Landscapes

Η Blank Wall Gallery θα φιλοξενήσει τοπία από όλο τον κόσμο στην έκθεση “Landscapes” που θα διαρκέσει από τη 1 έως τις 14 Ιουνίου.

Τα τοπία που θα εκτεθούν είναι διαφορετικά, έγχρωμα και ασπρόμαυρα, και μας δείχνουν την ομορφιά που μπορεί να συναντήσει κάποιος ταξιδεύοντας σε διάφορα μέρη του κόσμου. Είναι ένα νοητό ταξίδι σε διάφορα σημεία του πλανήτη που πολλοί από εμάς δε θα βρεθούν ποτέ. Η ομορφιά της φύσης και το μεγαλείο της παρουσιάζονται μέσα από αυτές τις φωτογραφίες, που προκαλούν δέος και θαυμασμό. Αποτέλεσμα σκληρής δουλειάς των φωτογράφων που έχουν αφιερώσει τη ζωή και την τέχνη τους στο να απαθανατίζουν τοπία μακρινά αλλά και οικεία και να τα παρουσιάζουν με έναν τρόπο μαγικό μέσα από τη φωτογραφική τους μηχανή, η οποία πολλές φορές λειτουργεί σα φίλτρο που εξωραΐζει την πραγματικότητα.

Η Blank Wall Gallery προσκαλεί όλους τους φίλους της φωτογραφίας να δουν αυτά τα τοπία και να κάνουν ένα ταξίδι σε διάφορες γωνιές του κόσμου μέσα από αυτά από τη 1 εως τις 14 Ιουνίου.

Κεντρικές φωτογραφίες: Alex Bazeos # Greece, Dawit Tibebu # Ethiopia, Milan Gonda # Slovakia

Επιμέλεια έκθεσης: Μάρκος Δολόπικος
Έναρξη έκθεσης: Παρασκευή 1 Ιουνίου, 21:00
Διάρκεια έκθεσης: Από 1 Ιουνίου έως 14 Ιουνίου 2018
Blank Wall Gallery | Φωκίωνος Νέγρη 55 Κυψέλη | [p]+30.211.4052.138 [m]+30.694.3868.124  | www.blankwallgallery.com
Είσοδος Ελεύθερη

Πληροφορίες:
www.blankwallgallery.com
info@blankwallgallery.com
[p]+30.211.4052.138
[m]+30.694.3868.124

Ωράριο Λειτουργίας: Τρίτη – Παρασκευή: 16:30-21:30 | Σάββατο: 11:30-14:00 | Κυριακή – Δευτέρα: Κλειστά

από την Blank Wall Gallery

Το τοπίο είναι ένα είδος που προτιμούν πολλοί φωτογράφοι και είναι πρόθυμοι να ταξιδέψουν παντού
στον κόσμο μόνο και μόνο για να απεικονίσουν ασυνήθιστα μέρη.
Μερικά από τα πιο όμορφα και εντυπωσιακά μέρη της γης.

Υπάρχουν εκπληκτικές φωτογραφίες που τραβήχτηκαν
τόσο από ερασιτέχνες όσο και από επαγγελματίες φωτογράφους,
τόπων που είναι απόλυτα ανέγγιχτοι από το ανθρώπινο χέρι και τόπων όπου το ανθρώπινο
στοιχείο συνυπάρχει σε αρμονία με τη φύση.

Τέτοιες φωτογραφίες είναι ευπρόσδεκτες για υποβολή στο διαγωνισμό μας.

Υποβάλετε τις φωτογραφίες σας δωρεάν
Προθεσμία: Πέμπτη 19 Απριλίου 2018

Αναγγελίες επιλογών: Μέχρι τη Δευτέρα 23 Απριλίου 2018
Έκθεση: Παρασκευή 1 Ιουνίου – Πέμπτη 14 Ιουνίου 2018

Οδηγίες για τις συμμετοχές: http://www.blankwallgallery.com/contest-guidelines-free/

Landscapes

Landscape is a genre many photographers like and are willing to travel all over
the world just to depict places that are out of the ordinary.
Some of the most beautiful and impressive places on earth. There are breathtaking photographs taken by both amateur and professional photographers,
of places totally untouched by the human hand and others where the human
element exists in harmony with nature.

All kinds of landscapes are welcome to take part in the contest.

