“Tehom – Άβυσσος” της Renée Revah 

Μια εμπειρία κάθαρσης υποδέχεται το  48ο Φεστιβάλ Ολύμπου

Μια έκθεση φωτογραφίας – installation που εμβαθύνει στο σκοτάδι της ιστορικής μνήμης

Δίον 15 Ιουλίου – 30 Αυγούστου

Με αφετηρία στα σκοτεινά νερά, απύθμενη αρχή της δημιουργίας, και σε μαύρες σελίδες που γράφτηκαν στην ιστορία των προγόνων της, η Renée Revah παρουσιάζει μια έκθεση φωτογραφίας- installation με τίτλο “Tehom – Άβυσσος”, η οποία εγκαινιάζεται τη Δευτέρα 15 Ιουλίου, στις 21:00, στην Αίθουσα “Θάλεια” του Κέντρου Μεσογειακών Ψηφιδωτών Δίου, όπου θα φιλοξενείται έως και τις 30 Αυγούστου.

Η έκθεση αποτελείται από υποβρύχιες φωτογραφίες, με έμμεσες και άμεσες αναφορές στην ιστορία του αφανισμού των Εβραίων της Θεσσαλονίκης και ειδικά της οικογένειας της φωτογράφου. Συνοδεύεται από την ηχητική εγκατάσταση που εμπνεύστηκε ειδικά για τις εικόνες της “Αβύσσου” ο συνθέτης Δημήτρης Μπάκα.

Η έκθεση είναι αφιερωμένη στην μνήμη όλων όσων χάθηκαν και στον αγώνα των ανθρώπων για ζωή.

Renée Revah ǀ Tehom – Άβυσσος

Στις 15 Μαρτίου 1943, πριν από 76 χρόνια, στον παλιό Σιδηροδρομικό Σταθμό της Θεσσαλονίκης σφύριζε το πρώτο τρένο του θανάτου για τα στρατόπεδα Μπιρκενάου και Άουσβιτς της Πολωνίας. 2.800 εβραϊκής καταγωγής πολίτες στοιβάχτηκαν σε σφραγισμένα εμπορικά βαγόνια ζώων. Μέχρι τις 2 Αυγούστου του 1943 μεταφέρθηκαν με 19 αποστολές, οι οποίες έφθαναν νύχτα, “Nacht und Nebel” («Νύχτα και με ομίχλη»), 46.061 Εβραίοι στα στρατόπεδα, όπου στην πλειοψηφία βρήκαν μαρτυρικό θάνατο. Μεταξύ των θυμάτων ήταν και οι συγγενείς της φωτογράφου: η προγιαγιά της Sol Venezia μαζί με τα παιδιά της Olga, Lina και Isaac.

Ρούχα και υφάσματα ήταν, όσα κληρονόμησε η οικογένειά της ως αντικείμενα μνήμης των ανθρώπων που χάθηκαν και του αγώνα τους να επιβιώσουν. Στις φωτογραφίες μια πλεκτή κουρτίνα βυθίστηκε τελετουργικά στο νερό εκπληρώνοντας συμβολικά την ανάγκη της κάθαρσης και ο μετεωρισμός του σώματος συνδέεται με την πρωταρχική μορφή της ζωής στην μήτρα. Τα σκοτεινά νερά παραπέμπουν στην Άβυσσο (Tehom), στον απέραντο βυθό και τα σκοτεινά ύδατα που σκεπάζουν την αόρατη και απρόσφορη γη, στην Βίβλο. Παρόν είναι και το ζωοποιό θεϊκό πνεύμα, που περιφέρεται στα ύδατα του δικό μας εσωτερικού απύθμενου βυθού και γεννά το φως της αγάπης, της αποδοχής και της συγχώρεσης.

Renée Revah

Γεννήθηκε στην Αθήνα. Σπούδασε ηθοποιός και έπειτα παρακολούθησε μαθήματα φωτογραφίας. Εργάζεται σα φωτογράφος από το 2001 και η αγάπη της για το θέατρο έχει επηρεάσει την προσέγγισή της στη φωτογραφία. Σαν αποτέλεσμα, η τάση της είναι να σκηνοθετεί τις εικόνες και να αντιλαμβάνεται τον κόσμο γύρω της σαν μέρος μιας παράστασης.

