Φωτογραφήστε την οικειότητα των δρόμων, χωρίς να πέσετε στο κοινότοπο

Luc Choquer

Ο Γάλλος φωτογράφος Luc Choquer γεννήθηκε το 1952 στην περιοχή του Παρισιού. Είναι συνιδρυτής του οργανισμού METIS.

Ο Luc Choquer αρχικά προετοιμάζεται για μια καριέρα στο εμπορικό ναυτικό, αλλά στην πορεία ακολουθεί την εκπαίδευση ανθρωπολογικών σπουδών , σπουδάζοντας παράλληλα ψυχολογία. Εργάζεται ειδικά για 5 χρόνια με νέους παραβάτες και τοξικομανείς. Στις αρχές της δεκαετίας του ’80, έχοντας ανακαλύψει τα έργα του Robert Frank, της Diane Arbus και του William Klein, αποφάσισε να γίνει φωτογράφος.
Εξοπλισμένο με μία Zenit, μια μυθική και φτηνή κάμερα αντανάκλασης από τη Σοβιετική Ένωση, αρχίζει να περιηγείται στο Παρίσι με το αμερικανικό πνεύμα της φωτογραφίας δρόμου.

Ο Luc Choquer είναι ο νικητής του βραβείου κριτικών Kodak το 1985 και του βραβείου Villa Médicis Hors-les-Murs το 1991.

Ο Luc Choquer μελετά με αυστηρότητα τις ανθρώπινες ομάδες συνθέτοντας εξαιρετικά πορτρέτα.
Επεκτείνοντας το πνεύμα του ανθρωπιστικού φωτορεπορτάζ στα μέσα του εικοστού αιώνα, ο Luc Choquer αμφισβητεί αναδρομικά την οργάνωση συνόλων, φωτός, στάσεων και χρωμάτων, τους βασικούς κανόνες που αντικατοπτρίζουν τις προθέσεις του φωτογράφου. Αν και αρνείται να παρεμβαίνει στην ωραιοποίηση των πορτρέτων που διαμορφώνει, προσπαθεί συνεχώς να προσελκύει τους χαρακτήρες του σε πολύπλοκες και δύσκολες καταστάσεις. Το αποτέλεσμα είναι εντυπωσιακό: δεν πρόκειται για απλές εικόνες, αλλά για αναζήτηση κοινωνιολογικών πληροφοριών που φωτίζονται με ευαισθησία ακόμα και στο δέρμα του φωτογραφιζόμενου.

Είμαι ένας υπαίθριος φωτογράφος, αλλά πηγαίνω επίσης κοντά στους ανθρώπους και τα πορτρέτα μου αγγίζουν το οικείο.

Φωτορεπόρτερ στην Πολωνία στην περιοχή Γκντανσκ, στο πρώτο χωριό που συνδέεται με τον αγροτικό κλάδο του Συνδικάτου «Αλληλεγγυη. Το θέμα αυτό θα δημοσιευθεί στη Liberation και θα ακολυθήσουν συνεργασίες με τα περιοδικά  Actuel Marie-Claire, Times, Newsweek, Géo.

Για το Marie-Claire πηγαίνει στη Μόσχα στην εποχή της perestroïka, όταν η Ρωσία ανοικοδομείται πάνω στα ερείπια της Σοβιετικής Ένωσης. Τίποτα δεν εκφράζει καλύτερα αυτό το σχίσιμο/σχίσμα, ανάμεσα στη νοσταλγία για ένα κολεκτιβιστικό παρελθόν και την έλξη για ένα λαμπρό μέλλον ελευθερίας και ελπίδας από τη φωτογραφία του με τα δύο νεαρά κορίτσια της Αγίας Πετρούπολης. Με το έργο αυτό θα κερδίσει το βραβείο Niépce, το 1992, και θα δημιουργήσει ένα εξαιρετικό βιβλίο, “Ruskaïa”, που εκδόθηκε από τον εκδοτικό οίκο Marval. Αυτός ο τίτλος προστίθεται στη σειρά φωτογραφικών λευκωμάτων του μαζί με  “Planète France” και στη συνέχεια με το “Portraits de Français” που σηματοδοτεί την καριέρα του.

Δεν δίστασε να βάλει το πόδι του στα ντεφιλέ μόδας, αλλά και στα παρασκήνιά τους.

Luc Choquer

Οι φωτογραφίες του χαρακτηρίζονται κυρίως από αυτό που ισχυρίζεται: «Ζητώ από τα πρόσωπα να χαμογελούν, μόνο τα μάτια τους».