My biggest challenge when I decided to ask you for this interview was to select one picture. This happened for two reasons. First because Ι am a big fan of yours  and secondly because you work with tightly knit trilogies. This connection of images is so strong that I tend to see them as a whole. It can be a close up of a single object or a trilogy of a horse, a cat and a freckled face. Would you like to talk about them?

I admit; I have an obsessive side! My wardrobe is organised by colour and so are the books in my bookshelves. So no surprise that I also like my photos to be colour coded and ordered. I love shapes and colours. I post three photos in a row because it makes me feel good. Three IS my favourite number!

So after a long and considerate thought I chose your red wooden shack, a sharp and clean image that repeats periodically in your gallery. Is it one or are they many? How did it all start?

My red wooden wall photos are actually almost all from different places up in the Nordic countries. You’ll find these beautiful red barns, shacks and houses wherever you travel in Finland and Sweden. They are in every village. I guess they are the equivalent to the Greek white washed walls? I love the way the red wood patina weathers and changes with age. The red wall becomes a canvas of whatever objects people have propped up against these walls. The photo you have selected is taken at the home of good friends who live on The Aland Islands. The wall had a beautiful composition, like in an art gallery. I was attracted to those gorgeous, sleek, grey wooden tools and those bold, harsh and grey lines against that red canvas wall. (I obviously had to use a quote from the infamous book Fifty Shades of Grey).

Nice is different than good; as you state in another favourite shot of yours. Browsing through your whole portfolio I haven’t noticed any inconsistencies, you have created your own personal signature. What are the elements that constitute this, how can I shoot Laleikkwise?

Thank you, and that’s a difficult question for me to answer. Less Is More is my minimalist motto (by Ludwig Mies van der Rohe). I like to play, and for me photography is all about playfulness. When I photograph I don’t think, I just go with what feels exciting, curious or striking. I look and I ask my self; “What’s grabbing my attention right now?” There is always something interesting or amusing, even in the midst of the mundane and boring. I like to shoot simplicity, yet hopefully also tell some kind of a story, or portray something that makes the viewer see something new. But as I said, I don’t think too much while I photograph.

You have lovely captions in your photos, full of wit and always in tandem with the photo. This creates a strong and clear visual message. Tell me about the creative process, how do you combine these two parts?

I need more joy, lightness and fun (maybe we all do?). Therefore I try to keep my images and myself playful. If I get too serious or pretentious, I remind myself to go back to the joy of photography and that of playing. Usually I take a photo and then I associate freely and see where my mind takes me. Then I find a quote that matches/or is the opposite, of what I see. I might be The Queen of Quotes. I collect quotes. When I was growing up it was a bit of a sport with an older very witty aunt of mine; we would see who could find the silliest quote or the most misplaced saying. I guess I’m trying to keep up that tradition today.

Another reason that I wanted this interview so badly is because you seem quite a mystery to me. I can’t correlate your origin from your images. Could you tell me a few things about you, especially about how you started photography?

I’m a nomadic British-Swedish-speaking-Finn; I grew up on an island in the Baltic Sea. I’m presently living in the French part of Switzerland. I travel a lot. This could be the reason why I’m a bit hard to pin point?

I got my first camera on my tenth birthday. I remember the first photo I ever took; a black and white picture of a huge pile of hundreds of round orbits of cut timber trees. A minimalistic photo actually (even though I had no idea what that meant at the time).

The average Instagram minimalism is cold, structural and impersonal. I find yours warm, organic and nostalgic. How do you make this mix, what is the secret of keeping things simple but emotional?

I really have no idea 

Which art movements have influenced you? Do you have any favourite photographers?

The Minimalistic movement; when art is found in a simple line, in a shadow, an open space or a fragment of a detail.

Roy Andersson, the Swedish film makerhttps://www.youtube.com/watch?v=wzbQbHWrR3E

Edward Hopper, the painter.

On Instagram: There are so many talented people on Instagram! I love that place. Two feeds that stand out for me at the moment are @jonathanconner10 (he makes beautiful landscape images) and his total opposite; @goodcomma (she makes strong bold detailed images).

You have an equal amount of outdoors and indoors photos. What do you prefer, hunting or building a shot?

I love staging a shoot indoors, getting the whole scene just right: reflections, light, setting a mood etc. I often wish I could just stick to that type of photography. But, as soon as I go outside I see so many interesting things that I just can’t resist photographing. Perhaps I’m staging my photos, because I’m not actually as orderly as I would like to be in real life.

Interview was taken on 11.10.2016

Leila’s profile in Instagram https://www.instagram.com/laleikk/

Κι εσύ την μετέτρεψες σε τέχνη.
“Και εσύ την έκανες τέχνη …”
Τώρα η τέχνη είναι μεγάλη κουβέντα … Θα έλεγα ότι είναι μια προσωπική ματιά. Στον συγκεκριμένο χώρο θα μπορούσε να σου τραβήξει την προσοχή μια ξαπλώστρα, η άμμος, ο καφές που ειναι δίπλα σου…
Ο καθένας μας έχει την προσωπική του ματιά. Που και αυτή πια δεν είναι τόσο προσωπική γιατί έχουμε τόση πληροφόρηση, τόσες εικόνες, που υποσυνείδητα έχουν αποτυπωθεί στο μυαλό μας και πολλές φορές, χωρίς να το καταλαβαίνουμε, οδηγούν την μάτια μας.