Submit your photos for free
Deadline: Thursday April 19, 2018

Choices Announced: Until Monday April 23, 2018
Exhibition: Friday June 1 – Thursday June 14, 2018

Contest guidelines: http://www.blankwallgallery.com/contest-guidelines-free/

Αυτό είναι κάτι που σίγουρα συμβαίνει. Νιώθω ότι εκφράζω τον εαυτό μου μέσα από τις εικόνες, σκέφτομαι με εικόνες και περνώ πολύ χρόνο να σκέφτομαι εικόνες. Δεν είμαι σίγουρη ότι μπορώ να εντοπίσω με ακρίβεια τη στιγμή που η σχέση μου με τη φωτογραφία άλλαξε, όμως είναι γεγονός ότι εδώ και καιρό επηρεάζει καθοριστικά τον τρόπο με τον οποίο επεξεργάζομαι εσωτερικά όσα συμβαίνουν και φυσικά τον τρόπο που επικοινωνώ τις σκέψεις και τα συναισθήματα μου. Έχει η φωτογραφία αυτή τη «μαγική» ιδιότητα να σε φέρνει αντιμέτωπο, ό,τι κι αν είναι αυτό που φωτογραφίζεις, πρωτίστως με τον εαυτό σου και είναι και αυτό που την κάνει τόσο ισχυρή. Στις εικόνες σου είσαι παντού, από την επιλογή του θέματος, μέχρι την τελευταία λεπτομέρεια, όλα μιλούν για σένα. Προσωπικά, ένιωσα πολύ άβολα όταν το συνειδητοποίησα για πρώτη φορά. Μου προκάλεσε εκνευρισμό. Όταν αυτό πέρασε, ανακάλυψα στη φωτογραφία μια δύναμη που αγνοούσα και έκτοτε βρίσκομαι σε μια συνεχή διαδικασία διαλόγου. “I am learning to see…”, τον κόσμο, εμένα, όλα, από την αρχή.

Είχα ήδη αποφασίσει να σου ζητήσω να κάνουμε αυτή τη συνέντευξη όταν μπήκα στο προσωπικό σου blog http://chrysalenaontheroad.tumblr.com/ και εκεί τα πράγματα μπλέχτηκαν ακόμα πιο ευχάριστα. Πώς θα χαρακτήριζες το έργο σου εκεί και πώς στο instagram;

Το Instagram είναι περισσότερο κάτι σαν καθημερινό παιχνίδι. Ας πούμε πως ικανοποιεί, ως ένα βαθμό, την ανάγκη που έχω μέσα στη βδομάδα να ασχοληθώ με φωτογραφίες. Σ’ αυτό ανεβάζω κυρίως εικόνες που βγάζω με το κινητό στις διαδρομές που κάνω για το γραφείο το πρωί, στις βόλτες με το σκύλο μου ή στην αναμονή σε μια δημόσια υπηρεσία. Δυστυχώς, πολύ σπάνια προλαβαίνω τις μέρες που δουλεύω να αφιερώσω χρόνο στη φωτογραφία, έτσι όπως μου αρέσει να το κάνω. Να πάρω τη μηχανή και να βγω μια βόλτα, ιδανικά μόνη μου, χωρίς πίεση χρόνου, κάπου που να είναι λίγο ήσυχα. Στο blog θα βρεις αυτές τις εικόνες, που είναι και αυτές που θεωρώ και τις πιο πραγματικά δικές μου. Η επιλογή για το τι θα ανέβει στο blog είναι σαφώς πιο αυστηρή και δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι πολλές από τις φωτογραφίες έχουν γίνει σε ταξίδια. Είναι τότε που έχω τον χρόνο και την εσωτερική ηρεμία που χρειάζομαι για να ευχαριστηθώ τη φωτογραφία.

Είσαι βιβλιοφαγος! Οι αναφορές σου σε Italo Calvino, Walt Whitman, Jack Kerouac,  William Gibson αλλά και Iggy Pop και Wes Anderson συνοδεύουν αρμονικά τις αναρτήσεις σου. Πώς οπτικοποιείς μία ιδέα ή ένα συναίσθημα;