Έργα της έχουν εκτεθεί σε ατομικές και ομαδικές εκθέσεις στην Ελλάδα και το εξωτερικό. Το 2016, ξεκίνησε την υποβρύχια φωτογραφία με ελεύθερη κατάδυση. Ο βυθός στις εικόνες της, φαίνεται μαγικός και τα πρόσωπα που απεικονίζοται στο νερό, μοιάζει να κολυμπούν στον δικό τους εσωτερικό βυθό.

http://reneerevah.com

Δημήτρης Μπάκας ǀ Σύνθεση Ηχοτοπίου

O ήχος της Installation είναι μια Σύνθεση Ηχοτοπίου (Soundscape Composition) του Δημήτρη Μπάκα. Εστιάζοντας στην ιστορική μνήμη και τον επαναπροσδιορισμό της ταυτότητας, ο συνθέτης χρησιμοποιεί ως υλικά, επιστημονικές ηχητικές καταγραφές (pulsars, πλανητών, βυθού θαλάσσης, κλπ) που ουσιαστικά αποτελούν Ιστορικές ηχητικές αποτυπώσεις. Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, ο συνθέτης ερμηνεύει τις καταγραφές ως είδος ‘ηχητικών ανασκαφών’, τις επεξεργάζεται και συντάσσει ένα αφαιρετικό αφήγημα της δημιουργίας σύμπαντος, γης και ανθρώπου.

Σχεδιασμός – Οργάνωση: Γιάννης Ευθυμιάδης

Δημήτρης Μπάκας

Γεννήθηκε στην Κατερίνη το 1975. Σπούδασε σύνθεση µε δάσκαλο το Θεόδωρο Αντωνίου. Συνέχισε τις μουσικές σπουδές στο Goldsmiths College, University of  London (Μaster και PhD in Contemporary Music Composition) υπό την επίβλεψη του καθηγητή Roger Redgate

Κατά τα έτη 2010-2011 υπήρξε επισκέπτης ερευνητής στο Πανεπιστήμιο Κολούμπια της Νέας Υόρκης, όπου ολοκλήρωσε µμεταδιδακτορική έρευνα. Έχει συμμετάσχει σε διεθνή συνέδρια, residencies και έχει λάβει διεθνείς διακρίσεις. Ο Μπάκας δραστηριοποιείται και ως εικαστικός ήχου με έργα που εκτίθενται κυρίως σε μουσεία.

Είναι µέλος της Ένωσης  Ελλήνων Μουσουργών (ΕΕΜ), του Ελληνικού Συνδέσμου Συνθετών Ηλεκτροακουστικής Mουσικής (ΕΣΣΗΜ), του Κέντρου Σύγχρονης Μουσικής Έρευνας (ΚΣΥΜΕ), της Ελληνικής Εταιρίας Ακουστικής Οικολογίας και του Temp’óra Project (Μπορντό Γαλλίας).

http://www.dimitrisbakas.com/

Info:

Renée Revah ǀ Tehom – Άβυσσος

Installation – Έκθεση φωτογραφίας | 48ο Φεστιβάλ Ολύμπου

Δημήτρης Μπάκας ǀ Σύνθεση Ηχοτοπίου

Εγκαίνια: Δευτέρα 15 Ιουλίου 2019, ώρα 21:00

Διάρκεια: 15 Ιουλίου – 30 Αυγούστου 2019

Ώρες λειτουργίας: καθημερινά: 10:00 – 14:00 & 18:00 – 21:00

Χώρος – Διεύθυνση: Κέντρο Μεσογειακών Ψηφιδωτών Δίου | Αίθουσα Θάλεια

Ελεύθερη είσοδος

www.festivalolympou.gr

Αυτές οι νότες
που σας στέλνω με την άνωση
δεν έχουν πια κανένα μουσικό ενδιαφέρον.
Απ’ τον καιρό του ναυαγίου
που αργά μας σώριασε τους δυo
ως κάτω στον βυθό
σαν βάρος έκπληκτο
το πιάνο του ολόφωτου υπερωκεανίου κι εγώ
έχουμε γίνει μάλλον μια διακόσμηση πυθμένος
μια υπόκωφη επίπλωση βυθού …
Γι’ αυτό να μην ανησυχείτε…
το πιάνο μου κι εγώ
είμαστ’ εδώ πολύ καλά
εκπνέοντας ίσως πότε πότε νότες άσχετες
αλλά μες στην ασφάλεια πλήρους ναυαγίου
και ιδίως
μακριά επιτέλους
από κάθε προοπτική πνιγμού.
(Γ. Βαρβέρης)