Ποιός είναι ο δικός σου ορισμός της minimal φωτογραφίας;
Ο μινιμαλισμός είναι η τέχνη του ελάχιστου .
Μινιμαλισμός ορίζεται ως η εξάλειψη όλων των στοιχείων που θεωρούνται περιττά έτσι ώστε να επιτραπεί στα ουσιώδη χαρακτηριστικά να λειτουργήσουν απρόσκοπτα. Αυτός είναι ένας ορισμός του μινιμαλισμού που συμφωνώ και εγώ.
Στη φωτογραφία τώρα με βάση αυτά, θα πρέπει να εστιάσεις στο χαρακτηριστικό τμήμα του όλου και να δώσεις πολύ χώρο, μα πάρα πολύ χώρο, σε αυτό (άφοβα να αφήσεις έξω ότι μπορεί να αποσπάσει την προσοχή απο αυτό) ώστε να αναδειχθεί με τρόπο που ο κάθε ένας βλέποντας την φωτογραφία να μπορεί να δει, να αισθανθεί, να φανταστεί, με την δίκη του λογική το όλο.
Ένα παράδειγμα. Βλέπεις μπροστά σου μια καταπληκτική τούρτα. Εστιάζεις στο κερασάκι. Απομονώνεις το κερασάκι απ’ όλα και προσπαθείς μόνο με αυτό να δημιουργήσεις μια εικόνα που βλέποντας την κάποιος να φαντάζεται ολόκληρη την τούρτα και αν είναι δυνατόν να νοιώσει και την γεύση της. Αυτό είναι το επιθυμητό. Πολύ δύσκολο. Εγώ όσο και να προσπαθώ παίρνω και κομμάτι της τούρτας στην εικόνα. Ίσως γιατί λατρεύω τα γλυκά. Όχι δεν είναι αυτός ο λόγος. Πιστεύω ότι αυτό συμβαίνει γιατί δεν έχουμε μάθει να εκτιμούμε το λίγο.

Παρατηρώ οτι τα περισσότερα minimal accounts τα έχουν χρήστες των οποίων τα επαγγέλματα είναι λίγο πολύ συγκεκριμένα, βλέπε αρχιτέκτονες, γραφίστες. Είναι τυχαίο;
Όχι είναι λογικό . Η έκφραση “less is more” έγινε ευρέως γνωστή γιατί υιοθετήθηκε και χαρακτήρισε το έργο του σπουδαίου αρχιτέκτονα Mies van der Rohe που επηρρέασε, μαζί με άλλους βέβαια, την σύγχρονη αρχιτεκτονική. Λογικό είναι οι αρχιτέκτονες να έχουν μια “οικειότητα” με όλο αυτό. Κατα προέκταση και οι διακοσμητές και οι γραφίστες. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι μόνο αυτοί μπορούν να κάνουν μίνιμαλ φωτογραφίες. Ο καθένας μπορεί. Αλλωστε ο μινιμαλισμός έχει επηρρεάσει όλες τις μορφές τέχνης. Αρχικά την ζωγραφική, την γλυπτική, την μουσική, την ποίηση.

Πως αντιμετωπίζεται η minimal φωτογραφία στην Ελλάδα, τόσο απο τους φωτογράφους όσο και απο τους θεατές;
Νομίζω ότι δεν είναι στην κουλτούρα μας το λίγο. Είμαστε της υπερβολής σε όλες τις εκφράσεις της ζωής μας. Απο την άλλη η τόση πληροφόρηση, το τοπίο, ο τρόπος ζωής μας, μας οδηγούν να συμπεριλάβουμε σε μια εικόνα όσα περισσότερα στοιχεία μας προκαλούν ευχαρίστηση. Το βλέπω και απο τον εαυτό μου. Προσπαθώ να κάνω μίνιμαλ φωτογραφίες, αλλά τις περισσότερες φορές δεν τα καταφέρνω, έχουν περισσότερα στοιχεία απο αυτά που θα χαρακτήριζαν μια φωτογραφία μίνιμαλ. Απο την εμπειρία μου στο @minimal_greece θα έλεγα ότι στο ξεκίνημα μας παλεύαμε να βρούμε μια καθαρή μίνιμαλ φωτό απο Ελληνα. Σήμερα αυτό έχει αλλάξει. Έχουμε πολλές και εξαιρετικές μίνιμαλ φωτό απο Έλληνες.

Εχεις φωτογραφικές επιρροές;
Το μάτι μας είναι μια φωτογραφική μηχανή, με φακό, φιλμ, γωνία λήψης κλπ. Και καταγράφει χιλιάδες εικόνες συνεχώς. Πάρα πολλές απο αυτές αποτυπώνονται στο μυαλό μας και είναι λογικό όταν φωτογραφίζουμε κάτι, ακόμη και υποσυνείδητα, να μας επηρρεάζουν. Δεν υπάρχει μεγάλος σχεδιαστής, ζωγράφος, φωτογράφος, που για κάποιο κομμάτι στη διαδρομή του, δεν είχε επιρροές. Είναι δυνατόν εγώ που δεν είμαι καν φωτογράφος να μην έχω; Άλλωστε θεωρώ ότι είναι πολύ εγωιστικό να θεωρείς τον εαυτό σου μοναδικό.

