“Suffocation • Από την αθωότητα στην βαρβαρότητα.” Τίτλος/λεζάντα στην φώτο σου, Αλέξανδρε• ύφος που χαρακτηρίζει τις περισσότερες αναρτήσεις σου, τόσο την εικόνα όσο και τις σκέψεις σου. Πνίγεσαι; Πνιγόμαστε οι άνθρωποι στην σημερινή κοινωνία;
Ολοι πνίγονται… και η μια κουταλιά του καθενός αντιστοιχεί σε διαφορετικά πράγματα. Σε αυτά που θέλουμε να κάνουμε, σε αυτά που θέλουμε να πούμε, σε αυτά που προσμένουμε και δεν έρχονται. Ειδικά σε μια χώρα σαν την Ελλάδα που τα όνειρά μας πνίγονται στο απέραντο γαλάζιο που την χαρακτηρίζει.
Η συγκεκριμένη φώτο, παρά την “βαρβαρότητα” που απεικονίζει, μεταδίδει ταυτόχρονα μια αθωότητα, ίσως κ ελπίδα. Σώζεται η κούκλα στο τέλος;
Η αθωότητα είναι μια αξία με την οποία γεννιέσαι, η βαρβαρότητα η οποία μας περιβάλλει, προσπαθεί να πνίξει τη δύναμη της, θα πρέπει πάντα να προσπαθούμε να δια- και να προ-φυλάξουμε το παιδί που κρύβουμε μέσα μας και πάντα είμαστε.
Οι αναρτήσεις σου είναι τις περισσότερες φορές μαυρόασπρες -υπέροχα μαυρόασπρα, να προσθέσω. Γιατί προτιμάς το Μ/Α; Σε ποιες περιπτώσεις πηγαίνεις με έγχρωμο;
Περιβαλλόμαστε με τόσο πολύ ‘’φτιασίδωμα’’ καθημερινά για να ωραιοποιήσουμε τις ζωές μας, τις φάτσες μας, τα χρόνια μας, τον κόσμο μας γενικά. Το Α/Μ κρατάει την ουσία και το φως. Αυτά με ενδιαφέρουν. Όλα τα άλλα είναι γαρνιτούρα. Όσο για το χρώμα… Πώς αλλιώς να δείξεις ότι ένα παλτό έχει ένα μαγικά εκτυφλωτικό ΜΠΛΕ ΡΟΥΑ;
Επίσης οι περισσότερες αναρτήσεις σου είναι σκηνοθετημένες/στημένες προσεκτικά. Μίλα μου για την φωτογραφική σου διαδικασία.
Η έμπνευση σε ένα ψυχαναγκαστικό άνθρωπο συνάδει με τη ζωή του.
1. Έρχεται η ιδέα•
2. Γίνεται εμμονή και εικόνα•
3. Στήνεται προσεκτικά•
4. Τραβιέται•
5. Ξανατραβιέται•
6. Ξανατραβιέται•
7. Ξανατραβιέται
……..
8. Ο καφές που πίνω, η θέα από το μπαλκόνι μου, η ταινία requiem for a dream… κυρίως η διάθεση και η εικόνα που θα με κερδίσει.
Είσαι πολλές φορές ο ίδιος το μοντέλο στις φώτος σου, δίνοντας ένα εξαιρετικά προσωπικό χαρακτήρα στην γκαλερί σου, αλλά κ μια αμεσότητα στα φωτογραφικά σου μηνύματα• σαν σε πρώτο πρόσωπο να μας “μιλούν” οι εικόνες σου. Είναι μέσο εκτόνωσης η φωτογραφία για σένα; Σου δίνει “καλλιτεχνική” άδεια το σκηνοθετημένο για να “γλυτώσεις” την κριτική της πραγματικότητας;
Η φωτογραφία, η μουσική , η ζωγραφική , όλα είναι μέσο εκτόνωσης, επικοινωνίας και μια δήλωση της ύπαρξής μας της ίδιας. Αυτό δεν έκαναν πάντα οι τέχνες; Να προάγουν μια προσωπική ματιά στην πραγματικότητα; Και επειδή ακριβώς είναι προσωπική θεωρώ πιο έντιμο και ευθύ να γίνεται χωρίς προσωπίδες και τρίτους. Δε μου αρέσει να κρύβομαι.
Ο Αλέξανδρος Κοντονίκος πώς ξεκίνησε να ασχολείται με τη φωτογραφία; Μελετάς τους “μεγάλους” φωτογράφους; Ποιους ξεχωρίζεις;
Θυμάσαι εκείνες τις φωτογραφίες που ήταν σαν να έχει χυθεί καφές πάνω; Και το χρατς-χρουτς που άκουγες κάθε φορά που γύρναγες καρέ; Εκεί ξεκίνησε το όνειρο (και τα όνειρα τα κυνηγούσα πάντα). Μετά ήρθε η σχολή φωτογραφίας και το όνειρο εμπλουτίστηκε με μαγεία, όνειρο +μαγεία =έρωτας. Θαυμάζω και μεγάλους και μικρούς φωτογράφους, ανθρώπους που υπηρετούν αυτό το μαγικό κόσμο. Το τελευταίο διάστημα έχω φάει κόλλημα με τον Mustafa Sabbagh.
Τι είναι το ινστα για σένα; Είσαι έντονα ενεργός στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης γενικά, απ’ οτι γνωρίζω. Πες μου τι σε ελκύει σε αυτού του είδους την επικοινωνία;
Ta social στην εποχή μας είναι ότι ήταν το καφενείο του χωριού το ‘50. ’Ενα μέρος να ανταλλάξεις απόψεις, να κοινωνικοποιηθείς και να αποφύγεις τη μοναξιά που σου ορίζουν οι 4 τοίχοι του σπιτιού σου. Ο αντίποδας βέβαια είναι ότι όσο πιο μεγάλη η υπερ-έκθεση και η ενασχόληση, τόσο πιο μεγάλη η μοναξιά… Με ελκύει η πολυπλοκότητα των εικόνων και τον χαρακτήρων που γνωρίζω σε αυτή την παιδική χαρά, χωρίς να χρειάζεται καν να σηκωθώ από την πολυθρόνα του σπιτιού μου. Το Instagram για εμένα είναι σαν το ΜΟΜΑ, άλλα εκθέματα είναι αξιόλογα και άλλα όχι … “beauty is always in the eye of the beholder…”
Info: To profile του Αλέξανδρου Κοντονίκου στο instagram είναι: alexandros_kodonikos ενώ στο fb: alexandros.kodonikos
