Ο Thomas Fuller είπε πως “Όποιος ταξιδεύει πολύ, ξέρει πολλά’

Κι όπως θα έλεγε ο Μαρσέλ Προυστ «Ο προορισμός του καθενός δεν είναι ποτέ ένας τόπος, άλλα μια καινούρια οπτική των πραγμάτων».

Κάθε φωτογράφος και μια διαφορετική οπτική των πραγμάτων.

Κλήθηκαν οι φωτογράφοι Μάρω Κουρή Περικλής Μεράκος και Μιχάλης Παππάς να καταθέσουν τις εμπειρίες τους, τις μικρές ιστορίες πίσω από τις φωτογραφίες τους.

Η ταξιδιωτική φωτογραφία είναι ένας από τους σημαντικότερους κλάδους της φωτογραφίας από την πρώτη στιγμή της εμφάνισής της τον 19ο αιώνα. Μερικοί από τους πρώτους επαγγελματίες που συγκαταλέγονται σε αυτή την κατηγορία είναι ο Francis Bedford, ο George Bridges, ο Maxime Du Camp.

Από τις πρώτες μέρες της φωτογραφίας, φωτογράφοι ταξιδεύουν σε όλο τον κόσμο για να καταγράψουν την καθημερινή ζωή, τον ανθρώπινο πολιτισμό, αλλά και τα θαύματα της φύσης.

Η ταξιδιωτική φωτογραφία δεν είναι ένα πολύ συγκεκριμένο «είδος».
Η ταξιδιωτική φωτογραφία μπορεί να εμπεριέχει μέσα της πολλά από τα υπόλοιπα είδη της φωτογραφίας. Πορτραίτο, ρεπορτάζ, φωτογραφία άγριας φύσης, αρχιτεκτονική φωτογραφία. Δηλ. πολλά είδη μπορούν να περιλαμβάνονται ανά περίπτωση στην ταξιδιωτική φωτογραφία, ανάλογα με το τι θέλει ο φωτογράφος να αναδείξει από έναν τόπο.

Όπως τόνισαν και οι τρεις φωτογράφοι ο ταξιδιώτης – φωτογράφος οφείλει ν’ αποφύγει να παίξει τον ρόλο εικονογράφου και θα πρέπει να εξελιχθεί σε πραγματικό δημιουργό που θα διηγηθεί μέσα από τις φωτογραφίες του την προσωπική του περιήγηση σ’ έναν τόπο.
Το ουσιαστικό σ’ αυτή την περίπτωση δεν είναι αυτή καθ’ αυτή η ομορφιά ενός τόπου που αντικρίζει αλλά η δική του υποκειμενική αίσθηση γι’ αυτόν.

Ασφαλώς, μια πολύ προσωπική ματιά από ένα ταξίδι δεν σημαίνει ότι θα είναι εξ ορισμού ενδιαφέρουσα.

Είναι το στιλ του φωτογράφου που μετράει και όχι τα χιλιόμετρα που θα διανύσει και η αντοχή στις φυσικές δυσκολίες, που θα συναντήσει.

Ο ελεύθερος φωτογράφος – ταξιδιώτης ως καλλιτέχνης οφείλει να θέτει επίμονα ερωτήματα στον εαυτό του για τη σχέση του με το αποδομημένο τοπίο, για τις γραφικές εικόνες, για τους άλλους πολιτισμούς. Πρέπει να δίνει τη δική του προσωπική εκδοχή.

Στη διάρκεια της συζήτησης με τους τρεις φωτογράφους επισημάνθηκε πως το ταξίδι και η φωτογραφία κατά τη διάρκεια του ταξιδιού πρέπει να είναι στοχευμένο.

Απαιτείται προετοιμασία, σχεδιασμός: Το ταξίδι στην Ινδία του Περικλή Μεράκου σχεδιάστηκε επί δυο μήνες πριν αφού είχε μελετήσει τόπους και ομάδες, που ήθελε να φωτογραφήσει …. Τα ταξίδια του Μιχάλη Παππά έχοντας την ιδιαιτερότητα της χροιάς των θρησκευτικών δρώμενων σε χωριά της Ελλάδας σχεδιάζονται και αυτά με βάση τις θρησκευτικές γιορτές και τις κλιματικές συνθήκες.

Οι αντιξοότηες, οι δυσκολίες στις μετακινήσεις, στην πραγματική και ρεαλιστική καθημερινότητα ενός άλλου τόπου και δη ενός τριτοκοσμικού είναι πάντα τα εμπόδια που μπορεί κανείς να συναντήσει. Όπως τόνισε η Μάρω Κουρή, πρέπει να κερδίζεις την εμπιστοσύνη του άλλου, να είσαι φιλικός απέναντί του για να μπορείς να σηκώσεις τη μηχανή και να αφεθείς με τη καρδιά σου στη μαγεία που μπορεί να σου δώσουν οι άνθρωποι ενός τόπου και οι χώροι που ζουν.

Από την ίδια την φωτογράφο και coacher Μάρω Κουρή, δόθηκαν μικρά και ενδιαφέροντα tips, που μπορεί ένας φωτογράφος να χρησιμοποιεί έτσι ώστε απερίσπαστος να φωτογραφίζει και να παραμένει απερίσπαστος στο θέμα του. Επεσήμανε πολύ σωστά και τον χρόνο και τις ώρες φωτογράφισης και τόνισε πως κάθε τόπος έχει τις δικές του μικρές ιστορίες. Θέλει χρόνο, μελέτη για να αναδειχθούν θέματα που προκύπτουν κατά την επίσκεψή μας σε έναν άγνωστο τόπο.

Το φωτογραφικό ταξίδι είναι μια πολύ προσωπική εμπειρία που ο καθένας την βιώνει διαφορετικά. Έτσι λοιπόν οι φωτογραφίες του ταξιδιώτη φωτογράφου οφείλουν να αντανακλούν αυτές τις διαφορές αίσθησης, αντίληψης, οπτικής. Τότε η φωτογραφία μεταμορφώνεται σε τέχνη…

Το photologio ευχαριστεί τους φωτογράφους Μάρω Κουρή, Περικλή Μεράκο και Μιχάλη Παππά, πο συνέβαλαν στα μέγιστα στην εξέλιξη μιας συζήτησης γύρω από την ταξιδιωτική της φωτογραφία (που το «ταξίδι» της κράτησε 2,5 ώρες)

Info:

Η έκθεση του Περικλή Μεράκου διαρκεί από 1.11- 10.11.2019 στην αίθουσα C-10 στο Athens Heart Εμπορικό Κέντρο 

Πιστεύετε ότι χρειάζονται σπουδές για να είναι κάποιος καλός φωτογράφος ή είναι ταλέντο;
Η φωτογραφία ως τέχνη βασίζεται πρωτίστως στην αισθητική και δευτερευόντως στην τεχνική. Η τεχνική μαθαίνεται σχετικά εύκολα, ενώ η αισθητική και οπτική αντίληψη είναι αποτέλεσμα επίμονης ενασχόλησης. Προσωπικά, αν και αυτοδίδακτος στη φωτογραφία, έχω βοηθηθεί αρκετά από τις σπουδές και την επαγγελματική μου πορεία στην οπτική επικοινωνία και τη διαφήμιση. Ο μεγαλειώδης Sebastiao Salgado πάντως έχει προτρέψει τους νέους επίδοξους φωτογράφους σε σπουδές άσχετες με τη φωτογραφία… “αν είσαι νέος και έχεις χρόνο, σπούδασε ανθρωπολογία, κοινωνιολογία, διεθνή οικονομία, γεωπολιτική. Για να καταλαβαίνεις τι φωτογραφίζεις.”

Ποιοι φωτογράφοι σας έχουν επηρεάσει;
Δε μελετάω πολύ αλλά έχω θαυμάσει κατά καιρούς τους μεγάλους φωτογράφους. Μέγιστο θαυμασμό όμως τρέφω για το φωτογράφο που προανέφερα· με συγκλονίζει η ματιά του απέναντι στον άνθρωπο και τον πλανήτη.

Ποια είναι τα ερεθίσματα που σας κινούν για τα ταξίδια σας και πώς τα οργανώνετε;
Αναζητώ τον Άνθρωπο. Τον Άνθρωπο που διατηρεί την αυθεντικότητά του, επηρεασμένος όσο το δυνατό λιγότερο από την παγκοσμιοποίηση. Αναζητώ την ομορφιά σε μέρη που για πολλούς ίσως φαντάζουν κόλαση.

Ποιά η σχέση σας με το National Geographic;
Δεν έχω κάποιο είδος συνεργασίας. Απλά δύο εικόνες μου διακρίθηκαν και δημοσιεύτηκαν σε assignments του θεσμού YourShot και επιπλέον μια δημοσιεύτηκε ως φωτογραφία της ημέρας.

Ο άνθρωπος παίζει τον κυρίαρχο ρόλο στη δουλειά σας. Το περιβάλλον κυμαίνεται σε χώρες όπως Παπούα, Νέα Γουινέα, Μάλι, Ουζμπεκιστάν και άλλα μέρη που χάρη στις φωτογραφίες σας έχουμε τη χαρά να δούμε. Τον άνθρωπο σε ένα αστικό περιβάλλον σε μια από αυτές τις χώρες το έχετε σκεφτεί σαν ενδεχόμενο ενός project;
Ο άνθρωπος είναι ο προορισμός μου. Οι πόλεις, πλην εξαιρέσεων, δε με ελκύουν ιδιαίτερα και όπως και στην Ελλάδα, οι άνθρωποι της επαρχίας είναι πιο αυθεντικοί και πιο ανοιχτοί όταν τους προσεγγίσεις. Παρ’ όλα αυτά, αυτό που κάνω θεωρείται μάλλον street photography ανά τον κόσμο.