Ποια είναι κατα τη γνώμη σου τα χαρακτηριστικά που πρέπει να έχει ένας minimal φωτογράφος;
Να ακολουθεί κάποιους κανόνες
Ο βασικότερος κανόνας, η φωτογραφία να είναι απλή, πολύ απλή, αλλά οχι αδιάφορη. Για να έχει ενδιαφέρον θα πρέπει να αναδείξει το στοιχείο που έχει επιλέξει. Πέταει έξω απο το κάδρο ότι θα αποσπούσε την προσοχή απο το στοιχείο που θεωρεί ενδιαφέρον, του δίνει χώρο, καθαρό χώρο, και βοηθάει σε αυτό το φόντο. Αυτό συνήθως είναι λευκό ή κάποιο παλ χρώμα ή ακόμα και το αντίθετο, έντονο χρώμα στο φόντο, όταν το στοιχείο ενδιαφέροντος είναι λευκό. Κάποιες φορές οι γραμμές, οι λιτές καθαρές γραμμές, δίνουν ενδιαφέρον στην σύνθεση ή ακόμη μπορούν να οδηγούν το μάτι στο στοιχείο που έχει επιλέξει. Το χρώμα, αυτό το λίγο που θα υπάρχει, πρέπει να είναι έντονο. Αν το στοιχειο ενδιαφέροντος είναι άνθρωπος ή κάποια στάση του ή σκιά, του δίνουν δύναμη και συνειρμούς. Ακόμη και η υφή αν τονισθεί πολλές φορές αναδεικνύει το στόχο.
Με δυο λόγια βρίσκει ένα απλό θέμα που μπορεί όμως να προκαλέσει εντύπωση. Αυτό παίρνει μικρό χώρο μέσα στο καθαρό κάδρο και προσπαθεί να το αναδείξει με το φόντο, το χρώμα, την υφή, τις γραμμές, δημιουργώντας μια σύνθεση που ο καθένας βλέποντας την φωτό να μπορεί να φτιάξει ένα παραμύθι στο μυαλό του.

Το προφίλ του Σπύρου στο Instagram https://www.instagram.com/essecha και του hub https://www.instagram.com/minimal_greece

Η συνέντευξη δόθηκε στις 18.05.2016

“Οι τουλίπες μου τρώνε το οξυγόνο” Τι ήρθε πρώτο, Πάνο: Η Σύλβια Πλαθ ή η εικόνα; Μίλα μου λίγο τι είναι για σένα η φωτο αυτή και πώς “βγήκε” το κλικ; (φωτο κεφαλίδας)

Πάντα η εικόνα προηγείται της λεζάντας. Τουλάχιστον όσον αφορά εμένα. Αυτό που συμπληρώνει μια φωτογραφία ως λεζάντα έρχεται αυθόρμητα και εκ των υστέρων. Ίσως στοιχειοθετεί τη δική μου εξήγηση-ερμηνεία σε μια φωτογραφία χωρίς όμως αυτό να είναι απόλυτο. Σκοπός βέβαια είναι οι φωτογραφίες να μιλούν από μόνες τους και να κεντρίζουν το ενδιαφέρον του καθένα με διαφορετικό τρόπο. Επομένως όποια ερμηνεία και να δωσω με ένα ποίημα ή ένα απόφθεγμα σε μια φωτογραφία, ελπίζω αυτό να μην στερεί την προσωπική ερμηνεία του αποδέκτη. Όσον αφορά τη συγκεκριμένη λήψη προέκυψε μέσα στο σπίτι μου, σε εσωτερικό χώρο δηλαδή, πράγμα σπάνιο γιατί προτιμώ τους εξωτερικούς χώρους που έχουν έναν αέρα ελευθερίας. Η μητέρα μου, λοιπόν, συνηθίζει να έχει λουλούδια σε βάζα στο σπίτι και οι τουλίπες είναι ένα απο τα αγαπημένα της. Αρχικά δεν μου είχαν τραβήξει την προσοχή παρά μόνο όταν οι τουλίπες άρχιζαν να μαραίνονται. Δεν ξέρω αν φαίνεται στη φωτο αλλά η συγκεκριμένη τουλίπα ήταν σχεδόν μαραμένη ενώ ήταν η μοναδική που προεξείχε από το βάζο δίνοντας αυτή την προοπτική στην εικόνα. Ίσως αυτό να μου κέντρισε και το ενδιαφέρον μαζί με το παιχνίδισμα του φωτός που δίνει ένα εξωτερικό φως στη λήψη, δίνοντας ένα βαθύ κόκκινο, σχεδόν μαύρο χρώμα στην τουλίπα. Ο συνειρμός με το συγκεκριμένο ποίημα έρχεται σε δεύτερο επίπεδο καθώς οι τουλίπες στο σπίτι μου θύμισαν το ομώνυμο ποίημα με τις τουλίπες της Σύλβια Πλαθ. Για μένα ουσιαστικά, όπως και για την ποιήτρια η τουλίπα δεν αποτελεί ενα καλοπιστικό στοιχείο μέσα στο σπίτι καθώς αναπαριστά και προσωποποιεί την εσωτερική αγωνία του ατόμου, μετατρέποντας την τουλίπα σε δρων σαρκοβόρο φυτό που κατατρώει το οξυγόνο του παθητικού ατόμου μεσα στο σπίτι.

Με πολύ λίγες εξαιρέσεις, το φόντο στις εικόνες σου είναι το “λευκό της Ελλάδας,” όπως το περιέγραψες στην συνομιλία μας πριν την συνέντευξη. Πώς αντανακλά σε σένα ως φωτογράφο το λευκό; Φωτίζει ή ξεγελά όπως ξεγελά και το φωτόμετρο; Είσαι αισιόδοξο άτομο;