Μου αρέσει το διάβασμα και αγαπώ πολύ τη λογοτεχνία! Δεν έχω σταματήσει ποτέ να διαβάζω. Τα βιβλία με αποσυνδέουν από τα συνηθισμένα, με χαλαρώνουν και τροφοδοτούν τη φαντασία μου.
Δεν φωτογραφίζω συνήθως, έχοντας ήδη στο μυαλό μου ένα βιβλίο ή μια ιστορία την οποία θέλω να μεταφέρω σε εικόνες. Συμβαίνει βέβαια, να σκέφτομαι την ιστορία που διαβάζω μια δεδομένη περίοδο όταν φωτογραφίζω ή να δω μια σκηνή ή ένα μέρος που θα μου θυμίσει κάτι που διάβασα. Συμβαίνει επίσης, όταν διαβάζω μια ιστορία να θυμηθώ μια φωτογραφία που έχω τραβήξει εδώ και καιρό. Έτσι γίνεται και στο τέλος «παντρεύω» τις φωτογραφίες μου με αποσπάσματα κειμένων. Δεν ξέρω αν έχει πάντα νόημα, δεν ξέρω αν κάθε φορά είναι ξεκάθαρη και εμφανής η σύνδεση που έκανα μεταξύ κειμένου και εικόνας. Αλλά δεν χρειάζεται κιόλας!

Υπάρχει η αντίληψη ότι η φωτογραφία είναι μία μόδα των καιρών, πάει αγκαζέ με τα κοινωνικά δίκτυα και την ανάγκη αυτοπροβολής. Υποθετικά, χωρίς wi-fi θα ασχολούσουν τώρα με την φωτογραφία;

Νομίζω ναι. Είναι αλήθεια ότι το internet και τα social media έχουν δημιουργήσει τις συνθήκες που διόγκωσαν το φαινόμενο της ακατάσχετης αυτοπροβολής και της ανεξέλεγκτης παραγωγής εικόνων, συχνά αποκλειστικά του εαυτού, όμως πιστεύω ότι αυτή η σχέση των ανθρώπων με την εικόνα είναι μια σχέση πολύ διαφορετική από αυτή που έχουμε όσοι ασχολούμαστε με τη φωτογραφία, με τον τρόπο για τον οποίο μιλάμε σ’ αυτή τη συνέντευξη.

Από την λήψη ως την επεξεργασία το στύλ σου είναι προπάντων προσωπικό αλλά και φωτογραφικά ορθό. Έχεις σπουδάσει; Ποιες είναι οι επιρροές σου;

Σ’ ευχαριστώ πολύ! Ξεκίνησα μαθήματα φωτογραφίας τον Οκτώβριο του 2013 στη σχολή Pragma στα Εξάρχεια. Ο δάσκαλος μου, ο Θάνος Παπαδόπουλος έχει παίξει καθοριστικό ρόλο στη διαμόρφωση της σχέσης μου με τη φωτογραφία. Όταν αποφάσισα να πάω στη σχολή ήθελα απλώς να μάθω να χρησιμοποιώ σωστά μια μηχανή που είχα. Είχα μεγάλη ανάγκη να εμπλακώ σε κάτι δημιουργικό, αλλά δεν φανταζόμουν πόσα περισσότερα υπήρχαν να ανακαλύψω.
Η ανάπτυξη της προσωπικής μου ματιάς είναι κάτι που θεωρώ εξαιρετικά σημαντικό και χαίρομαι πολύ που αναγνωρίζεις προσωπικό στυλ στις εικόνες μου. Οι επιρροές είναι φυσικά πολλές. Βλέπω συνέχεια δουλειές φωτογράφων και σαν καλή βιβλιοφάγος έχω επιδοθεί εδω καιρό στη μελέτη της ιστορίας της φωτογραφίας και της αισθητικής της. Οι προσωπικές μου προτιμήσεις είναι συνήθως οι πιο κλασικές ματιές, αλλά δεν απορρίπτω τίποτα. Από όλες τις δουλειές, ακόμα και εντοπίζοντας αυτό που δεν σ’ αρέσει σ’ αυτές, έχεις να πάρεις κάτι. Το πρώτο όνομα που μου έρχεται πάντα στο μυαλό όταν με ρωτούν για φωτογράφους είναι του Robert Adams, αλλά στην πραγματικότητα είναι πολλοί ακόμα. Και πολλοί Έλληνες φυσικά. Αγαπώ ιδιαίτερα τη δουλειά του Κώστα Καψιάνη.