Σε όλες αυτές τις χώρες που έχετε επισκεφθεί πώς καταφέρνετε να φωτογραφίσετε παιδιά, γυναίκες όταν πολύ συχνά δεν υπάρχει κοινή γλώσσα επικοινωνίας;
Η πιο κατανοητή γλώσσα είναι του σώματος, των ματιών, του χαμόγελου. Με ανθρώπινη προσέγγιση δεν αργεί να “σπάσει ο πάγος”.

Περιγράψτε μας ένα περιστατικό που αντιμετωπίσατε με χιούμορ ή με θάρρος.
Το περιγράφετε κι εσείς πολύ σωστά μιας και το θάρρος με το χιούμορ απαιτείται να συνυπάρχουν σε τέτοια ταξίδια. Τι να πρωτοθυμηθώ; Το διαλυμένο λεωφορείο με τις κατσίκες στην οροφή που έκαναν την ανάγκη τους πάνω στα κεφάλια μας στα επικίνδυνα σύνορα Mali-Burkina Faso… (το συνοριακό φυλάκιο του Mali ήταν εγκαταλειμμένο και γαζωμένο από σφαίρες). Τα απίστευτα καταλύματα… μια πλωτή κλινική στη ζούγκλα της Papua με τους πιο φαντασμαγορικούς κεραυνούς, την αμμοθύελλα που κάλυψε τους υπνόσακους στην κορυφή μιας αρχαίας πυραμίδας στο Σουδάν, τις ύαινες που κοίταζαν περίεργες μέσα απ το παράθυρο της μικροσκοπικής σκηνής μου (σκηνή παραλίας) στη Ζιμπάμπουε, τα εκατοντάδες τσιμπήματα κουνουπιών που διαπέρασαν την αιώρα, την κουνουπιέρα και τα ρούχα μας, μέσα στη ζούγκλα του Αμαζονίου. Τις απερισκεψίες… Από εμπόλεμες χώρες μέχρι πεζή αναζήτηση λιονταριών στη Ζιμπάμπουε και τελική καταδίωξη από τεράστιο ελέφαντα. (Η πιο απειλητική στιγμή για τη ζωή μου.)

Λατρεύω τα χρώματα στις φωτογραφίες σας. Έχετε ασχοληθεί και με το μαυρόασπρο ή δεν σας εκφράζει;
Με κάνετε υπερήφανο, σας ευχαριστώ. Θαυμάζω το ασπρόμαυρο αλλά με εκφράζει καλύτερα το χρώμα. Η άποψη μου είναι η εξής. Η ανθρώπινη όραση είναι έγχρωμη και το ασπρόμαυρο ήταν μια τεχνική αδυναμία από την απαρχή της φωτογραφίας που έδωσε και δίνει αριστουργηματικά μεν αποτελέσματα, αλλά εκβιάζοντας το συναίσθημα με τον μελαγχολικό κόσμο της αχρωμίας. Η έγχρωμη φωτογραφία δεν είναι εύκολη, αλλά στην περίπτωσή μου ταιριάζει με τους πολύχρωμους, τριτοκοσμικούς αλλά αισιόδοξους τόπους που διαβαίνω.

Έχετε καταφέρει κάθε φωτογραφία σας να είναι μια ιστορία που συμπαρασύρει συναισθηματικά τον θεατή. Αυτό οφείλεται στην αμεσότητα του χαρακτήρα σας ή στο καδράρισμα, που επιχειρείτε ;
Αλήθεια; Το έχω καταφέρει; Με χαροποιεί να το ακούω μιας και δεν το διακρίνω εύκολα, όντας επηρεασμένος από το συναίσθημα της στιγμής και την ιστορία που βίωνα όταν έγινε το κλικ. Το καδράρισμα δεν το ψάχνω πολύ, μάλλον φαίνεται αυτό. Πιο πολύ με μαγεύει το φως. Και αυτό που επιχειρώ είναι να κάνω εικόνες με ψυχή.

Ασχολείστε με κάποιο συγκεκριμένο θέμα για να το παρουσιάσετε ως project  μελλοντικά;
Θα έπρεπε αλλά… δεν είμαι πολύ σχολαστικός με τα “πρέπει”. Ίσως μέσα από τόσες εικόνες εμπνευστώ για κάποιο θέμα… έχω κάποια πράγματα στο μυαλό μου.

Οι σύνδεσμοι (links), ιστότοποι που μπορεί κανείς να βρει την δουλειά σας;
Στο website μου που προσπαθώ να ολοκληρώσω θα βρει κανείς κάποιες επιλεγμένες φωτό αλλά και άλλες, που απλά περιγράφουν τους τόπους:
http://tripinpictures.com
επίσης
https://www.instagram.com/alexandros_tsoutis
https://www.flickr.com/photos/alexposure
https://www.facebook.com/alexandros.tsoutis

ΥΓ. Ευχαριστούμε τον κο Τσούτη για την αποκλειστική παραχώρηση χρήσης των εικόνων του στο site του photologio.gr

Firstly, thank you for inviting me to participate in this interview for Photologio, Dimitri – it’s a real pleasure.
This photo is a personal favourite and was shot in Paxos during a stroll through the narrow alleyways. The open door first grabbed my attention (as doors always do!), then a cat appeared in the frame while I was taking the photo. I soon realised there was someone behind it, then the lady appeared and leaned against the door frame in this relaxed pose, almost inviting me to take her photo. My first thought was please, please don’t move… a most serendipitous moment for a photographer. A friendly smile and greeting go a long way and before I knew it I was answering questions about Australia. It was at this point I told her she looked lovely standing there and asked if I could take her photo .. I could tell that she felt very special, and she was.

Your gallery is a picture perfect Greece.It is a journal of a traveller but not a tourist, someone looking for the essence of a nation, not merely scratching the surface. Could you tell me the itinerary and the photographic highlights of this year long quest?

Wow, where do I begin! Every single picture of Greece that you see in my gallery has a piece of my heart in it. Although I’ve been to Greece several times, this was a very personal photo journal of Greece and of a woman realising a dream – putting her life on hold in Melbourne to travel to the other side of the world for a year to connect with her roots, her culture and to mark a milestone birthday, her 60th. A truly visceral experience. When I travel photography always determines the itinerary. I try to avoid locations with high tourism, they’re too commercialised for me. Give me a small, untouched village or island any time where I can mix with the locals. The highlights for me were the conversations (and the many coffees!) I had with elderly folk I met along the way.

Going through your portfolio is like a movie set in the 60’s. There are very few signs of modern life going on, your vision is a nostalgic one. How did you achieve this?

I fell in love with Greece through my late father’s stories as a young teenager and they were, without a doubt, the catalyst for my first trip to Greece in the early 70’s at the impressionable age of 16. I’ve always remembered those vivid experiences of Greece and to an extent they influenced my mind’s eye, so you’re right in saying my vision is nostalgic. Modern life holds little interest for me, I live and breathe it every day living in Melbourne. I long for simplicity in all areas of my life and my photography reflects that. My style is a subtractive one – I distill parts of reality to create my own vision.

A gust of wind gently raises the skirt the national guard wears while he preforms his precision march. And then you click! You are an avid hunter of decisive moments. What is your mindset while shooting?

This was all about having some fun. I’ve always loved capturing the changing of the guards and being spellbound by their precision and solemnity, but they’re human after all … and young. I visualised them breaking out into a dance and forgetting about those tsarouhia weighing 3kg each – I wanted them to ‘show some leg’ and enjoy their moment in the limelight! Oh yes, that gentle gust of wind worked its magic on those 400 pleats!

One of the reasons I love street photography is that in the split second the shutter closes there is an understanding from the part of the photographer of the inner feelings of the subject. Your street portraits show this trait. What is your approach?

I don’t really have an approach as such – the mere fact that I love the human element of street photography is what drives and guides me. I’m a keen observer and can sense where a story is likely to unfold and I stay with it for as long as it takes to see if that decisive moment presents itself. I’m very discreet but have no qualms either about being at close range on the rare occasion. I also use a good telephoto lens which helps.

It is obvious you didn’t grab a camera and hopped on the airplane. You had the skills and knowledge before. What are your studies and most important what did you shoot before?

I took photography seriously in 2007 after I bought my first DSLR. I immersed myself in it and I was absolutely hooked. I wanted to learn the basics, particularly manual settings and how to use it as a creative tool, so I took some evening classes over a couple of years. It was one of the most exhilarating periods in my life. During this learning period I shot pretty much everything, but my love of detail was always present.

And now I must complain a bit. We see in your gallery every little corner of Greece, some excellent New York streets yet a scant few shots from your homeland and Australia is one big photogenic continent! Why is that?

You’re right and there are a couple of reasons for this – lack of time to shoot and lack of inspiration (I can see a few jaws dropping here, but it’s true).. seriously though, I should make time to be a tourist in my own city this summer.

Do you feel you have discovered the soul of our country click by click? Do you feel complete? Are there places or aspects that you would like to uncover?