Το λευκό ως φόντο σε μια φωτογραφία είναι κάτι που με προσελκύει. Νομίζω ότι αποτελεί ένα είδος θεματολογίας στη συλλογή μου. Το λευκό δίνει ένταση, “βάθος”, θέτει το κέντρο στο κάδρο και τονίζει την ένταση της εικόνας. Πιστεύω πλέον πως είναι μια συνειρμική αντίδραση να “κεντράρω” στο λευκό. Ίσως γιατί το λευκό για μένα σχετίζεται κυρίως με το φως και πώς αυτό αντανακλάται και διαθλάται σε διαφορετικούς τόνους. Δεν ξέρω αν οι φωτογραφίες μου με το λευκό “ζωντανό” φόντο βγάζουν μια αισιοδοξία αλλά πιστεύω πως υπάρχει μια διττή ερμηνεία σε αυτό. Το λευκό πέρα απο τη ζωντάνια και την αισιοδοξία κρύβει επίσης μελαγχολία, εσωτερική απομόνωση και εσωστρέφεια. Ποια μεριά θα υπερνικήσει την άλλη είναι νομίζω προσωπικό θέμα του καθενός ξεχωριστά που θα δει την φωτο. Παρ’όλα αυτά ζούμε σε μια χώρα που το δίπολο “λευκό-φώς” μαγνητίζει και τραβάει την προσοχή του φωτογράφου, αναμφισβήτητα και νομίζω πως δεν ξεφεύγω ούτε εγώ από τον κανόνα. Δεν ξέρω, λοιπόν, αν θα με χαρακτήριζα φύσει αισιόδοξο άτομο. Προτιμώ περισσότερο να ειμαι ρεαλιστής θα έλεγα χωρίς αυτό να σημαίνει πως είμαι απαισιόδοξος. Απλά νομίζω έχει να κάνει με το πώς ο καθένας από εμάς οριοθετεί τον εαυτό του πάνω σ’ αυτή την λεπτή γραμμή.

Πότε ξεκίνησες να φωτογραφίζεις; Γιατί διάλεξες την φωτογραφία σαν έκφραση;

Για να είμαι ειλικρινής πριν το ινσταγκραμ δεν είχα φανταστεί ότι θα μου άρεσε η φωτογραφία ως τρόπος έκφρασης. Δεν θυμάμαι τον εαυτό μου να φωτογραφίζω μικρός και μέχρι και σήμερα δεν μου αρέσει να με φωτογραφίζουν ιδιαίτερα. Έτσι το Ίνσταγκραμ μου έδωσε το έναυσμα εδώ και 4 χρόνια να ασχοληθώ με κάτι που μπορώ να το ονομάσω δημιουργικό. Το να επικοινωνείς με τους άλλους χωρίς να μιλάς ή να γράφεις νομίζω είναι αρκετά ουσιαστικό στην εποχή μας. Αυτό προσφέρει το ινσταγκραμ. Με μια εικόνα μπορείς να δείξεις τι αισθάνεσαι, τι βλέπεις, τι σε εκφράζει και πώς αντιλαμβάνεσαι τον κόσμο. Η δύναμη της εικόνας είναι πολύ σημαντική αναμφισβήτητα και η φωτογραφία δίνει αυτή τη διέξοδο.

Έχεις συγκεκριμένο ύφος στο προφίλ σου – όχι ακριβώς μίνιμαλ, ίσως αφαιρετικό, θα έλεγα, συμφωνείς;

Δεν το είχα σκεφτεί ιδιαίτερα αυτό. Ίσως γιατί δεν μου αρέσει η κατηγοριοποίηση, ούτε το να βάζω ταμπέλες γιατί αυτό σε δεσμεύει καθώς θα πρέπει να ακολουθείς αναπόφευκτα μια καθορισμένη νόρμα. Και πιστεύω πως το Ίνσταγκραμ δεν εχει στεγανά και κανόνες. Παρ’όλα αυτά καταλαβαίνω ότι το “στυλ” μου μπορεί να χαρακτηριστεί μίνιμαλ ή αφαιρετικό, όμως αυτό για μένα δεν ειναι αυτοσκοπός. Η απλότητα είναι αναπόφευκτα κάτι που με γοητεύει. Χωρίς αυτό βέβαια να σημαίνει πως κάτι απλό είναι και εύπεπτο ή εύκολα κατανοητό. Άλλωστε σε παλιότερες μου λεζάντες φωτογραφιών έχω μιλήσει για τον μινιμαλισμό ως την “πολυπλοκότητα της απλότητας”. Μπορεί να μοιάζει με λογοπαίγνιο όμως είναι κάτι πιο ουσιαστικό που σχετίζεται με τα εκφραστικά μέσα που χρησιμοποιεί ο φωτογράφος και με το μήνυμα που θέλει να περάσει μέσα απο την φωτογραφία του. Έτσι αν και είμαι οπαδός του “less is more”, ως ελεύθερο πνεύμα, δεν μου αρέσει να δεσμεύομαι ούτε να ακολουθώ κανόνες που με περιορίζουν σχετικά με τις φωτογραφίες. Όλα αφήνονται στο μάτι, στη στιγμή και τη λήψη. Και απλά ακολουθείς το ένστικτό σου.

Εξελισσόμαστε στο ινστα, αναπόφευκτα – κοιτάζουμε τις πρώτες μας αναρτήσεις κ αναρωτιόμαστε -τουλάχιστον… Τι καθόρισε το σημερινό σου στυλ;

Θεωρώ πως η εξέλιξη είναι η φυσική συνέπεια των πραγμάτων. Κοιτάζοντας τις παλαιότερες μου φωτογραφίες αντιλαμβάνομαι τον τρόπο που εστίαζα τότε και πώς η μάτια μου πλέον έχει άλλη οπτική. Παρ’όλα αυτά υπάρχει μια γλυκιά νοσταλγία στις πρώτες φωτογραφίες και αυτός είναι ο λόγος που δεν θα ήθελα να τις διαγράψω. Βλέπεις άλλωστε μια πορεία που ξεκίνησε άδηλα και αυθόρμητα τότε και πως τώρα ο στόχος έχει μετατοπιστεί στο να καταγράψεις τη “σωστή ωρα” για μια καλή ληψη. Η ουσία είναι όμως η ίδια σε όλες τις φωτογραφίες. Και αυτή είναι η “στιγμή” που θέλεις να καθρεφτίσεις στην εικόνα. Να κάνεις αυτό το ασήμαντο σπουδαίο και το καθημερινό αξιομνημόνευτο. Αυτή είναι και η κινητήριος δύναμη στο να συνεχίζω να φωτογραφίζω μέχρι σήμερα και να προσπαθώ να εξελίσσομαι.