Το καδράρισμα σου συχνά είναι αποσπασματικό, δε φοβάσαι να κόψεις πόδια, να φωτίσεις το μισό θέμα ή να παρεμβάλεις ένα φυσικό φίλτρο. Νιώθω ότι δεν σε αντιπροσωπεύει ο φωτορεαλισμός και το ολόκληρο, σωστά;

Η σύνθεση είναι κατά τη γνώμη μου σημαντική πολύ. Ο τρόπος που τα στοιχεία που υπάρχουν στην εικόνα συνομιλούν, οι σκιές και το φως, οι θέσεις, να υπάρχει μια ισορροπία και μια αρμονία που όμως να μην είναι η προφανής. Δεν έχω πρόβλημα με το ολόκληρο, θα μπορούσα κάλλιστα να βρω ενδιαφέρον σε μια τέτοια λήψη αν υπάρχει κάτι εκεί που να προκαλεί την προσοχή μου. Σε ότι αφορά όμως την καταγραφική φωτογράφιση της πραγματικότητας, ή αυτή τη σύγχρονη τάση στη φωτογραφία της απεικόνισης του κοινότοπου και του αδιάφορου, τότε ναι. Δεν έχουν καταφέρει, μέχρι στιγμής, αυτού του είδους οι φωτογραφίες να με κερδίσουν. Υποθέτω χρειάζομαι ακόμα, έστω λίγο λυρισμό σε ό,τι βλέπω, αυτή τη μικρή δόση επιρροής του φωτογραφού που θα κάνει την πεζή πραγματικότητα να φανεί μέσα από τη λήψη κάπως «αλλιώς». Όχι απαραίτητα πιο όμορφη.

Βλέπω πως πήγες ένα ταξίδι στη Μέση Ανατολή, πρέπει να ομολογήσω πως έκανες υπέροχες και μη τουριστικές λήψεις. Πώς ήταν αυτή η εμπειρία;

Τον περασμένο Μάρτιο κάναμε αυτό το ταξίδι με τον αδερφό μου. Πήγαμε στην Ιορδανία, στο Αμμάν και την Πέτρα και από εκεί περάσαμε στο Ισραήλ, Ιερουσαλήμ και Τελ Αβίβ. Όπως στους περισσότερους ανθρώπους, μ’ αρέσει πολύ να ταξιδεύω και αυτό το ταξιδι ήταν μια φοβερή εμπειρία. Η Ιορδανία ήταν η πρώτη αραβική χώρα που επισκεπτόμουν, οπότε καταλαβαίνεις. Όλα καινούρια! Φυσικά φωτογράφισα πολύ.
Νομίζω ότι αυτό που μου έμεινε περισσότερο σαν αίσθηση από εκείνες τις μέρες, ήταν η καταλυτική επίδραση των θρησκειών στην καθημερινότητα των ανθρώπων. Τόσο στην Ιορδανία, όσο πολύ περισσότερο στην παλιά πόλη της Ιερουσαλήμ, όπου τρεις θρησκείες συνηπάρχουν χωρισμένες από ανιχνευτές μετάλλων και ελεύθερους σκοπευτές, η διαπίστωση της δύναμης τους πάνω στις ζωές και τα μυαλά των ανθρώπων με τάραξε. Εκείνοι που μου έκαναν τη μεγαλύτερη εντύπωση, από όλα όσα είδα σ’αυτό το ταξίδι ήταν οι ορθόδοξοι Εβραίοι. Ένιωσα περπατώντας στις γειτονιές τους σαν να έχω ταξιδέψει πολλά χρόνια πίσω στην ανθρώπινη ιστορία.

Όλοι μας κοιτάζουμε το συνολικό μας έργο, είτε ψηφιακά είτε τυπωμένο στο χαρτί. Κάνε μου μία αποτίμηση, πώς βλέπεις την πορεία σου ως τώρα;

Είμαι ακριβώς σ’αυτό το σημείο. Αυτό που προσπαθώ να κάνω τον τελευταίο καιρό είναι να σταματήσω για λίγο και να γυρίσω πίσω σε ό,τι έχω κάνει μέχρι τώρα. Όχι ότι είναι ιδιαίτερα μεγάλος ο όγκος δουλειάς που έχω ακόμα στα χέρια μου. Περισσότερο το κάνω για να καταλάβω πως θέλω να προχωρήσω από εδώ και πέρα.
Δεν ξέρω τι να σου πω ως συνολικό συμπέρασμα… κάνω πολλές σκέψεις. Πιστεύω ότι εξελίχθηκε γρήγορα η ματιά μου από τότε που ξεκίνησα να φωτογραφιζω. Νιώθω αρκετά σίγουρη πια για το τι με ενδιαφέρει και τι όχι να προσεγγίζω ως θέμα ή ως συνθήκη μέσα στην οποία να θέλω να τραβήξω φωτογραφίες. Ψάχνω το θέμα εκείνο που θα με απορροφήσει απο όλα τα άλλα και με το οποίο θα ασχοληθώ αποκλειστικά το επόμενο διάστημα. Ευχήσου μου να το βρω σύντομα!!

