Επέλεξα αυτή την εικόνα Σάκη για να ξεκινήσουμε τη συνέντευξη επειδή πιστεύω ότι είναι χαρακτηριστική του έργου σου. Υπάρχει ένας στοχασμός, μια αναζήτηση σε αυτά που βλέπω και θα ήθελα να ρωτήσω ποιο ήταν το έναυσμα για να αρχίσεις να φωτογραφίζεις;
Άρχισα να φωτογραφίζω με επίγνωση λίγο πριν συμπληρώσω τα 42 μου και ο λόγος ήταν η κρίση της μέσης ηλικίας, που πάω, τι κάνω, ποιος είμαι – τα γνωστά … η φωτογραφία έδρασε σαν το κατάλληλο φάρμακο σε όλα αυτά και μου έδωσε διεξόδους.
Οι σκέψεις που έκανα καθώς έβλεπα τις φωτογραφίες σου ήταν παράδοξο και παράλογο και με πήγαν στο Μύθο του Σίσυφου του Αλμπέρ Καμύ. Πως μεταφράζεις την πραγματικότητα μέσα από το φακό σου;
Με ενδιαφέρει ιδιαίτερα η τοποθέτηση και αντιμετώπιση του ανθρώπου μέσα στον οικείο χώρο του. Εκεί είναι όπου ο άνθρωπος εκδηλώνει τις συμπεριφορές του και τα συναισθήματα. Το ενδιαφέρον προκύπτει και μόνο από την αποτύπωση των «αληθινών» αντιδράσεων των πρωταγωνιστών. Τώρα όσον αφορά στη ματαιότητα και το παράλογο της ύπαρξής μας το γεγονός ότι αποτυπώνεται στις φωτογραφίες όπως και η σύνδεση με το μύθο του Σίσυφου που κάνεις Δημήτρη είναι κολακευτικό. Ο παράλογος άνθρωπος, που έχει επίγνωση της θνητότητας και φθαρτότητας, μπορεί ων παρατηρητής να είναι ανεκτικός και μπροστά στο φωτογραφικό μέσο.
Υπάρχουν πολλοί φωτογράφοι που κάνουν street στην χώρα μας αλλά διακρίνω μια εμμονή στη φόρμα ενώ στις δικές σου βρίσκω και περιεχόμενο. Πως εξισορροπείς αυτά τα δύο;
Παρότι φωτογράφισα αρκετά φορμαλιστικά για μια περίοδο ιδίως στα ασπρόμαυρά μου εντούτοις ο ήρεμος δρόμος και το τοπίο με κέρδισαν γιατί μάλλον κουμπώνουν γάντι με τη φιλοσοφία ζωής μου και το χαρακτήρα μου. Δεν σημαίνει όμως ότι απορρίπτω τη φόρμα.
Καθώς εξελισσόμαστε φωτογραφικά περνάμε από διάφορα στάδια, πχ ξεκινάει κάποιος από τοπία κ πάει στα πορτρέτα. Ποιοι ήταν οι δικοί σου σταθμοί, που σε βρίσκουμε τώρα;
Ξεκίνησα εντελώς αδαής και αυτοδίδακτος προσπαθώντας να κάνω περίτεχνα τοπία με αρκετή τεχνική και επεξεργασία. Θυμάμαι είχα κολλήσει με τα υπέρυθρα τοπία και τη μακρά έκθεση. Ένα ταξίδι στην Κορυτσά το καλοκαίρι του 2010 όμως ήταν το ταρακούνημα και αποτέλεσε τη μεταστροφή μου στο σταδιακά στο δρόμο και τα πορτρέτα. Το 2014 η γνωριμία μου με τον Πάρη Πετρίδη με έκανε να δω με άλλο μάτι την ελληνική ύπαιθρο αλλά και το εγχώριο αστικό τοπίο.
Σήμερα φωτογραφίζω έχοντας παρακαταθήκη τα προαναφερθέντα χωρίς καμία ιδιαίτερη προτίμηση πέραν της προσωπικής ευχαρίστησης από τη διαδικασία.
Κοιτάζεις με τρυφερότητα τους ανθρώπους, στα μάτια και χωρίς ενδοιασμούς. Πως τους προσεγγίζεις;
Σέβομαι αυτόν που φωτογραφίζω και δεν θέλω να τον τρομάζω ούτε να τον υποβιβάζω – μ’ αρέσει να είμαι με ανθρώπους και να ξεχωρίζω πρόσωπα που μου κάνουν εντύπωση για τα χαρακτηριστικά τους ή την έκφρασή τους. Με αυτούς που φωτογραφίζω άλλοτε μιλάω μετά το κλικ άλλοτε πριν. Πάντως θα μιλήσω τις περισσότερες φορές.
Θεωρώ το τοπίο ένα δύσκολο πεδίο φωτογραφίας επειδή συνήθως παραμένει στα επίπεδα της καταγραφής, του απλά ήμουν εκεί με μια μηχανή. Τι πρέπει να έχει για να φοράει παπούτσια φωτογράφου;
Έχω μια ιδιαίτερη προτίμηση στο κατασκευασμένο τοπίο (social landscape) το οποίο έχει μια άλλη δύναμη και έντονη τη σφραγίδα του ανθρώπου.
Τι πρέπει να έχει τώρα για να είναι φωτογραφικό; Άντε ντε …
Υπάρχει μια ομοιομορφία στην τονικότητα, κοντράστ, χρώματα, γενικά δείχνεις να μην τις πολυπειράζεις. Ποια είναι η αισθητική σου πάνω στην επεξεργασία;
Θεωρώ την επεξεργασία στις φωτό μου απαραίτητη και διακριτική. Μου φτάνει να αναδεικνύονται τα στοιχεία που θέλω είτε αυτό γίνεται με επεξεργασία είτε κατά τη διάρκεια της λήψης.
Έχεις πλάνα ή όνειρα για το φωτογραφικό σου μέλλον;
Θα ήθελα να κάνω ενδιαφέροντα και ολοκληρωμένα πορτφόλιο και φυσικά ένα καλό βιβλίο με αξιομνημόνευτες φωτογραφίες.
Το profile του Σάκη στο Instagram https://www.instagram.com/sakisdazanis/ και το Flickr https://www.flickr.com/photos/dazanis/
Η συνέντευξη δόθηκε στις 28.03.2017
Comments 1