Τι είναι για σένα το Ίνσταγκραμ; Είσαι πολύ χαμηλών τόνων Ινσταγκράμερ. Είναι χώρος καλλιτεχνικής έκφρασης;

Το ινσταγκραμ νομίζω έθεσε νέα όρια στον τρόπο που εξελίσσονται τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Και έφερε μια απρόσμενη αλλαγή. Έδωσε τη δυνατότητα στον χρήστη με λίγα μέσα να εκφραστεί και παράλληλα να επικοινωνήσει με όλους τους χρήστες παγκοσμίως. Το ινσταγκραμ πλέον σε προσωπικό επίπεδο είναι ένας τρόπος έκφρασης. Το αν αυτό εκλαμβάνεται ως “καλλιτεχνική” δεν είμαι σε θέση να το εκφράσω καθώς δεν θεωρώ τον εαυτό μου καλλιτέχνη με τη στενή έννοια του όρου μιας και ασχολούμαι με το ινσταγκραμ μόνο στον ελεύθερό μου χρόνο. Ίσως και γι’ αυτό θεωρούμαι χαμηλών τόνων ινσταγκραμερ. Δεν ανεβάζω καθημερινά φωτογραφίες παρά μόνο όταν βρίσκω κάτι ενδιαφέρον που θα ήθελα να το μοιραστώ. Ενώ η ιδέα της προσωπικής μου αυτοπροβολής μέσα από όλο αυτό με κουράζει και την αποφεύγω. Προτιμώ έτσι οι φωτογραφίες μου να λένε για μένα περισσότερα από όσα θέλω ή ενδεχομένως θα ήθελα να εκφράσω.

Πώς φωτογραφίζεις συνήθως, με κινητό ή χρησιμοποιείς πιο επαγγελματικό εξοπλισμό; Κυνηγάς εικόνες ή προκύπτουν;

Φωτογραφίζω αποκλειστικά με το κινητό μου. Αν και τον τελευταίο καιρό έχω μπει στον πειρασμό να αγοράσω μια φωτογραφική μηχανή που θα μου δώσει νέες δυνατότητες που το κινητό δυστυχώς δεν μπορεί να προσφέρει. Όπως προανέφερα οι φωτογραφίες μου είναι αυθόρμητες και νομίζω αυτός είναι και ο σκοπός. Όταν “κυνηγάω” τις φωτό συνήθως μου “ξεφεύγουν”. Ίσως γιατί προσπαθώ υπερβολικά και χάνω τη “μαγική στιγμή”, αν υπάρχει κάτι τέτοιο για έναν φωτογράφο. Έτσι απλά αφήνεσαι και ενστικτωδώς προκύπτουν οι λήψεις. Μια καθημερινή περιπλάνηση, μια βόλτα με φίλους ή ακόμα και μια τυχαία συγκυρία μπορούν να αποτελέσουν το έναυσμα για μια φωτογραφία. Και κάπως έτσι η στιγμή γίνεται εικόνα, η εικόνα ανάμνηση και η φωτογραφία τέχνη, σε μια ίσως μεταφυσική ακολουθία.

Μελετάς τους “μεγάλους” φωτογράφους; Ξεχωρίζεις κάποιους;

Δεν θα έλεγα πως μελετώ άλλους φωτογράφους. Και αυτό γιατί δεν θέλω να πέφτω στην παγίδα της μίμησης. Είναι κουραστικό η ίδια θεματολογία να επαναλαμβάνεται ανάμεσα στους ινσταγκραμερς. Ενώ δεν θεωρώ πως υπάρχουν “μεγάλοι” φωτογράφοι, πιστεύω ακράδαντα πως υπάρχουν σπουδαίες φωτογραφίες που ο καθένας έχει στην συλλογή του -είτε είναι επαγγελματίας φωτογράφος είτε όχι. Παρ’όλα αυτά υπάρχουν ινσταγκραμερς που θαυμάζω και με εμπνέουν όχι μόνο ως φωτογράφοι αλλά ως φίλοι και ως άνθρωποι, όπως ο @teonikolako, o @brunofilipesa, o manthosv, η @beautelicieuse και ο @esposin
Και ίσως οι φιλίες και οι άνθρωποι που συναντάς στο ινσταγκραμ να είναι και το πιο πολύτιμο και ουσιαστικό κομμάτι που κάνει την εφαρμογή αυτή μοναδική.

Η συνέντευξη δόθηκε στις 24.06.2016

Το προφίλ του Πάνου στο Instagram https://www.instagram.com/rainman23/

Ποιο στοιχείο είναι αυτό που τράβηξε το βλέμμα σου σε αυτό το στιγμιότυπο, Ρένα;
Ας αρχίσουμε με τις ανώδυνες αλήθειες…(γελάει) Είναι μια σύγχρονη γύψινη κολώνα δίπλα σε μαρμάρινο μνημείο στην πλατεία ενός χωριού στην Θράκη. Βρήκα σουρεαλιστική την ύπαρξη της εκεί, και μιας και είμαι λάτρης του αυθεντικού, θέλησα να δώσω έναν μυστικιστικό αέρα και να φέρω το σκηνικό περισσότερο στα μέτρα μου. Στην επεξεργασία πρόσθεσα τα πουλιά.

