Ήταν έτσι τα πράγματα; Και αν δεν ήταν έτσι, πάντως, έτσι έπρεπε να ήταν. Στο «εικονογραφημένο βασίλειο της συγχωνευμένης καρδιάς και της ύλης», όπως ονόμαζε ο μεγάλος φωτογράφος Fan Ho τη φωτογραφία δρόμου, πάντα υπάρχουν οι αμφιβολίες και ρίσκα. Και στη μουσική όμως συμβαίνει το ίδιο. “A man on the moon” τραγούδησαν με πολλά ερωτηματικά, οι R.E.M. Αυτό είναι και το όνομα μιας φωτογραφίας του ελληνοαυστραλού φωτογράφου Γιάννη Γιασάρη. Από επιλογή δική του.
Αν οι φωτογραφίες σου ήταν μουσικό κομμάτι, τι θα ακούγαμε;
Πάντα είχα μία ιδιαίτερη σχέση με την μουσική, ακόμη και τώρα όταν φωτογραφίζω έχω τα ακουστικά πάντα μαζί μου και πολλές φορές απλά κάθομαι και παρατηρώ τον κόσμο μέσα από τον ήχο των αγαπημένων μου κομματιών. Τώρα, για να απαντήσω στην ερώτησή σου, ίσως θα διάλεγα τέσσερα κομμάτια. To Pendulum από Pearl Jam, το Angels από Wax Poetic feat. Norah Jones, το Battery Calm από Sunset Blvd και το Late Night (Solomun Remix) από Foals.
Πότε ξεκινάς να φωτογραφίζεις;
Η πρώτη μου επαφή με την φωτογραφία ήταν στα χρόνια του λυκείου για κάποια μαθητικά projects, αλλά η σχέση μου με την φωτογραφία ξεκίνησε πολλές δεκαετίες αργότερα. Ξεκίνησα πριν από έξι περίπου χρόνια.
Φαντάζομαι πως μια συνηθισμένη σκέψη και αντίστοιχα ερώτηση θα ήταν αν νιώθεις το ίδιο όταν φωτογραφίζεις στην Ελλάδα και στην Αυστραλία. Προσωπικά πιστεύω πως η πρόθεση του φωτογράφου πρέπει να είναι παντού η ίδια.
Η πρόθεση του φωτογράφου είναι πάντα η ίδια, αλλά καμία φορά το συναισθηματικό κομμάτι και η σύνδεση που έχεις με μία τοποθεσία υπερισχύει. Για παράδειγμα να σου αναφέρω ότι, αν και συγκριτικά έχω πολύ λιγότερες φωτογραφίες από την Ελλάδα, λόγω του περιορισμένου χρόνου παραμονής μου, αν έπρεπε να ξεχωρίσω δέκα φωτογραφίες μου, οι μισές θα ήταν από την Ελλάδα.
Τα κτήρια της πόλης κυριαρχούν πάνω από τους ανθρώπους, πιάνοντας όλο τον χώρο στα κάδρα σου. Πάντως οι άνθρωποι είναι χαμογελαστοί. Η υπερβολή εδώ υπάρχει για να μας δίνει μηνύματα;
Η Μελβούρνη είναι μια πολύ όμορφη πόλη, με ένα κράμα αρχιτεκτονικής. Θέλω με κάποιον τρόπο να συνδυάσω αυτό το αστικό τοπίο με τον άνθρωπο, σε μία ίσως κινηματογραφική προσέγγιση. Θέλω ο θεατής να μην το βλέπει σαν αποκοπή μίας χρονικής στιγμής, αλλά σαν ένα μικρό καρέ, με συνέχεια που μπορεί να την προσθέσει ο ίδιος. Ίσως αυτός να είναι και ο λόγος της υπερβολής που αναφέρεις.
Μιλάμε για «αποφασιστική στιγμή», ειδικά στη φωτογραφία δρόμου. Έχει πραγματικά νόημα πιστεύεις αυτή η προσέγγιση;
Πιστεύω πως ναι. Στην φωτογραφία δρόμου ο χρόνος είναι ταυτόχρονα και φίλος και εχθρός μας. Ένα δευτερόλεπτο πριν ή ένα δευτερόλεπτο μετά θα κρίνει αν η φωτογραφία που έχεις βγάλει θα πάει στο recycle bin ή θα μείνει στο hard disc του υπολογιστή σου.