Αυτοί οι στίχοι από το ποίημα του Γ. Βαρβέρη “Πιάνο βυθού” μου ήλθαν στο νου καθώς έβλεπα την έκθεσή σου … Μοναχικό σπορ η φωτογράφιση και πόσο μάλλον η υποθαλάσσια. Εσύ η κάμερα κι ο εαυτός σου. Αρκετή απομόνωση και μοναξιά Ρενέ;
Κατανοώ το νόημα που αποπνέουν οι στίχοι του ποιήματος του Γ. Βαρβέρη. Έχω αισθανθεί τα μέσα ναυάγια φωτογραφίζοντας σε ερείπια και βιώνοντας τη μοναξιά. Τα ερείπια όμως είναι υπάρξεις που μοιράζονται μαζί μας το παρόν και την ιστορία μας. Ανήκουν στον δικό μας κόσμο και όταν τα αποδεχθούμε τότε ξεκινάει μια διαφορετική εσωτερική βουτιά. Πλέον δεν είμαστε μόνοι. Εισπνέουμε μοναχικότητα και εκπνέουμε αγάπη. Μοναχικότητα σημαίνει να κινείσαι προς τα μέσα, να βουλιάζεις στην αγάπη και να αισθάνεσαι ελαφρύς και ελεύθερος. Με αυτόν τον τρόπο βλέπω τη φωτογραφία κάτω από την επιφάνεια. Σαν μια διαδρομή από τη μοναξιά στη συντροφικότητα.

Η όλη έκθεση και το αποτέλεσμά της δεν έδωσαν το αποτέλεσμα μιας υποβρύχιας φωτογράφισης με τη στενή έννοια (όπως όλοι μας την προσδιορίζουμε). Έδωσαν το αποτέλεσμα μια υποβρύχιας παράστασης, μιας παράστασης που σκηνοθέτησες μέσα στο νερό και οι δύτες ήταν οι ηθοποιοί σου. Οι εικόνες το μαρτυρούν. Προσπάθεια εξοικείωσης με το νερό. Προσπάθεια επιβίωσης. Γέννηση, ζωή, άνωση. Προσπάθεια να βγεις στην επιφάνεια. Να βγεις σε έναν άλλο κόσμο. Πώς ξεκίνησε όλη αυτή η ιδέα;
Πέρασα κάποιο διάστημα φωτογραφίζοντας τον βυθό σαν τοπίο. Αποτύπωνα τον μαγικό υποθαλάσσιο κόσμο, που από νεαρή ηλικία συναντούσα στα όνειρα μου, σε ποιήματα, σε τραγούδια, σε σκηνές από ταινίες. Τον τελευταίο χρόνο συμπτωματικά φωτογράφισα την μεγάλη μου κόρη κάτω από την επιφάνεια και όταν κοίταξα τις εικόνες, παρατήρησα μια μεταμόρφωση στα πορτραίτα της. Το κορμί που ήταν δυσδιάκριτο αν αιωρείται ή βυθίζεται, έμοιαζε με τις διττές συμπεριφορές του ανθρώπου. Οι άνθρωποι που φωτογράφισα στο νερό, λόγω της αντικειμενικής δυσκολίας, που έχει η κατάδυση, δεν μπορούσαν, να σκεφτούν λογικά και ήταν αδύνατον να ορίσουν το σώμα τους, που σαν πλαστελίνη το έπλαθαν. Ήθελα να βγουν φωτογραφίες που να θυμίζουν το περιβάλλον της μήτρας και τη γέννηση, να τονίσω την ανάγκη της επιστροφής στον εαυτό μας και τον πυρήνα μας.