This journey of discovery will only end when I’m too old to board a plane! I feel satisfied, but not complete – my glass is always half full. I can’t wait to return to Greece next August and my research has already begun!

Sophie Zografidou Instagram profile https://www.instagram.com/sophiezografidou
The interview was given on 09.11.2016

Σ’ ευχαριστώ πολύ για τον καλό σου λόγο, με χαροποιεί ιδιαίτερα! Η αλήθεια είναι ότι δεν έχω κάτσει ποτέ να σκεφτώ αυτό που με ρωτάς! Η φωτογραφία είναι κάτι που μπήκε τυχαία και ξαφνικά στη ζωή μου και που σιγά σιγά καταφέρνει να κερδίζει ολοένα και μεγαλύτερο μέρος σε αυτήν. Στο σημείο αυτό θέλω να ευχαριστήσω πολύ τον Μανώλη (https://www.instagram.com/m.mathioudakis) που έφερε τη φωτογραφία στη ζωή μου και που με βοηθάει να ανακαλύψω όλον αυτόν τον καινούριο για εμένα κόσμο. Έχει γίνει πλέον μέρος της καθημερινότητάς μου και με έχει βοηθήσει αρκετά στο να ανακαλύψω πράγματα τόσο για εμένα, όσο και για τους άλλους και την σχέση μου με αυτούς και με τον χώρο. Με έχει μάθει να παρατηρώ πλέον κι όχι απλά να βλέπω τους ανθρώπους. Να παρατηρώ τα πρόσωπά τους, τα σώματά τους, τις κινήσεις τους, τα βλέμματα και τις εκφράσεις τους και την αλληλεπίδρασή τους με τον χώρο και μεταξύ τους, αλλά και να ψάχνω την ομορφιά, όχι αναγκαστικά με την κλασική έννοια και με ό,τι μπορεί να σημαίνει αυτό, όπου μπορώ.

Οι συνθέσεις σου είναι πάντα άρτιες και το φως πολλές φορές αξιοποιείται τόσο μαγικά, που μεταμορφώνει ακόμα και πολύ απλές λήψεις. Ποιες είναι οι γνώσεις σου πάνω στη φωτογραφία;

Για να είμαι ειλικρινής, δεν έχω παρακολουθήσει κάποιο μάθημα ή σεμινάριο φωτογραφίας και οι γνώσεις μου είναι οι απολύτως βασικές. Τον τελευταίο καιρό όμως έχω αρχίσει τη διαδικτυακή μου αναζήτηση θεωρητικών και τεχνικών πληροφοριών για να γνωρίσω τι εργαλεία έχω στα χέρια μου και πώς μπορώ να τα χρησιμοποιήσω, ούτως ώστε να πετύχω το αποτέλεσμα που θέλω. Όσον αφορά την αξιοποίηση του φωτός, αυτή μέχρι τώρα γινόταν χωρίς ιδιαίτερη σκέψη, παρ’ όλα αυτά θα ήθελα σιγά σιγά να παίζω έναν πιο ενεργό ρόλο στη διαμόρφωση του φωτός στις φωτογραφίες μου. Πάντως προσωπικά θεωρώ ότι το καλύτερο “μάθημα” για μένα είναι η μελέτη των φωτογραφιών και των ταινιών ανθρώπων που θαυμάζω την αισθητική τους.

Η συλλογή σου δομείται πάνω σε δύο κυρίως άξονες. Από τη μια είναι τα ταξίδια και οι ομορφιές τους, από την άλλη η απλή καθημερινότητα, ένα κουρτινάκι, ο τόπος σου, τα βουνά… Ποιες είναι οι συνηθέστερες αφορμές των κλικ σου;

Η αλήθεια είναι ότι δεν έχω κάποιο συγκεκριμένο θέμα π.χ. πορτρέτο, φωτογραφία δρόμου, αρχιτεκτονική, τοπία κλπ., αλλά το κλικ μου το κερδίζει ο,τιδήποτε μου προκαλέσει εντύπωση είτε οπτικά, είτε συναισθηματικά. Συγκεκριμένα, ό,τι με κάνει να νιώσω ότι είμαι σε ταινία και φωτογραφίζω τη δράση ή τα σκηνικά. Δεν ξέρω αν είναι καλό ή κακό αυτό, συχνά σκέφτομαι ότι ίσως θά’ πρεπε κάποια στιγμή να καταλήξω σε κάποια θεματολογία (όπως επίσης και σε συγκεκριμένη τεχνική κι επεξεργασία), αλλά ίσως είναι νωρίς ακόμα για ‘μένα μιας κι έχω να μάθω ακόμα πάρα πολλά.

Κι υπάρχουν και οι αυτοφωτογραφίσεις. Και δεν εννοώ τόσο τις αντανακλάσεις, στις οποίες δείχνεις μια προτίμηση, αλλά τις περιπτώσεις που πρωταγωνιστείς ως μοντέλο. Πόσο εύκολο είναι να μπεις στο ρόλο αυτό, να διαχειριστείς τεχνικά την κατάσταση και τελικά να πάρεις την αναγκαία απόσταση για να κρίνεις αισθητικά και καλλιτεχνικά το αποτέλεσμα;

Οι αυτοφωτογραφίσεις ξεκίνησαν από την πρώτη στιγμή που έπιασα τη μηχανή στα χέρια μου και το μόνο που ήξερα ήταν ποιο κουμπί πατάμε για να βγάλουμε φωτογραφία. Ουσιαστικά προέκυψαν από την ανάγκη μου να μάθω να χρησιμοποιώ τη μηχανή κι αυτόν τον ρόλο υπηρετούν ως τώρα, όποτε θέλω να δοκιμάσω κάτι, εφόσον γίνεται, σε πρώτη φάση το δοκιμάζω πάνω μου. Αισθάνομαι ότι μπορώ να κάνω ό,τι μου κατέβει στο κεφάλι εκείνη την ώρα, να πειραματιστώ με το φως, με τις ρυθμίσεις, με τις πόζες κλπ., χωρίς να ταλαιπωρώ κάποιον άλλον και χωρίς να αγχώνομαι μήπως κάνω κάτι λάθος. Δεν έχω νιώσει, μέχρι στιγμής τουλάχιστον, ότι δεν αποστασιοποιούμαι επαρκώς, όμως πάντα στο τέλος ζητάω την συμβουλή και τα σχόλια του Μανώλη.

Με αφορμή τις φωτογραφίες των ταξιδιών σου αναρωτιόμουν αν επιδρά στη δημιουργικότητά σου η ζωή σε μια επαρχιακή πόλη. Πιστεύεις ότι οι τοπικές ιδιαιτερότητες διαμορφώνουν την φωτογραφική σου ταυτότητα; Κι από την άλλη, υπάρχουν φάσεις που αισθάνεσαι τα ερεθίσματα να εξαντλούνται;

Έχω την αίσθηση πώς με ό,τι κι αν καταπιαστείς κι όποιες κι αν είναι οι γνώσεις σου και οι προτιμήσεις σου, κι αναφέρομαι τώρα σε όλους τους δυνατούς τομείς, καλλιτεχνικούς και μη, δε μπορείς να αποσυνδεθείς από τον περιβάλλοντα χώρο σου. Αυτό δεν είναι απαραίτητα κακό, αλλά ούτε και καλό. Με πετυχαίνεις σε μια περίοδο κατά την οποία η σχέση μου με την πόλη μου είναι κάπως περίεργη. Αισθάνομαι ότι τα χρόνια είναι πολλά και η πόλη είναι μικρή, καθώς επίσης ότι αισθητικά, και όχι μόνο, “κλωτσάμε” ο ένας στον άλλον, εγώ σε αυτήν κι αυτή σε ‘μένα. Αυτό έχει διττή επίδραση στη σχέση μου με την φωτογραφία. Είναι φορές που γυρίζω από μια φωτοβόλτα και συνειδητοποιώ ότι έχοντας μια περιορισμένη δεξαμενή ερεθισμάτων η “ματιά” μου έχει γίνει κουρασμένη, κουραστική κι επαναλήψιμη κι αυτό μου προκαλεί απογοήτευση και στασιμότητα στην εξέλιξη. Είναι όμως και φορές που, ακριβώς το ίδιο πράγμα από την άλλη με ωθεί και να ψάξω καλύτερα την πόλη μου και το νησί μου, αλλά και να φρεσκάρω τη “ματιά” μου, σπρώχνοντάς με έτσι να ψάξω καλλιτέχνες, να διαβάσω και να πειραματιστώ περισσότερο και να μην επαναπαυθώ. Τι να πω, είμαι κι εγώ περίεργη για το πώς θα εξελιχθεί αυτή η σχέση! Στην τελική πάντως, μιλώντας για τον εαυτό μου, η επαρχιακή πόλη μέχρι τώρα νομίζω ότι έχει λειτουργήσει περισσότερο σαν δικαιολογία. Αν είσαι δημιουργικός κι έχεις φαντασία, είτε σε μεγαλούπολη είσαι είτε σε χωριό, θα βγάλεις καλές φωτογραφίες.-

Πώς ενσωματώνεις τη φωτογραφία στην καθημερινότητά σου; Συνδέεται με οποιονδήποτε τρόπο με τις επαγγελματικές και λοιπές ενασχολήσεις σου;

H φωτογραφία πλέον αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι της καθημερινότητάς μου. Σε καθημερινή σχεδόν βάση θα φωτογραφίσω, θα διαβάσω κάτι, θα μελετήσω κάποιον φωτογράφο ή θα ψάξω να βρω κάποιον καινούριο, διάσημο ή μη. Οι σπουδές μου είναι στον κλάδο των φυσικών επιστημών, οπότε υπάρχει ένας κοινός τόπος με την φωτογραφία όσον αφορά την παρατηρητικότητα και την φαντασία. Επαγγελματικά βρίσκομαι σε μεταβατικό στάδιο και από το περασμένο καλοκαίρι η φωτογραφία έχει αρχίσει να αποτελεί μέρος των επαγγελματικών μου ενασχολήσεων και σχεδίων.