Σίγουρα γνωρίζεις καλά να κοιτάς μια πόλη. Με σκιές και φώτα ταυτόχρονα, φτιάχνεις εικόνες γεμάτες ελπίδα. Ποια πιστεύεις πως θα ήταν η αίσθησή σου, για φωτογραφίες με τοπία της φύσης;
Με αφήνει παγερά αδιάφορο για την ώρα. Πιστεύω ότι έχει να κάνει και με την ιδιοσυγκρασία του καθενός. Αλλά με τον καιρό ίσως αλλάξει η άποψή μου για το συγκεκριμένο είδος φωτογραφίας.
Μας δείχνεις εικόνες ή μας τις περιγράφεις; Ο Ρ. Ντουανώ έλεγε πως το τελευταίο ισοδυναμεί με την καταστροφή τους. Από την άλλη θα σε γοήτευε η ιδέα της ελευθερίας που δίνει η αφήγηση μέσα από ένα φιλμ;
Και είχε απόλυτο δίκιο ο Ρ. Ντουανώ… Η φωτογραφία πρέπει να έχει την δική της υπόσταση. Οτιδήποτε συμπληρωματικό ή θα την καταστρέψει ή ήταν ήδη καταστραμμένη από την ώρα που τραβήχτηκε.
Υπάρχουν συγκεκριμένα σημεία στίξης της πραγματικότητας στις φωτογραφίες σου; Το έντονο χρώμα, οι σκιές που χρησιμοποιείς συχνά, σε βοηθούν;
Σε αντίθεση με το φωτορεπορτάζ, στη φωτογραφία δρόμου επιλέγεις πόση πραγματικότητα θα δείξεις. Δεν είναι τυχαίο ότι οι φωτογράφοι δρόμου λέγονται και story tellers. Δημιουργούμε μικρές ιστορίες, μικρά παραμύθια από τις προσωπικές μικρές αλήθειες και, αφού δεν έχεις τον γραπτό λόγο, έχεις το χρώμα ή το φως να σε βοηθήσει σε αυτήν σου την αφήγηση.
Λένε πως όσο πιο αληθινή είναι μια εικόνα, τόσο και πιο μυστηριώδης. Χρησιμοποιείς συχνά τεχνικά μέσα;
Η κάμερα από μόνη της είναι τεχνικό μέσο, αλλά η όποια αλήθεια βγαίνει από αυτόν που την χρησιμοποιεί.
Πώς θα περιέγραφες τον εαυτό σου;
Συμβιβασμένο μεσήλικα, με υπερτροφικούς νευροδιαβιβαστές και αυτοκαταστροφικές συνήθειες.
Θέλω να ρωτήσω κάτι που μου έρχεται έντονα στο μυαλό, κοιτώντας τις φωτογραφίες σου: «Did you stop dreaming?»
I will stop dreaming when Ι stop breathing!
Σε ευχαριστώ. Και δεν υπάρχει συμβιβασμός, όσο υπάρχει το όνειρο…
Ο Γιάννης Γιασάρης γεννήθηκε στην Θεσσαλονίκη το 1968. Το 2001 έφυγε και τώρα ζει και εργάζεται στην Μελβούρνη.
Το 2016 ψηφίστηκε Best Australian black and white photographer of the year και ήταν φιναλίστ με έπαινο για 4 συνεχόμενα χρόνια. Φιναλίστ επίσης ήταν στο Miami street photography festival, το μεγαλύτερο φεστιβάλ φωτογραφίας δρόμου, τα Australian street photography awards, όπως επίσης και στο MPA mobile photography awards.
Δουλειές του και συνεντεύξεις του έχουν δημοσιευθεί σε ηλεκτρονικές πλατφόρμες και εκδόσεις όπως το APF, Eyeshot, Lens Culture, 121 clicks, Vogue, National Geographic, Street Hunters, Ifocus, Protagon κλπ. Έχει εκδόσει δυο βιβλία με ασπρόμαυρη και έγχρωμη φωτογραφία δρόμου από την Μελβούρνη.
https://www.yiannisyiasaris.com