Μίλησέ μου λίγο για τη διαδικασία και τον τρόπο φωτογράφισης. Πώς έγινε; πώς καθορίζεις τις κινήσεις των μοντέλων σου; Πόση ώρα διαρκεί; Πώς αντιμετωπίζεις τις φωτιστικές συνθήκες; Τι δυσκολίες συναντάς;
Πριν την φωτογράφιση περνάμε κάποια ώρα κουβεντιάζοντας και λέγοντας ιστορίες από τη ζωής μας. Καταθέτουμε τους φόβους μας και εκείνα που αγαπάμε και μας κάνουν χαρούμενους. Ύστερα κολυμπάμε παρέα και απολαμβάνουμε το νερό. Η φωτογράφιση μπορεί να κρατήσει από μισή έως και δυο ώρες ανάλογα με τις αντοχές. Δεν καθορίζω τις κινήσεις του σώματος, αλλά περιγράφω μια γενικότερη αίσθηση που έχω στο μυαλό μου. Οι φωτιστικές συνθήκες είναι παρόμοιες με της στεριάς, με διαφορά τη δυσκολία της εστίασης. Μια φωτογράφιση στο νερό είναι κουραστική και απαιτεί αντοχές, εξοικείωση με το βυθό και εσωτερική ηρεμία. Η μεγαλύτερη δυσκολία είναι πως οι περισσότεροι αντιμετωπίζουν διάφορους φόβους και καλούνται να τους αποδεχθούν. Ακόμα και έμπειροι δύτες αισθάνονται στο τέλος ανακούφιση και ηρεμία.

Η υποθαλάσσια φωτογραφία είναι ένα είδος φωτογράφισης και δύσκολο, αλλά δεν θα το έλεγα περιορισμένο θεματικά, αλλά μάλλον περιορισμένου ενδιαφέροντος. Εσύ, και με το παλαιότερο project σου “Plaseabo” και με αυτό τώρα, δίνεις άλλη διάσταση στο είδος αυτής της φωτογράφισης. Κατ’ αρχήν το κάνεις ακόμη πιο δύσκολο γιατί στην προσπάθεια σου να τα δείξεις όλα ονειρικά και μέσα στην ηρεμία τους σαν ένα παιχνίδι, ξαφνικά όμως κάποιες λήψεις δείχνουν ότι υπάρχει πάντα ένας αδιόρατος φόβος για κάτι που έρχεται να ταράξει τη γαλήνη. Τη στιγμή της κατάδυσης τι συναισθήματα σε κυριεύουν;
Οι φωτογραφίες κάτω από την επιφάνεια του νερού ήρθαν αβίαστα, προέκυψαν. Ο βυθός είναι αναπόσπαστο κομμάτι της ζωής μου. Όταν κάνω καταδύσεις είμαι γαλήνια και απαλλαγμένη από άγχη και φόβους. Αφήνομαι στη ροή του νερού και ανακαλύπτω μικρές λεπτομέρειες που μου προκαλούν δέος. Αυτές τις λεπτομέρειες φωτογραφίζω.

Σε έχει κερδίσει αυτό το είδος της φωτογράφισης ή θα κάνεις προσπάθεια να βγεις κι εσύ στην επιφάνεια;
Προσπαθώ να διευρύνω τον εαυτό μου και να χωρέσω όλον τον κόσμο, τόσο τον υδάτινο όσο και τον υλικό. Προσπαθώ να συν – χωρέσω όλες τις ανθρώπινες εκδηλώσεις, να τις κατανοήσω και να τις μεταφέρω σε εικόνες, με σκοπό να υπάρχει μια σύνδεση μεταξύ των ανθρώπων και πάψουμε να αισθανόμαστε μόνοι.

Έχεις κάνει σπουδές στο θέατρο. Το θεατρικό σου παρελθόν έχει καθορίσει την πορεία σου στη φωτογραφία;
Σπούδασα υποκριτική στην σχολή του Γιώργου Κιμούλη. Έμαθα να ψάχνω πίσω από τις λέξεις και τα βλέμματα και να προσπαθώ, να μπω στη θέση του ήρωα, ώστε να καταφέρω να τον ερμηνεύσω. Παράλληλα έμαθα να μελετώ το κοινωνικό και ιστορικό πλαίσιο, στο οποίο δημιουργήθηκε ένα έργο, ώστε να μπορώ, να εμβαθύνω στην ζωή του συγγραφέα. Το ίδιο κάνω και με την φωτογραφία. Πριν φωτογραφίσω έναν τόπο θα τον μελετήσω και πριν φωτογραφίσω έναν άνθρωπο θα προσπαθήσω, να τον γνωρίσω και να φανταστώ τη ζωή του.

