Ήταν αναμφισβήτητα ο καλύτερος διεθνώς γνωστός φωτογράφος αστικών τοπίων: Από τα πρώτα του έργα που τεκμηριώνουν την ακτογραμμή της Γαλλίας και τα ερείπια της Βηρυτού μετά τον εμφύλιο πόλεμο της δεκαετίας του ’80, μέχρι τα πορτρέτα της Σαγκάης, της Κωνσταντινούπολης, της Μόσχας και του Ρίο ντε Τζανέιρο μέχρι τις εικόνες πρώην βιομηχανικών εργοστασίων που τώρα καταστράφηκαν και εγκαταλείφθηκαν. Παντού η αδυσώπητη αποσύνθεση της παλιάς και της αναδυόμενης νέας μεγαλούπολης.
Γεννημένος στο Μιλάνο, ο Βasilico σπούδασε αρχιτέκτονας και αποφοίτησε από το Πολυτεχνείο του Μιλάνου το 1973. Η αρχιτεκτονική καθόρισε το έργο του καθ ‘όλη τη διάρκεια της ζωής του.
Σύμφωνα με τον φωτογράφο και συγγραφέα Italo Zannier, η θέση του Basilico στην ιταλική φωτογραφία του 20ού αιώνα ήταν εξασφαλισμένη από το ύφος της «εξειδίκευσης της δεκαετίας του 1930», από την «ελεγχόμενη και γνωστή μεταφυσική του ένταση» και από την επιτυχία του «συνδυάζοντας μια μεταμοντερνιστική γεύση για την περιφερειακή αρχιτεκτονική αρχαιολογική προσέγγιση … τεκμηριωμένη σε ένα έντονο σκούρο χρώμα». Παρόλο που ο Basilico πρόσφατα διερεύνησε την έγχρωμη και την ψηφιακή φωτογραφία, το δια βίου του πάθος ήταν για τις δυσοίωνες αποχρώσεις του μαύρου και του λευκού και τη χρήση κλασικών φωτογραφικών μηχανών, ιδιαίτερα του Rolleiflex μεγάλου μεγέθους. Κατά καιρούς, θα χρησιμοποιεί ένα ακόμα μεγαλύτερο τρίποδο και τεχνική μαύρου πανιού.
Η Ιταλία ενέπνευσε το portfolio του. Η πρώτη μεγάλη έκθεση του, που πραγματοποιήθηκε στο Μιλάνο, παρουσίασε “πορτρέτα” εργοστασίων – όχι των εργαζομένων, αλλά των κτιρίων. H δουλειά αυτή αντιπροσώπευε τρία χρόνια εργασίας που διεξήχθη μεταξύ 1978 και 1980. Στη συνέχεια ανέλαβε ένα έργο που τεκμηριώνει τη νεωτεριστική αρχιτεκτονική στο Μιλάνο, επιδιώκοντας να δώσει την εντύπωση στις φωτογραφίες ότι ο χρόνος είχε είχε ανασταλεί. Αυτό επιτεύχθηκε, εξήγησε, μέσω του φωτισμού και της απουσίας κυκλοφορίας.
Με εντολή της φωτογραφικής αποστολής της Γαλλικής Κυβέρνησης για το έργο Bord de Mer, δημιούργησε μια φωτογραφική μελέτη κυρίως για τις νορμανδικές θάλασσες, το σημείο όπου η γη και η θάλασσα συγχωνεύονται, σχεδόν χωρίς σύνορα, σε μια ζοφερή διάχυση σχεδόν αποκαλυπτική. Κατά τη διάρκεια του δεύτερου μισού της δεκαετίας του ’80 εξερευνούσε την Ευρώπη μέσω των πόλεων της (Τεργέστη, Αμβέρσα, Γενεύη, Ρότερνταμ, Αμβούργο, Βίγκο). Το μάτι του κινείτο πάντα από το κέντρο στην περιφέρεια.