Διαισθάνομαι ότι η φωτογραφία δεν είναι η μόνη σου καλλιτεχνική διέξοδος. Τι άλλο αγαπάς και πώς αλλιώς εκφράζεσαι; Τι διαβάζεις, τι ταινίες βλέπεις, τι μουσικές ακούς;

Το καλλιτεχνικό μου απωθημένο είναι η μουσική, την οποία όλο την ξεκινάω κι όλο την σταματάω. Πού θα πάει, κάποια στιγμή θα τα καταφέρω να μάθω! Εκτιμώ και ζηλεύω πολύ τους ανθρώπους που μπορούν και εκφράζονται ειλικρινώς κι επιτυχώς μέσω αυτής, χωρίς να βάζω ιδιαίτερους περιορισμούς στο είδος. Περιορισμούς δε βάζω ούτε στο τι διαβάζω, στη βιβλιοθήκη θα βρει κανείς από κόμικ, εικονογραφημένα παραμύθια που τα αγαπώ πολύ, αστυνομικά, ποίηση, κλασική λογοτεχνία. Γενικά, νομίζω ότι η κατηγοριοποίηση στην τέχνη υπάρχει για να υπηρετεί την μεταξύ μας συνεννόηση και όχι για να περιορίζει τους καλλιτέχνες ή εμάς που αποδεχόμαστε την τέχνη. Τέλος, από ταινίες (μάντεψε!) βλέπω σχεδόν τα πάντα. Όμως έχει αλλάξει αρκετά ο τρόπος με τον οποίο παρακολουθώ μια ταινία. Πλέον, συνειδητά θα παρατηρήσω τα κάδρα, τον φωτισμό και τα χρώματα και θα σταματήσω αρκετές φορές την ταινία ή την σειρά, αν είναι καλή, για print screen και να τα ξαναδώ αργότερα.

Δυσκολεύτηκα πολύ να ξεχωρίσω μια από τις φωτογραφίες σου για να συνοδεύσει τη συνένευξη στο instagram… Κατέληξα σε αυτή, γιατί νομίζω ότι σε αντιπροσωπεύει και εμπεριέχει με απλό και όμορφο τρόπο στοιχεία από σένα και τον τόπο σου. Τι σημαίνει για σένα αυτή η λήψη;

Αυτή η φωτογραφία πάρθηκε κατά τη διάρκεια της προετοιμασίας ενός γάμου σ’ ένα χωριό του Ηρακλείου. Την τράβηξα πολύ γρήγορα, όταν ενώ έβγαζα φωτογραφίες από την προετοιμασία γυρίζω και βλέπω την αντανάκλασή μου στο παράθυρο (και αγαπάω και τις αντανακλάσεις και τα παράθυρα!) με το πρόσωπό μου να κρύβεται. Ουσιαστικά αυτή η φωτογραφία είναι η περίληψη της αίσθησής μου εκείνης της μέρας. Μεταφέρει, ελπίζω, μια γλυκιά νοσταλγία και την ζεστή και χαλαρή αίσθηση του ηλιόλουστου απογεύματος σε ένα απλό και παραδοσιακό μέρος στην εξοχή, όπου έχεις πάει για γιορτάσεις ένα χαρούμενο γεγονός, ενώ το κρύψιμο του προσώπου μου απεικονίζει ακριβώς και τον ρόλο μου εκείνη τη μέρα, όπως και σε κάθε γάμο και φωτογράφιση, ο οποίος είναι να καταγράψω τις στιγμές ως παρατηρητής, χωρίς να γίνομαι αντιληπτή.

Το προφίλ της Γεωργίας στο Instagram https://www.instagram.com/geo.kon

Η συνέντευξη δόθηκε στις 19/1/2017

Υπάρχουν πολλοί άνθρωποι που αγαπάνε τα ταξίδια. Άλλοι ταξιδεύουν σε πιο συμβατικούς προορισμούς και άλλοι σε ολόκληρο τον κόσμο, ψάχνοντας να βρουν οτιδήποτε είναι ασυνήθιστο για τα δεδομένα τους. Οι φωτογράφοι που κάνουν ταξιδιωτική φωτογραφία είναι άνθρωποι που πραγματικά τους αρέσει να ταξιδεύουν και να ανακαλύπτουν πράγματα που ο μέσος ταξιδιώτης θα συναντήσει πολύ δύσκολα. Πολλές φορές καταφέρνουν να απαθανατίσουν με το φακό τους πολύ προσωπικές στιγμές των κατοίκων μίας περιοχής και να δώσουν στο θεατή μία αυθεντική εικόνα. Τότε είναι που μία ταξιδιωτική φωτογραφία είναι πραγματικά επιτυχημένη. Όταν φεύγει η επιτήδευση και το στήσιμο και μένει η αυθεντικότητα και η ουσία.

Στη Blank Wall Gallery οι θεατές θα έχουν τη δυνατότητα να δουν τέτοιες φωτογραφίες τραβηγμένες από φωτογράφους που προέρχονται από 33 διαφορετιές χώρες. Η διαφορετικότητα των φωτογράφων έχει δημιουργήσει ένα πολύ ενδιαφέρον αποτέλεσμα αφού υπάρχουν πολλές διαφορετικές θεωρίες και απόψεις πάνω στην ταξιδιωτική φωτογραφία οι οποίες βρίσκονται συγκεντρωμένες σε ένα μέρος.

Info: 

Χώρος έκθεσης: Blank Wall Gallery, Φωκίωνος Νέγρη 55 Κυψέλη
Διάρκεια έκθεσης: 22 Σεπτεμβρίου 2017 έως 5 Οκτωβρίου 2017
Επιμέλεια έκθεσης: Μάρκος Δολοπίκος

This picture is enchanting. Can you please, tell us more about it? What made you press the shutter button?
This photo was taken in Lisbon last October. We were walking around with a friend living in Lisbon who wanted to show me around the city and “his Lisboa”. After a long walk in the city’s neighbourhoods and streets we stopped for a break on the waterfront of the Tagus river. It was a very warm day. The first thing that drew my attention was the solo tree and I just stood there watching people come and go by it. There came along this mother with her little boy in search of a little shade I guess. I didn’t resist to the scene. So I just captured the moment. I just found the moment sweet and tender.

How and when did you start taking photos?
I am not a photographer, far from it, I just love traveling and I click on anything that speaks to me.

What inspires you most?
I like street photography but by far, my favourite element is the sea as you probably have noticed. The sea and anything that is related to it inspire me the most. For this particular capture I think I was just lucky to be at the right place at the right moment.

What does photography mean to you?
Travel discover click. As simple as that for me. Collect moments. …
Last but not least a big thank you Marion for stopping at my capture and sharing this moment with me. Wishing you and the rest of the team all the best and a beautiful summer!

Info: To profile της Nancy Danos στο instagram είναι: nancy_danos ενώ στο Fb: Nancy Danos

Αυτό είναι κάτι που σίγουρα συμβαίνει. Νιώθω ότι εκφράζω τον εαυτό μου μέσα από τις εικόνες, σκέφτομαι με εικόνες και περνώ πολύ χρόνο να σκέφτομαι εικόνες. Δεν είμαι σίγουρη ότι μπορώ να εντοπίσω με ακρίβεια τη στιγμή που η σχέση μου με τη φωτογραφία άλλαξε, όμως είναι γεγονός ότι εδώ και καιρό επηρεάζει καθοριστικά τον τρόπο με τον οποίο επεξεργάζομαι εσωτερικά όσα συμβαίνουν και φυσικά τον τρόπο που επικοινωνώ τις σκέψεις και τα συναισθήματα μου. Έχει η φωτογραφία αυτή τη «μαγική» ιδιότητα να σε φέρνει αντιμέτωπο, ό,τι κι αν είναι αυτό που φωτογραφίζεις, πρωτίστως με τον εαυτό σου και είναι και αυτό που την κάνει τόσο ισχυρή. Στις εικόνες σου είσαι παντού, από την επιλογή του θέματος, μέχρι την τελευταία λεπτομέρεια, όλα μιλούν για σένα. Προσωπικά, ένιωσα πολύ άβολα όταν το συνειδητοποίησα για πρώτη φορά. Μου προκάλεσε εκνευρισμό. Όταν αυτό πέρασε, ανακάλυψα στη φωτογραφία μια δύναμη που αγνοούσα και έκτοτε βρίσκομαι σε μια συνεχή διαδικασία διαλόγου. “I am learning to see…”, τον κόσμο, εμένα, όλα, από την αρχή.