Ακόμα κι αν δεν υπήρχε το minimal greece, δε θα δυσκολευόταν κάποιος να καταλάβει την αγάπη σου για τη μινιμαλιστική φωτογραφία. Τι είναι αυτό που σε έλκει σε αυτό το είδος φωτογραφίας;
Μια καλή minimal φωτογραφία του γούστου μου, είναι απλή και ξεκούραστη για τα μάτια και την αισθητική μου. Ιδανικά αποτελεί μια ευγενική χειρονομία του καλλιτέχνη, που έχει την πρόθεση να εκφραστεί μέσα από αυτό σεμνά, έξυπνα και παιχνιδιάρικα. Αποφορτισμένη από πλεονασμό ρεαλιστικής πληροφορίας (οπτικής και μοιραία συναισθηματικής), την οποία δεν επιθυμώ να εισπράξω, γιατί από αυτό χορταίνω καθημερινά.

Προηγήθηκε του hub η αγάπη για το minimal ή η καθημερινή τριβή σε ‘κόλλησε’ με το συγκεκριμένο είδος;
Αυτό που προηγήθηκε ήταν η ανάγκη για το minimal σαν τρόπο ζωής και σκέψης και αυτό συνέβη περίπου 10 χρόνια πριν. Ο λόγος ήταν η φύση της δουλειάς μου. Είμαι μηχανικός εργοταξίου σε έργα με πιεστικό χρονοδιάγραμμα, μεγάλης κατασκευαστικής συνθετότητας και με άτομα διαφόρων εθνικοτήτων και κοινωνικού επιπέδου. Όλο αυτό είναι πολύ ελκυστικό για ένα multitasking άτομο. Μέχρι όμως να σκάσει η χολή μου και να καταφέρω να ορίζω τις απαιτούμενες ισορροπίες, ήταν επιτακτική ανάγκη να τα απλουστεύσω όλα. Τόσο για χάρη του στοιχήματος με τον εαυτό μου σε κάθε έργο όσο και για την ψυχική υγεία όλων των εμπλεκομένων (γελάει)… Εν τω μεταξύ είχα σταματήσει να τραβώ φωτογραφίες σε ταξίδια και διακοπές, γιατί ένιωθα πως έχανα την επαφή με το συναίσθημα της παρουσίας μου εκεί. Μου αρκούσε η αίσθηση που έπαιρνα μαζί μου. Με το Ίνσταγκραμ μου δόθηκε η αφορμή να αποτυπώσω και να μοιραστώ την οπτική μου. Σαφώς σαν αρχιτέκτονας ήμουν εξοικειωμένη με το minimal και αυτό έκανε πιο εύκολα τα πρώτα μου βήματα. Η καθημερινή τριβή με το minimal greece με κόλλησε με τον Σπύρο (@essecha), που αγαπώ και εκτιμώ πολύ και συνεργαζόμαστε άψογα τα τελευταία 2,5 χρόνια.

Βλέπεις πλέον αφαιρετικά ή προκύπτει από την επεξεργασία η αφαιρετικότητα;
Όχι, πάντα κάπως έτσι ”έβλεπα”. Άλλα κοιτώ, άλλα βλέπω, άλλα σκέφτομαι και άλλα συγκρατώ…(γελάει) Η επεξεργασία με βοηθά στην απόδοση του επιθυμητού αποτελέσματος αλλά και στην ολοκλήρωση ή εξισορρόπηση της σύνθεσης.

Σχεδόν εμμονικά ακολουθείς, προβάλεις, υποστηρίζεις τη minimal φωτογραφία. Το θεωρώ πολύ δύσκολο να είναι κανείς τόσο αφοσιωμένος. Πώς το έχεις καταφέρει αυτό;
Μα δεν υπάρχει κάτι άλλο που να θέλω να μοιραστώ και να ενδιαφέρει ένα τόσο πολυπληθές και ανομοιογενές κοινό. Δεν με ενδιαφέρει το μέσο φωτογράφησης, η καλή ανάλυση και μου αρέσει αρκετά το editing, όταν απαιτείται για την ολοκλήρωση μιας εικόνας. Εκτιμώ αφάνταστα στην απόλυτη ελευθερία της minimal φιλοσοφίας και την έλλειψη επιτηδευμένης κατεύθυνσης. Δεν ξέρω να εκτιμώ, άρα πόσο μάλλον να κάνω εικόνες συμβατικής ρεαλιστικής απεικόνισης. Φλερτάρω με τον σουρεαλισμό και τον συμβολισμό. Είναι απλά αυτό που μου ταιριάζει.

