Πιστεύετε ότι χρειάζονται σπουδές για να είναι κάποιος καλός φωτογράφος ή είναι ταλέντο;
Η φωτογραφία ως τέχνη βασίζεται πρωτίστως στην αισθητική και δευτερευόντως στην τεχνική. Η τεχνική μαθαίνεται σχετικά εύκολα, ενώ η αισθητική και οπτική αντίληψη είναι αποτέλεσμα επίμονης ενασχόλησης. Προσωπικά, αν και αυτοδίδακτος στη φωτογραφία, έχω βοηθηθεί αρκετά από τις σπουδές και την επαγγελματική μου πορεία στην οπτική επικοινωνία και τη διαφήμιση. Ο μεγαλειώδης Sebastiao Salgado πάντως έχει προτρέψει τους νέους επίδοξους φωτογράφους σε σπουδές άσχετες με τη φωτογραφία… “αν είσαι νέος και έχεις χρόνο, σπούδασε ανθρωπολογία, κοινωνιολογία, διεθνή οικονομία, γεωπολιτική. Για να καταλαβαίνεις τι φωτογραφίζεις.”
Ποιοι φωτογράφοι σας έχουν επηρεάσει;
Δε μελετάω πολύ αλλά έχω θαυμάσει κατά καιρούς τους μεγάλους φωτογράφους. Μέγιστο θαυμασμό όμως τρέφω για το φωτογράφο που προανέφερα· με συγκλονίζει η ματιά του απέναντι στον άνθρωπο και τον πλανήτη.
Ποια είναι τα ερεθίσματα που σας κινούν για τα ταξίδια σας και πώς τα οργανώνετε;
Αναζητώ τον Άνθρωπο. Τον Άνθρωπο που διατηρεί την αυθεντικότητά του, επηρεασμένος όσο το δυνατό λιγότερο από την παγκοσμιοποίηση. Αναζητώ την ομορφιά σε μέρη που για πολλούς ίσως φαντάζουν κόλαση.
Ποιά η σχέση σας με το National Geographic;
Δεν έχω κάποιο είδος συνεργασίας. Απλά δύο εικόνες μου διακρίθηκαν και δημοσιεύτηκαν σε assignments του θεσμού YourShot και επιπλέον μια δημοσιεύτηκε ως φωτογραφία της ημέρας.
Ο άνθρωπος παίζει τον κυρίαρχο ρόλο στη δουλειά σας. Το περιβάλλον κυμαίνεται σε χώρες όπως Παπούα, Νέα Γουινέα, Μάλι, Ουζμπεκιστάν και άλλα μέρη που χάρη στις φωτογραφίες σας έχουμε τη χαρά να δούμε. Τον άνθρωπο σε ένα αστικό περιβάλλον σε μια από αυτές τις χώρες το έχετε σκεφτεί σαν ενδεχόμενο ενός project;
Ο άνθρωπος είναι ο προορισμός μου. Οι πόλεις, πλην εξαιρέσεων, δε με ελκύουν ιδιαίτερα και όπως και στην Ελλάδα, οι άνθρωποι της επαρχίας είναι πιο αυθεντικοί και πιο ανοιχτοί όταν τους προσεγγίσεις. Παρ’ όλα αυτά, αυτό που κάνω θεωρείται μάλλον street photography ανά τον κόσμο.
Σε όλες αυτές τις χώρες που έχετε επισκεφθεί πώς καταφέρνετε να φωτογραφίσετε παιδιά, γυναίκες όταν πολύ συχνά δεν υπάρχει κοινή γλώσσα επικοινωνίας;
Η πιο κατανοητή γλώσσα είναι του σώματος, των ματιών, του χαμόγελου. Με ανθρώπινη προσέγγιση δεν αργεί να “σπάσει ο πάγος”.
Περιγράψτε μας ένα περιστατικό που αντιμετωπίσατε με χιούμορ ή με θάρρος.