Είχα ήδη αποφασίσει να σου ζητήσω να κάνουμε αυτή τη συνέντευξη όταν μπήκα στο προσωπικό σου blog http://chrysalenaontheroad.tumblr.com/ και εκεί τα πράγματα μπλέχτηκαν ακόμα πιο ευχάριστα. Πώς θα χαρακτήριζες το έργο σου εκεί και πώς στο instagram;

Το Instagram είναι περισσότερο κάτι σαν καθημερινό παιχνίδι. Ας πούμε πως ικανοποιεί, ως ένα βαθμό, την ανάγκη που έχω μέσα στη βδομάδα να ασχοληθώ με φωτογραφίες. Σ’ αυτό ανεβάζω κυρίως εικόνες που βγάζω με το κινητό στις διαδρομές που κάνω για το γραφείο το πρωί, στις βόλτες με το σκύλο μου ή στην αναμονή σε μια δημόσια υπηρεσία. Δυστυχώς, πολύ σπάνια προλαβαίνω τις μέρες που δουλεύω να αφιερώσω χρόνο στη φωτογραφία, έτσι όπως μου αρέσει να το κάνω. Να πάρω τη μηχανή και να βγω μια βόλτα, ιδανικά μόνη μου, χωρίς πίεση χρόνου, κάπου που να είναι λίγο ήσυχα. Στο blog θα βρεις αυτές τις εικόνες, που είναι και αυτές που θεωρώ και τις πιο πραγματικά δικές μου. Η επιλογή για το τι θα ανέβει στο blog είναι σαφώς πιο αυστηρή και δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι πολλές από τις φωτογραφίες έχουν γίνει σε ταξίδια. Είναι τότε που έχω τον χρόνο και την εσωτερική ηρεμία που χρειάζομαι για να ευχαριστηθώ τη φωτογραφία.

Είσαι βιβλιοφαγος! Οι αναφορές σου σε Italo Calvino, Walt Whitman, Jack Kerouac,  William Gibson αλλά και Iggy Pop και Wes Anderson συνοδεύουν αρμονικά τις αναρτήσεις σου. Πώς οπτικοποιείς μία ιδέα ή ένα συναίσθημα;

Μου αρέσει το διάβασμα και αγαπώ πολύ τη λογοτεχνία! Δεν έχω σταματήσει ποτέ να διαβάζω. Τα βιβλία με αποσυνδέουν από τα συνηθισμένα, με χαλαρώνουν και τροφοδοτούν τη φαντασία μου.
Δεν φωτογραφίζω συνήθως, έχοντας ήδη στο μυαλό μου ένα βιβλίο ή μια ιστορία την οποία θέλω να μεταφέρω σε εικόνες. Συμβαίνει βέβαια, να σκέφτομαι την ιστορία που διαβάζω μια δεδομένη περίοδο όταν φωτογραφίζω ή να δω μια σκηνή ή ένα μέρος που θα μου θυμίσει κάτι που διάβασα. Συμβαίνει επίσης, όταν διαβάζω μια ιστορία να θυμηθώ μια φωτογραφία που έχω τραβήξει εδώ και καιρό. Έτσι γίνεται και στο τέλος «παντρεύω» τις φωτογραφίες μου με αποσπάσματα κειμένων. Δεν ξέρω αν έχει πάντα νόημα, δεν ξέρω αν κάθε φορά είναι ξεκάθαρη και εμφανής η σύνδεση που έκανα μεταξύ κειμένου και εικόνας. Αλλά δεν χρειάζεται κιόλας!

Υπάρχει η αντίληψη ότι η φωτογραφία είναι μία μόδα των καιρών, πάει αγκαζέ με τα κοινωνικά δίκτυα και την ανάγκη αυτοπροβολής. Υποθετικά, χωρίς wi-fi θα ασχολούσουν τώρα με την φωτογραφία;

Νομίζω ναι. Είναι αλήθεια ότι το internet και τα social media έχουν δημιουργήσει τις συνθήκες που διόγκωσαν το φαινόμενο της ακατάσχετης αυτοπροβολής και της ανεξέλεγκτης παραγωγής εικόνων, συχνά αποκλειστικά του εαυτού, όμως πιστεύω ότι αυτή η σχέση των ανθρώπων με την εικόνα είναι μια σχέση πολύ διαφορετική από αυτή που έχουμε όσοι ασχολούμαστε με τη φωτογραφία, με τον τρόπο για τον οποίο μιλάμε σ’ αυτή τη συνέντευξη.

Από την λήψη ως την επεξεργασία το στύλ σου είναι προπάντων προσωπικό αλλά και φωτογραφικά ορθό. Έχεις σπουδάσει; Ποιες είναι οι επιρροές σου;

Σ’ ευχαριστώ πολύ! Ξεκίνησα μαθήματα φωτογραφίας τον Οκτώβριο του 2013 στη σχολή Pragma στα Εξάρχεια. Ο δάσκαλος μου, ο Θάνος Παπαδόπουλος έχει παίξει καθοριστικό ρόλο στη διαμόρφωση της σχέσης μου με τη φωτογραφία. Όταν αποφάσισα να πάω στη σχολή ήθελα απλώς να μάθω να χρησιμοποιώ σωστά μια μηχανή που είχα. Είχα μεγάλη ανάγκη να εμπλακώ σε κάτι δημιουργικό, αλλά δεν φανταζόμουν πόσα περισσότερα υπήρχαν να ανακαλύψω.
Η ανάπτυξη της προσωπικής μου ματιάς είναι κάτι που θεωρώ εξαιρετικά σημαντικό και χαίρομαι πολύ που αναγνωρίζεις προσωπικό στυλ στις εικόνες μου. Οι επιρροές είναι φυσικά πολλές. Βλέπω συνέχεια δουλειές φωτογράφων και σαν καλή βιβλιοφάγος έχω επιδοθεί εδω καιρό στη μελέτη της ιστορίας της φωτογραφίας και της αισθητικής της. Οι προσωπικές μου προτιμήσεις είναι συνήθως οι πιο κλασικές ματιές, αλλά δεν απορρίπτω τίποτα. Από όλες τις δουλειές, ακόμα και εντοπίζοντας αυτό που δεν σ’ αρέσει σ’ αυτές, έχεις να πάρεις κάτι. Το πρώτο όνομα που μου έρχεται πάντα στο μυαλό όταν με ρωτούν για φωτογράφους είναι του Robert Adams, αλλά στην πραγματικότητα είναι πολλοί ακόμα. Και πολλοί Έλληνες φυσικά. Αγαπώ ιδιαίτερα τη δουλειά του Κώστα Καψιάνη.

Το καδράρισμα σου συχνά είναι αποσπασματικό, δε φοβάσαι να κόψεις πόδια, να φωτίσεις το μισό θέμα ή να παρεμβάλεις ένα φυσικό φίλτρο. Νιώθω ότι δεν σε αντιπροσωπεύει ο φωτορεαλισμός και το ολόκληρο, σωστά;

Η σύνθεση είναι κατά τη γνώμη μου σημαντική πολύ. Ο τρόπος που τα στοιχεία που υπάρχουν στην εικόνα συνομιλούν, οι σκιές και το φως, οι θέσεις, να υπάρχει μια ισορροπία και μια αρμονία που όμως να μην είναι η προφανής. Δεν έχω πρόβλημα με το ολόκληρο, θα μπορούσα κάλλιστα να βρω ενδιαφέρον σε μια τέτοια λήψη αν υπάρχει κάτι εκεί που να προκαλεί την προσοχή μου. Σε ότι αφορά όμως την καταγραφική φωτογράφιση της πραγματικότητας, ή αυτή τη σύγχρονη τάση στη φωτογραφία της απεικόνισης του κοινότοπου και του αδιάφορου, τότε ναι. Δεν έχουν καταφέρει, μέχρι στιγμής, αυτού του είδους οι φωτογραφίες να με κερδίσουν. Υποθέτω χρειάζομαι ακόμα, έστω λίγο λυρισμό σε ό,τι βλέπω, αυτή τη μικρή δόση επιρροής του φωτογραφού που θα κάνει την πεζή πραγματικότητα να φανεί μέσα από τη λήψη κάπως «αλλιώς». Όχι απαραίτητα πιο όμορφη.

Βλέπω πως πήγες ένα ταξίδι στη Μέση Ανατολή, πρέπει να ομολογήσω πως έκανες υπέροχες και μη τουριστικές λήψεις. Πώς ήταν αυτή η εμπειρία;

Τον περασμένο Μάρτιο κάναμε αυτό το ταξίδι με τον αδερφό μου. Πήγαμε στην Ιορδανία, στο Αμμάν και την Πέτρα και από εκεί περάσαμε στο Ισραήλ, Ιερουσαλήμ και Τελ Αβίβ. Όπως στους περισσότερους ανθρώπους, μ’ αρέσει πολύ να ταξιδεύω και αυτό το ταξιδι ήταν μια φοβερή εμπειρία. Η Ιορδανία ήταν η πρώτη αραβική χώρα που επισκεπτόμουν, οπότε καταλαβαίνεις. Όλα καινούρια! Φυσικά φωτογράφισα πολύ.
Νομίζω ότι αυτό που μου έμεινε περισσότερο σαν αίσθηση από εκείνες τις μέρες, ήταν η καταλυτική επίδραση των θρησκειών στην καθημερινότητα των ανθρώπων. Τόσο στην Ιορδανία, όσο πολύ περισσότερο στην παλιά πόλη της Ιερουσαλήμ, όπου τρεις θρησκείες συνηπάρχουν χωρισμένες από ανιχνευτές μετάλλων και ελεύθερους σκοπευτές, η διαπίστωση της δύναμης τους πάνω στις ζωές και τα μυαλά των ανθρώπων με τάραξε. Εκείνοι που μου έκαναν τη μεγαλύτερη εντύπωση, από όλα όσα είδα σ’αυτό το ταξίδι ήταν οι ορθόδοξοι Εβραίοι. Ένιωσα περπατώντας στις γειτονιές τους σαν να έχω ταξιδέψει πολλά χρόνια πίσω στην ανθρώπινη ιστορία.