Το profile της Χρυσαλένας στο Instagram https://www.instagram.com/xrysalena και το προσωπικό της blog http://chrysalenaontheroad.tumblr.com

Ιδιαίτερης αισθητικής κι επεξεργασίας φωτο … Όμορφη απόδοση μυστηριώδους ατμόσφαιρας… μοναδική. Πώς έγινε αυτό το κλικ Δημήτρη; 
Η φωτογραφία είναι εξωτερικού χώρου. Ύστερα από ένα πεζοπορικό τριήμερο στο Πήλιο ήμασταν στο Βόλο και συγκεκριμένα στην παλιά συνοικία. Είχαμε βγει και έτσι όπως προχωρούσε μπροστά η Αναστασία @apap77 μέσα στη στοά με τα φωτά και την ομίχλη τράβηξα με το κινητό. Μου φάνηκε λίγο μυστηριώδες το “τοπίο” και να το αποτέλεσμα. Η μόνη επεξεργασία ήταν το ΑΜ. Μου αρέσουν οι φωτογραφίες χωρίς πολύ επεξεργασία, ό, τι πιάνει ο φακός τη στιγμή.

Δεν μπαίνεις ποτέ στον κόπο να επεξεργαστείς μια φωτό; Ξέρεις η επεξεργασία θεωρείται πλέον το δημιουργικό κομμάτι της φωτογραφίας.
Πάντα μπαίνω στον κόπο αλλά καταλήγω στην αρχική ήθελα να υπάρχει κάποιος τρόπος να δούμε τι πραγματικά φωτογραφίζεται και τι τελικά δημοσιεύεται, μήπως δεν έχει καμιά σχέση το ένα με το άλλο? Η μηπως τα σόσιαλ μας έχουν βάλει στο “τρυπάκι” των like και να φαίνονται όλα τέλεια? Και ποιός μπορεί να κρίνει αντικειμενικά? Κανείς λέω εγώ αφού και το αντικειμενικό υποκειμενικό φαίνεται εν κατακλείδι.

Έχεις συγκεκριμένα θέματα, που φωτογραφίζεις Δημήτρη;
Η ζωή μου είναι συνυφασμένη με το υγρό στοιχείο. Κινούμαι σε χώρο που δεν έχουν πρόσβαση πολλοί και έτσι φωτογραφίζω τη ζωή στο λιμάνι, πλοία οτιδήποτε που ακουμπά το νερό. Μου αρέσει επίσης η βιομηχανική φώτο, γενικά τα πιο “σκληρά” θέματα που δεν τα προσεγγίζουν πολλοί. Χωρίς βέβαια να αποκλείω και ό, τι ευχαριστεί τις αισθήσεις. Ελείψει χρόνου βέβαια, όπως λέει και κάποιος γνωστός, φωτογραφίζεις ότι βλέπεις μπροστά σου.

Μίλησε μου πώς ξεκίνησες το φωτογραφικό σου ταξίδι;
Αφορμή στάθηκε η Ιωάννα Αλεξοπούλου @alexopion η οποία μας παρότρυνε με την Αναστασία Παπαδάκου@apap77 να κάνουμε λογαριασμό στο instagram. Έτσι έγινε η αρχή και την ευχαριστώ για αυτό. Το ταξίδι συνεχίζεται.

Θες να πεις ότι πριν να ανοίξεις λογαριασμό στο instagram δεν είχες φωτογραφίσει άλλοτε;
Υπήρχε στη ζωή μου η φωτογραφία αλλά με διαφορετική θεματολογία, διακοπές, ταξίδια, οικογένεια…Αφορμή για δημοσίευση και διεύρυνση των θεμάτων στάθηκε το instagram . Είναι και αυτός ένας τρόπος επικοινωνίας.