Το 1990, ο Βasilico πήγε στο Βερολίνο για να τεκμηριώσει τις συνέπειες της πτώσης του τείχους: οι ακανόνιστες, φθίνουσες μεγάλες λεωφόρους της ανατολικής ζώνης ήταν τέλεια προσαρμοσμένες στο μάτι του για τα λείψανα εγκαταλείψεως. Το 1991, αποδέχτηκε μια πρόταση για να τεκμηριώσει τη Βηρυτό μετά τον δεκαπεντάχρονο εμφύλιο πόλεμο του Λιβάνου. Η ζοφερή διατύπωση των αλεξίπτωτων, γεμάτων σφαίρες συλλήφθηκαν μόνο με το διαθέσιμο φως. Η αίσθηση της κλίμακας και της απουσίας του Βasilico ήταν μοναδική σε αυτό το ομαδικό πρόγραμμα, το οποίο χρηματοδοτήθηκε από το ίδρυμα του Rafik Hariri , τον πρωθυπουργό του Λιβάνου που δολοφονήθηκε το 2005, συμπεριλαμβανομένων των έργων του Josef Koudelka, του René Burri, του Raymond Depardon, του Robert Frank και του Fouad Elkoury.
Ο Βasilico, ο οποίος αργότερα επέστρεψε στη Βηρυτό, έγραψε στην πρώτη του επίσκεψη: «Δεν υπήρχαν σχεδόν καθόλου λαμπτήρες δρόμου και τα κτίρια έμοιαζαν με φαντάσματα, ο μόνος θόρυβος ήταν αυτός των γεννητριών ηλεκτρικής ενέργειας». Αργότερα κατέληξε στο συμπέρασμα: «Μου φάνηκε ότι μερικοί άνθρωποι μόλις είχαν φύγει και άλλοι ήταν έτοιμοι να επιστρέψουν. Συνολικά, η κατάσταση φαινόταν σχεδόν φυσιολογική – η πόλη είχε μόλις εισέλθει σε μακρά περίοδο αναμονής».
Για τα επόμενα 20 χρόνια, συνέχισε να επικεντρώνεται στις ευρωπαϊκές πόλεις ως βιομηχανικά κέντρα σε περιόδους βίας και εξάρθρωσης και σε θέματα κατάρρευσης και αποσύνθεσης. Τα τελευταία φωτογραφικά έργα του είναι: το Silicon Valley, το οποίο ανατέθηκε από το Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης στο Σαν Φρανσίσκο, Ρομά 2007. Κάθετη Μόσχα , μια φωτογραφική έρευνα για το αστικό τοπίο της Μόσχας που έχει ληφθεί από την κορυφή των επτά ουρανοξυστών του Στάλιν. Κωνσταντινούπολη 05.010, Σαγκάη 2010, Βηρυτό 2011 και Ρίο ντε Τζανέιρο 2011. Υπήρξαν επίσης περιστασιακές μετατοπίσεις της φωτογραφικής του κλίμακας σε μελέτες επίπλων και σκαλοπατιών, δοκών και σκαλοπατιών, άξια του Eugène Atget.
Συνέχισε να εργάζεται μέχρι το θάνατό του: κατά τη διάρκεια της καριέρας του, υπήρχαν περισσότερες από 100 ομαδικές και 50 ατομικές εκθέσεις, με σημαντική αναδρομική έκθεση στο Galleria Civica d’Arte Moderna, στο Τορίνο το 2001. Ο μελετητής και επιμελητής Francesco Bonami δήλωσε, στα αστικά τοπία του, ο Βasilico ήταν «σαν ένας γιατρός που εξέταζε έναν ασθενή που επιβίωσε μια θανατηφόρα ασθένεια. Παρατήρησε την καταστροφή και ταυτόχρονα αναγνώρισε τις απίστευτες δυνατότητες που προσφέρει η επιβίωση».