Όλοι μας κοιτάζουμε το συνολικό μας έργο, είτε ψηφιακά είτε τυπωμένο στο χαρτί. Κάνε μου μία αποτίμηση, πώς βλέπεις την πορεία σου ως τώρα;

Είμαι ακριβώς σ’αυτό το σημείο. Αυτό που προσπαθώ να κάνω τον τελευταίο καιρό είναι να σταματήσω για λίγο και να γυρίσω πίσω σε ό,τι έχω κάνει μέχρι τώρα. Όχι ότι είναι ιδιαίτερα μεγάλος ο όγκος δουλειάς που έχω ακόμα στα χέρια μου. Περισσότερο το κάνω για να καταλάβω πως θέλω να προχωρήσω από εδώ και πέρα.
Δεν ξέρω τι να σου πω ως συνολικό συμπέρασμα… κάνω πολλές σκέψεις. Πιστεύω ότι εξελίχθηκε γρήγορα η ματιά μου από τότε που ξεκίνησα να φωτογραφιζω. Νιώθω αρκετά σίγουρη πια για το τι με ενδιαφέρει και τι όχι να προσεγγίζω ως θέμα ή ως συνθήκη μέσα στην οποία να θέλω να τραβήξω φωτογραφίες. Ψάχνω το θέμα εκείνο που θα με απορροφήσει απο όλα τα άλλα και με το οποίο θα ασχοληθώ αποκλειστικά το επόμενο διάστημα. Ευχήσου μου να το βρω σύντομα!!

Το profile της Χρυσαλένας στο Instagram https://www.instagram.com/xrysalena και το προσωπικό της blog http://chrysalenaontheroad.tumblr.com

Υπέροχη φωτογραφία! Χαρακτηριστική σκηνή μετρό μεγάλης πόλης. Απομονωμένοι άνθρωποι, σκυμμένοι συνήθως στα κινητά τους. Καλά τη ‘διαβάζω’; Που βρισκόμαστε αλήθεια;
Της δίνεις μια ερμηνεία που εγώ έδωσα σε δεύτερη ανάγνωση… Ήταν η περίοδος της αναζήτησης της «συμμετρίας» και της τάξης, φαντάζομαι και στη ζωή μου την ίδια, οπότε αυτό που εγώ είδα, μπαίνοντας στο συγκεκριμένο συρμό M1 του Μιλάνο, ήταν αυτό: αρμονία, συμμετρία και τάξη.

Συχνά διαβάζουμε “ζηλεύω” στα σχόλια του Instagram, κάτω από τις φωτογραφίες των ταξιδιών σου. Είναι εύκολο να το λέει κανείς ως θεατής όμορφων εικόνων. Είναι τόσο ζηλευτό το να ταξιδεύεις κανείς τόσο συχνά;
Φαίνεται πιο μαγικό απ’ ότι πραγματικά είναι. Είναι μέρος της δουλειάς, την οποία λατρεύω και επομένως μέρος του εαυτού μου. Πολλά «αντίο», «εις το επανιδείν», αρκετή επανάληψη, πολλά νέα – πρόσωπα, καταστάσεις, δομές, συνήθειες που χρειάζεται να αφομοιωθούν, ατέλειωτη (υποχρεωτική) «διαθεσιμότητα» για επικοινωνία σε οποιαδήποτε «διάλεκτο»… Γι αυτό πολλές φορές είμαι εγώ «φειδωλή» στα σχόλια που αφήνω στο ινστα – είτε από κούραση είτε από επιφύλαξη μήπως παρανοηθούν. Ασφαλώς υπάρχει και η μαγική πλευρά της «πρώτης φοράς» που μπορεί να βρει έδαφος και σε χιλιοκαμωμένα ταξίδια.

Τι ρόλο παίζει η φωτογραφία στο να ξεφεύγει κανείς από τις υποχρεώσεις και τις απαιτήσεις ενός επαγγελματικού ταξιδιού;
Σπουδαίο και τεράστιο… Έχω αρνηθεί socializing για να απολαύσω λίγες στιγμές μοναξιάς και να φωτογραφίσω, αν και περισσότερο με κερδίζει η φωτογραφία που βγάζω «καθ’ οδόν», επειδή κάτι μου τράβηξε το μάτι… Ίσως εκπαιδεύομαι προς αυτήν την κατεύθυνση, καθώς οι υποχρεώσεις όλων μας δεν λιγοστεύουν, αντίθετα αυξάνουν, οπότε μειώνεται αντίστοιχα και ο λεγόμενος προσωπικός μας χρόνος. Η εικόνα πάντως παίζει σημαντικό ρόλο στη ζωή μας, είτε το έχουμε συνειδητοποιήσει είτε όχι και θεωρώ ότι συμβάλει σε πολλά, ένα από τα οποία, η διαμόρφωση της αισθητικής μας. Όταν, λοιπόν, έχω πολύ χρόνο σε συνθήκες εργοταξίου, φυσικό είναι να αναζητώ την ισορροπία από την «άλλη» πλευρά, της ομορφιάς, της ευταξίας, της συμμετρίας κλπ.

Φωτογραφίζεις πάντα με το κινητό ή έβαλες στη ζωή σου και φωτογραφική μηχανή;
Η φωτογραφική και το κινητό είναι οι προεκτάσεις των χεριών μου… Το καθένα για τη χρήση του. Από φωτογραφικής άποψης, το κινητό μου έχει βαφτιστεί «του απάρτου» από τότε που απέκτησα τη μηχανή μου και κληρονόμησα και κάτι ιδιαίτερους φακούς, λίγο μεγαλύτερους και από την ηλικία μου… Οι τσάντες μου πλέον αγοράζονται με κριτήριο να χωρούν τα βασικά και απαραίτητα, ένα από τα οποία είναι η mirrorless μηχανή μου, η οποία έχει wifi σύνδεση (τι μαγική τεχνολογία!) και άρα πρακτικά έχω αυτό που τράβηξα με τη μηχανή, την ίδια στιγμή στο κινητό μου για να ασχοληθώ μαζί του!!!.

Ποιά ανάγκη καλύπτει μια δυναμική και επιτυχημένη γυναίκα όταν κοιτάζει τον κόσμο μέσα από την οθόνη του κινητού ή το φακό της μηχανής της;
Δεν μπορώ να σου απαντήσω με σαφήνεια. Απομόνωση και επικοινωνία διαδοχικά θα έλεγα… Απομόνωση για να φωτογραφίσω και επικοινωνία για να μοιραστώ εικόνες και αισθητική, και ασφαλώς δεν εννοώ μόνο μέσα στο Instagram, αν και δεν έχω προσωπικό λογαριασμό σε άλλο social medium και θεωρώ ότι η πραγματική επικοινωνία γίνεται μόνο με τη χροιά της φωνής.

Ποστάρεις αρκετά συχνά, σχεδόν καθημερινά. Είναι το Instagram το μέσο για να προβάλεις τις εικόνες σου ή είναι η αφορμή για να φωτογραφίζεις;
Το Instagram είναι πολλά πράγματα, αλλά ούτε μέσον προβολής, ούτε αφορμή. Δε νομίζω ότι προσδιορίζεται σαν ένα «κάτι» ή ένα «κάτι άλλο». Σε κάθε περίπτωση είναι μια καλή παρέα, όταν δεν είναι ψυχαναγκασμός.

Σε έχει κερδίσει, τελικά, η φωτογραφία ή στέκεσαι απλά στην καταγραφή της στιγμής;
Μα η φωτογραφία δεν είναι μια στιγμή; Αν πάντως εννοείς τη σκηνοθεσία για να φωτογραφίσω, είναι κάτι που θαυμάζω, αλλά θεωρώ ότι είναι μια ξεχωριστή δημιουργική ενασχόληση και όχι, δεν την χρησιμοποιώ.

Πειραματίζεσαι με την εικόνες σου μετά τη λήψη. Φαντάζομαι το κάνεις με το κινητό. Βρίσκεις δημιουργικό ενδιαφέρον στην επεξεργασία της φωτογραφίας;
Ναι, απίστευτα δημιουργικό και ενδιαφέρον. Έχω πει, σε κάποιο σχετικό σχόλιο ανάρτησης, ότι όταν ποστάρω απείραχτη φωτογραφία, να έρθετε να μου βάλετε καθρεφτάκι για να δείτε αν αναπνέω! Πάντα στο κινητό τα edits. Πολλές φορές τραβάω φωτογραφία έχοντας κατά νου πώς θα γίνει με την ή τις πιθανές επεξεργασίες! Μου θύμισες μάλιστα ότι κάποτε απαρνιόμουν πεισματικά το ασπρόμαυρο, το οποίο βεβαίως θεωρώ δύσκολη αλλά μαγική υπόθεση, που πάντως πρέπει να έχει λόγο ύπαρξης…

Ως θεατής, ποιο είδος εικόνας αγαπάς να βλέπεις;
Το είδος που έχει ένα τουλάχιστον εύρημα, και δεν εννοώ ασφαλώς τεχνικό εύρημα που ούτως ή άλλως δε διαθέτω τις γνώσεις για να το ξεχωρίσω. Οποιαδήποτε φωτογραφία έχει κάτι να μου πει. Ακόμη και εικόνες που έχουμε δει πολύ, αν προσφέρουν μια οποιαδήποτε καινούργια προσέγγιση ή ένα ενδιαφέρον στοιχείο, θα τις προσέξω. Αυτό που μας συγκινεί, δεν είναι απαραίτητο να το κατηγοριοποιούμε πρώτα και ειλικρινά «συμπαθώ», ετερόκλητες εικόνες (όπως επίσης και λογαριασμούς στο Instagram). Δεν έχω εντοπίσει κάτι που συστηματικά δεν μου αρέσει. Ίσως μόνο τα πολύ φανερά και τραβηγμένα edits και οι «χιλιοειπωμένες», χωρίς λόγο, ιστορίες.