Από τη στιγμή που ξεκίνησες να φωτογραφίζεις, το ψάχνεις παραπέρα; Θέλω να πω αναζητάς πηγές, φωτογράφους μεγάλους; Έχεις αναφορές και επηρεασμούς;
Το instagram πιστεύω ότι είναι η Wikipedia της φωτογραφίας. Θαυμάζω αυτούς που έχουν κάνει το χόμπι τους επάγγελμα. Αυτή την περίοδο παρακολουθώ αυτούς που αναδεικνύουν το πρόβλημα του προσφυγικού. Θεωρώ ότι όλες οι σκηνές αποτυπώνονται όπως θα τις βλέπαμε όλοι οι Έλληνες. Δεν θα ήθελα να αναφέρω ονόματα αλλά η δουλειά τους είναι αξιόλογη και παγκοσμίως αναγνωρίσιμη. Πολλοί εξ αυτών έχουν βραβευτεί κιόλας.

Το είδος που μου αναφέρεις είναι η καθαρή δημοσιογραφική/καταγραφική φωτογραφία. Η δημιουργική φωτογραφία δεν σε έχει απασχολήσει ποτέ; Κι όταν μιλώ για δημιουργική εννοώ το να πάρεις ένα θέμα (ίσως ένα τίποτα) και να το ανάγεις σε κάτι πιο ουσιαστικό. Όπως αυτή η φωτο σου που σήμερα επέλεξα… Μια στοά ! μια στοά τόσο κοινή, κι όμως κάτι είδες … Μια ατμόσφαιρα, ένα μυστήριο …Εδώ υπάρχει μια μεταμόρφωση κι όχι καταγραφή.
Αυτό το είδος ( δημοσιογραφικό/καταγραφικό) μου αρέσει περισσότερο. Το δεύτερο που περιγράφεις κράτησε πέντε λεπτά. Δεν κατακρίνω αυτούς που ασχολούνται περισσότερο με το δημιουργικό αλλά κάποιες φορές το αποτέλεσμα μπορεί να είναι το αντίθετο από το προσδοκώμενο. Και φυσικά αν έχεις και κάποιες τεχνικές γνώσεις, κάτι που εγώ δεν έχω, βοηθάει. Η χαρά της ζωής κρύβεται στα απλά, το ίδιο και στη φωτογραφία, γιατί να τα κάνουμε όλα πολύπλοκα?

Τι θεωρείς ότι είναι για σένα η φωτογραφία και τι είναι αυτό που σε κάνει να φωτογραφίζεις;
Η φωτογραφία είναι το αποτύπωμα της στιγμής, μια ανάμνηση, ένα κλικ που δεν θες μόνο να το έχεις στο μυαλό σου αλλά να το δεις και “τυπωμένο” και γιατί όχι να το μοιραστείς με λίγους ανθρώπους. Άλλωστε το πάζλ της ζωής μας κάπως έτσι συμπληρώνεται νομίζω.

Ο Δημήτρης Γερόλυμος θα σταματούσε ποτέ να φωτογραφίζει;
Δεν θα σταματήσω να φωτογραφίζω. Το στοίχημα είναι να βρω λίγο περισσότερο χρόνο να διευρύνω τα θέματα αλλά και να βελτιωθώ τεχνικά περαιτέρω.

To profile του Δημήτρη Γερόλυμου στο Instagram είναι: dimg73, ενω το profile του στο fb: Dimitris Gerolimos

Από όσο μπορώ να θυμηθώ, πάντα έφτιαχνα στο μυαλό μου εικόνες ή καλύτερα αφηγήσεις ιστοριών μέσα από εικόνες. Για χρόνια νόμιζα πως ήθελα να γίνω ηθοποιός και όταν ήρθε η ώρα της λαίλαπας, που ονομάζεται Πανελλήνιες, δήλωσα εκείνες τις πολύ λίγες σχολές, οι οποίες είχαν καλλιτεχνικό προσανατολισμό και εστίαζαν και σε θεατρικές σπουδές. Η σχολή Επιστημών της Τέχνης λοιπόν, στο Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων ήταν μια τέτοια κι εκείνο το χρόνο θα άνοιγε τις πόρτες της για πρώτη φορά. Στα μαθήματα της σχολής ήταν και η φωτογραφία, που είχαμε την τύχη να μας τη διδάξει η Ελένη Μουζακίτη. Τότε ήταν που για πρώτη φορά αντιλήφθηκα τη μαγεία της εικόνας και της δυνατότητας να κάνω τις ιστορίες μου πραγματικότητα μέσω της γνωστής κατά κόσμο πλέον, οπτικής αφήγησης.