Το όνομα σου πριν δύο χρόνια σχεδόν συνδέθηκε με τον Sivert Hoyem, όταν επιμελήθηκες τη φωτογράφισή του στο Ηρώδειο και το εξώφυλλο και το εσωτερικό του δίσκου του από τη συναυλία αυτή. Μίλησέ μου γι αυτή την εμπειρία.
Η φωτογράφιση του Sivert Hoyem στο Ηρώδειο ήταν μια μοναδική εμπειρία. Οι συνθήκες φωτισμού ήταν πολύ δύσκολες διότι ήταν μεσημέρι και το φως ήταν εκτυφλωτικό. Χρησιμοποίησα ένα μεταβλητό φίλτρο ουδέτερης πυκνότητας, που σκοτείνιασε την εικόνα και κατάφερα, να πετύχω το αποτέλεσμα, που επιθυμούσα. Μέρες πριν τη φωτογράφιση μελετούσα τη ζωή του, τον τόπο που μεγάλωσε και άκουγα την μουσική του.

Πώς ξεκίνησες τη φωτογραφία και τι αισθάνεσαι πως έχεις κερδίσει από αυτή;
Ξεκίνησα φωτογραφία πριν από περίπου 15 χρόνια θαυμάζοντας μια Hasselblad ενός αγαπημένου φίλου. Στην αρχή ασχολήθηκα με την ταξιδιωτική φωτογραφία. Ύστερα απαθανάτιζα σκηνές από θεατρικές και μουσικές παραστάσεις, ενώ παράλληλα φωτογράφιζα ερείπια, νεκροταφεία και οστεοφυλάκια. Μου άρεσε η ησυχία που είχαν αυτά τα μέρη και ο διττός χαρακτήρας τους. Έμοιαζε να ενώνω μέσα μου το παρελθόν με το παρόν, την ύπαρξη με την ανυπαρξία. Η φωτογραφία είναι ένα παράθυρο, με ένα γερτό παντζούρι που κάθε τόσο ανοίγει και κοιτάζω τον εαυτό μου.

Η έκθεση εντάσσεται στις δράσεις που λαμβάνουν χώρα παγκοσμίως στο πλαίσιο της Διεθνούς Εβδομάδας Πωλητών Περιοδικών Δρόμου

Την έκθεση θα συνοδεύουν κείμενα µε μαρτυρίες των πωλητών της «ΣΧΕΔΙΑΣ», ενώ όλα τα έσοδα θα διατεθούν στο περιοδικό δρόμου «ΣΧΕΔΙΑ».

---

Underwater Photography Exhibition Spot
[music: Leon of Athens – Egg of the snake]

---

---

Τι είναι η «σχεδία»

Η «σχεδία» είναι το μοναδικό ελληνικό περιοδικό δρόμου, επίσημο μέλος του Διεθνούς Δικτύου Περιοδικών Δρόμου (INSP, www.insp.ngo). Η «σχεδία», όπως συμβαίνει με όλα τα περιοδικά δρόμου του κόσμου, δεν πωλείται στα συνήθη σημεία διάθεσης Τύπου (περίπτερα κ.λπ.), αλλά αποκλειστικά και μόνο στους δρόμους της πόλης από διαπιστευμένους πωλητές. Οι πωλητές αυτοί προέρχονται από ευάλωτες πληθυσμιακές ομάδες: Άστεγοι, μακροχρόνια άνεργοι και, γενικότερα, άνθρωποι που βιώνουν τη φτώχεια και τον κοινωνικό αποκλεισμό στις πιο ακραίες τους μορφές. Από την τιμή πώλησης του περιοδικού (4,00 ευρώ), το μεγαλύτερο ποσοστό (για την ακρίβεια τα 2,70 ευρώ, εκ των οποίων τα 2,06 ευρώ ως απευθείας «καθαρό έσοδο») πηγαίνει στον ίδιο τον πωλητή. 

Πέρα από μια ξεχωριστή ευκαιρία που παρέχεται σε ανθρώπους που βιώνουν τον κοινωνικό αποκλεισμό να εξασφαλίσουν με αξιοπρέπεια ένα μικρό έστω εισόδημα για να καλύψουν κάποιες από τις πιο βασικές τους ανάγκες και να ξαναχτίσουν, σιγά σιγά, τις ζωές τους, η «σχεδία» είναι ένα μέσο ενεργοποίησης και κοινωνικής (επαν)ένταξης. Η «σχεδία» είναι, επίσης, μια ανεξάρτητη δημοσιογραφική πηγή ενημέρωσης, αλλά και μέσο στον αγώνα για την καταπολέμηση κάθε μορφής κοινωνικού αποκλεισμού. Είναι ένα όχημα που δίνει φωνή στους αδύναμους. Μέρος της λύσης στον αγώνα ενάντια στη φτώχεια και στον κοινωνικό αποκλεισμό.