Σε ευχαριστούμε πολύ, Τέτη, για το χρόνο που ξέκλεψες για να απαντήσεις και να συμμετάσχεις στο Photologio.gr . Σου ευχόμαστε όμορφα φωτογραφικά και όχι μόνο ταξίδια.
Εγώ σας ευχαριστώ θερμά. Για το ενδιαφέρον, την «παρέα», τα ευγενικά και γενναιόδωρα σχόλια και την ευχή σας. Πολλά από τα ομορφότερα ταξίδια μας γίνονται μέσα από τα «μάτια» των άλλων, επομένως ευχαριστώ και για τα ταξίδια όλων όσων τα μοιράζονται μέσα από το ινστα. Καλή συνέχεια στο photologio.gr

Το profile της Τέτης στο Instagram: https://www.instagram.com/ttperissaki

Η συνέντευξη δόθηκε στις 07.06.2016

️Βούλα… Aν και θεωρώ πως φωτογραφίζεις κυρίως τοπία εν τούτοις, κάποιες φορές ξεφεύγει το κλικ σου κι εστιάζεις πάνω σε πρόσωπα και με εκπλήσσεις με κάποια πολύ δυνατά πορτραίτα σου. Όπως αυτή εδώ η φωτο. Σκηνή και πορτραίτα που όταν την είχα πρωτοδεί, με είχαν ταράξει. Ξέρω πως είσαι διακριτικός άνθρωπος και πως για να φωτογραφίσεις τον άλλο πρέπει να έχεις τη συναίνεσή του. Πόσο δύσκολο είναι αυτό το κλικ; Εννοώ πώς καταφέρνεις το αποτέλεσμα που θέλεις; Δεν έχεις χάσει έτσι τον αυθορμητισμό της στιγμής;
Στη συγκεκριμένη φώτο το “κλικ” ήταν πολύ εύκολο. Περπατούσαμε με τους αγαπημένους μου Φίλιππο @pphylaktou και Κρυσταλλένα Στυλιανού @krystallena24 στα σοκάκια της Παλιάς Λευκωσίας, όταν είδαμε τις “φιλενάδες” να κάθονται πίσω από το κλειστό παράθυρο. Σήκωσα τη μηχανή, κάνοντας τους ταυτόχρονα νόημα, αν μπορώ να τις φωτογραφήσω.
Αμέσως άνοιξαν το παράθυρο και μας προσκάλεσαν στο σπίτι τους. Άρχισαν να μας μιλούν για τα χρόνια του πολέμου και να μας λένε ιστορίες … Αυτό αγαπώ κι επιδιώκω όταν συναντώ ανθρώπους, την επαφή … να τους κάνω να μου μιλήσουν και όσο μου μιλούν τους φωτογραφίζω.
Θέλω όταν επιλέξω τελικά τη φώτο που θα συνοδεύσει το κείμενο, αυτή να μπορεί να εκφράσει, όσο αυτό είναι δυνατόν, το συναίσθημα που ένιωθα εκείνη τη στιγμή. Πολύ σωστά παρατήρησες πως δεν φωτογραφίζω συχνά ανθρώπους, αν και το θέλω πολύ. Κι ο λόγος είναι πως θέλω να μιλήσω μαζί τους και να έχω έστω και στιγμιαία προσωπική επαφή. Θέλω η φώτο να “μιλάει, να την “διαβάζει” όποιος την κοιτά, όπως την “διάβασες” εσύ. Όσο για τον αυθορμητισμό της στιγμής, νομίζω πως δεν χάνεται μιας κι επιλέγω τη μη στημένη έκφραση του ανθρώπου που φωτογραφίζω ή τουλάχιστον αυτό προσπαθώ.

Εστιάζεις το βλέμμα σου κυρίως σε πρόσωπα 3ης ηλικίας. Συνειδητά γίνεται αυτό;
Όχι δεν είναι συνειδητό, ίσως μου έρχεται φυσικά μιας και μεγάλωσα με παππούδες και γιαγιάδες και στο χωριό μου είναι πολλοί οι “θειοί” και οι “θειές” , με τους οποίους συναναστρέφομαι και αγαπώ να κουβεντιάζω. Νομίζω πως έχουν τόσα πολλά να πουν και οι ιστορίες τους είναι χαραγμένες στις ρυτίδες του προσώπου τους. Εξάλλου, δεν έχουν κανένα πρόβλημα στο να “εκτεθούν”. Ίσα-ίσα, που όταν τους λέω πως θα τους κάνω “διάσημους”, καμαρώνουν και ποζάρουν.

Εικόνες επαρχίας ως επί το πλείστον μιας και ζεις και βιώνεις την επαρχία. Πόσο πιστεύεις ότι αυτές έχουν αντίκρισμα στη ζωή ενός ανθρώπου που βιώνει τη μεγαλούπολη;
Νομίζω πως όλοι μας, άλλος λίγο άλλος πολύ, κουβαλάμε μέσα μας τις εικόνες των παιδικών μας χρόνων ή των καλοκαιρινών διακοπών από το χωριό μας. Είναι εικόνες που δεν σβήνουν από το μυαλό και την καρδιά. Ακόμα όμως κι όσοι γεννήθηκαν και μεγάλωσαν σε πόλη, νομίζω πως, ειδικά στη σημερινή εποχή, “ζηλεύουν”, με την καλή έννοια, τη ζωή της επαρχίας.
Αναμφισβήτητα, είναι πιο χαλαροί οι ρυθμοί, μπορείς ακόμα να πας με τα πόδια στη δουλειά, να μυρίσεις το τριαντάφυλλο στον κήπο του γείτονα, να χαζέψεις στο δρόμο τους περαστικούς και το πιο σημαντικό, να πεις καλημέρα στους γνωστούς που θα συναντήσεις στη διαδρομή. Κι είναι αυτό νομίζω που οδηγεί τον τελευταίο καιρό, πολλούς ανθρώπους να εγκαταλείπουν την μεγαλούπολη και να αναζητούν καλύτερη ποιότητα ζωής στην επαρχία.

Τι κυνηγάς περισσότερο με τα μάτια σου και τι κυνηγάς με τoν φακό σου;
Δεν κυνηγώ κάτι συγκεκριμένο. Ότι μου κάνει “κλικ” στο μάτι, το φωτογραφίζω. Πολλές φορές πέφτει το μάτι μου σε κάποια λεπτομέρεια, που ίσως άλλος δεν θα την πρόσεχε. Μου αρέσει επίσης, όταν βλέπω κάποιο θέμα χιλιοφωτογραφημένο, να προσπαθώ να βρω μια άλλη οπτική γωνία του.

Έχεις κάποιες επιρροές φωτογραφικές;
Όχι, δεν έχω από κάποιον συγκεκριμένο φωτογράφο ή σχολή. Μου αρέσει όμως να εντάσσω στοιχεία που έχω δει σε κάποιον, στις δικές μου φώτο, όταν και όποτε αυτό είναι εφικτό.

Είσαι ένα από τα πιο αναγνωρίσιμα πρόσωπα του ελληνικού instagram. Μαζί με τον Γιώργο και την Έλλη, αποτελείτε την «Αγία Τριάδα» των Ελλήνων igers. ‘Έχετε καταφέρει με καλό συντονισμό, προσωπική δουλειά, κέφι και μεράκι να μας βγάζετε λίγο έξω από τα κινητά μας και να μας φέρετε πιο κοντά σε φωτοβόλτες και events και όλο το αποτέλεσμα αυτό να το προβάλλετε σε εκθέσεις. Πώς ξεκίνησε αυτή η ιδέα;
Κατ’ αρχάς να σε ευχαριστήσω κι εκ μέρους του Γιώργου και της ‘Έλλης για τα καλά σου λόγια. Όσο για την αναγνωρισιμότητα, νομίζω πως υπερβάλλεις λίγο. Θα έλεγα, πως λόγω χαρακτήρα, επεδίωξα κι επιδιώκω , την προσωπική σχέση με τους ινσταφίλους κι ίσως αυτό να έπαιξε κάποιο ρόλο. Το @gr_events, ήταν ιδέα του Γιώργου @gvergados και της Έλλης @elaki26 και ξεκίνησε το καλοκαίρι του 2013.
Ο στόχος τους ήταν να συσπειρώσουν την ελληνική ινσταγκραμική κοινότητα και να γίνονται όλα τα όμορφα πράγματα που μοιραζόμαστε, να ξεφύγουμε από τον απρόσωπο χαρακτήρα του διαδικτύου, να γίνουμε μια όμορφη και δημιουργική κοινότητα. Στις συναντήσεις αυτές, γνωρίστηκα μαζί τους, τους αγάπησα πολύ για την θετική τους ενέργεια και την καθαρή τους ματιά. Όταν την επόμενη χρονιά, μου πρότειναν, να μπω στην ομάδα, δέχτηκα με μεγάλη χαρά, γιατί η ιδέα τους, ήταν ακριβώς αυτό που επιθυμούσα κι εγώ.