Δύο από τις εκθέσεις, στις οποίες πρόσφατα έλαβε μέρος, το «Home» στα Ιωάννινα και το «(Un)belong» στο Τορόντο αφορούσαν το «σπίτι», την «πατρίδα» – με την, κατά περίπτωση, στενή ή ευρύτερη έννοιά τους – , τη διαφορετικότητα και την διαχρονική δυσκολία υποδοχής και αποδοχής της. Η ίδια μεγάλωσες στα Ιωάννινα, σπούδασες στην Ολλανδία, ζεις στο Όσλο. Πώς βίωσες τον ρόλο της «ξένης» σε άγνωστους τόπους, πόσο εύκολο ήταν να νιώσεις ότι «ανήκεις» και πώς αυτό επηρέασε τη δουλειά σου;

Στην Ολλανδία έφυγα για σπουδές και έμεινα για αρκετά περισσότερο καιρό, από όσο είχα φανταστεί πριν φύγω. Φοιτήτρια τότε, ανάμεσα σε άλλους φοιτητές διαφόρων εθνικοτήτων, δημιουργήσαμε μια πολύ διεθνή παρέα που δεν άφηνε κανένα να νιώσει ξένος, γιατί πολύ απλά είχαμε κοινά ενδιαφέροντα, κοινή γλώσσα και στο τέλος ο ένας τον άλλον. Όταν όμως τα φοιτητικά χρόνια έδωσαν τη θέση τους στα χρόνια της ενηλικίωσης, μέσα από την αναζήτηση δουλειάς και τη μετανάστευση σε άλλες χώρες, τότε ήταν που ένιωσα για πρώτη φορά την ανάγκη να αναζητήσω τις ρίζες μου. Στην αναζήτησή μου αυτή, καλή μου φίλη έμεινε μέχρι και τώρα η φωτογραφία. Μέσω εκείνης επαναπροσδιόρισα αξίες, αναρωτήθηκα για τη θέση μου στο περιβάλλον της νέας χώρας, καλοδέχτηκα τη νέα μου χώρα, που πλέον είναι η Νορβηγία και αποδέχτηκα την αλλαγή μου. Δεν πιστεύω όμως πως ανήκω ακόμα κάπου, ούτε εδώ ούτε εκεί.

Η δουλειά σου είναι ανθρωποκεντρική, ακόμα και όταν ο άνθρωπος δεν εμφανίζεται. Νομίζω πως ακόμη και το ότι εμπνέεσαι από την καθημερινότητα, αναζητώντας το σπουδαίο που κρύβεται πίσω από το προφανές, επιβεβαιώνει το ενδιαφέρον σου για τον μέσο, συνηθισμένο άνθρωπο. Η φυσική του παρουσία όμως δεν κυριαρχεί στις φωτογραφίες σου. Σε ποιές περιπτώσεις και με ποιό σκοπό τον εντάσσεις στα κάδρα σου;

Στο «Calendar I. “Violeta”», μια δουλειά που υλοποιήθηκε το 2006-7, στο χωριό Skoki της Πολωνίας, ακολουθείς ένα μικρό κορίτσι, τη Βιολέτα. Η Βιολέτα με τα κυριακάτικα ρούχα της, με το ποδήλατό της, με τις αδελφές της… Ήταν εύκολο να διεισδύσεις στον προσωπικό χώρο και στις ιδιωτικές στιγμές των πρωταγωνιστών;

Μου έκανε εντύπωση η προθυμία και η ευγένεια με την οποία απάντησες σε κάποιον φόλοουερ στο insragram σχετικά με το τι σε είχε εμπνεύσει σε μια φωτογραφία σου. Σε ενδιαφέρει τελικά να εξηγείς τη δουλειά σου ή σε αφορούν εκείνοι οι θεατές που εξ αρχής και με βάση το δικό τους ένστικτο και αισθητήριο θα συγκινηθούν από αυτή;

Η κεντρική φωτογραφία σου η συγκεκριμένη για πολλούς μπορεί να είναι “too dark”, εν τούτοις για μένα είναι πολύ φωτεινή και ξεκάθαρη. Κυνηγάς το φως; Ακόμα και στα πιο σκοτεινά σημεία;
Χαίρομαι που επέλεξες μια από τις αγαπημένες μου φωτογραφίες και επίσης με χαροποιεί που την είδες φωτεινή, γιατί με αυτό το σκεπτικό έκανα την επεξεργασία. Να δώσω την μεγαλοπρέπεια που έβλεπα στον σταυρό. Στις έγχρωμες φωτογραφίες δεν το επιδιώκω, στο ασπρόμαυρο αντιθέτως ένα έντονο φως, μια σκιά, με κερδίζει πολύ.