Έχει κανόνες το minimal; Τι είναι για σένα μινιμαλιστικό κάδρο;
Ο μινιμαλισμός είναι μια φιλοσοφία που πρέπει πρώτα να την κατανοήσεις για να την εφαρμόσεις. Παρατηρώντας κάποιος μια minimal συλλογή από την αρχή της, θα διακρίνει μια διαδρομή και εξέλιξη. Σπάνια ο καλλιτέχνης παραμένει ο ίδιος και δεν σταματά να πειραματίζεται καθώς το αντικείμενο δεν έχει όριο. Τουλάχιστον αυτό είναι κάτι που όταν συμβαίνει με ελκύει ακόμη περισσότερο. Το minimal έχει πλαίσιο και θα έλεγα περισσότερο πρότυπα και tips, παρά κανόνες. Είναι προσέγγιση υποκειμενική, επειδή αφήνει την ερμηνεία στην αντίληψη του θεατή. Πιστεύω πως αυτός είναι ο κυριότερος λόγος που έχει πολλούς υπέρμαχους και μαχητές. Πολύ λιγότερο όμως περνά αδιάφορος. Για μένα… Οτιδήποτε μη φλύαρο και αφαιρετικό που θα με αφήσει να σκεφτώ, να νιώσω, να μαντέψω, να φανταστώ, χωρίς να μου το ”υπαγορεύσει” κάποιος με σαφή κατεύθυνση.

Μπορεί κανείς να επιτύχει μινιμαλιστικά κάδρα σε οποιαδήποτε είδος επιθυμεί με σωστό καδράρισα και τεχνική; Κι αν ναι, γιατί ο φορμαλιστικός μινιμαλισμός, που προκύπτει για παράδειγμα από αρχιτεκτονικά στοιχεία, είναι συνήθως αυτός που προβάλλουν τα hubs του είδους.
Βεβαίως. Η θεματολογία του μίνιμαλ είναι απεριόριστη. Τα κτιριακά θέματα ενδείκνυνται γιατί προσφέρουν πληθώρα φωτογραφιών μέσα από ένα θέμα που έχει μελετήσει άλλος πριν από εσένα (π.χ. ο αρχιτέκτονας). Το κάδρο είναι ελκυστικό μπροστά σου, προσφέρεται και σε γλυκοκοιτάζει. Όμως η φωτογράφιση κτιρίων είναι μια σχολή από μόνη της. Συμβαίνει, όμως, σε πολλές από αυτές τις φωτογραφίες και εφόσον δεν έχουν υποστεί καμία επεξεργασία, να λείπει η ματιά και το συναίσθημα του φωτογράφου, ο οποίος ενδεχομένως δεν έχει χώρο να διεκδικήσει.

Η επεξεργασία των εικόνων σου σε κοντράστ και χρώμα διαμορφώνει ένα αποτέλεσμα με άκρως προσωπικό χαρακτήρα. Είναι αυτό τελικά το ζητούμενο σε μια συλλογή;
Ε, ναι. Όταν συμβαίνει αυτό είναι μια μικρή επιτυχία. Βέβαια, για εμένα σαν θεατή έχει εξαιρετικό ενδιαφέρον να εκπλήσσομαι από φωτογραφίες που έχουν ”ξεφύγει” από το στυλ κάποιου. Να μην είναι πάντα αναγνωρίσιμος. Σέβομαι και κατανοώ απόλυτα την εκάστοτε ανάγκη του καλλιτέχνη να εκφραστεί όπως επιλέξει, παρά να ικανοποιήσει τις προσδοκίες του θεατή. Οι αποκλίσεις, οι εναλλαγές και η εξέλιξη υποδηλώνουν πράγματα για την ψυχολογία του καλλιτέχνη. Όπως και η σταθερότητα και η απουσία ανησυχιών από την άλλη.

Ποιά εσωτερική σου αναζήτηση γεμίζει η φωτογραφία;
Ποσό δύσκολη ερώτηση! Θα προσπαθήσω να βάλω σκόρπιες σκέψεις σε σειρά. Δεν ευχαριστιέμαι το ίδιο όλες τις φωτογραφίες που κάνω. Αλλάζω συχνά στυλ. Μου αρέσει πολύ το χρώμα. Τα χρώματα και οι συνδυασμοί τους μου βγάζουν ιστορία, λόγια, μουσική, συναίσθημα, ενέργεια. Ασπρόμαυρο κάνω πολύ πολύ λιγότερο. Όταν έχω διάθεση για b/w, είναι στιγμές που δεν έχω κάτι να πω και νιώθω άδεια. Οπότε δεν υπάρχει λόγος να την μοιραστώ. Ή θα το κάνω για να θυμάμαι κάτι πολύ συγκεκριμένο, προσωπικό. Για αυτό οι περισσότερες μου b/w είναι άτιτλες. Είμαι από τη φύση μου κυνικό άτομο και με την φωτογραφία έχω βρει έναν ασφαλή τρόπο να εκφράζομαι χωρίς να προσβάλω. Τις περισσότερες φορές κάνοντας μια εικόνα έχω στο μυαλό μου μουσική. Μελωδία, συναίσθημα, στίχους. Άλλες φορές δουλεύοντας μια εικόνα, η μουσική έρχεται μετά και τα ανατρέπει όλα ή τα ενισχύει. Ποια αναζήτηση λοιπόν…ανάγκη για έκφραση, δημιουργία, υποσυνείδητη σκέψη, επικοινωνία, μοίρασμα.

Θα μπορούσες να βάλεις ένα τίτλο τις φωτογραφίες σου;
Όχι. Αλλά θα ήθελα να μου δώσω μια ευχή. Να μην ξεχαστώ και σταματήσω να πειραματίζομαι.

Ρένα, σε ευχαριστούμε πολύ για τη διάθεση και το χρόνο σου και ευχόμαστε καλή συνέχεια μίνιμαλ φωτογραφικά και πλούσια στα υπόλοιπα.

