Η έρευνά μου στη φωτογραφία ήταν μια διαδικασία βελτίωσης της απόκρισης μου στο μυστήριο της ζωής
Debbie Fleming Caffery
Η Debbie Fleming Caffery γεννήθηκε το 1948 στη Νέα Iberia της Λουιζιάνα στην Bayou Teche. Μια γυναίκα με ιρλανδικό όνομα που γεννήθηκε σε μια αμερικανική πόλη που ιδρύθηκε από Ισπανούς μετανάστες σε μια επικράτεια που κυριάρχησαν Γάλλοι έποικοι που εκδιώχθηκαν από τον Καναδά και οι οποίοι χρησιμοποίσαν νέγρους δούλους για εργασία. Κάπως έτσι ο περίεργος συνδυασμός των θρησκειών, των γλωσσών, των πολιτισμών και των κοινωνικών κανόνων συνέπεσε τελικά σε μια ενιαία και μοναδική κοινότητα. Αυτός είναι ο αρχικός φακός μέσω του οποίου ο Caffery είδε τον κόσμο.
Η Bayou Teche είναι χώρα του ζαχαροκάλαμου. Η Caffery μεγάλωσε βλέποντας το ζαχαροκάλαμο που συλλέγεται και επεξεργάζεται. Το 1973 άρχισε να καταγράφει φωτογραφικά τους εργάτες που δούλευαν στα ζαχαροκάλαμα στα χωράφια και τους μύλους, και ειδικά τις συγκομιδές.
Οι εικόνες του Caffery για τη συγκομιδή ζαχαροκάλαμου είναι σκόπιμα δραματικές. Η χρήση του φωτός και της σκιάς μετασχηματίζει τις μορφές και το τοπίο με μια μοναδική αφαίρεση. Οι φωτογραφίες της φαίνονται να είναι ισορροπημένοι μεταξύ της πράξης καταγραφής της στιγμής και της πράξης της δημιουργίας της τέχνης. Οι εικόνες της φαίνεται σχεδόν να υπονοούν κάποια πρωτόγονη σχέση μεταξύ του ανθρώπου, της φωτιάς, της γης και του ζαχαροκάλαμου. Κυριαρχείται κυρίως από τους σκιώδεις τόνους του πρωινού φωτός και οι σκοτεινές, υποβλητικές εικόνες της εκφράζουν τη συναισθηματική σχέση της με τη γη και τον λαό.
Συνέχισε να φωτογραφίζει τη συγκομιδή για χρόνια μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του 1980.
Το στυλ που η Caffery ανέπτυξε στις λήψεις κατά τις συγκομιδές του ζαχαροκάλαμου παρέμεινε μαζί της και στα επόμενα έργα της, συμπεριλαμβανομένων και των πορτρέτων της.
Κάθε έργο της Caffery απαιτεί μια σοβαρή επένδυση χρόνου. “Η έλξη που αισθάνομαι σε ένα θέμα, είτε πρόκειται για πρόσωπο, ζώο, κατάσταση ή τόπο, εξελίσσεται σε μια σχέση, σχεδόν ερωτική”, έχει πει. “Ξοδεύω χρόνια στα περισσότερα από τα έργα μου. Χωρίς το βασικό συστατικό του χρόνου, αυτές οι έντονες σχέσεις θα ήταν ανύπαρκτες. “
Σύμφωνα με την πρακτική της να ξοδεύει μεγάλα χρονικά διαστήματα σε ένα έργο, η Caffery ταξίδευε τακτικά σε ένα μικρό χωριό στο Μεξικό. Εκεί έμεινε σε ένα μικρό κτίριο κοντά σε μια καθολική εκκλησία. Σε κοντινή απόσταση υπήρχε και μια μικρή καντίνα που τα βράδια χρησιμοποιείτο ως πορνείο. Παρόλο που φαίνεται ότι ο αρχικός της σκοπός ήταν να τεκμηριώσει τη ζωή στο χωριό καθώς περνούσε μέσα από το πνευματικό κέντρο της κοινότητας, αισθάνθηκε όλο και περισσότερο την ανάγκη να διερευνήσει τα πιο γήινα πάθη που αναπτύσσονταν στην καντίνα.
Έτσι στο φωτογραφικό έργο, που προέκυψε από αυτή τη δουλεια «The Spirit and The Flesh» συγκρίνει τις εικόνες της εκκλησίας της πόλης με το πορνείο. Η πολύπλοκη χρήση των σκιών και του φωτός δίνει κι εδώ σε αυτά τα θέματα μια συναισθηματική, κομψή ομορφιά.
«Αισθάνθηκα βυθισμένη στα ρεύματα του σκοταδιού και του φωτός, της αμαρτίας και της συγχώρεσης, του θανάτου και της ζωής που έρχονταν μέσα και έξω από τα εκκλησιαστικά εδάφη», δήλωσε η Caffery. Το σκοτάδι και το φως, το πάθος και η δέσμευση, η ισχυρή συναίσθηση της κοινότητας και το έντονο δέσιμο με τη γη … αυτά είναι τα πρωταρχικά στοιχεία που βρίσκουν το δρόμο τους στο έργο της Caffery.
Η Caffery προσλήφθηκε από το People Magazine για να φωτογραφίσει τους απελαθέντες από τη Νέα Ορλεάνη.
“Είμαι εξαιρετικά επίμονη στις αποχρώσεις του μυστηρίου και της σκιάς και ελκύομαι από αυτές”, λέει η Caffery. “Περιμένω, παρακολουθώ και ακούω αρκετό καιρό ώστε να νιώσω τον έντονο συνδυασμό των συναισθημάτων μου και αυτών των υποκειμένων μου και του περιβάλλοντός τους.”
Η αναμονή είναι τόσο κεντρική για το έργο της όσο και η επιλογή του ασπρόμαυρου στις φωτογραφίες της.