Λένε πως η επεξεργασία μιας φωτο είναι ένα μέρος της δημιουργίας. Εδώ σ’ αυτή την φωτο δημιούργησες από τη μια, μια ατμόσφαιρα σχεδόν μυσταγωγική κι από την άλλη μια έκρηξη φωτός. Πώς επεξεργάζεσαι μιαν ασπρόμαυρη φωτο;
Κατά βάση προσπαθώ να μην έχω θαμπό μαύρο και παίζω με την αντίθεση ώστε να δυναμώσει όσο γίνεται η πορεία που διαγραφει το φώς στην εικόνα, χωρίς ομως να καλύψει ότι άλλο μπορεί να περιέχει μια φωτογραφία.

Τι σε συγκινεί κυρίως για να κάνεις αυτό το “κλικ”;
Στέκομαι και χαζεύω φωτογραφίες που μπορεί να μην είναι τεχνικά άρτιες αλλά ο φωτογράφος μπόρεσε και μετέφερε το συναίσθημά του ή την σκέψη του άψογα. Όπως όταν κοιτάμε ένα πίνακα ή διαβάζουμε ένα ποίημα. Όταν μπορώ να πλησιάσω αυτή την λογική τότε επιδιώκω το κλικ.

Δείχνεις πάντως να ελέγχεις καλά το κάδρο σου. Μελετάς τον χώρο πριν φωτογραφίσεις;
Όταν βλέπω κάτι που μου αρέσει, προσπαθώ να καταπνίξω τον ενθουσιασμό μου και να μην αρχίσω τις γρήγορες λήψεις και να φύγω. Το παρατηρώ από διάφορες γωνίες μέχρι να το δω φωτογραφημένο. Γι αυτό (και λόγω απειρίας) έχω στατικά θέματα, που μου δίνουν χρόνο να τα παρατηρήσω αρκετά.

Όμως το να κάθεσαι να ελέγχεις τη γωνία λήψης να το θεωρήσω έμφυτο; Έχεις κάποιες εικόνες μέσα σου ως στερεότυπα και ως πρότυπα;
Όχι δεν αναφέρομαι σε κάτι ιδιαίτερο. Όλοι μπορούμε να φανταστούμε πως αν μετακινηθούμε λίγο από εκεί που κοιτάμε ίσως να κρύψουμε ένα άσχημο φόντο. Mπορούμε να φανταστούμε πως αν δούμε το θέμα από πιο χαμηλά πχ ίσως δώσουμε ένα βάθος. Όλοι μπορούμε να αλλάξουμε το φόκους στα μάτια μας. Όλοι μπορούμε να φανταστούμε πως κάτι που βλέπει το μάτι μας θα ήταν καλύτερα φωτισμένο μια άλλη ώρα της ημέρας και να περάσουμε το απόγευμα πχ να προσθέσουμε κ ένα ηλιοβασίλεμα στο φόντο. Ένας έμπειρος φωτογράφος αυτά και πολλά άλλα τα πιάνει αμέσως με το που βλέπει κάτι που του αρέσει. Εγώ χρειάζομαι ακόμα χρόνο να δημιουργήσω την εικόνα.

Τελευταία από το προφίλ σου, παρατηρώ ότι έχεις να επιδείξεις και την έγχρωμη πλευρά σου. Τι σε προκαλεί στο έγχρωμο; Το θεωρείς εξίσου ισοδύναμο με το ασπρόμαυρο;
To χρώμα στο περιβάλλον μας μπορεί να μας αλλάξει την ψυχολογία. Μεγάλη δύναμη. Άρα το να μπορείς να παίζεις με τα χρώματα είναι μεγάλη πρόκληση! Ισοδύναμα δεν τα θεωρώ. Το χρώμα συγχωρεί λάθη. Το ασπρόμαυρο δεν είναι απλά η επιλογή ενός bnw φίλτρο. Θέλει γνώσεις , εμπειρία και καλή αισθητική για να μπορέσεις να βγάλεις κάτι αξιόλογο σε αυτό το παιχνίδι σκιών. Ελπίζω κάποτε να εξελιχθώ σε αυτή την κατηγορία.

Έχεις επηρεαστεί από κάποιους φωτογράφους;
Δυστυχώς η απάντηση είναι όχι. Δεν έχω μελετήσει ακόμα τόσο πολύ.

Το profile του Αλέξανδρου στο Instagram https://www.instagram.com/alexandros.mrk

Η συνέντευξη δόθηκε στις 20.05.2016