραφίες, και μας τις παρουσιάζει μαζί με προσωπικές σκέψεις και αναμνήσεις …

Για το 4 + 1 μας αφιερώνει κάποιες φωτογραφίες από τη φωτογραφική ενότητα “Οικογενειακές υποθέσεις”. Ο ίδιος λέει: “Η έννοια της οικογένειας είναι μια προσωπική, αλλά ταυτόχρονα και βαθιά οικουμενική υπόθεση. Η πρώτη μας επαφή και η μετέπειτα συμπόρευσή μας με αυτόν τον αρχετυπικό κοινωνικό πυρήνα, μας καθορίζει και μας χαράζει ανεξίτηλα. Εκστασιαζόμουν καθώς φωτογράφιζα, νιώθοντας την ροή αυτής της οικογενειακής ενέργειας”.

Βασίλης Πουλαρίκας από τη φωτογραφική ενότητα “Οικογενειακές υποθέσεις”

Όταν ζητάμε από την ζωή μια δεύτερη ευκαιρία, μας γεννάει ένα παιδί.

Βασίλης Πουλαρίκας από τη φωτογραφική ενότητα “Οικογενειακές υποθέσεις”

Φωτογραφικά με ενδιαφέρουν οι χειρονομίες που ξεφεύγουν από την καθοδήγηση και την οργάνωση του μυαλού μας.

Βασίλης Πουλαρίκας από τη φωτογραφική ενότητα “Οικογενειακές υποθέσεις”

Κάθε φωτογραφία που κρατάω για καιρό κοντά μου είναι ένας ευσεβής πόθος που ελευθερώθηκε από την πλάνη του.

Βασίλης Πουλαρίκας από τη φωτογραφική ενότητα “Οικογενειακές υποθέσεις”

Ξεκίνησα να φωτογραφίζω όταν ανακάλυψα ότι στα όρια του φωτογραφικού μου κάδρου ενυπήρχε ένας κόσμος μέσα μου, που αγνοούσα παντελώς την ύπαρξή του. Ένας ιδιότυπος περιοδεύον θίασος με υστερικές ντίβες, πρωταγωνιστές και φιλόδοξους κομπάρσους. Τον ακολουθώ σιωπηλά.

Ο Βασίλης Πουλαρίκας επιλέγει … Diane Arbus

Diane Arbus

“Τα φρικιά γεννιούνται με τα τραύματά τους. Έχουν ήδη περάσει τη δοκιμασία της ζωής. Είναι αριστοκράτες”. (D. Arbus)

H φωτογραφική αυτή εργασία της Diane Arbus με συγκινεί βαθιά. Φωτογραφίζοντας με θάρρος και ειλικρινή ανάγκη αυτούς τους ανθρώπους στρέφει απότομα τον καθρέφτη πάνω μας, υποχρεώνοντάς μας να κοιτάξουμε τα δικά μας τραύματα κατάματα. Και αφού βιώσουμε τον υπαρξιακό πανικό αυτής της άξαφνης εμπειρίας μας καθυσηχάζει και μας δείχνει μέσα από τις εικόνες της τον δρόμο για να τα ξεπεράσουμε.

Info:

O Βασίλης Α. Πουλαρίκας γεννήθηκε στην Αθήνα το 1970. Σπούδασε φωτογραφία στην σχολή ESP και παρακολούθησε καλλιτεχνικά σεμινάρια με τον Πλάτωνα Ριβέλλης ως μέλος του Φωτογραφικού κύκλου, όπως επίσης και με τον Νίκο Οικονομόπουλο.
Οι φωτογραφίες του έχουν δημοσιευτεί σε Ελληνικά και ξένα περιοδικά και εφημερίδες. Εχει συμμετάσχει σε ομαδικές και ατομικές εκθέσεις . Όπως λέει ο ίδιος χωρίς δεύτερη σκέψη, η φωτογραφία είναι το ιδανικό (αλλά όχι το μόνο) μέσο με το οποίο συνδέεται και ισορροπεί με τις παράλληλες πραγματικότητες της ανθρώπινης ύπαρξης.
]]> Κυριακή μεσ’ τον χειμώνα (Ι) https://staging.photologio.gr/photo-of-the-day/2-12-2018/ Sun, 02 Dec 2018 00:50:21 +0000 https://staging.photologio.gr/?p=22639 photo: Diane Arbus

Ζήσαμε πάντα σε υγρές κι ανεξερεύνητες παραλίες

Στα σιωπηλά καφενεία με τις ετοιμοθάνατες καρέκλες

Τα σούρουπα έρχονται και ξανάρχονται κι η θάλασσα είν’ ατέλειωτη

Με τα θαμπά καράβια που φεύγουν και πλανιούνται στο σκοτάδι.

Είναι ωραίο και θλιβερό να θυμάσαι τόσα βράδια

Δεμένα μ’ απέραστους καπνούς και με δυο κατάμαυρα μάτια

Κι ένα χέρι που μάκραινε και χαιρετούσε απ’ το λιμάνι

(«Πορτ Σάιδ ‒ Αλεξάνδρεια» στις 20 του Ιούλη)

Ζήσαμε εκείνα τα θλιβερά και μονότονα καλοκαίρια

Κλεισμένοι πίσω από τα σίδερα της θάλασσας

Μετρώντας ένα ένα τα κύματα και τ’ άστρα

Δοσμένοι στην πικρή μας προσμονή.

Άγονες μνήμες. […]

Ήταν τα μάτια της θλιμμένα σαν τα καλοκαιριάτικα απογέματα

Κλεισμένα βαθιά στα μυστικά της θάλασσας

Κι ένα χέρι μαλακό και λεπτό σαν τη στοργή

Ένα χέρι μαλακό μπορεί να σε τραβήξει

Τραγουδώντας στα βάθη του πέλαγου στις μακρινές πολιτείες.

Ζήσαμε πάντα στις υγρές κι ανεξερεύνητες παραλίες

Με τη μνήμη πληγωμένη από μάτια και ταξίδια

Δεμένη πίσω απ’ ένα καράβι που δε θα γυρίσει

Μες στους απέραστους καπνούς και τα βραχνά τραγούδια

(«Πορτ Σάιδ ‒ Αλεξάνδρεια» στις 20 του Ιούλη).

(Μανώλης Αναγνωστάκης)

 

]]>