Σε λίγες μέρες ξεκινά μια έκθεση, που πιστεύω πως είναι η μεγαλύτερη στα ελληνικά χρονικά του instagram. 252 φωτογραφίες. Να συλλέξετε φωτο. Να επιλέξετε φωτο. Να στήσετε την έκθεση. Και δεν μιλώ να βρείτε αίθουσα, χορηγούς. Σας χρωστάμε πολλά. Πώς αισθάνεσαι; Εισπράττεις την αγάπη και την ευγνωμοσύνη;
Όντως είναι η μεγαλύτερη έκθεση μέχρι σήμερα κι είμαστε πολύ χαρούμενοι που καταφέραμε να την πραγματοποιήσουμε. Η ιδέα ξεκίνησε πέρυσι, μετά τις “Αστικές Περιπλανήσεις”. Θελήσαμε να κάνουμε κάτι, στο οποίο να συμμετέχουν φίλοι από όλη την Ελλάδα. Στην υλοποίησή της βοήθησαν πολύ, οι φίλοι που ανέλαβαν να συντονίσουν και να διοργανώσουν φωτοβόλτες στις πόλεις τους και τους ευχαριστούμε πολύ γι’ αυτό.
Αυτό που εισπράττω κάθε φορά που διοργανώνουμε μια συνάντηση ή έκθεση κλπ , είναι χαρά, γιατί ξαναβρισκόμαστε, γιατί περνάμε όμορφα και δημιουργικά , γιατί κάθε φορά γνωριζόμαστε και λίγο πιο πολύ, γιατί γεννιούνται φιλίες μέσα από την παρέα μας, γιατί κάθε φορά προστίθενται νέα μέλη, με ενθουσιασμό και νέες ιδέες, γιατί όλο αυτό είναι δημιουργία, ανάσα χαράς και ομορφιάς στη δύσκολη πλέον καθημερινότητά μας. Θα έλεγα πως εισπράττω αγάπη και χαμόγελα και χρωστώ ευγνωμοσύνη, γιατί χωρίς την ανταπόκριση των φίλων ινσταγκράμερς, τίποτα από όλα αυτά δεν θα γινόταν .
Κλείνοντας, θα ήθελα να πω, πως σε αυτή την έκθεση, λόγω υποχρεώσεών μου, το βάρος της οργάνωσης έπεσε κυρίως στον Γιώργο και την Έλλη και τους ευχαριστώ πολύ γι’ αυτό.
—–
ΥΓ. Η Βούλα Σπυρέα είναι ένα από τα αγαπημένα μου πρόσωπα. Την εχω ξεχωρίσει όχι μόνο για τις μικρές καταγραφικές ιστορίες των εικόνων της, αλλά και για το ιδιαίτερο χιούμορ της. Προσπαθησα να σταθώ απέναντί της αμερόληπτα…οσο μπόρεσα γνωριζοντας πως πάντα με τα ένθερμα σχόλιά της υποστηριζει πάντα ο,τι ανεβάζω εδώ από εικόνες. Την ευχαριστώ και την αγαπώ..

Info: Το profile της Βούλας Σπυρέα στο Instagram είναι: vspireas, ενώ το profile της στο fb είναι: Βούλα Σπυρέα

Σπύρο Μπάτζιο, έχεις μια γκαλερί στο instagram, που θαυμάζω κ που δείχνει να “κρύβει” έναν εξαιρετικά ευαίσθητο άνθρωπο. Θα χαρακτήριζες εσύ τον εαυτό σου ως τέτοιον;
Αν με ρωτάς για την πνευματική και ψυχική ευαισθησία τοτε θα σου πω, ναι ειμαι. Αλλά νομίζω πως αυτο θα σου πει οποιοσδήποτε άνθρωπος που βλέπει τα πράγματα καθαρά και δεν βάζει απλά επιπόλαιες ταμπέλες. Η ευαισθησία για μένα ειναι μέρος της ανθρώπινης φύσης. Ειναι σαν να αναρωτιέται κάποιος αν ειναι καλός ή κακός. Ειναι ολα. Ειμαστε ολα. Και καλοί και κακοί και ευαίσθητοι ανάλογα με τα ερεθίσματα που έχουμε από το περιβάλλον μας κάθε φορά.

Πώς ξεκίνησε η πορεία σου στην φωτογραφία;
Γενικά λάτρευα τη φωτογραφία πάντα ως θεατής. Στο σπίτι μου θα δεις άπειρα λευκώματα με φωτογραφίες. Αλλά ποτε δεν είχα ασχοληθεί ενεργά ο ίδιος. Και μετά μπήκε απλά στη ζωή μου το Instagram και από εκεί ξεκίνησα τα κλικ μου.

Τι σε έφερε στο instagram κ τι σε κρατά;
️Τι με έφερε; τίποτα ιδιαίτερο. Απλά όπως ξεκίνησα να έχω λογαριασμό στο Facebook κάπως ετσι δημιούργησα και ενα λογαριασμό στο Instagram. Ξεκίνησα αν θυμάμαι καλα με 50-60 followers, τους φίλους μου από το Facebook. Μου άρεσε από την αρχή το Instagram. Γενικά μπορεί να το κάνω κάποιες φορες, αλλά σπάνια θα με δεις να εκθέτω πολλά πράγματα από τη ζωή μου στο Facebook. Το Instagram μου αρεσει γιατί εκθέτεις κομμάτια του εαυτού σου (μέσα από τις φωτογραφίες και τα κείμενα σου) χωρίς όμως να “εκτίθεσαι” πραγματικά. Και αποκτάς στην πορεία μια “κλίκα” ανθρώπων που τους αρεσει αυτο που εκθέτεις. Και απλά εκφράζεσαι… αυτο με κράτησε…

Το θέμα των εικόνων σου έχει ποικιλία, όμως υπάρχει συνοχή στο ύφος τους· τι καθόρισε αυτή την “διάθεση;”
️Ως προς τη θεματολογία μου αρεσει να φωτογραφίζω οτιδήποτε μου τραβάει την προσοχή. Για τη συνοχή τώρα θα σου πω πως όλες μου οι φωτογραφίες έχουν το ίδιο φίλτρο, το ίδιο fade και την ίδια θερμότητα. Δεν πειράζω τίποτε άλλο (χρώματα, φωτεινότητα, κτλ). Γενικά ο λογαριασμός μου ειναι εγώ. Ένας άνθρωπος ανοιχτός σε οτιδήποτε με τις σταθερές του αξίες να τον κρατάνε εκεί που πρέπει.

Οι περισσότερες φωτογραφίες σου, όπως κ αυτήν που διάλεξα για να συνοδεύσει την συνέντευξη, έχουν ένα “αποσπασματικό” χαρακτήρα, σαν να διαλέγεις ένα κομμάτι αυτού που είναι μπροστά σου για να αποτυπώσεις· τι αντιπροσωπεύουν τα “κομμάτια” αυτά;
Δεν έχω να σου δώσω κάποια “σπουδαία” απάντηση. Ειναι απλά το καδράρισμα που κάνουν τα μάτια μου. Ο καθένας από εμάς τόσο στη φωτογραφία όσο και στη ζωή του ακόμα, βλέπει, ακούει και γενικά ασχολείται με ότι θεωρεί σημαντικό. Αυτο κάνω και εγώ. Εστιάζω σε ότι μου αρεσει, σε ότι μου βγάζει ομορφιά ή συναίσθημα. Ολα τα υπόλοιπα γύρω απλά σε βοηθούν να καταλάβεις που θέλεις να εστιάσεις.

Τέλος, γράφεις συχνά δικά σου αποσπάσματα για λεζάντες, τα οποία πάντα έχουν μία λέξη τονισμένη με κεφαλαία γράμματα· πες μου λίγο για αυτή την “συνήθεια σου;
️Η λέξη αυτή ειναι η λέξη κλειδί της φωτογραφίας μου. Ειναι η αρχή που με κάνει να σκέφτομαι τι θέλω να γράψω ή τι θέλω να εκφράσω. Και όπως κάθε λέξη, η λέξη αυτή αποτελείται από γράμματα. Το καθένα το ίδιο σημαντικό, μέρος ενός συνόλου, γιατί χωρίς οποιοδήποτε από αυτά δεν υπάρχει η λέξη, αλλά παράλληλα το καθένα αυτόνομο, να χωρίζεται από τα υπόλοιπα με μια τελεια. Κάπως ετσι έχω εξάλλου και το Instagram στο μυαλό μου. Κάθε λογαριασμός ξεχωριστός και αυτόνομος, αλλά ταυτόχρονα μέλος μιας κοινότητας με μέλη όλους αυτούς που αγαπούν τη φωτογραφία.

To profile του Σπύρου Μπάτζιου στο Instagram είναι: batzoulinos, ενώ στο fb: Spyros Batzios