Ο Craigie Horsfield (1949, Cambridge) έζησε και εργάστηκε στην Κρακοβία, το Λονδίνο, τη Βαρκελώνη, τη Νάπολη, τη Μαδρίτη και τη Νέα Υόρκη.
Κέρδισε την προσοχή και την αναγνώριση για τα ασπρόμαυρα φωτογραφικά πορτρέτα του. Αργότερα οι μεγάλες και μοναδικές εκτυπώσεις του αφορούν εκτεταμένη δια χειρός εργασία στο σκοτεινό θάλαμο κατά τη διάρκεια των φάσεων έκθεσης και ανάπτυξης των εικόνων. Ο Horsfield είναι ένας από τους πολλούς καλλιτέχνες – άλλοι περιλαμβάνουν τον Thomas Struth και τον Jeff Wall – των οποίων οι εννοιολογικές και τεχνικές καινοτομίες συνέβαλαν στην επανατοποθέτηση της φωτογραφίας στο προσκήνιο της διεθνούς σύγχρονης καλλιτεχνικής πρακτικής στα τέλη της δεκαετίας του 1980.
Η βασική ιδέα που στηρίζει το έργο του Horsfield είναι αυτή της σχέσης, με τις διπλές έννοιες τόσο για «ενώσεις και συνδέσεις» όσο και «για την αφήγηση ιστοριών». Αυτό προσπαθεί να καταδείξει στις βαθιά κινούμενες εικόνες των ατόμων και των ομάδων ανθρώπων, καθώς και στις ατμοσφαιρικές αναπαραστάσεις τοπίων, που συχνά παράγονται ως ταπισερί σε επική κλίμακα.
Η σχέση μεταξύ ανθρώπων, μεταξύ μας και του κόσμου, αλλά και πώς η ιστορία διαμορφώνει τη ζωή μας ως διάσταση του παρόντος και πώς εμείς με τη σειρά μας αποτελούμε μέρος της ιστορίας είναι οι κύριες αναζητήσεις του. Οι μη αφηγηματικές φωτογραφίες μεμονωμένων ανθρώπων και αντικειμένων στον χρόνο χρησιμοποιούν τη γλώσσα της καθημερινότητας για να διερευνήσουν τη σχέση του παρελθόντος με το παρόν. Γι αυτό, συχνά εκτυπώνει τις φωτογραφίες πολλά χρόνια μετά την πρώτη τους λήψη, φέρνοντας σε αντίθεση τη μνήμη και την παρούσα πραγματικότητα.
Υπάρχουν δηλ. μεγάλες χρονικές περίοδοι μεταξύ της έκθεσης των αρνητικών και της εκτύπωσης των φωτογραφιών του. Η δημιουργία τους γίνεται μέσα σε αυτό που ο καλλιτέχνης ονομάζει «αργή ώρα», μια αναφορά στον όρο «αργή ιστορία» που επεξεργάστηκε ο ιστορικός Fernand Braudel. Ο Braudel υποστήριξε ότι η ιστορία εκδηλώνεται ως σιωπηλά ρεύματα των οποίων οι έννοιες αποκαλύπτονται μόνο σε αργές αυξήσεις κατά τη διάρκεια μεγάλων περιόδων (βραδύς χρόνος και αργές μεταβολές).
Από τις αρχές της δεκαετίας του 1990, η πρακτική του Horsfield έχει επικεντρωθεί σε κοινωνικά έργα. Τα περισσότερα από αυτά τα έργα αφορούν συνεργασίες του με ομάδες ανθρώπων και είναι αποτέλεσμα μακρών συναντήσεων με τους πληθυσμούς των επιλεγμένων τόπων. Διερευνούν τη σημασία της κοινότητας. Ένα από τα πρόσφατα και σημαντικότερα έργα του: Το Broadway (2006), το οποίο περιλαμβάνει μια εγκατάσταση βίντεο καθώς και μια σειρά φωτογραφιών, που απεικονίζει τα πρόσωπα των απλών ανθρώπων από τα πλήθη στη Νέα Υόρκη τις ημέρες μετά τις τρομοκρατικές επιθέσεις της 11ης Σεπτεμβρίου.
Σύμφωνα με τον καλλιτέχνη, «Όλη η τέχνη είναι κατά κάποιον τρόπο μια συζήτηση».
Το 1996 προτάθηκε για το ετήσιο βραβείο Turner.
