“Είναι το θέμα που μετράει. Ενδιαφέρομαι να αποκαλύψω το θέμα με έναν νέο τρόπο να τον εντείνω. Μια φωτογραφία είναι σε θέση να καταγράψει μια στιγμή που οι άνθρωποι δεν μπορούν πάντα να δουν”
Harry Callahan
Ο Harry Callahan γεννήθηκε στο Ντιτρόιτ, σπούδασε μηχανικός στο κρατικό πανεπιστήμιο του Μίτσιγκαν. Εργάστηκε για την Chrysler πριν ασχοληθεί με τη φωτογραφία ως χόμπι το 1938.
Ο Callahan γνωρίστηκε με τον Ansel Adams το 1941, εποχή που άρχισε να βλέπει τη φωτογραφία σοβαρά. επηρεάστηκε από αυτόν κι ο Adams εγινε μέντοράς του.
Δίδαξε τον Callahan πώς να κάνει εκτυπώσεις και, πάνω απ ‘όλα, τον ενέπνευσε να γίνει φωτογραφικός καλλιτέχνης.
“Μια φωτογραφία θα πρέπει να είναι «μια καθαρή, απότομη, πολύ λεπτομερής περιγραφή του εξωτερικού κόσμου μέσα σε μια προσεκτικά οριοθετημένη, συνεχή περιοχή τόνων», του δήλωνε. Φωτογράφηση απλών πραγμάτων, όπως η φύση στα πόδια μας, είναι εξίσου έγκυρη με τη δημιουργία θεαματικών εικόνων”
Το 1946, λίγο μετά τη συνάντηση του László Moholy-Nagy, του ζητήθηκε να συμμετάσχει στη Σχολή του New Bauhaus (αργότερα γνωστό ως Ινστιτούτο Σχεδίασης) στο Σικάγο, όπου έγινε πρόεδρος του τμήματος φωτογραφίας το 1949. Ο Moholy, ο οποίος ενθάρρυνε τους επίσημους πειραματισμούς, έγινε ο δεύτερος μεγάλος μέντορας του Callahan.
Βασικά, ο Callahan συγχώνευσε την καθαρότητα του Adams με τον πειραματισμό του Moholy για να δημιουργήσει ένα νέο, ριζικά εφευρετικό είδος φωτογραφίας. Θα επιλέξει ένα θέμα, όπως η φύση ή η ζωή του δρόμου στην πόλη, θα το φωτογραφίσει με διάφορους τρόπους και στη συνέχεια θα πειραματιστεί με εξαιρετική αντίθεση, διπλή έκθεση, ασπρόμαυρες και ασπρόμαυρες εκτυπώσεις και πολλά άλλα. Οι εικόνες του είναι δροσερές, συχνά σκληρές, και ποτέ δεν πιέζει μια προσωπική ατζέντα πάνω στον θεατή.
Έτσι ο Callahan έγινε ευρέως σεβαστός στην κοινότητα φωτογραφίας για το ανοιχτό μυαλό του και την πειραματική στάση του, ιδιότητες που ενισχύθηκαν από τη σχέση του με τον Moholy-Nagy και τις αρχές της Σχολής Bauhaus.
“Το μυστήριο δεν είναι στην τεχνική, είναι σε κάθε έναν από εμάς.”
Harry Callahan
Παράγει έργα τόσο φορμαλιστικά όσο και ντοκιμαντερίστικα. Ασχολήθηκε όπως αναφέρθηκε τόσο με το ασπρόμαυρο όσο και με το χρώμα. Χρησιμοποίησε μια φωτογραφική μηχανή 35 χιλιοστών και μια φωτογραφική μηχανή 8×10 και δούλεψε με πολλαπλές εκθέσεις καθώς και ευθείες εικόνες. Μια τέτοια ευελιξία συνέβαλε στην επιτυχία του ως καθηγητή, και μαθητές του υπήρξαν οι Ray K. Metzker, Emmet Gowin, Kenneth Josephson και Bill Burke.
Έφυγε από το Σικάγο το 1961 για να είναι επικεφαλής του τμήματος φωτογραφίας της Σχολής Σχεδιασμού του Ρόουντ Άιλαντ, όπου παρέμεινε μέχρι το 1973.
Έχει κερδίσει πολλά βραβεία για τη φωτογραφία του, συμπεριλαμβανομένης της υποτροφίας Guggenheim το 1972 και του Βραβείου Φωτογράφου και Εκπαιδευτή από την Εταιρεία Φωτογραφικής Εκπαίδευσης το 1976, διορίστηκε επίτιμος Φωτογράφος των Rencontres Internationales de la Photographie στην Arles της Γαλλίας το 1977 και έλαβε το βραβείο Infinity Master of Photography το 1991.
Μεταξύ των μεγάλων εκθέσεων του έργου του ήταν η κοινή έκθεσή του με τον Robert Frank (1962) καθώς και μία από τις oποίες επιμελήθηκε ο Edward Steichen για το Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης.
“Οι φωτογραφίες που με ενθουσιάζουν είναι φωτογραφίες που λένε κάτι με νέο τρόπο. Όχι για λόγους διαφορετικότητας, αλλά για λόγους διαφορετικούς, διότι το άτομο είναι διαφορετικό και το άτομο εκφράζει τον εαυτό του”
Harry Callahan
