Μίλα μου για την συγκεκριμένη φωτογραφία: ένα πανέμορφο τοπίο που παρόλα αυτά έχει μια αίσθηση μοναχικότητας και εγκατάλειψης, που εντείνεται με το κείμενο που την συνοδεύει, του Μπέκετ.
Βρέθηκα σε ένα “ζωντανό” χωριό του Πηλίου -όχι από αυτά που προτιμούν οι παραθεριστές- και ο πρωινός περίπατος στα πλακόστρωτα σοκάκια με έφερε μπροστά σε αυτό το σπίτι. Κοντοστάθηκα, έβγαλα αμέσως τη μηχανή και άρχισα να ψάχνω τη σωστή λήψη. Ένας παππούς μου φώναξε από το διπλανό σπίτι. “Που να το δεις παιδί μου όταν ανθίσει το φυτό, γίνεται κατακόκκινο”. Το έκανα αμέσως εικόνα. Όταν ανέβασα τη φωτογραφία ήμουν συναισθηματικά φορτισμένος και αυτό με οδήγησε στη σύνδεση με το κείμενο του Μπέκετ από τον “Πρώτο έρωτα”.

 Έχεις γενικότερα στις εικόνες σου αυτό το ύφος. Έστω και αν υπάρχει ανθρώπινη παρουσία, είναι μοναχική. Το επιδιώκεις;
Δεν επιδιώκω κάτι, όλα ξεκινούν από ένα συναίσθημα ή μια σκέψη της στιγμής. Μετά έρχεται η αναζήτηση στο φωτογραφικό μου αρχείο, η σύνδεση του συναισθήματος με μια εικόνα και ύστερα τα λόγια. Κάποιες φορές συνθέσεις του μυαλού μου, άλλες πάλι λάφυρα των χρόνων της βιβλιοφαγίας. Όσο για το ύφος μου θα δανειστώ ένα στίχο του Κωστή Μαραβέγια. “Το ύφος μου λίγο χαμένο, λίγο μελαγχολικό, Ίσως να φταίει αυτός που φταίει, ίσως να φταίω πάλι εγώ”.

Σε παλαιότερες αναρτήσεις σου, από κάποιο ταξίδι στην Μ. Ανατολή, τα street σου είναι πολύ δυνατά. Στην πατρίδα γιατί όχι street;
Θεωρώ τη street photography ίσως την πιο προκλητική και απαιτητική κατηγορία φωτογράφιας. Όταν είμαι σε φωτογραφικά ταξίδια στο εξωτερικό μπαίνω ευκολότερα σε αυτή τη διάθεση. Όταν είμαι στην Ελλάδα, οι ρυθμοί είναι διαφορετικοί, ηρεμώ κοντά στη φύση, απολαμβάνω το βουνό, τη θάλασσα.

Ποια είναι η σχέση σου με την φωτογραφία; Πες μου λίγο για την εμπειρία σου, αλλά και για την εμπειρία σου στο Instagram.
Σκάλιζα από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου όποια φωτογραφική έπεφτε στα χέρια μου, όχι πάντα με καλή εξέλιξη. Περίπου πριν 10 χρόνια άρχισε να μου γίνεται πάθος. Σήμερα έχω χωρίς υπερβολή δεκάδες χιλιάδες φωτογραφίες στο αρχείο μου. Στο instagram, αν και έχω δημοσιεύσει μόλις 180 φωτογραφίες, έρχομαι κοντά με ανθρώπους που έχουν το ίδιο πάθος και τις ίδιες ανησυχίες. Θεωρώ πως με καλή χρήση μπορεί να γίνει μια τεράστια δεξαμενή αναζήτησης και δημιουργίας.

Οι αναρτήσεις σου στο Instagram συνοδεύονται συχνά με δικά σου κείμενα, κείμενα με «ένσταση» και συχνά με κριτική διάθεση. Τι έρχεται πρώτο: η εικόνα ή το κείμενο;
Δεν υπάρχει κάποιο μοτίβο σε αυτό. Πριν αποκτήσω φωτογραφική απέκτησα μολύβι και άρχισα να γράφω ασταμάτητα. Είναι μια διαδικασία που με κάνει να νιώθω ελεύθερος. Κάποιες φορές η εικόνα γεννά τις λέξεις, άλλες πάλι εκείνη έρχεται να δώσει ζωντάνια στις αράδες που σκαρφίζομαι.

Πώς αποφασίζεις τι θα φωτογραφίσεις και κατά συνέπεια τι θα αναρτήσεις; Έχει μια «τακτική» συνέχεια το προφίλ σου ή «συμβαίνει» πιο αυθόρμητα;
Φωτογραφίζω οτιδήποτε μου προκαλεί συναισθήματα και σκέψεις. Δεν θεωρώ τη φωτογραφία αποτύπωση μιας στιγμής αλλά πολλά περισσότερα. Κάνω αναρτήσεις όταν “δεν μπορώ να κάνω αλλιώς” και όταν έχω λίγο περισσότερο ελεύθερο χρόνο. Ο σχεδιασμός στρατηγικής και η ανάπτυξη στο διαδίκτυο είναι μέρος της δουλειάς μου, ποτέ όμως δεν θέλησα να το συνδέσω με την αγάπη μου στη φωτογραφία και τη γραφή.

Ποιους γνωστούς φωτογράφους θαυμάζεις; Πες μου τι σε ελκύει στην δουλειά τους.
Θεωρώ το έργο των Ανρί Μπρεσόν και Ρόμπερτ Κάπα αξεπέραστο. Συνέδεσαν τη φωτογραφία με τη δημοσιογραφία δημιουργώντας φωτογραφικά αριστουργήματα και ταυτόχρονα ιστορικά ντοκουμέντα. Έχω και ιδιαίτερη αγάπη στις ασπρόμαυρες λήψεις οπότε η απάντηση ήταν εύκολη.

Το profile του Θάνου Ντζουμάνη στο instagram είναι: thanosntz και το site του: www.thanosntzoumanis.com