Το profile της Ρένας στο Instagram: https://www.instagram.com/iprare και η προσωπικη της σελίδα http://www.coroflot.com/nikolaidouip/Portfolio-Sample

Η συνέντευξη δόθηκε στις 28.06.2016

Σπύρο Μπάτζιο, έχεις μια γκαλερί στο instagram, που θαυμάζω κ που δείχνει να “κρύβει” έναν εξαιρετικά ευαίσθητο άνθρωπο. Θα χαρακτήριζες εσύ τον εαυτό σου ως τέτοιον;
Αν με ρωτάς για την πνευματική και ψυχική ευαισθησία τοτε θα σου πω, ναι ειμαι. Αλλά νομίζω πως αυτο θα σου πει οποιοσδήποτε άνθρωπος που βλέπει τα πράγματα καθαρά και δεν βάζει απλά επιπόλαιες ταμπέλες. Η ευαισθησία για μένα ειναι μέρος της ανθρώπινης φύσης. Ειναι σαν να αναρωτιέται κάποιος αν ειναι καλός ή κακός. Ειναι ολα. Ειμαστε ολα. Και καλοί και κακοί και ευαίσθητοι ανάλογα με τα ερεθίσματα που έχουμε από το περιβάλλον μας κάθε φορά.

Πώς ξεκίνησε η πορεία σου στην φωτογραφία;
Γενικά λάτρευα τη φωτογραφία πάντα ως θεατής. Στο σπίτι μου θα δεις άπειρα λευκώματα με φωτογραφίες. Αλλά ποτε δεν είχα ασχοληθεί ενεργά ο ίδιος. Και μετά μπήκε απλά στη ζωή μου το Instagram και από εκεί ξεκίνησα τα κλικ μου.

Τι σε έφερε στο instagram κ τι σε κρατά;
️Τι με έφερε; τίποτα ιδιαίτερο. Απλά όπως ξεκίνησα να έχω λογαριασμό στο Facebook κάπως ετσι δημιούργησα και ενα λογαριασμό στο Instagram. Ξεκίνησα αν θυμάμαι καλα με 50-60 followers, τους φίλους μου από το Facebook. Μου άρεσε από την αρχή το Instagram. Γενικά μπορεί να το κάνω κάποιες φορες, αλλά σπάνια θα με δεις να εκθέτω πολλά πράγματα από τη ζωή μου στο Facebook. Το Instagram μου αρεσει γιατί εκθέτεις κομμάτια του εαυτού σου (μέσα από τις φωτογραφίες και τα κείμενα σου) χωρίς όμως να “εκτίθεσαι” πραγματικά. Και αποκτάς στην πορεία μια “κλίκα” ανθρώπων που τους αρεσει αυτο που εκθέτεις. Και απλά εκφράζεσαι… αυτο με κράτησε…

Το θέμα των εικόνων σου έχει ποικιλία, όμως υπάρχει συνοχή στο ύφος τους· τι καθόρισε αυτή την “διάθεση;”
️Ως προς τη θεματολογία μου αρεσει να φωτογραφίζω οτιδήποτε μου τραβάει την προσοχή. Για τη συνοχή τώρα θα σου πω πως όλες μου οι φωτογραφίες έχουν το ίδιο φίλτρο, το ίδιο fade και την ίδια θερμότητα. Δεν πειράζω τίποτε άλλο (χρώματα, φωτεινότητα, κτλ). Γενικά ο λογαριασμός μου ειναι εγώ. Ένας άνθρωπος ανοιχτός σε οτιδήποτε με τις σταθερές του αξίες να τον κρατάνε εκεί που πρέπει.

Οι περισσότερες φωτογραφίες σου, όπως κ αυτήν που διάλεξα για να συνοδεύσει την συνέντευξη, έχουν ένα “αποσπασματικό” χαρακτήρα, σαν να διαλέγεις ένα κομμάτι αυτού που είναι μπροστά σου για να αποτυπώσεις· τι αντιπροσωπεύουν τα “κομμάτια” αυτά;
Δεν έχω να σου δώσω κάποια “σπουδαία” απάντηση. Ειναι απλά το καδράρισμα που κάνουν τα μάτια μου. Ο καθένας από εμάς τόσο στη φωτογραφία όσο και στη ζωή του ακόμα, βλέπει, ακούει και γενικά ασχολείται με ότι θεωρεί σημαντικό. Αυτο κάνω και εγώ. Εστιάζω σε ότι μου αρεσει, σε ότι μου βγάζει ομορφιά ή συναίσθημα. Ολα τα υπόλοιπα γύρω απλά σε βοηθούν να καταλάβεις που θέλεις να εστιάσεις.

Τέλος, γράφεις συχνά δικά σου αποσπάσματα για λεζάντες, τα οποία πάντα έχουν μία λέξη τονισμένη με κεφαλαία γράμματα· πες μου λίγο για αυτή την “συνήθεια σου;
️Η λέξη αυτή ειναι η λέξη κλειδί της φωτογραφίας μου. Ειναι η αρχή που με κάνει να σκέφτομαι τι θέλω να γράψω ή τι θέλω να εκφράσω. Και όπως κάθε λέξη, η λέξη αυτή αποτελείται από γράμματα. Το καθένα το ίδιο σημαντικό, μέρος ενός συνόλου, γιατί χωρίς οποιοδήποτε από αυτά δεν υπάρχει η λέξη, αλλά παράλληλα το καθένα αυτόνομο, να χωρίζεται από τα υπόλοιπα με μια τελεια. Κάπως ετσι έχω εξάλλου και το Instagram στο μυαλό μου. Κάθε λογαριασμός ξεχωριστός και αυτόνομος, αλλά ταυτόχρονα μέλος μιας κοινότητας με μέλη όλους αυτούς που αγαπούν τη φωτογραφία.

To profile του Σπύρου Μπάτζιου στο Instagram είναι: batzoulinos, ενώ στο fb: Spyros Batzios