Το περιγράφετε κι εσείς πολύ σωστά μιας και το θάρρος με το χιούμορ απαιτείται να συνυπάρχουν σε τέτοια ταξίδια. Τι να πρωτοθυμηθώ; Το διαλυμένο λεωφορείο με τις κατσίκες στην οροφή που έκαναν την ανάγκη τους πάνω στα κεφάλια μας στα επικίνδυνα σύνορα Mali-Burkina Faso… (το συνοριακό φυλάκιο του Mali ήταν εγκαταλειμμένο και γαζωμένο από σφαίρες). Τα απίστευτα καταλύματα… μια πλωτή κλινική στη ζούγκλα της Papua με τους πιο φαντασμαγορικούς κεραυνούς, την αμμοθύελλα που κάλυψε τους υπνόσακους στην κορυφή μιας αρχαίας πυραμίδας στο Σουδάν, τις ύαινες που κοίταζαν περίεργες μέσα απ το παράθυρο της μικροσκοπικής σκηνής μου (σκηνή παραλίας) στη Ζιμπάμπουε, τα εκατοντάδες τσιμπήματα κουνουπιών που διαπέρασαν την αιώρα, την κουνουπιέρα και τα ρούχα μας, μέσα στη ζούγκλα του Αμαζονίου. Τις απερισκεψίες… Από εμπόλεμες χώρες μέχρι πεζή αναζήτηση λιονταριών στη Ζιμπάμπουε και τελική καταδίωξη από τεράστιο ελέφαντα. (Η πιο απειλητική στιγμή για τη ζωή μου.)
Λατρεύω τα χρώματα στις φωτογραφίες σας. Έχετε ασχοληθεί και με το μαυρόασπρο ή δεν σας εκφράζει;
Με κάνετε υπερήφανο, σας ευχαριστώ. Θαυμάζω το ασπρόμαυρο αλλά με εκφράζει καλύτερα το χρώμα. Η άποψη μου είναι η εξής. Η ανθρώπινη όραση είναι έγχρωμη και το ασπρόμαυρο ήταν μια τεχνική αδυναμία από την απαρχή της φωτογραφίας που έδωσε και δίνει αριστουργηματικά μεν αποτελέσματα, αλλά εκβιάζοντας το συναίσθημα με τον μελαγχολικό κόσμο της αχρωμίας. Η έγχρωμη φωτογραφία δεν είναι εύκολη, αλλά στην περίπτωσή μου ταιριάζει με τους πολύχρωμους, τριτοκοσμικούς αλλά αισιόδοξους τόπους που διαβαίνω.
Έχετε καταφέρει κάθε φωτογραφία σας να είναι μια ιστορία που συμπαρασύρει συναισθηματικά τον θεατή. Αυτό οφείλεται στην αμεσότητα του χαρακτήρα σας ή στο καδράρισμα, που επιχειρείτε ;
Αλήθεια; Το έχω καταφέρει; Με χαροποιεί να το ακούω μιας και δεν το διακρίνω εύκολα, όντας επηρεασμένος από το συναίσθημα της στιγμής και την ιστορία που βίωνα όταν έγινε το κλικ. Το καδράρισμα δεν το ψάχνω πολύ, μάλλον φαίνεται αυτό. Πιο πολύ με μαγεύει το φως. Και αυτό που επιχειρώ είναι να κάνω εικόνες με ψυχή.
Ασχολείστε με κάποιο συγκεκριμένο θέμα για να το παρουσιάσετε ως project μελλοντικά;
Θα έπρεπε αλλά… δεν είμαι πολύ σχολαστικός με τα “πρέπει”. Ίσως μέσα από τόσες εικόνες εμπνευστώ για κάποιο θέμα… έχω κάποια πράγματα στο μυαλό μου.
Οι σύνδεσμοι (links), ιστότοποι που μπορεί κανείς να βρει την δουλειά σας;
Στο website μου που προσπαθώ να ολοκληρώσω θα βρει κανείς κάποιες επιλεγμένες φωτό αλλά και άλλες, που απλά περιγράφουν τους τόπους:
http://tripinpictures.com
επίσης
https://www.instagram.com/alexandros_tsoutis
https://www.flickr.com/photos/alexposure
https://www.facebook.com/alexandros.tsoutis
ΥΓ. Ευχαριστούμε τον κο Τσούτη για την αποκλειστική παραχώρηση χρήσης των εικόνων του στο site του photologio.gr
Comments 1