Για περισσότερες πληροφορίες: www.shedia.gr

---

 

---

ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ

Επιμέλεια: Alex Papaioannou

Χώρος: BOOZE COOPERATIVA | :BaseGallery & :Cooperativa & :OVERVIEW-Ikon
Κολοκοτρώνη 57, Αθήνα

Εγκαίνια: 2 Φεβρουαρίου 2019 | 19:30
Διάρκεια: 2 – 17 Φεβρουαρίου 2019
Ώρες λειτουργίας: 11:00 – 21:00 (Καθημερινά)
Είσοδος ελεύθερη

website: http://reneerevah.com
instagram: reneerevah
facebook: reneerevahphotography

---

Χορηγός

ΝΗΣΟΣ

Εκτυπώσεις

	Ψηφιακό Τύπωμα (Μάριος Βάινβρουμ) tipoma.gr
	DIVITEC AE www.divitec.gr
	ΝΙΚΗ ΕΚΔΟΤΙΚΗ Α.Ε www.nikiekdotiki.gr

Λίγα λόγια από την ίδια και από την προσωπική της ιστοσελίδα http://reneerevah.com

Tον λένε Βυθό, αλλά μοιάζει με Ανύψωση σε έναν Κοινό Ψυχικό Τόπο. Μια “χώρα” όπου οι υπόκωφοι ήχοι, τα πλάσματα, τα υπόγεια ρεύματα, έρχονται να εκφράσουν μέσα από εσένα τα αιώνια μυστικά που μας ενώνουν όλους.

Καθώς με χαϊδεύει το φως που διαθλάται, σχηματίζει γεωμετρικούς καταρράκτες που λούζουν έναν κόσμο, που μοιάζει με αυτόν που αναγνωρίζω μέσα μου. Έναν κόσμο που με ακολουθεί και στον ύπνο μου και με δένει μαζί του ένας υγρός ασημένιος “μίτος”. Και εγώ γίνομαι η Αριάδνη του, ψάχνοντας όλο και πιο βαθειά μέσα του, όλο και πιό “ψηλά” μέσα μου. Τον σέβομαι όσο την απόλυτη ελευθερία και βυθίζομαι στην αρμονία, στη γαλήνη, σ’ αυτό το αέναο παιχνίδι Σκιάς και Φωτός που θέλουν τόσο πολύ να αγαπηθούν. Δελφίνια, αστερίες, χελώνες, κοχύλια, μικρά και μεγάλα, άγρια και ήμερα, ακίνητα και ταχύτατα πλάσματα του βυθού, σας ευχαριστώ για όλα τα μοιράσματά σας, για την άηχη γλώσσα σας, που μιλά κατευθείαν στα πιό βαθιά υποσυνείδητά μου κομμάτια.

Εύχομαι οι είκονες των ματιών μου, που έγιναν “εκθέματα” να μπορέσουν να μεταφέρουν αυτό που είστε και είμαστε στον Κοινό Παγκόσμιο Βαθύ Κόσμο, που μοιάζει με ατελείωτο Ουρανό και αγαπημένη Γη συγχρόνως.^*

Ευχαριστώ τον Γιώργο Βουζουλίδη που μετέφερε τα συναισθήματά μου σε γραπτό λόγο.

– Renée Revah

^*“They call it Sea Bed but it feels like an Elevation. A common spiritual space. A realm where the hollow sounds, the creatures and the currents attempt to communicate with you their eternal secrets.
As the light refraction caresses me, it forms geometrical waterfalls which resemble to the world that I recognize in my soul. I transform as I am searching deeper with a higher consciousness. I feel afraid of being in a state of absolute freedom and I discover the remedy in harmony, tranquility and in the eternal game between Shadow and Light that urge to be joined.
Dolphins, a starfish, turtles, seashells, seals, small and big, still and swift underwater creatures, I feel grateful for your voiceless language that speaks straight to my deep unconscious self.
I wish the images, which were depictions of my eyes and finally transformed into exhibits, could transfer what you are what we all are to the Common Universal Deep World which simultaneously appears as boundless sky and beloved earth”.

Περισσότερα εδώ: http://www.photo.gr/galleries/
ΕΙΣΟΔΟΣ ΕΛΕΥΘΕΡΗ